Кіріспе

Британдық автомобиль өндіруші компания, 1885–1984

Triumph Motor Company – 19 және 20 ғасырлардағы британдық автомобиль және мотоцикл өндіруші компания. Бұл марканың тарихы 1885 жылы Нюрнберг қаласының азаматы Зигфрид Беттманн S. Bettmann & Co. компаниясын құрып, Еуропадан велосипедтер импорттап, Лондон қаласында өз сауда таңбасымен сатудан бастау алды. Келесі жылы сауда таңбасы «Triumph» деп өзгертілді, ал 1887 жылы Беттманға Мориц Шульте де Германиядан серіктес болды. 1889 жылы бұл кәсіпкерлер Англияның Ковентри қаласында өз велосипедтерін өндіруге кірісті. Triumph компаниясы алғашқы автомобильін 1923 жылы жасады. 1960 жылы компания Leyland Motors компаниясымен сатып алынды, ал 1968 жылы ірі British Leyland (BL) конгломератының құрамына енді, онда Triumph маркасы бұрынғы Leyland компаниялары Rover және Jaguar-мен бірге BL-дің арнайы бөлімшесіне қосылды. Triumph таңбасы бар көліктер BL компаниясы 1984 жылға дейін өндірілді, содан кейін Triumph маркасы қолданудан шығарылды және BL компаниясының мұрагері Rover Group компаниясының басшылығымен тоқтатылды. Triumph маркасының құқықтары қазіргі уақытта BMW компаниясына тиесілі, ол 1994 жылы Rover Group компаниясын сатып алды.

Триумф цикл компаниясы (1897-1930)

S. Bettman & Co. 1897 жылы Triumph Cycle Co. Ltd. деп аталды. 1902 жылы олар Ковентридегі Муч Парк көшесіндегі өз зауытында Triumph мотоциклдерін шығара бастады. Бастапқыда олар басқа компаниядан сатып алынған қозғалтқыштарды пайдаланды, бірақ бизнес өркендеп, көп ұзамай өз қозғалтқыштарын жасауға кірісті. 1907 жылы олар жаңа зауыт салу үшін Приори көшесіндегі иіру фабрикасының ғимаратын сатып алды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде британдық армия 550 куб.см Model H мотоцикліне үлкен тапсырыс берді; 1918 жылға қарай Triumph Ұлыбританиядағы ең ірі мотоцикл өндірушісіне айналды. 1921 жылы Бетманн 1919 жылы компанияға келген бас менеджері Клод Холбруктың (1886–1979) ықпалымен Доусон автомобиль компаниясының активтерін және Клей-Лейн аумағындағы ғимараттарын сатып алып, Леа Фрэнсис компаниясы үшін жасаған Triumph 10/20 деп аталған автомобиль мен 1,4 литрлік қозғалтқыштың түрін шығаруға көнді. Олар сатылған әрбір автомобиль үшін авторлық төлем жасады. Бұл автомобильдің және оның тікелей ізбасарларының өндірісі орташа деңгейде болды, бірақ 1927 жылы Triumph Super 7 шығарылғаннан кейін жағдай өзгерді, ол 1934 жылға дейін көп сатылды.

Триумф Мотор Компаниясы (1930-1944)

1930 жылы компанияның атауы "Триумф Мотор Компани" деп өзгертілді. 1934 жылы осы автомобильдердің үшеуі жасалды, олардың біреуі жарыстарда пайдаланылып, апатта жойылды. 1937-1940 жылдары өндірілген "Доломиттер" бұл прототиптермен ешқандай байланысы жоқ. 1939 жылдың шілде айында "Триумф Мотор Компани" таратылды және зауыт, жабдықтар мен беделі сатуға қойылды.

Стандарттық триумф (1930-1960)

