Кіріспе
Американдық музыкант (туған 1948)
Todd Harry Rundgren (born June 22, 1948) is an American musician, singer, songwriter, and record producer who has performed a diverse range of styles as a solo artist and as a member of the bands Nazz and Utopia. He is known for his sophisticated and often unorthodox music, his occasionally lavish stage shows, and his later experiments with interactive art. He also produced music videos and was an early adopter and promoter of various computer technologies, such as using the Internet as a means of music distribution in the late 1990s. A native of Philadelphia, Rundgren began his professional career in the mid 1960s, forming the psychedelic band Nazz in 1967. After two years, he left Nazz to pursue a solo career and immediately scored his first US top 40 hit with "We Gotta Get You a Woman" (1970). His best known songs include "Hello It's Me" and "I Saw the Light" from Something/Anything? (1972), which get frequent air time on classic rock radio stations, the 1978 "Can We Still Be Friends", and the 1983 single "Bang the Drum All Day", which is featured in many sports arenas, commercials, and movie trailers. Although lesser known, "Couldn't I Just Tell You" (1972) was influential to many artists in the power pop genre. His 1973 album A Wizard, a True Star remains an influence on later generations of bedroom musicians. Additionally, he was one of the first acts to be prominent as both an artist and producer. and taught himself how to play guitar with little help. As a child, Rundgren was fascinated by his parents' small record collection, which consisted of show tunes and symphonic pieces, and especially by the operettas of Gilbert and Sullivan. Later, he grew infatuated with the music of the Beatles, the Rolling Stones, the Ventures, and the Yardbirds, as well as the Philadelphia soul of Gamble & Huff, the Delfonics, and the O'Jays. At the age of 17, he formed his first band, Money, with then best friend and roommate Randy Reed and Reed's younger brother. After graduating from Upper Darby High School in 1966, Rundgren moved to Philadelphia and began his career in Woody's Truck Stop, a blues rock group in the style of Paul Butterfield Blues Band. to form the rock band Nazz in 1967. By then, Rundgren had lost interest in the blues and wanted to pursue a recording career with original songs in the style of newer records by the Beatles and the Who. As a member of the Nazz, he learned his craft as a songwriter and vocal arranger, and was determined to equal the artistry of the Beatles. refn|group=nb|He said he was not enamored with the Beatles after Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1967) and thought they lost their "momentum". Rundgren had no prior production experience and remembered that the producer, Bill Traut, "just whipped through the mixes in a day or two So I got it into my head, 'Well, he's gone now, so why don't we just mix it again, more like the way we want it?' Our engineer didn't mind if we went and just started diddling around on the board It was pretty much trial and error." He took an experimental approach to the recordings, employing techniques such as varispeed and flanging, and despite having no formal training, scored music charts for string and horn arrangements. Engineer James Lowe, who Rundgren recruited for his involvement with arranger Van Dyke Parks, believed that Rundgren had become the de facto leader of Nazz, and that a producer's credit was wrongfully withheld from him. Nazz gained minor recognition with their debut single, July 1968's "Open My Eyes" backed with "Hello It's Me", both songs penned by Rundgren. They subsequently released three albums: Nazz (October 1968), Nazz Nazz (April 1969), and Nazz III (1971). In March 1968, New York singer songwriter Laura Nyro released her second album, Eli and the Thirteenth Confession. When Rundgren heard the record, he was struck by "all the major seventh chords and variations on augmented and suspended chords", and it had an immediate impact on his songwriting, especially as he began to compose more on piano. He elaborated:
I know for a fact that her influences were the more sophisticated side of R&B, like Jerry Ragovoy and Mann & Weil and Carole King. and she also had her own very original and very jazz influenced way of seeing things. It was that extra layer that made her influential. A lot of those chords she got from other people. But beyond the elements of her composition, I always thought it was the way she played her own material that really sold it. I met her right after Eli and the Thirteenth Confession. I actually had arranged a meeting, just because I was so infatuated with her and I wanted to meet the person who had produced all this music. after I met her the first time, she asked me if I wanted to be her band leader. But the Nazz had just signed a record contract and I couldn't skip out on the band, even though it was incredibly tempting. The rest of the band struggled to accommodate his changing tastes, and tensions between all the band members had begun to build up in the interval between recording their first and second albums as a result of their shared living quarters. Rundgren said he was initially relegated to "various old folk artists that they had who needed an upgrade: people like Ian & Sylvia, James Cotton, and other artists in Albert's stable." Shortly after producing the eponymous 1969 album by Great Speckled Bird, he was promoted as Bearsville's house engineer. Accompanied by Robbie Robertson and Levon Helm of the Band, he traveled to Canada to record Jesse Winchester's eponymous 1970 debut album. Immediately afterward, he said, "the Band asked me to engineer their Stage Fright sessions. I think Jesse Winchester was a kind of run through for that, because I was pretty quick to get the sounds and they liked that." Released in August 1970, Stage Fright reached number 5 on the Billboard 200, the highest chart showing the Band had to that point. Rundgren was dubbed Bearsville's "boy wonder". His work for the Band was followed by a second album for Winchester (which was then shelved for two years) and the album Taking Care of Business by the James Cotton Blues Band (1970). This project resulted in Rundgren meeting Cotton's keyboard player Mark "Moogy" Klingman, who in turn introduced Rundgren to keyboard player Ralph Schuckett, both of whom worked extensively with Rundgren over the next few years. Rundgren was to produce Janis Joplin's third and ultimately final album, Pearl (1971), but plans fell through, as the two artists could not get along with each other.
