«Жайнаған Ойыншықтар Елі» (Babes in Toyland) – 1934 ж. түсірілген, Лорел мен Хардидың Рождество фильмі. Музыкалық комедия, көңіл көтерерлік сюжеті бар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1934 жылы Гус Мейнс және Чарльз Роджерстің түсірген мюзикл фильмі.
1934 musical film by Gus Meins, Charles Rogers
"Бейбс ин Тойленд" – Лорел мен Хардидің 1934 жылғы 30 қарашада шыққан Рождестволық музыкалық фильмі. Фильм "Лорел және Харди ойыншықтар елінде", "Кек қайтару тәтті" (1948 жылғы еуропалық қайта шығарылу атауы) және "Ағаш сарбаздардың шеруі" (АҚШ-та) – 73 минуттық қысқартылған нұсқасы ретінде де белгілі. Виктор Герберттің 1903 жылғы танымал "Бейбс ин Тойленд" опереттасы негізінде түсірілген бұл фильмді Хэл Роуч продюсерлік етіп, Гус Мейнс пен Чарльз Роджерс режиссерлік еткен. Ал дистрибьюторы – Metro Goldwyn Mayer. 1991 жылы The Samuel Goldwyn Company және 2006 жылы Legend Films компаниялары фильмнің екі компьютерлік түсті нұсқасын шығарды. 1934 жылғы фильм түпнұсқалық пьесадағы көптеген кейіпкерлерді және бірнеше әнді пайдаланса да, сюжеті түпнұсқалық сахналық қойылымнан мүлдем өзгеше. Сахналық нұсқадан айырмашылығы, фильмнің оқиғасы толығымен Тойлендте өтеді, онда Ана Жүрек (Вирджиния Карнс) және басқа да танымал ертегілердің кейіпкерлері тұрады.
Babes in Toyland is a Laurel and Hardy musical Christmas film released on November 30, 1934. The film is also known by the alternative titles Laurel and Hardy in Toyland, Revenge Is Sweet (the 1948 European reissue title), and March of the Wooden Soldiers (in the United States), a 73 minute abridged version. Based on Victor Herbert's popular 1903 operetta Babes in Toyland, the film was produced by Hal Roach, directed by Gus Meins and Charles Rogers, and distributed by Metro Goldwyn Mayer. There are two computer colorized versions between The Samuel Goldwyn Company in 1991 and Legend Films in 2006. Although the 1934 film makes use of many of the characters in the original play, as well as several of the songs, the plot is almost completely unlike that of the original stage production. In contrast to the stage version, the film's story takes place entirely in Toyland, which is inhabited by Mother Goose (Virginia Karns) and other well known fairy tale characters.
Сюжет
Станни Дэм мен Олли Ди Мам Пип, Бо Пип және көптеген балалармен бірге бір туфліде тұрады. Олардың тыныш өмірін зұлым Силас Барнаби бұзады, ол Бо Пипке үйлену және олардың туфлі-жайын ипотека арқылы иеленуді көздейді. Күнделікті тіршіліктеріне қауіп төнген Олли, Стеннидің ақшаны бекер шашып жатқанын білмей, қауіптің алдын алу үшін бар жиған ақшасын ұсынады. Бірақ, ипотека төлеу үшін жұмыс берушісі – Ойыншық шеберінен көмек сұрағанда, дұрыс емес тапсырыс салдарынан ойыншық дүкенінде дүркі-қуақ болып, олар жұмыстан босатылады. Барнабидің жоспарларын тоқтату үшін екеуі ұрылыққа баруға бел буады, бірақ олар тұтқындалып, Богилендке жер аударылады. Бо Пип Барнабидің талабына көнуге мәжбүр болғанымен, Стенни мен Олли суға батырылып, Богилендке қуылмақ. Ептіліктері мен тапқырлықтарын қолданып, Стенни мен Олли Бо Пиптің тойында Барнабидің амалдарына тосқау салу үшін хитро тізілген жоспар құрады. Стенниді Бо Пиптің тойлық киімінде көрсету арқылы олар Барнабидің сатқындығын ашып, ипотеканы жойып, Бо Пипті босатады. Бірақ Барнаби Бо Пиптің жанындағы Том Томды "шошқа ұрлығында" айыптап, кек алады, осылайша Том Том да әділетсіз түрде Богилендке айдалады. Уақытпен жарысқан Стенни мен Олли Барнабидің жоспарын ашады, соңында Том Томды құтқарып, Барнабидің зұлымдығын қала халқына жариялайды. Богилендте Том Том Бо Пипті Барнабидің шабуылынан батыл қорғайды, ал Стенни мен Олли Богимендерге қарсы күреске қосылады. Фильм ағаш сарбаздардың жеңіске жетуімен аяқталады, оларды Стенни мен Олли басқарады, Богимендерді кері қайтарады және Барнабиді жеңіп, Ойыншықтар еліне бейбітшілік әкеледі. Патшалық құтқарылуын тойлағанда, Стенни мен Оллидің салдарынан бұзылған зеңбіректерден Оллиге тік келген оқтардан күлкілі оқиға орын алады.