1944 жылдың қарашасында «Триумф Мотор Компани» мен «Триумф» тауарлық атауын «Стандарт Мотор Компани» сатып алды және «Триумф Мотор Компани (1945) Лимитед» еншілес компаниясы құрылды. Өндіріс Ковентридің шетіндегі Канлидегі «Стандарт» зауытына көшірілді. «Триумфтың» жаңа иелері 1938 жылдан бері «Ягуар» және оның алдыңғы компаниясына қозғалтқыштармен қамтамасыз етіп келді. «Стандарт Триумф» басқарушы директоры сэр Джон Блэк пен «Ягуардың» иесі Уильям Лайонс арасындағы пікір келіспеушіліктен кейін, Блэктің атау құқығын және банкротқа ұшыраған «Триумф» бизнесінің қалдықтарын сатып алу мақсаты соғыстан кейінгі «Ягуарлармен» бәсекелесуге арналған автомобиль жасау болды. Соғысқа дейінгі «Триумф» модельдері қайта жаңғыртылмады және 1946 жылы «Триумф Родстерден» басталатын «Триумфтың» жаңа модельдер қатары жарияланды. «Родстердің» алюминийден жасалған корпусы болды, себебі болат жетіспеді, ал әуе кемелерін өндіруден қалған алюминийдің қоры мол болды. Осы қозғалтқыш «1800 Town and Country» седаны үшін де қолданылды, кейін «Триумф Ренаун» деп аталды, ол «Стандарт Триумфтың» басқарушы директоры сэр Джон Блэк таңдаған стилімен ерекшеленді. Осыған ұқсас стиль «Триумф Мэйфлауэр» жеңіл седаны үшін де қолданылды. Бұл үш модельдің барлығында соғысқа дейінгі модельдерде қолданылған «глобус» белгісі болды. Сэр Джон компаниядан зейнетке шығуға мәжбүр болған кезде, бұл модельдер қатары тікелей алмастырылмай тоқтатылды, себебі алюминий табақшасы автокөлік өнеркәсібінің көп бөлігі үшін болат табақшаға қарағанда тым қымбат баламаға айналды. 1950 жылдардың басында спорттық автомобильдер үшін «Триумф» атауын, ал седан үшін «Стандарт» атауын пайдалану туралы шешім қабылданды. 1953 жылы «Триумф TR2» жобасы іске қосылды, ол 1981 жылға дейін өндірілген TR сериясының спорттық автомобильдерінің біріншісі болды. Қызығы, «TR2» алдыңғы бөлігінде «Стандарт» белгісін, ал дөңгелек қақпақтарында «Триумф глобусын» таңбалады. «Стандарт» «Стандарт Ейт» және «Стандарт Тен» деп аталатын шағын седан қатарын шығарды және оларды жаңару жұмыстарын жүргізіп жатты. «TR» қатарының табысы «Триумфтың» «Стандарттан» көбірек саудалық атауға ие екенін көрсетті, ал жаңа автомобиль 1959 жылы «Триумф Геральд» ретінде таныстырылды. Ұлыбританияда жасалған соңғы «Стандарт» автокөлігі 1963 жылы «Триумф 2000» моделімен алмастырылды.

Лейланд және одан да көп (1960-1984)

1960 жылдың желтоқсанында Standard Triumph компаниясын Leyland Motors Ltd. сатып алды; 1963 жылы Дональд Стоукс Standard Triumph бөлімшесінің төрағасы болды. 1967 жылы Leyland Motor Corporation Rover компаниясын сатып алды, ал 1968 жылы Leyland Motor Corporation British Motor Holdings компаниясымен бірікті (Британдық Мотор Корпорациясы мен Jaguarдың екі жыл бұрынғы бірігуінен құрылған), нәтижесінде Британдық Leyland Motor Corporation құрылды. 1960 жылы Triumph Ливерпульдің Спейк қаласында құрастыру зауытын ашты, компанияның ең заманауи зауытының көлемін біртіндеп ұлғайтып, жылына 100 000 автомобиль шығаруға жеткізді. Дегенмен, зауыт толық өндіріске енгізілмегендіктен, шығарылған автомобильдердің саны 30 000-ға жетпеді. 1960 және 1970 жылдары Triumph Michelotti стиліндегі седан мен спорттық автомобильдерді сатты, оның ішінде 1973 жылы 16 клапанды төрт цилиндрлі қозғалтқышы бар Dolomite Sprint моделі де болды. Осы кезеңдегі Triumph автомобильдерінің көптегені сенімсіз болды, әсіресе 2.5 PI (бензин инжекциясы) отын инжекциялау жүйесінде ақаулар жиі кездесетін. Австралияда жазғы ыстық кезінде электрлік отын сорғышындағы бензин буланып, жиі бұзылуларға себеп болды. Инжекциялық жүйе халықаралық жарыстарда өзін дәлелдегенімен, теңіз деңгейінен 3000 футтан (914 м) жоғары биіктікте отын қоспасын реттеуге қабілетті биіктік компенсациясы болмады. Lucas жүйесі танымал болмады: Lucas оны одан әрі жетілдіруге ниет білдірмеді, ал Standard Triumph дилерлері зауыттағы және далалық оқыту курстарына қатысуға құлшынбады. Leyland немесе BL меншігінде болған көптеген жылдар бойы Triumph маркасы Rover Triumph және кейінірек Jaguar Rover Triumph деп аталған компанияның арнайы бөлімшесіне қарасты, тек 1970-ші жылдардың ортасында BL-дің барлық автомобиль маркалары Leyland Cars деген жалпы атаумен біріктірілген қысқа мерзімдік кезеңнен басқа. Rover Triumph аясында жасалған жалғыз жаңа Triumph моделі TR7 болды, ол үш зауытта – Спейкте, нашар басқарылған Ливерпульдегі Standard Triumph зауытында және жабылып қалған басқа да зауыттарда өндірілді. BMW Австралияның корпоративтік коммуникациялар басшысы Пирс Скотт Drive журналына берген сұхбатында: "[Triumph бренді] әрқашан қайта жаңғыртуға дайын, егер біз қаласақ. Менің ойымша, адамдар біздің қорында Triumph бар екенін түсінбейді, бірақ оған орын табу қиын", – деді. 2023 жылы автомобиль дизайнымен айналысатын Makkina компаниясы (BMW-нің рұқсатымен) өзінің 25 жылдығына және Triumph Cars-тың 100 жылдығын мерекелеу үшін Triumph TR25 концепт-карын таныстырды. BMW i3S негізінде жасалған TR25 1953 жылғы Triumph TR2 MVC575 'Jabbeke' машинасына құрмет көрсетеді және рекордтық машинаның көптеген дизайнындағы ерекшеліктерін сақтайды. Auto Express тілшісіне сұхбат берген Makkina директоры Майкл Ани TR25 концепт ретінде қарастырылып отырғанын, бірақ BMW платформасы мен қуат жүйесі мүмкіндік туса, көлікті өндіріске шығаруға болатынын мәлімдеді.