Тодд Гарри Рандгрен (туған 22 маусым 1948) – американдық музыкант, әнші, ән жазушы және продюсер. Ол жеке орындаушы ретінде, сондай-ақ Nazz және Utopia топтарының құрамында әртүрлі стильдерде өнер көрсеткен. Ол күрделі және көбінесе канондық емес музыкасымен, кейде әсем сахналық қойылымдарымен және кейінірек интерактивті өнермен тәжірибе жасауымен танымал. Ол музыкалық бейнежазбалар жасаған, сонымен қатар 1990-жылдардың соңында музыка тарату құралы ретінде Интернетті пайдалану сияқты түрлі компьютерлік технологияларды ерте қабылдап, насихаттаған. Филадельфияда туған Рандгрен 1960-жылдардың ортасында кәсіби мансабын бастады, 1967 жылы Nazz психоделикалық тобын құрды. Екі жылдан кейін ол жеке мансабын дамыту үшін Nazz-ден кетіп, бірден "We Gotta Get You a Woman" (1970) әнімен АҚШ-тың 40 үздік хитіне енді. Оның ең танымал әндері – "Hello It's Me" және "I Saw the Light" ("Something/Anything?" альбомынан, 1972), классикалық рок радиостанцияларында жиі ойналатын, 1978 жылғы "Can We Still Be Friends" және 1983 жылғы "Bang the Drum All Day" синглы, ол көптеген спорт ареналарында, жарнамаларда және кино трейлерлерінде пайда болады. "Couldn't I Just Tell You" (1972) әнінің танымалдылығы төмен болғанымен, ол пауэр-поп жанрындағы көптеген әртістерге әсер етті. Оның 1973 жылғы "A Wizard, a True Star" альбомы үй музыканттарының кейінгі ұрпақтарына әсер етті. Сонымен қатар, ол әртіс және продюсер ретінде танымал болған алғашқы тұлғалардың бірі болды және гитарада ойнауды аз көмекпен өзі үйренді. Бала кезінде Рандгрен ата-анасының шағын пластинкалар жинағына қызығушылық танытқан, ол шоу-музыкалар мен симфониялық шығармалардан, әсіресе Гилберт пен Салливанның оперетталарынан тұратын. Кейіннен ол Битлз, Роллинг Стоунз, Венчурз және Ярдбирдз, сондай-ақ Гэмбл мен Хафф, Дельфоникс және О'Джейс филадельфиялық соул музыкасына ғашық болды. 17 жасында ол өзінің алғашқы Money тобын жақын досы және бөлмелес Рэнди Рид пен Ридтің кіші інісімен бірге құрды. 1966 жылы Upper Darby орта мектебін бітіргеннен кейін Рандгрен Филадельфияға көшіп, мансабын Вуди's Truck Stop, Пол Баттерфилд Блюз Бенд стиліндегі блюз-рок тобында бастады. 1967 жылы Nazz рок-тобын құру үшін. Ол кезде Рандгрен блюзге деген қызығушылығын жоғалтып, Битлз бен Худың жаңа жазбалары стиліндегі түпнұсқа әндермен жазу мансабын жалғастыруды қалады. Nazz мүшесі ретінде ол ән жазушы және вокалды баптаушы ретінде өз шеберлігін жетілдірді және Битлздің өнерін теңеуге бел буды. Ол "Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band" (1967) альбомынан кейін Битлз тобына ғашық болмағанын және олардың "импульсін" жоғалтқанын айтты. Рандгреннің бұрын продюсерлік тәжірибесі болмаған және ол продюсер Билл Трауттың "бір-екі күнде микстерді асыққандай араластырғанын" еске алды. Сондықтан мен оны "Ол енді кетті, сондықтан неге біз оны қайтадан араластырмайық, қалай қаласақ, солай жасаймыз?" деп ойладым. Біздің инженеріміз бізді кетіп, тақтада ойнап жүріп ойнауға мәжбүрлеген жоқ. Бұл сынақ пен қателікпен болды". Ол жазбаларға эксперименталды тәсілмен, әртүрлі жылдамдық пен флангалау сияқты әдістерді қолданды және ресми дайындығы болмаса да, струндық және мүйізді аспаптар үшін музыкалық кестелерді құрады. Рандгреннің аранжировщик Ван Дайк Паркспен байланысы үшін жұмысқа алынған инженер Джеймс Лоу Рандгрен Назздың іс жүзіндегі көшбасшысы болды және продюсердің кредиті оған дұрыс емес деп есептеді. Nazz 1968 жылдың шілдесінде шыққан "Open My Eyes" атты дебют синглінің арқасында танымал болды. Кейіннен олар үш альбом шығарды: Nazz (қазан 1968), Nazz Nazz (сәуір 1969) және Nazz III (1971). 1968 жылдың наурыз айында Нью-Йорк әншісі Лора Найро өзінің екінші альбомын "Eli and the Thirteenth Confession" деп атады. Рандгрен бұл жазбаны естігенде, "барлық жетілік хордтар мен кеңейтілген және тоқтатылған хордтардың вариациялары" оған қатты әсер етті және бұл оның ән жазуына бірден әсер етті, әсіресе ол көбірек фортепианода шығарма жаза бастады. Ол былай деп түсіндірді: Мен оның R&B-дің күрделі жағына әсер еткенін білемін, мысалы Джерри Раговой мен Манн & Вейл және Кэрол Кинг. Оның да өзіндік, джаз әсерімен ерекше көзқарасы болды. Бұл оның ықпалын арттырған қосымша қабат еді. Оның көптеген күйлері басқалардан алынған. Бірақ оның композиция элементтерінен тыс, мен әрқашан ол өз материалдарын ойнаған әдісі оны шынымен сатты деп ойладым. Мен оны "Eli and the Thirteenth Confession" альбомынан кейін кездестірдім. Мен ол қызға ғашық болып, осы музыканы шығарған адаммен танысқым келгендіктен, кездесуді өзім ұйымдастырдым. Бірінші рет кездескеннен кейін, ол маған оның тобының жетекшісі болғым келіп келе ме деп сұрады. Бірақ Nazz жаңадан жазба шартын жасасқандықтан, тіпті бұл өте тартымды болғанымен, мен топтан шыға алмадым. Топтың қалған бөлігі оның талғамының өзгеруіне бейімделуге тырысты және олардың бірінші және екінші альбомдарын жазу аралығында ортақ тұрғын үйлерінің салдарынан барлық топ мүшелері арасында шиеленіс күшейді. Рандгрен бастапқыда "Иан мен Сильвия, Джеймс Коттон және Альберттің басқа да әртістері сияқты жаңартуға мұқтаж ескі халық әртістеріне" жіберілгенін айтты. Great Speckled Bird тобының аттас 1969 жылғы альбомын продюсерлікке көмектескеннен кейін, ол Bearsville-дің үй инженері ретінде тағайындалды. Робби Робертсон мен Левон Хелмнің қатысуымен ол Джесси Винчестердің 1970 жылғы дебюттік альбомын жазу үшін Канадаға сапарлады. Содан кейін ол "The Band мені олардың Stage Fright сессияларын инженерлікке шақырды. Менің ойымша, Джесси Винчестер осыған дайындық болды, өйткені мен дыбыстарды тез ұстап алдым және оларға ол ұнады". 1970 жылдың тамызында шыққан Stage Fright Billboard 200 тізімінде 5-орынға жетті, бұл The Band үшін осы уақытқа дейін ең жоғары көрсеткіш болды. Рандгрен Bearsville-дің "ғажайып баласы" деп аталды. The Band үшін жасаған жұмысынан кейін ол Винчестердің екінші альбомын (екі жылға сақталған) және Джеймс Коттон Блюз Бендінің 1970 жылғы "Taking Care of Business" альбомын жасады. Осы жоба Рандгреннің Коттонның клавишник Марк "Moogy" Klingman-мен танысуына әкелді, ол өз кезегінде Рандгренге клавишник Ральф Шукеттпен таныстырды, олар екеуі де келесі бірнеше жыл бойы Рандгренмен тығыз жұмыс істеді. Рандгрен Жанис Джоплиннің үшінші және соңғы альбомын "Pearl" (1971) продюсерлеуге тиіс болды, бірақ екі әртіс өзара келісе алмағандықтан жоспарлар орындалмады.
