Чарльз Котесворт Пинкни: Американ саяхатшысы және мемлекеттік қайраткері

Кіріспе

Америка Құрылтайшы Атасы және саясаткер (1746–1825)

Чарльз Котесворт Пинкни (25 ақпан 1746 – 16 тамыз 1825) – 1796 жылдан 1797 жылға дейін Франциядағы АҚШ министрі қызметін атқарған американдық мемлекет қайраткері, әскери шенеунік және Құрылтайшы Ата. Америка Құрама Штаттарының Конституциясына қол қойған Конституциялық Конвенттің делегаты болған Пинкни 1804 және 1808 жылдары Федералист партиясының президенттікке кандидат ретінде екі рет ұсынылып, екі сайлауда да жеңіліске ұшырады. Оңтүстік Каролина штатындағы плантаторлар отбасында дүниеге келген Пинкни бірнеше жыл заңгерлікпен айналысып, колониялық заң шығарушы жиналысқа сайланды. Ұлыбританиядан тәуелсіздік алуды қолдаған Пинкни Америка Тәуелсіздік соғысында қызмет етіп, бригадир-генерал шеніне дейін көтерілді. Соғыстан кейін Оңтүстік Каролина штатының заң шығарушы жиналысына сайланды, онда ол ағасы Томаспен бірге Оңтүстік Каролинаның жазық аймағындағы жер иелерінің құл иеленуші тобын өкілдік етті. Ықпалды федералды үкіметті жақтаған Пинкни 1787 жылғы Филадельфия конвентіне делегат ретінде қатысып, жаңа федералды конституцияны жазуға қатысты. Пинкнидің ықпалы Оңтүстік Каролинаның АҚШ Конституциясын бекітуіне көмектесті. 1791 жылы Оңтүстік Каролинадағы Пинкнивилл деп аталған қала мен округ Чарльздың құрметіне аталды. Пинкни Джордж Вашингтонның басқармасында қызмет ету туралы алғашқы ұсынысынан бас тартты, бірақ 1796 жылы Франциядағы министр лауазымын қабылдады. Кейіннен XYZ ісі деп белгілі болған жағдайда француздар АҚШ делегациясымен кездесуге келісу үшін пара талап етті. Пинкни АҚШ-қа оралып, Франциямен болған Квази соғыс кезінде генерал лауазымын қабылдады. 1790-шы жылдардың көп бөлігінде ол екі үлкен партияның біріне қосылуға қарсы болғанмен, Франциядан оралғаннан кейін Федералист партиясымен байланысын нығайтты. Федералисттер оны 1800 жылғы президенттік сайлауда вице-президенттікке кандидат етіп ұсынды, оның сайлау бюллетенінде болуы партияға Американың оңтүстігінде қолдау табуына көмектеседі деп үміттенді. Александр Гамильтон сол кездегі сайлау ережелеріне сәйкес Пинкнині президент етіп сайлауды жоспарлағанмен, Пинкни мен қолданыстағы Федералист президенті Джон Адамс Демократиялық-Республикалық партияның кандидаттарынан жеңіліске ұшырады. Халықтың сүйікті президенті Томас Джефферсонды жеңуге үміт аз болғандықтан, Федералисттер Пинкниді 1804 жылғы сайлауда президенттікке кандидат етіп ұсынды. Пинкни де, партия да белсенді науқан жүргізбеді, нәтижесінде Джефферсон үлкен артықшылықпен жеңіске жетті. Федералисттер 1808 жылы Пинкниді қайтадан ұсынды, Пинкнидің әскери тәжірибесі мен Джефферсонның экономикалық саясаты партияға жеңіске жету мүмкіндігін береді деп үміттенді. 1808 жылғы президенттік сайлау 1804 жылғы сайлаудан бұрынғыдан жақын болғанымен, Демократиялық-Республикалық партияның кандидаттары Джеймс Мэдисон жеңіске жетті.