Соғысқа дейінгі кезең

Модельдің аты Жылдамдық қозғалтқышы ЖылыTriumph 10/201393 см³ қатарлы 4 (1923–1925)Triumph 13/35 немесе 12.81872 см³ қатарлы 4 (1927–1927)Triumph 15/50 немесе Fifteen2169 см³ қатарлы 4 (1926–1930)Triumph Super 7747 см³ қатарлы 4 (1928)Triumph Super 8832 см³ қатарлы 4 (1930)Triumph Super 91018 см³ қатарлы 4 (1931)Triumph Gloria 101087 см³ қатарлы 4 (1933)Triumph 12 6 Scorpion1203 см³ қатарлы 6 (1931–1933)Triumph Southern Cross1087/1232 см³ қатарлы 4 (1932)Triumph Gloria ('12' / '12') Four1232/1496 см³ қатарлы 4 (1934–1937)Triumph Gloria ('6' / '6/16') Six1476/1991 см³ қатарлы 6 (1934–1935)Triumph Gloria 141496/1767 см³ қатарлы 4 (1937–1938)Triumph Dolomite 81990 см³ қатарлы 8 (DOHC)(1934)Triumph Dolomite Vitesse 141767/1991 см³ қатарлы 4/6 (1937–1938)Triumph Vitesse1767/1991 см³ қатарлы 4/6 (1935–1938)Triumph Dolomite 14/601767/1991 см³ қатарлы 4/6 (1937–1939)Triumph Dolomite Roadster1767/1991 см³ қатарлы 4/6 (1937–1939)Triumph 121496 см³ қатарлы 4 (1939–1940)

Тримфқа негізделген модельдер

Vale Special (1932–1936) Super 8 және Gloria негізінде салынған, өте төменгі екі орындық автомобиль. Swallow Doretti (1954–1955). Amphicar (1961–1968) Triumph Herald қозғалтқышын пайдаланды. Bond Equipe GT (1964–1967). Susita 12 (1968–1970) Израильде жасалған, Israeli Autocars Company LTD өндірген автомобиль. Susita 12 универсал және седан (Кармель деп аталды) Triumph Herald 12/50 қозғалтқышын қолданды. Susita 13/60 (1970–1975) Израильде жасалған автомобиль, Israeli Autocars Company LTD өндірді. 2 есікті универсал, седан (Кармель Дукас деп аталды) және пикап нұсқалары ретінде шығарылды. Triumph Herald шассиіне негізделген, Herald 13/60 қозғалтқышы мен беріліс қорабы қолданылған. Panther Rio (1975–1977) Triumph Dolomite негізінде. Fairthorpe Cars. Saab 99 Triumph төрт цилиндрлі қозғалтқышын Scania өз нұсқасын жасағанға дейін пайдаланды. Lotus Seven (1960–1968) 2-ші сериясы көптеген Standard Triumph бөлшектерінен құралған. Daimler SP250 беріліс қорабы мен аспасында әртүрлі Triumph бөлшектерін пайдаланды, беріліс қорабы Triumph блогының көшірмесі болды. Jensen Healey Mk. I TR 6 алдыңғы тежегіштерін қолданды. MG Midget 1500 (1975–1979) Резеңке бамперлі Midgets 1493cc L 4 және Triumph Spitfire-ден алынған беріліс қорабын пайдаланды. Triumph Italia (1959–1962) Джованни Мишелотти жобалаған, TR3 шассиі мен механикалық компоненттерін Ұлыбританиядағы Triumph Motor Company ұсынды, ал Италияның Турин қаласында Альфредо Вигнале құрастырды.