Todd Harry Rundgren (born June 22, 1948) is an American musician, singer, songwriter, and record producer who has performed a diverse range of styles as a solo artist and as a member of the bands Nazz and Utopia. He is known for his sophisticated and often unorthodox music, his occasionally lavish stage shows, and his later experiments with interactive art. He also produced music videos and was an early adopter and promoter of various computer technologies, such as using the Internet as a means of music distribution in the late 1990s. A native of Philadelphia, Rundgren began his professional career in the mid 1960s, forming the psychedelic band Nazz in 1967. After two years, he left Nazz to pursue a solo career and immediately scored his first US top 40 hit with "We Gotta Get You a Woman" (1970). His best known songs include "Hello It's Me" and "I Saw the Light" from Something/Anything? (1972), which get frequent air time on classic rock radio stations, the 1978 "Can We Still Be Friends", and the 1983 single "Bang the Drum All Day", which is featured in many sports arenas, commercials, and movie trailers. Although lesser known, "Couldn't I Just Tell You" (1972) was influential to many artists in the power pop genre. His 1973 album A Wizard, a True Star remains an influence on later generations of bedroom musicians. Additionally, he was one of the first acts to be prominent as both an artist and producer. and taught himself how to play guitar with little help. As a child, Rundgren was fascinated by his parents' small record collection, which consisted of show tunes and symphonic pieces, and especially by the operettas of Gilbert and Sullivan. Later, he grew infatuated with the music of the Beatles, the Rolling Stones, the Ventures, and the Yardbirds, as well as the Philadelphia soul of Gamble & Huff, the Delfonics, and the O'Jays. At the age of 17, he formed his first band, Money, with then best friend and roommate Randy Reed and Reed's younger brother. After graduating from Upper Darby High School in 1966, Rundgren moved to Philadelphia and began his career in Woody's Truck Stop, a blues rock group in the style of Paul Butterfield Blues Band. to form the rock band Nazz in 1967. By then, Rundgren had lost interest in the blues and wanted to pursue a recording career with original songs in the style of newer records by the Beatles and the Who. As a member of the Nazz, he learned his craft as a songwriter and vocal arranger, and was determined to equal the artistry of the Beatles. refn|group=nb|He said he was not enamored with the Beatles after Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1967) and thought they lost their "momentum". Rundgren had no prior production experience and remembered that the producer, Bill Traut, "just whipped through the mixes in a day or two So I got it into my head, 'Well, he's gone now, so why don't we just mix it again, more like the way we want it?' Our engineer didn't mind if we went and just started diddling around on the board It was pretty much trial and error." He took an experimental approach to the recordings, employing techniques such as varispeed and flanging, and despite having no formal training, scored music charts for string and horn arrangements. Engineer James Lowe, who Rundgren recruited for his involvement with arranger Van Dyke Parks, believed that Rundgren had become the de facto leader of Nazz, and that a producer's credit was wrongfully withheld from him. Nazz gained minor recognition with their debut single, July 1968's "Open My Eyes" backed with "Hello It's Me", both songs penned by Rundgren. They subsequently released three albums: Nazz (October 1968), Nazz Nazz (April 1969), and Nazz III (1971). In March 1968, New York singer songwriter Laura Nyro released her second album, Eli and the Thirteenth Confession. When Rundgren heard the record, he was struck by "all the major seventh chords and variations on augmented and suspended chords", and it had an immediate impact on his songwriting, especially as he began to compose more on piano. He elaborated:
I know for a fact that her influences were the more sophisticated side of R&B, like Jerry Ragovoy and Mann & Weil and Carole King. and she also had her own very original and very jazz influenced way of seeing things. It was that extra layer that made her influential. A lot of those chords she got from other people. But beyond the elements of her composition, I always thought it was the way she played her own material that really sold it. I met her right after Eli and the Thirteenth Confession. I actually had arranged a meeting, just because I was so infatuated with her and I wanted to meet the person who had produced all this music. after I met her the first time, she asked me if I wanted to be her band leader. But the Nazz had just signed a record contract and I couldn't skip out on the band, even though it was incredibly tempting. The rest of the band struggled to accommodate his changing tastes, and tensions between all the band members had begun to build up in the interval between recording their first and second albums as a result of their shared living quarters. Rundgren said he was initially relegated to "various old folk artists that they had who needed an upgrade: people like Ian & Sylvia, James Cotton, and other artists in Albert's stable." Shortly after producing the eponymous 1969 album by Great Speckled Bird, he was promoted as Bearsville's house engineer. Accompanied by Robbie Robertson and Levon Helm of the Band, he traveled to Canada to record Jesse Winchester's eponymous 1970 debut album. Immediately afterward, he said, "the Band asked me to engineer their Stage Fright sessions. I think Jesse Winchester was a kind of run through for that, because I was pretty quick to get the sounds and they liked that." Released in August 1970, Stage Fright reached number 5 on the Billboard 200, the highest chart showing the Band had to that point. Rundgren was dubbed Bearsville's "boy wonder". His work for the Band was followed by a second album for Winchester (which was then shelved for two years) and the album Taking Care of Business by the James Cotton Blues Band (1970). This project resulted in Rundgren meeting Cotton's keyboard player Mark "Moogy" Klingman, who in turn introduced Rundgren to keyboard player Ralph Schuckett, both of whom worked extensively with Rundgren over the next few years. Rundgren was to produce Janis Joplin's third and ultimately final album, Pearl (1971), but plans fell through, as the two artists could not get along with each other.