Stannie Dum and Ollie Dee inhabit a shoe residence alongside Mother Peep, Bo Peep, and a diverse array of children. Their tranquil existence is disrupted by the malevolent Silas Barnaby, who harbors intentions to wed Bo Peep and seize control of their shoe abode through foreclosure. Faced with imminent eviction, Ollie impulsively offers their meager savings to stave off the threat, unaware that Stannie has squandered the funds on peewees. Subsequent attempts to procure the mortgage funds from their employer, the Toymaker, result in calamity when a misguided toy order leads to chaos in the toy shop, resulting in their dismissal. In a desperate gambit to thwart Barnaby, the duo embarks on a futile burglary endeavor, culminating in their arrest and sentencing to banishment in Bogeyland. Despite Bo Peep's reluctant agreement to Barnaby's demands to spare their lives, Stannie and Ollie endure a dunking and face impending exile. Employing guile and resourcefulness, Stannie and Ollie devise a cunning scheme to disrupt Barnaby's machinations during Bo Peep's wedding ceremony. By unveiling Stannie in Bo Peep's bridal attire, they expose Barnaby's treachery and destroy the mortgage, thus freeing Bo Peep. However, Barnaby exacts vengeance by framing Bo Peep's true love, Tom Tom, for "pignapping," leading to his unjust banishment to Bogeyland. In a race against time, Stannie and Ollie unravel Barnaby's scheme, ultimately rescuing Tom Tom and exposing Barnaby's villainy to the townspeople. A climactic confrontation unfolds in Bogeyland, where Tom Tom valiantly defends Bo Peep from Barnaby's advances, while Stannie and Ollie join the fray to repel the Bogeymen. The film crescendos with the triumphant march of wooden soldiers, orchestrated by Stannie and Ollie, driving back the Bogeymen and vanquishing Barnaby, restoring peace to Toyland. As the kingdom celebrates its salvation, a comedic mishap ensues when Stannie and Ollie inadvertently bombard Ollie with darts from a malfunctioning cannon.
Әндер
Фильмде үлкен сахналық музыкадан бар болғаны алты музыкалық нөмір бар, бірақ бұл 78 минуттық мюзикл үшін лайықты. Фильмге кіретін әндер орындалу ретімен келесідей: "Toyland" (басталу), "Never Mind Bo Peep", "Castle in Spain", "Go to Sleep (Slumber Deep)" және "March of the Toys" (инструменталды туынды). Сонымен қатар, фильмде Лорел мен Харди сахналарының қайта-қайта келетін тақырыбы ретінде "I Can't Do the Sum" әнінің инструменталды нұсқасы да бар. "Кім үлкен зұлым қасқырдан қорқады?" әні сахналық әндердің арасында жоқ, бірақ "Үш кішкентай шошқа" бөлімінде тек инструменталды музыка ретінде естіледі. Басталу әнін Анақаз және экраннан тыс хор орындайды, ал қалған әндердің көпшілігі Бо Пип және/немесе Том Том орындайды. Лорл мен Харди ешқандай ән орындамаса да, олар "Ойыншықтар маршы" әнімен есте қаларлық сахнада билеп, марш жасайды.
