Кіріспе
Британдық саясаткер және судья Ричард Бердон Холдейн, 1-ші виконт Холдейн, (30 шілде 1856 – 19 тамыз 1928) – британдық заңгер және философ, ықпалды либерал, кейін лейборист саясаткер. Ол 1905-1912 жылдар аралығында Соғыс министрі болды, осы кезеңде Британ армиясындағы «Холдейн реформалары» жүзеге асырылды. Ол неміс ой-санасына қызығушылық танытты, бұл 1912 жылғы Холдейн миссиясында Германиямен қарым-қатынасты жақсартуға тырысуына әкелді. Миссия сәтсіз аяқталды, Берлинмен туған шиеленіс Лондонды Парижбен жақын қарым-қатынас орнатуға мәжбүр етті. 1911 жылы виконт Холдейн титулы берілді, ол 1912-1915 жылдар аралығында лорд-канцлер болды, бірақ неміс симпатиясы танытқаны үшін отставкаға кесуге мәжбүр болды. Кейін лейборист партиясына қосылып, 1924 жылы алғашқы лейборист үкіметінде лорд-канцлер қызметін қайта атқарды. Заңгерлік және саяси қызметінен бөлек, Холдейн философия саласындағы белгілі жазушы болды, осы еңбегі үшін 1914 жылы Британ академиясының мүшесі болып сайланды.
Richard Burdon Haldane, 1st Viscount Haldane, ('/h//ɔː//l//d//eɪ//n/; 30 July 1856 – 19 August 1928) was a British lawyer and philosopher and an influential Liberal and later Labour politician. He was Secretary of State for War between 1905 and 1912 during which time the "Haldane Reforms" of the British Army were implemented. As an intellectual he was fascinated with German thought. That led to his role in seeking detente with Germany in 1912 in the Haldane Mission. The mission was a failure and tensions with Berlin forced London to work more closely with Paris. Raised to the peerage as Viscount Haldane in 1911, he was Lord Chancellor between 1912 and 1915, when he was forced to resign because of allegations of German sympathies. He later joined the Labour Party and once again served as Lord Chancellor in 1924 in the first Labour administration. Apart from his legal and political careers, Haldane was also an influential writer on philosophy, in recognition of which he was elected a Fellow of the British Academy in 1914.
Жеке өмір
Халдейн өмір бойы денсаулықпен күресті. Ол нашар ревматизмнен, көзіндегі стигмалардан зардап шекті. 1909 жылы ириттен көзі нашарлағанда, төсекпен демалуға мәжбүр болды. Өмір бойы серуендеп, сигаретке тәуелді болған ол диабетке шалдықты. Хейгтің алғашқы әсері бойынша, ол "ірі денелі, семіз адам" еді, бірақ ол абыройлы және салмақты мінез-құлықты болды. Дегенмен, Хейг былай деп қосты: "Оны бірден ұнатуға болады". 1909 жылғы Әскер ережелері жөнінде жұмыс істеген Хейг оны "өте ойлы және практикалық, жақсы тыңдайтын және айтылғанның бәрін мұқият бағалайтын адам" деп мақтады. Осберт Ситвелл оны "бүкіл процессиямен бірге бөлмеге кіргендей" деп сипаттады. Лео Амери оның "ескі стильдегі отбасылық үй қызметшісіне" ұқсайтынын айтты.