Тодд Рандгреннің Рунт және балладасы
Ол өнерші ретінде қайта оралмайтынына сене бастаған кезеңнен кейін, Рундгрен Гросманға болашақтағы тұңғыш жеке альбомы – “Runt” туралы идеямен жүздесті. Кез келген жобаға қатысты оның жалпы көзқарасы – “мен қалаған жазбаны жасап, лейбл оны насихаттаудың жолын табады деп үміттенем” деу болған. Алайда, Рундгрен Гросманға ешқандай шығын тимейтініне көз жеткізді: “Мен “Runt” үшін ешқандай аванс алмадым. Мен студиялық шығындарды жабу үшін жазба жасауға бюджет сұрадым. Банкте қанша ақшам бар екенін білмедім. Ақша керек болса, бухгалтерлерге баратынмын, олар маған жүздеген немесе мыңдаған доллар беретін”. 1970 жылдың ортасында жарық көрген “Runt” альбомы, Рундгрен толыққанды жеке мансабын бастауға қатысты алаңдауы себепті бастапқыда оның атынан шығарылмады, орнына “Runt” деген атпен танылды. Альбомда Лора Найродан шабыттанған әндер мен жарқын дыбыс болды. Жазбаға 17 жасар бас-гитарист Тони Фокс Сейлс және оның 14 жасар ағасы Хант Сейлс барабанда ойнап көмектесті. “Nazz” тобының инженері Джеймс Лоу жазба сессияларына оралды және Рундгреннің “топты басқаруға қабілетті болғанын” айтты. “Егер тыңдасаңыз, материал өте күрделі, әсіресе осындай жас жігіт үшін”. “We Gotta Get You a Woman” әні Billboard чарттарында 20-шы орынға ие болды. Келесі LP-ді дайындау барысында, ол кейіннен “Sparks” аталған топтың дебюттік альбомы – “Halfnelson” альбомын продюсерлік етті. Рон мен Рассел Мейл кейіннен Рундгреннің “Sparks” тобының мансабын бастағанын мойындады. “Runt” альбомының сәттілігі Рундгреннің индустриядағы беделін арттырды және ол өмірінде алғаш рет ойын-сауыққа арналған есірткілерді қолдана бастады. Бастапқыда бұл тек марихуанамен шектелді. Ол бұл есірткінің өзіне “уақыт, кеңістік және тәртіп туралы мүлдем жаңа сезім” сыйлағанын, бұл оның екінші альбомын жазуға әсер еткенін айтты – “The Ballad of Todd Rundgren”. Материал көбінесе фортепианода орындалатын балладалардан тұрды және негізінен Найроның стиліне ұқсас болды, бірақ Рундгрен өзінің музыкасын және тақырыптарды таңдауын жетілдіруге, сондай-ақ өзін оның ықпалынан ажыратуға тырысты. 1971 жылдың маусым айында жарық көрген “The Ballad of Todd Rundgren” альбомынан “Be Nice to Me” және “A Long Time, a Long Way To Go” синглдары шықты, бірақ олардың ешқайсысы “We Gotta Get You a Woman” әнінің сәттілігін қайталаған жоқ. Альбомға алғашқы сын-пикирлер әртүрлі болғанымен, ол сол дәуірдегі ең ұлы әнші-күйші альбомдарының бірі ретінде танылды.
Бірдеңе?
1971 жылдың соңында Рундгренді Badfinger тобының үшінші альбомын – Straight Up аяқтауға шақырды, бұл жобаны Джордж Харрисон Лондонда Бангладеш үшін концерт ұйымдастыру үшін тастап кеткен еді. Альбом сәтті болды және оның екі синглі де сондай табысқа ие болды, бірақ Рундгрен алғашқысы ("Day After Day") үшін авторлық құқық алған жоқ, сондықтан ол сингл үшін өндіріс бойынша роялти алмады. Рундгрен әннің «Харрисонның жасағандарынан көп ерекшеленбейтінін» айтты және Харрисонға берілген құрмет «мақсатты болған жоқ, мүмкін, жалпы Битлздің мақтанышының бір көрінісі» деген болжам жасады. Straight Up жазулары қыркүйек айында екі аптаға созылды, содан кейін Рундгрен Лос-Анджелеске оралып, бастапқыда бір LP ретінде жоспарланған үшінші жеке альбомымен жұмыс істеді. Ballad сияқты, жаңа материалдың көп бөлігі марихуананың әсерімен жазылды немесе ойлап табылды. Алайда, ол осы кезде Риталинмен тәжірибе жасауды бастады. Ол былай деп есіне алды: «Менің ән жазу процесім енді екінші табиғатқа айналды. Мен әндерді ойланбастан, 20 минут ішінде жазып шығарып, рефлекторлық түрде жасайтын болдым». Риталиннің қолданылуы оған күніне 12 сағатқа дейін жұмыс істеуге және үш апталық мерзімді озуға көмектесті. Ол қарқынды сақтау үшін сегіз тректік жазғыш, микшер және синтезаторды тұрғын үйіне орнатты, сонда студиядан кейін де жаздыруды жалғастыра алатын болды. Рундгрен мансабында алғаш рет бас, барабан және вокал сияқты барлық бөліктерді өзі орындады. Осылайша «бір жарым альбом» аяқталды. Содан кейін ол жобаны қос LP-ге дейін кеңейтуге шешім қабылдады және соңғы бірнеше тректерді музыканттармен бірге студияда тікелей жазды. "Something/Anything?", "Тод Рундгрен" деген атпен ресми түрде шығарылған алғашқы альбом, 1972 жылдың ақпанында Bearsville Warner Bros. Records компаниясымен ұзақ мерзімді дистрибуциялық келісімге келгеннен кейін жарық көрді. Альбомда оның ең танымал әндері көптеп енді. Көңілді поп-әндермен қатар, ұзақ джемдер мен студиялық әңгімелер де бар, мысалы, "Intro" атты сөздік трекінде ол тыңдаушыға "Студияның дыбыстары" деп аталатын жұмыртқа іздеу ойыны үшін жаздырудың кемшіліктері туралы үйретеді. Альбом Billboard 200 тізімінде 29-орынға ие болды және үш жыл ішінде алтын сертификат алды. "I Saw the Light" әні Billboard Hot 100 тізімінде 16-орынды иеленді. 1973 жылдың соңында шыққан "Hello It's Me" әні 5-орынға жетті. "Couldn't I Just Tell You" әні power pop жанрындағы әртістерге үлкен әсер етті. Музыка журналисі Пол Лестер бұл жазбаны «компрессиядағы шеберлік» деп атады және Рундгрен «power pop жанрында өзінің орнын қалыптастырды және барлық нәрсені бастады» деді. Музыкант Скотт Миллердің 2010 жылғы "Музыка: Не болды?" кітабында бұл ән «мүмкін, ең ұлы power pop жазбасы» деп айтылады, өйткені ол «бір уақытта үмітсіз де, көңілді де» болатын мәтінге және «шын мәнінде таңғажайып шеберлік пен иілуге» ие гитаралық солоға ие. 2003 жылы "Something/Anything?" журналы Rolling Stone журналының «Барлық уақыттың 500 ең ұлы альбомы» тізімінде 173-орынды иеленді.