The film features only six musical numbers from the enormous stage score, though that is fitting for a musical with only a 78 minute running time. Included in the film, in the order in which they are performed, are: "Toyland" (opening), "Never Mind Bo Peep", "Castle in Spain", "Go to Sleep (Slumber Deep)", and "March of the Toys" (an instrumental piece). Also included in the film is an instrumental version of "I Can't Do the Sum" for the running theme of Laurel and Hardy's scenes. Another song, "Who's Afraid of the Big Bad Wolf? ", is not one of the original stage songs but appears in the Three Little Pigs segment, heard only as an instrumental piece. The opening song is performed by Mother Goose and an offscreen chorus; most of the others are sung by Bo Peep and/or Tom Tom. While none of the songs is performed by Laurel and Hardy, the two briefly dance and march in a memorable scene to "March of the Toys".
Өндіріс
RKO Pictures 1930 жылы мюзиклді екі жолақты Technicolor форматында түсіру ниетімен құқықтарды сатып алды. Музыкалық фильмде Уилер мен Вулси комедиялық дуетімен қатар Бейби Дэниелс (кейін Айрин Данн) түсуі жоспарланған. Бірақ 1930 жылдың күзінде мюзиклдерге қарсылық туғандықтан, бұл жоспарлар тоқтатылды. Бірнеше жыл өткен соң, Уолт Диснейдің Техниколорда анимациялық фильм түсіру мүмкіндігі қарастырылды, алайда фильмнің шамамен бағасы RKO-ның жоспарларын тоқтатты. Бала кезінде осы пьесаны көрген Хэл Роуч 1933 жылдың қараша айында жобаның киноқұқығын сатып алды. Фильмнің түсірілімі 1934 жылдың қарашасында аяқталды. Toyland ауылы Хэл Роуч студиясының дыбыс жазу павильондарында салынды, ғимараттар жарқын ертегілік түстерге боялды, бұл Стэн Лорелді фильмнің Technicolor-да түсірілмегеніне өкіндірді. Фильм бастапқыда сепия түстес болған, кейіннен түсті түске өзгертілді. Уолт Дисней фильмде Микки Маустың пайда болуына және "Кім үлкен жаман қасқырдан қорқады?" әнінің қолданылуына жеке рұқсат берді.
RKO Pictures originally purchased the rights in 1930 with the plans of filming the musical partly in two strip Technicolor. Plans were announced to have Bebe Daniels (later Irene Dunne) star in the musical along with the comedy team of Wheeler and Woolsey. Due to the backlash against musicals in the autumn of 1930, the plans were dropped. A couple of years later, some thought was given to filming the musical as an animated feature film to be shot in Technicolor by Walt Disney, however, the projected price of the film gave pause to RKO's plans. Hal Roach, who had seen the play as a boy, acquired the film rights to the project in November 1933. The film was completed in November 1934. The village of Toyland was built on sound stages at Hal Roach Studios with the buildings painted in vivid storybook colors, leading Stan Laurel to regret that the film wasn't shot in Technicolor. The film was originally produced in sepia tone and later colorized. Walt Disney personally approved the appearance of Mickey Mouse in the film along with the use of the song "Who's Afraid of the Big Bad Wolf? ".
Қабылдау
Сыншылардың пікірлері жағымды болды. "Нью-Йорк Таймс" газетінің тілшісі Андре Сеннуальд бұл фильмін "нағыз балалар ойын-сауығы және Голливудтың ұлттық экрандарға көп уақыттан бері шығарған ең көңілді туындысы" деп атады. Variety журналы оны "балаларға арналған көркем фильм" деп бағалады. Онда күлкі мен қызығушылыққа толы, жасөспірімдер әдебиетіне тән мистикалық шабыт бар. Джон Мошер "Нью-Йоркер" журналында былай деп жазды: "Бұл фильм былтырғы "Алиса ғажайыптар елінде" фильмінен әлдеқайда сәтті шықты, және балалар одан, әсіресе олар үшін түсірілген фильмдерге қарағанда, көбірек ләззат алады". Film Daily оны "керемет музыкалық фантазия" және "тамаша ойын-сауық" деп сипаттады. "Чикаго Трибьюн" газетінде: "Мен осы суретті көруден бері мұндай таза (әрине, таза!) ләззат алған емеспін". Стен Лорел мен Оливер Хардидің көптеген көркем фильмдерінің бірі – "Бейбз ин Тойленд" киносы да кассада сәтті болды. Бірақ, жылдар өткен соң түсірілген сұхбатта Хэл Роуч фильмнің алғашқы көрсетілімінде шығынға ұшырағанын мойындады. Оны кинотеатрларда көрсеткеннен кейін, көрермендерге жаңа фильм көріп отырғандай сезім тудыру үшін атауын үнемі өзгертіп, бірнеше рет қайта көрсетті. Ол "Ағаш сарбаздарының наурызы" деген атаумен мерекелік фильм ретінде теледидарда пайда болды, және көп жыл бойы кейбір жергілікті арналарда жыл сайын қайталанды. Атлантаның бір жергілікті арнасында фильм 1961 жылғы Диснейдің Technicolor нұсқасының шығуына бірнеше апта бұрын, Алғыс айту күніне арналған арнайы көрсетілім ретінде көрсетілді. Сөйтіп, оны теледидардан көргендер, содан кейін Рождество мерекесінде Дисней нұсқасын көргендер бір жұмыстың екі түрлі нұсқасын бірнеше аптаның ішінде көру мүмкіндігіне ие болды. Мерекелік кезеңдегі басты фильм ретінде, 1960 және 1970 жылдары АҚШ-тың көптеген телеарналары оны жыл сайын Алғыс айту күні мен Рождество мерекесінде көрсетті. Нью-Йорк қаласында ол (2023 жылға дейін) WPIX арнасында "Ағаш сарбаздарының наурызы" деген атаумен көрсетіледі, және Алғыс айту күні мен Рождество күні күндізгі уақытта сол арнада трансляцияланады. Сонымен қатар, ол ұлттық деңгейде, кейде This TV және Turner Classic Movies арналарында да көрсетіледі.
Critics' reviews were positive. Andre Sennwald of The New York Times called the film "an authentic children's entertainment and quite the merriest of its kind that Hollywood has turned loose on the nation's screens in a long time." Variety proclaimed it "a film par excellence for children. It's packed with laughs and thrills and is endowed with that glamour of mysticism which marks juvenile literature." John Mosher wrote in The New Yorker: "It's certainly far more successful than was last year's Alice in Wonderland, and the children will probably be far less bored by it than they generally are by those films designed especially for them". Film Daily called it "delightful musical fantasy" and "dandy entertainment". The Chicago Tribune review read: "It's been many a long day since I've had so much pure (and I MEAN pure!) fun as I had watching this picture". Babes in Toyland, one of many feature films with Stan Laurel and Oliver Hardy, was also popular at the box office. However, many years later in a filmed interview, Hal Roach admitted that on its first release, the film lost money. After it appeared in theaters, it was re released several times with the title constantly changed, to make it seem to audiences that they were going to see a different film. It surfaced as a holiday movie on TV as March of the Wooden Soldiers, where it was rerun annually on some local affiliates for many years. On one local Atlanta station, the film was shown as a Thanksgiving special only a few weeks before the release of its 1961 Disney Technicolor remake, so that those who saw it on television and then saw the Disney film version over the Christmas holiday had the experience of seeing two different versions of the same work, within a few weeks of each other. A holiday staple, this film was shown by many television stations in the United States during the Thanksgiving/Christmas holiday season, each year, during the 1960s and 1970s. In New York City, it continues to run (as of 2023) on WPIX as March of the Wooden Soldiers, airing on that station in the daytime on Thanksgiving Day and Christmas Day. It also runs nationally, on occasion, on This TV, as well as Turner Classic Movies.