Сиқыршы, шынайы жұлдыз, Тодт және утопия
Кейінгі альбомдар, «A Wizard, a True Star» және Utopia тобынан басталып, үш минуттық поптан күрт өзгеше бағытқа бұрылды. «Something/Anything?» жобасының табысынан кейін Рундгрен өзін «еркек Кэрол Кинг» деп тегістеуден ұялды. «Кэрол Кингке ешқандай құрметсіздік емес, бірақ мен музыкалық мұра ретінде осыны қалдыруды жоспарламаған еді», – деді ол. Енді Нью-Йоркке қайта оралып, түрлі психоделикалық препараттармен тәжірибе жасағанда, ол «Something/Anything?» альбомының материалдарының көп бөлігі формальды және жалқаулықтың нәтижесі екенін ойлады, соның салдарынан «көптеген эклектикалық және эксперименттік» жаңа альбом жасауға тырысты. Оның музыкалық талғамы да Фрэнк Заппаның, Yes және Mahavishnu Orchestra-ның прогрессивті рок музыкасына қарай ұмтыла бастады. 2017 жылы Беркли музыкалық колледжіндегі бітіру салтанатында сөз сөйлегенде ол бұл жазбаны былай сипаттады:
Utopia 1974 жылдың наурыз және сәуір айлары аралығында алғашқы табысты гастрольдік тур жасады, содан кейін Рундгрен Hello People тобының «The Handsome Devils» және Hall & Oates дуетінің «War Babies» альбомдарын өндірді. Топтың тұңғыш альбомы «Todd Rundgren's Utopia» (қараша 1974) атты LP түрінде жарық көрді. Бұл Рундгреннің прогрессивті рок жанрына толыққанды енуінің бастамасы болды. Utopia 1975 және 1985 жылдар аралығында бірнеше альбом шығарды. Олар біртіндеп рок-поп дыбысына қарай өзгере бастағанмен, «Todd Rundgren's Utopia» альбомы 34-орында ең жоғары көрсеткішті тіркеді. Клавиатурашы Роджер Пауэлл Беарсвиллдің Utopia тобының «жай ғана жоғалып кеткенін» қалағанын еске алды, алайда «Тоддтың келісім шартында белгілі бір жылдар ішінде белгілі бір мөлшерде альбом шығару міндеттемесі болғандықтан, ол әр екінші альбомды жеке, ал келесісін Utopia альбомы ретінде шығаруға шешім қабылдады».
Миңк-хоулодағы бастама, адал және оқшауланған
"Визард, нағыз жұлдыз" альбомына бұрынғы "The Beatles" тобының мүшесі Джон Леннонға арналған "Rock N Roll Pussy" әні енгізілді. 1974 жылы Рундгрен мен Леннонның арасында "Melody Maker" журналының ақпан айындағы санында Рундгрен жасаған пікірлерге байланысты ұсақ дау туындады. Қыркүйек айында журнал Леннонның жауабын жариялады, онда ол айыптауларды жоққа шығарып, музыкантты "Турд Рунтгрин" деп атады: "Мен ешқашан революционермін деп мәлімдемедім. Бірақ мен қалағанымды әндетуге құқылымын! Дұрыс па?" Кейінірек Рундгрен: "Джон мен бізді пайдаланып жатқанымызды түсіндік, бір күні ол маған телефон соғып, "Бұл мәселені енді тастайық" деді". 1976 жылдың мамырында шыққан "Faithful" альбомы Рундгреннің кәсіби музыкант ретінде он жылдығын атап өтті. Альбомның бір жағында 1966 жылғы түпнұсқа әндер, екінші жағында маңызды әндердің кавер-нұсқалары болды, олардың ішінде "The Yardbirds" тобының "Happenings Ten Years Time Ago", "The Beach Boys" тобының "Good Vibrations" және Леннон жазған екі "The Beatles" әні бар. Кавер-нұсқалардың аранжировкасы түпнұсқаға мүмкіндігінше жақын болуы тиіс еді, ал Рундгреннің түпнұсқа әндері оның 1960 жылдардағы ықпалдарының көрінісі ретінде жазылды. Ол "The Verb 'To Love'" әнін "Жыныстық мазмұндағы әндер жазуды тоқтатып, жаңа тақырыптар іздеу туралы" саналы шешім қабылдаған сәт ретінде атады. "Faithful" альбомының сатылымы мен жарнамасы жеткіліксіз болғанына қарамастан, "Good Vibrations" әнінің бірінші синглы американдық радиода жиі ойнатылды. "Faithful" альбомын шығарғаннан кейін Рундгрен екі ай бойы шығыс рухани саяхатында болып, Иран, Ауғанстан, Үндістан, Непал, Шри-Ланка, Бали, Таиланд, Жапония және Гавайиге барды. Ол сондай-ақ Вудстоктан тыс, Нью-Йорк штатының Лейк-Хилл қаласында "Utopia Sound Studios" ашып, жақын жерде үй сатып алды, сондай-ақ студияны пайдаланған суретшілерге баспана ретінде жалға берілетін көршілес мүлікті сатып алды. Минк Холлоу Роудтағы Лейк-Хилл кешені келесі алты жыл бойы Рундгреннің негізгі ортасы болды. Келесі жеке альбомына дейін ол "Utopia" тобымен үш альбом жазды. Біріншісі, "Disco Jets", 2001 жылға дейін шығарылмаған аспаптық диско әндерінің жинағы болды. "Ra" (1977 жылдың ақпаны) - Мысыр мифологиясына негізделген тұжырымдамалық альбом, ол алып пирамида мен Сфинкс басы бар әсем гастрольдік қойылымға бастап кетті. "Oops! Wrong Planet" (1977 жылдың қыркүйегі) гастрольден кейін бірден жазылып, топтың попқа қарай бұрылуын білдірді. 1977 жылдың соңында Рундгрен сол кездегі әйелі Бейбе Бьюэлл мен олардың шағатай қызы Лив Тайлерден ажырасып жатты. Рундгрен Нью-Йорктегі үйінен шығып, Минк Холлоуда өзін-өзі оқшаулағанын еске алды: "Мен Бейбемен енді бірге тұрғым келмейтінін түсінгеннен кейін... әрқашан барлық нәрседен тыс және әрқашан ерекше болудың пайдасы - өзіңді тексеруге көп уақытың болады". Ол келесі жеке альбомындағы әндерді минималды аранжировкамен, тек бас, барабан мен дауыстармен фортепианода орындауды жоспарлаған. Осыған байланысты ол ән жазу процесінің "құрылымды" болғанын айтты. "Hermit of Mink Hollow" 1978 жылдың мамырында жарық көрді. "Something/Anything?" альбомынан бері оның ең жеңіл әрі қолжетімді жұмысы ретінде танылған бұл альбом көпшіліктің назарына тартып, радиода жиі ойнатылды және "Utopia" тобымен жазылған прогрессивті альбомдардан кейін "формаға оралу" деп жарияланды. АҚШ-та альбом 36-орынға жетті, ал "Can We Still Be Friends" синглы 29-орынға көтерілді. Бұл ән Рундгреннің ең көп каверленген әніне айналды, оның нұсқаларын Роберт Палмер, Род Стюарт, Колин Бланстоун және Мэнди Мур орындады. Бұл жұмысты насихаттау үшін Рундгрен Америка бойынша гастрольдік сапарға шықты, Нью-Йорктегі "The Bottom Line" және Лос-Анджелестегі "The Roxy" сияқты кіші орындарда өнер көрсетті. Бұл концерттер нәтижесінде "Back to the Bars" атты қос альбом жарық көрді, онда оның жеке және "Utopia" тобының материалдарынан үзінділер, сондай-ақ "Utopia", Спенсер Дэвис, Дарил Холл және Джон Оутс, Стиви Никс сияқты қосымша музыканттармен орындалған әндер жиналды. 1980 жылы "Utopia" тобы "Deface the Music" альбомын жазды, ол "The Beatles" тобының пародиязы болды. Ол "Everybody Else Is Wrong" әнін қамтыды, бұл Леннонға бағытталған тағы бір ән. Сол жылы Леннон Рундгреннің жанкүйері Марк Дэвид Чэпменнің қолынан қаза тапты, ол Леннонның дін туралы айтқан сөздеріне ашуланып, оны өлтірген. Чэпмен тұтқындалған кезде "Hermit of Mink Hollow" альбомының жарнамалық футболкасын киіп алып, "Runt. The Ballad of Todd Rundgren" альбомын қонақүй бөлмесінде қалдырған. Рундгрен бұл байланыстарды "кейін ғана" білген.