Авторлық құқық мәртебесі
79 минуттық фильмнің авторлық құқығы Prime TV Inc. компаниясына тиесілі, оның активтері қазіргі уақытта WPIX телеарнасына (және оның ағымдағы иелері Mission Broadcasting) тиесілі, ал Metro Goldwyn Mayer (Orion Pictures компаниясы арқылы, MGM сияқты қазір Amazon құрамында) фильмнің тарату құқығының бір бөлігін сақтап тұрады, бұл фильмді Тед Тернер 1986 жылғы мамырға дейін сатып алған MGM кітапханасына кірмеген азау фильмдердің біріне айналдырды. 1950 жылы Lippert Pictures компаниясы 73 минуттық редакцияланған нұсқаны «Ағаш сарбаздардың шабуылы» деп атап таратып, авторлық құқық туралы ескертусіз шығарды. Фильмнің өңделген нұсқасынан «Toyland» әнінің басы қысқартылып, «Go to Sleep (Slumber Deep)» әні толығымен алынып тасталды. Сондай-ақ Барнабидің Кішкентай Бо Пипті ұрлап әрекеттенуі мен Том Томмен болған соңғы төбелес сахнасы да жойылды. «Ағаш сарбаздардың шабуылы» ондаған жылдар бойы көптеген кино және үй бейне компаниялары тарапынан жалпыға қолжетімді фильм ретінде таралды; алайда, ол 1934 жылғы фильмнің авторлық құқыққа ие материалдарына толығымен сүйенгендіктен, «Ағаш сарбаздардың шабуылы» өзі де сол фильмнің авторлық құқығымен қорғалады және оның авторлық құқығы 2030 жылы толыққанға дейін жалпыға қолжетімді бола алмайды. WPIX «Ағаш сарбаздардың шабуылы» фильмінің авторлық құқығын қорғамады, нәтижесінде фильм «жетім туынды» санатына кірді.
The original 79 minute film is under copyright to Prime TV Inc., the assets of which as of the present time are owned by television station WPIX (and its current owners, Mission Broadcasting), with Metro Goldwyn Mayer (under Orion Pictures, which like MGM is now part of Amazon) still handling partial distribution rights of the film, making this one of the few films that were not part of MGM's pre May 1986 library which Ted Turner purchased it. In 1950, a 73 minute edited version was distributed by Lippert Pictures, retitled March of the Wooden Soldiers; it was released without a copyright notice. The edited version of the film had the opening tune "Toyland" trimmed and the "Go to Sleep (Slumber Deep)" number cut completely. Also removed were Barnaby's attempted abduction of Little Bo Peep and his ultimate fistfight with Tom Tom. March of the Wooden Soldiers has been distributed by many motion picture and home video companies over the decades, as if it were in the public domain; however, because it relies entirely on copyrighted material from the 1934 film, March of the Wooden Soldiers itself falls under the same copyright as its parent film and will not truly enter the public domain until that film's copyright expires in 2030. WPIX has not enforced its copyright on March of the Wooden Soldiers, effectively making the film an orphan work.
Тарих
Хэл Роуч 1944 жылы фильмді Виктор Герберт мұрагерлеріне сатты, содан кейін фильмнің авторлық құқығы Federal Films компаниясына қайта берілді. Біраз уақыттан соң құқықтар фильм серіктестері Борис Моррос пен Уильям ЛеБаронға тиесілі болды. 1948 жылы кино продюсері Джо Ауербах картинаны сатып алып, тарату құқықтарының көп бөлігін Erko компаниясына жалға берді. Осы тарату келісімінен бастап фильмнің басқа нұсқалары жасала бастады, нәтижесінде 75 минуттық қайта өңделген нұсқа пайда болды. 1950 жылы Lippert Pictures тарату құқықтарының бір бөлігін сатып алды және бұрын айтылғандай, фильмді 73 минутқа дейін қысқартты. 1950 жылдардың соңында теледидар құқықтары Quality Pictures компаниясына лицензияланды, ал 1952 жылы теледидар құқықтары Peerless Television Productions компаниясына қайтарылды. Нью-Йорк телеарнасы WPIX-тің фильмпен байланысы 1952 жылдың 24 желтоқсанындағы алғашқы көрсетілімімен басталды және содан бері ол жыл сайын көрсетіліп келеді. 1968 жылға қарай Prime TV Films фильмді сатып алды және бұрын айтылғандай, содан бері фильмнің авторлық құқығын иеленуде. 1970 жылдары Thunderbird Films компаниясы қатты тігілген (және толық емес) түпнұсқадан алынған 16 мм-лік көшірмелерді шығарды. 1980 жылдары WPIX және оның сол кездегі иесі Tribune Broadcasting фильмді The Samuel Goldwyn Company компаниясына жалға берді. Самуэль Голдвин компаниясының таңдамалы активтері (әсіресе Самуэль Голдвин өндірген фильмдер) ақырында Orion Pictures кітапханасының бір бөлігіне айналды. Соңында Orion Metro Goldwyn Mayer компаниясының бөлімшесі болды, осылайша шамамен сегіз онжылдықтан кейін жартылай құқықтар толыққанды қайта келді. 1984 жылдан бері фильмке негізгі құқықтар WPIX және оның кезекті иелеріне тиесілі. 1991 жылы толық фильм American Film Technologies компаниясымен қалпына келтіріліп, түстіленді, ал The Samuel Goldwyn Company теледидарда көрсету және бейне нұсқасы үшін шығарды. 2006 жылы толық көшірме Legend Films компаниясымен қайта қалпына келтіріліп, ең соңғы технологияларды пайдалана отырып, қайта түстіленді. Legend Films шығарған нұсқа қайта шығарылған атауымен жарнамаланғанымен, түсті және қара-ақ көшірмелерде түпнұсқалық атау мен титрлер сақталды.