Емдеу және азаптау суретшінің әсері
1981 жылы «Healing» атты ұзақ тұжырымдамалық альбом жарық көрді. Ол сонымен қатар Flowfazer компьютерлік скринсейвер жүйесін бірге әзірлеген. Рандгреннің Минк Холлоудағы үйіне 1980 жылдың 13 тамызында қарақшылық шабуыл жасалған. Ол және оның жүкті болған әйел досы қарулы адамдар үйді тонағанда байланып тасталды. Рандгреннің айтуынша, қарақшылар оның көп мөлшерде кокаині бар деп жаңылысқан. Отбасы ешқандай зиян көрмегенімен, қарақшылар бірнеше құнды заттарды, соның ішінде қолмен жасалған Alembic бас-гитарасын ұрлады. Жаңа толқын әсерімен жазылған «The Ever Popular Tortured Artist Effect» (1982) альбомына Small Faces тобының «Tin Soldier» хитінің кавер нұсқасы енді. «Bang The Drum All Day» альбомынан шыққан сингл шағын сәттілікке жетті. Кейіннен ол кеңінен танылып, бірнеше кәсіби спорт командаларының ресми емес әнұраны ретінде қабылданды, әсіресе «Грин-Бэй Пакерс». Лос-Анджелестегі KLOS радиостансасының диджеейі Джено Мичеллини «Bang The Drum All Day» әнін жұма күндері демалысқа белгілі бір бастау ретінде пайдаланды. «Bang The Drum All Day» әні сондай-ақ Carnival Cruise телеарнасының жарнамалық роликтерінде де ойнатылды. Қазір бұл ән Рандгреннің ең танымал әндерінің бірі саналады. «Tortured Artist» альбомы Рандгреннің Bearsville Records компаниясымен ынтымақтастығының аяқталуын білдірді.
1980-1990 жылдар: А Каппелла, Адамға жуық және 2-ші жел
Рундгрен Warner Bros. Records компаниясымен келісімшарт жасады, ол оның келесі альбомын – A Cappella (1985) шығарды. Альбом Рундгреннің көпжолғы дауысын қолданып жазылды, ал оған бағдарламаланған вокалды үлгілерден құралған аранжировкалар қосылды. 1986 жылы Рундгрен танымал балалар телешоуының төрт бөліміне музыка жазды. Nearly Human (1989) және 2nd Wind (1991) екеуі де тікелей жазылды – біріншісі студияда, екіншісі көрермендер алдындағы театр сахнасында, оларға үндемеуге бұйрық берілді. Бұл альбомдардағы әр ән бір реттен асып түспей, кейіннен қосымша жазбаларсыз толығымен жазылды. Екі альбом да оның Филадельфия жанды музыкасына оралуын көрсетеді. 2nd Wind сонымен қатар Рундгреннің "Up Against It" мюзиклінен алынған бірнеше үзінділерді қамтыды, ол британдық драматург Джо Ортонның бастапқыда Beatles тобына ұсынған, бірақ ешқашан іске аспаған "Help!" фильміне арналған сценарийден ("Prick Up Your Ears") бейімделген.
1990-2000 жылдар: TR-I, PatroNet және өтірікшілер
1990 жылдардың ортасында Рундгрен TR i ("Todd Rundgren interactive") деген псевдониммен екі альбом жазды. Олардың алғашқысы – 1993 жылы шыққан No World Order – тыңдаушының қалауынша әртүрлі тәсілдермен біріктірілетін жүздеген секундтық музыкалық фрагменттерден тұрады. Бастапқыда Philips CD i платформасы үшін жасалған No World Order темп, көңіл-күй және басқа да параметрлерді интерактивті басқару мүмкіндіктерін, сондай-ақ Рундгреннің өзі, Боб Клермаунтен, Дон Уас және Джерри Харрисон жасаған алдын ала бағдарламаланған микстерді қамтиды. Диск PC және Macintosh үшін, сондай-ақ стандартты аудио CD форматында екі нұсқада шығарылды: үздіксіз микс дискісі No World Order және кейінірек әндерге бағытталған No World Order Lite. Музыка Рундгреннің бұрынғы жұмыстарынан едәуір өзгеше болды, оған би/техно стилі тән және Рундгрен көптеп рэп оқыды. 1995 жылғы "The Individualist" альбомында интерактивті бейнематериалдар ұсынылды, оларды қарауға немесе бір жағдайда ойнауға болады; бұл қарапайым бейне ойын болды және No World Order-ге қарағанда көбірек рокқа бағытталған музыкамен үйлесімді болды. Рундгрен өзінің ескі материалдарының босса-нова нұсқаларын қамтитын With a Twist (1997) альбомы үшін өз атымен жазды. Оның PatroNet жобасы бір жылдан астам уақыт бойы жазылым жасаған абоненттерге таратылды және 2000 жылы One Long Year альбомы ретінде жарық көрді. 2004 жылы Рундгрен "ақиқаттың жетіспеушілігі" туралы концептуалды альбом – Liars шығарды, ол оның ескі және жаңа дыбыстарының қоспасын ұсынады. Интернет кеңінен танымал болған сайын, Рундгрен ұзақ жылдармен бірге жұмыс істеген менеджер Эрик Гарднер және Apple компаниясының цифрлық музыка бөлімінің басшысы Келли Ричардспен бірге PatroNet құрды. Бұл платформа жанкүйерлерге (демеушілерге) жазылым төлеміне өңделіп жатқан жұмыстарына және жаңа, жарияланбаған тректерге қол жеткізуге мүмкіндік берді, бұл жазба компанияларын аралықтан жойды. Рундгреннің алғашқы PatroNet жобасынан алынған әндер кейін One Long Year альбомы ретінде шығарылды. Содан бері Рундгрен ірі жазба компанияларымен байланысын үзіп, жаңа музыканы тікелей абоненттерге өзінің веб-сайты арқылы ұсынып келеді, бірақ тәуелсіз жазба компаниялары арқылы дискілерді жазып, шығаруды жалғастырады. 2022 жылдың мәліметі бойынша PatroNet.com веб-сайты қолданыста емес.
2000-2010 жылдар
11 қыркүйектегі шабуылдардан кейін Рундгрен Дуглас Слоун режиссерлік еткен «Айқаспен аты» фильміне музыка жазды. Фильмде Нью-Йорктегі жоғалған адамдардың көптеген фотосуреттері бейнеленген, олар шабуылдан кейін Беллвью ауруханасының «тілектер қабырғасына» ілінген. Фильм 2002 жылы Вудсток кинофестивалінде арнайы көрсетілімге қатысты. 2005 жылдың соңында Бостондық «The Cars» тобы, бас гитаристі Бенджамин Оррдың қазасы мен бұрынғы вокалисті Рик Окасектің қызығушылық танытпауына қарамастан, қайта құрылуды жоспарлады. Рундгреннің Эллиот Истон мен Грег Хоукспен бірге «Cars» тобының құрамын қайта құруға репетиция жасағаны туралы хабарлар тарады. Бастапқы болжамдар бойынша, «The New Cars» тобының құрамына «Blondie» тобының Клем Берк және «Everclear» тобының Арт Алексакис кіруі керек еді. Ақырында, топ өзінің құрамын бұрынғы Рундгрен бассисі Касим Султонмен және «XTC» тобының Рундгрен өндірген «Skylarking» альбомында ойнаған, сондай-ақ Рундгренмен бірге жазбалар жасаған және гастрольде болған «The Tubes» тобының студиялық барабаншысы Prairie Prince-пен толықтырды. 2006 жылдың басында жаңа құрам индустрия мамандары үшін бірнеше жеке концерттер берді, «The Tonight Show with Jay Leno» эфирінде тікелей ойнады және 2006 жылғы жазғы турнеге қайта құрылған «Blondie» тобымен бірге басқа да БАҚ-та пайда болды. Рундгрен бұл жобаны «маған шығындарымды төлеуге, үлкен аудитория алдында ойнауға, мен білетін және ұнататын музыканттармен жұмыс істеуге және бір жыл бойы көңіл көтеруге мүмкіндік беретін нәрсе» деп сипаттады. «The New Cars» тобының алғашқы синглы «Not Tonight» 2006 жылдың 20 наурызында жарық көрді. 2006 жылдың маусымында «The New Cars: It's Alive» атты концерттік альбомы мен үздік хиттер жинағы шықты. Альбомда классикалық «Cars» әндері (және екі Рундгрен хиті) тікелей жазылған, сонымен қатар үш жаңа студиялық трек («Not Tonight», «Warm» және «More») бар. 2011 жылдың сәуірінде Тодд Рундгреннің Роберт Джонсонның туындыларын жинаған «Johnson» альбомы жарық көрді, ол бір жылдан астам бұрын жазылған болатын. 2011 жылы шыққан «(re)Production» альбомында Рундгрен басқа әртістер үшін бұрын өндірген әндерді орындады, олардың ішінде «Grand Funk Railroad» тобының «Walk Like a Man» және «XTC» тобының «Dear God» әндері бар. 2017 жылы Рундгрен «White Knight» альбомын шығарды, онда Трент Резнор, Робин, Дэрил Холл, Джо Уолш және Дональд Фейгенмен бірлесіп жұмыс істеді. 2018 жылдың желтоқсан айында «Cleopatra Press» оның жеке өмірбаяны «The Individualist: Digressions, Dreams, and Dissertations» басылымын жариялады. Кітапта 181 тарау бар, әр тарауы бір беттен тұрады және үш абзацтан құралған. Ол: «Мен мұны істеуім керек екенін түсіндім, әйтпесе басқа біреу істейді. Мен өзім жасай алмайтын жағдайға жетіп, содан кейін басқа біреу оны жасайды және мен нәтижеге риза болмас едім» деді. 2019 жылдың соңында Рундгрен Микки Доленц, Джейсон Шефф, Кристофер Крос және «Badfinger» тобының Джои Молландпен бірге «The Beatles» тобының «White Album» альбомын тойлау мақсатында «It Was Fifty Years Ago Today – A Tribute to the Beatles' White Album» атты гастрольдік сапарға шықты.
In April 2011, Todd Rundgren's Johnson, a collection of Robert Johnson covers, which had been recorded more than a year earlier, was released. In another 2011, an album of covers, (re)Production, features Rundgren performing tracks he had previously produced for other acts, including Grand Funk Railroad's "Walk Like a Man" and XTC's "Dear God". In 2017, Rundgren released White Knight, which features collaborations with Trent Reznor, Robyn, Daryl Hall, Joe Walsh and Donald Fagen. In December 2018, Cleopatra Press published his self penned memoir, The Individualist: Digressions, Dreams, and Dissertations. The book contains 181 chapters, each one page long, and each consisting of three paragraphs. He said that "I realized that I have to do this or somebody else will do it. I'm getting to the point where I could at some point not be able to do it myself, and then someone else would do it and I wouldn't be happy with the result." Rundgren toured in late 2019 with Micky Dolenz, Jason Scheff, Christopher Cross and Joey Molland of Badfinger in celebration of the Beatles' White Album on the "It Was Fifty Years Ago Today – A Tribute to the Beatles' White Album".
2020 жылдар
Рундгрен 2020 жылы Weezer тобының вокалисі Риверс Куомомен бірлесіп "Down With The Ship" синглын жариялады. Желтоқсан айында ол голланд комигі Youp van 't Hek-тің 1978 жылғы "Flappie" әнінің ағылшын тіліне аудармасын шығарды. Сәуір айында ол Sparks тобымен 50 жылдық үзілістен кейін, олардың тұңғыш альбомын өндіргеннен соң "Your Fandango" синглын ұсынды.