Hal Roach first sold the film in 1944 to the Victor Herbert estate, and at this point, the film’s copyright was reassigned to Federal Films. Shortly thereafter, the rights reverted to film partners Boris Morros and William LeBaron. In 1948, film producer Joe Auerbach acquired the picture and leased most of his distribution rights to Erko, and it was beginning with this distribution deal that the film began to be edited down to alternate versions, in this case, a 75 minute revised reissue. By 1950, Lippert Pictures acquired some distribution rights, and as aforementioned, cut the film further to 73 minutes. Later in the 1950s, television rights were licensed to Quality Pictures, and by 1952 TV rights reverted to Peerless Television Productions. New York TV station WPIX’s long association with the film began with its initial airing on December 24, 1952, and it has aired almost annually ever since. Meanwhile, by 1968, Prime TV Films would acquire ownership of the film, and as previously mentioned, they have been the copyright holders of the film ever since. In the 1970s, Thunderbird Films released 16mm prints drawn from a heavily spliced (and incomplete) master. In the 1980s, WPIX and its then owner, Tribune Broadcasting, leased the film to The Samuel Goldwyn Company. The Samuel Goldwyn Company's select holdings (particularly the non Samuel Goldwyn produced films) ultimately became part of the Orion Pictures library. Finally, Orion became a division of Metro Goldwyn Mayer, thus after nearly eight decades, bringing partial rights full circle. Since 1984, the underlying rights to the film have been the property of WPIX and its successive owners. In 1991, the complete film was restored and colorized by American Film Technologies for television showings and video release by The Samuel Goldwyn Company. In 2006, the complete print was again restored and colorized by Legend Films, using the latest technology. Although the Legend Films release was advertised under its reissue title, both the color and black and white prints featured the original title and opening credits.
Жалпы көздер
Эверсон, Уильям К. Лорел мен Хардидің толық фильмдері. Нью-Йорк: Citadel, 2000 (бірінші басылым 1967). Лувиш, Саймон. Стен мен Олли: Комедияның тамыры. Лондон: Faber & Faber, 2001. МакКейб, Джон. Оливер Хардидің өмірі. Лондон: Robson Books Ltd., 2004. МакКейб, Джон, Ал Килгор және Ричард У. Банн. Лорел мен Харди. Нью-Йорк: Bonanza Books, 1983, бірінші басылым 1975, E. P. Dutton. МакГарри, Энни. Лорел мен Харди. Лондон: Bison Group, 1992.
Everson, William K. The Complete Films of Laurel and Hardy. New York: Citadel, 2000, (first edition 1967). Louvish, Simon. Stan and Ollie: The Roots of Comedy. London: Faber & Faber, 2001. McCabe, John. Babe: The Life of Oliver Hardy. London: Robson Books Ltd., 2004. McCabe, John with Al Kilgore and Richard W. Bann. Laurel & Hardy. New York: Bonanza Books, 1983, first edition 1975, E. P. Dutton. McGarry, Annie. Laurel & Hardy. London: Bison Group, 1992. .