Өндіруші ретінде
Кейде Рундгренді продюсер және музыкант ретінде Брайан Уилсон мен Брайан Иномен салыстырады. Биограф Пол Майерс жаздыру студиясын Рундгреннің "соңғы аспабы" деп атайды. Рундгрен өзінің жеке жазбаларында "продюсер ретінде" емес, студияны "орындаушылықты құруға көмектесу үшін" пайдаланатынын мойындады. Оның жаздыру процестері көп тректік жазуды ойлап тапқан Лес Полдың, сондай-ақ The Beatles және The Beach Boys студиялық тәжірибелерінің дәстүрінде жалғасты. Биограф Майерс айтуынша, Рундгрен өзі "Принс сияқты өздігінен дамыған таланттардың бір буынына" шабыт берді. Рундгреннің ықпалы Hall & Oates, Björk және Daft Punk-қа да сезіледі. Slate жазушысы Марк Вайнгартен A Cappella-ны Björk-тің "тек вокал, тек уақыт" эксперименті Medúlla (2004) үшін алғышарт ретінде атады және жалпы алғанда, "Екеуі [артист] олардың жанкүйерлері ойлағаннан гөрі көп ортақ нәрсеге ие" деді. Рундгреннің басқа артистер үшін жасаған жұмыстары көбінесе бір реттік болды. Grand Funk Railroad, New York Dolls, The Tubes, Hello People және The Pursuit of Happiness бұл ережеден тыс жағдайлар еді. Ол өзінің әдеттегі қызметін "әндер жазуды ынталандырушы" деп сипаттады. Егер артист әндерін аяқтамаған болса, ол оларды толықтырып, авторлық құқығын талап етпеді. Оның кейбір әріптестері оны "гений" деп сипаттайды, бірақ сонымен қатар "сарказмды" және "алыс" екенін де айтады. Оның ең әйгілі жұмысы XTC-нің 1986 жылғы Skylarking альбомы үшін болды, ол жазбалар кезінде туындаған шығармашылық шиеленістермен және келіспеушіліктермен белгілі. Альбом кейде Рундгреннің продюсерлік мансабының және XTC мансабының шыңы ретінде қарастырылады. Ол, жасау процесіндегі қиындықтарға қарамастан, жазбаның "әдетте біз оны жасау кезінде қатты ұнатып, кейде де жақсы көңілде болдық" деді. Альбомның үш мүшесі де соңғы нәтижеге ризашылық білдірді.
" Ақымақ " гитарасы
1970-жылдардың ортасынан соңына қарай Рундгрен көзге түсетін психоделикалық Гибсон SG (әртүрлі "Санни" немесе "Ақымақ" деп аталған) гитарасын жиі ойнады, оны Эрик Клэптон Cream тобында пайдаланған. Клэптон шамамен 1968 жылы оны ойнауын тоқтатқаннан кейін, гитараны Джордж Харрисонға сыйлады, ол кейін оны британдық әнші Джеки Ломаксқа уақытша берді. 1972 жылы, жазу студиясында танысқаннан кейін, Ломакс гитараны Рундгренге 500 долларға сатты, оны кері сатып алу құқығымен, бірақ ол оны ешқашан пайдаланбады. Рундгрен Утопия тобының алғашқы жылдарында осы гитараны көп пайдаланды, содан кейін 1970-жылдардың ортасынан соңына дейін қысқа мерзімге оны қолдануды тоқтатты. Осы уақыт ішінде ол гитараны бояуын қорғау үшін лакпен жаңартты, құйрық бөлігі мен көпірін тұрақтандырды, содан кейін 1980 жылы өткен Deface the Music турнесінде қайтадан пайдаланды және 1980-жылдар бойында, 1993 жылға дейін ара-тұра қолданды, содан кейін гитараны толығымен қолдануды тоқтатты және 1999 жылы аукционға сатты; қазір ол 1988 жылы жапон жанкүйері сыйлаған осы гитараның көшірмесін пайдаланады.
Жеке өмір
Рундгрен 1972 жылы модель Бейбе Бьюэллмен қарым-қатынас бастады. Олардың қарым-қатынасы үзілген кезде Бьюэлл Стивен Тайлермен қысқа ғана қарым-қатынаста болды, нәтижесінде күтпеген жүктілік орын алды. Бьюэлл 1977 жылдың 1 шілдесінде Лив Тайлерді дүниеге әкелді. Бьюэлл бастапқыда Тодд Рундгренді биологиялық әке деп мәлімдеді және баланы Лив Рундгрен деп атады. Лив туылғаннан кейін көп ұзамай Рундгрен мен Бьюэллдың романтикалық қарым-қатынасы аяқталды, бірақ Рундгрен Ливке деген адалдығын сақтады. Лив он бір жасқа келгенде, өзінің нағыз әкесі Стивен Тайлер екенін білді. Лив Тайлердің айтуынша, "Тодд мен туған кезде маған әке керек екенін шешті, сондықтан менің туу куәлігіне қол қойды. Ол менің оның баласы болмауым мүмкін екенін білген, бірақ..." Ол қызын жеке мектепке оқуға жіберді және Лив жылына бірнеше рет оны зиярат етіп тұрды. 2012 жылға дейін Тайлер Рундгренмен жақын қарым-қатынаста болды. "Мен оған қатты ризамын, оны қатты жақсы көремін. Ол мені құшақтап тұрғанда, әкемді сезінемін. Ол өте қорғаушы және күшті." Рундгрен Карен Дарвинмен ұзақ жылдар бойы қарым-қатынаста болды, олардың екі ұлы болды: Рекс (1980 жылы туған) және Рэнди (1985 жылы туған). Рекс тоғыз маусым бойы екінші лига бейсболшысы (инфильдер) болды. Дарвин бұрын Брюс Спрингстинмен қарым-қатынаста болған. Рундгрен 1998 жылы Мишель Грейге үйленді. Грей Tubes тобында биші болған және Рундгреннің Nearly Human альбомының гастрольдерінде қосалқы әнші ретінде өнер көрсеткен, бұл оның Дэвид Леттерман Шоуында "әлемдегі ең қауіпті қосалқы әншілердің" бірі ретінде бірнеше рет пайда болуына әкелді. Олардың Ребоп есімді ұлы және Кеони есімді асырап алған ұлы бар. Пол Майерс 2010 жылы Рундгрен туралы жазған "A Wizard, a True Star: Todd Rundgren in the Studio" кітабында Рундгрен өзіне назар аудару тапшылығы синдромын (attention deficit disorder) диагноз қойғанын мәлімдеді.