Charles Cotesworth Pinckney (February 25, 1746 – August 16, 1825) was an American statesman, military officer and Founding Father who served as United States Minister to France from 1796 to 1797. A delegate to the Constitutional Convention where he signed the Constitution of the United States, Pinckney was twice nominated by the Federalist Party as its presidential candidate in 1804 and 1808, losing both elections. Born into a planter class family from South Carolina, Pinckney practiced law for several years and was elected to the colonial legislature. A supporter of independence from Great Britain, Pinckney served in the American Revolutionary War, rising to the rank of brigadier general. After the war, he won election to the South Carolina legislature, where he and his brother Thomas represented the landed slavocracy of the South Carolina Lowcountry. An advocate of a stronger federal government, Pinckney served as a delegate to the 1787 Philadelphia Convention, which wrote a new federal constitution. Pinckney's influence helped ensure that South Carolina would ratify the United States Constitution. A town and district named Pinckneyville in South Carolina were named after Charles in 1791. Pinckney declined George Washington's first offer to serve in his administration, but in 1796 Pinckney accepted the position of minister to France. In what became known as the XYZ Affair, the French demanded a bribe before they would agree to meet with the U. S. delegation. Pinckney returned to the United States, accepting an appointment as a general during the Quasi War with France. Though he had resisted joining either major party for much of the 1790s, Pinckney began to identify with the Federalist Party following his return from France. The Federalists chose him as their vice presidential nominee in the 1800 presidential election, hoping that his presence on the ticket could win support for the party in the American South. Though Alexander Hamilton schemed to elect Pinckney president under the electoral rules then in place, both Pinckney and incumbent Federalist President John Adams were defeated by the Democratic Republican candidates. Seeing little hope of defeating popular incumbent president Thomas Jefferson, the Federalists chose Pinckney as their presidential nominee for the 1804 election. Neither Pinckney nor the party pursued an active campaign, and Jefferson won in a landslide. The Federalists nominated Pinckney again in 1808, in the hope that Pinckney's military experience and Jefferson's economic policies would give the party a chance of winning. Though the 1808 presidential election was closer than the 1804 election had been, Democratic Republican nominee James Madison nonetheless prevailed.

Жас шағы мен отбасы

Чарльз Котесворт Пинкни 1746 жылғы 25 ақпанда Оңтүстік Каролина штатының Чарльстон қаласында плантаторлар отбасында дүниеге келді. Ол кейін Оңтүстік Каролина провинциясының бас судьясы болған Чарльз Пинкни мен осы аймақта индиго өсіруді дамытқан белгілі плантатор және агроном Элиза Лукастың ұлы еді. Оның інісі Томас Пинкни кейін Оңтүстік Каролинаның губернаторы болды, ал туысы Чарльз Пинкни де губернаторлық қызмет атқарды. 1753 жылы Пинкнидің әкесі отбасын Лондонға көшірді, онда ол колонияның өкілі болды. Чарльз бен оның ағасы Томас Вестминстер мектебінде білім алды, ал отбасының қалған бөлігі 1758 жылы Оңтүстік Каролинаға оралғаннан кейін оқуларын жалғастырды. Пинкни 1763 жылы Оксфордтағы Крайст-Черч колледжіне қабылданды және 1764 жылы Мидл-Темплде құқық тануды оқуға кірісті. Франциядағы әскери академияда қысқа мерзім оқығаннан кейін Пинкни 1769 жылы білімін аяқтап, ағылшын адвокатурасына қабылданды. Ол Чарльстонда жеке құқық практикасын ашқанға дейін Англияда қысқа уақыт құқық қызметін атқарды. 1773 жылы Америка колонияларына оралғаннан кейін Пинкни Сара Миддлтонға үйленді. Оның әкесі Генри Миддлтон кейін Континенттік Конгрестің екінші президенті болды, ал ағасы Артур Миддлтон Тәуелсіздік Декларациясына қол қойды. Сара 1784 жылы қайтыс болды. 1786 жылы Пинкни тағы да үйленді, оның әйелі Мэри Стэд Джорджиядағы бай плантаторлар отбасынан шыққан еді. Пинкнидің үш қызы болды. Пинкни 1769 жылы Францияда бір жыл бойы ботаниканы оқыды. Француз ботанигі Андре Мишоға көмектескені үшін, оның құрметіне өсімдік түрі аталды: Pinckneya pubens.

Алғашқы саяси мансап

Еуропадан Оңтүстік Каролинаға оралғаннан кейін Пинкни Чарльстонда заңгерлікпен айналыса бастады. Ол алғаш рет 1770 жылы отарлық заң шығарушы жиналысқа сайланды. 1773 жылы ол аймақтық бас прокурор қызметін атқарды. 1775 жылы он үш американдық колония мен Ұлыбритания арасында соғыс басталғанда Пинкни американдық патриоттардың жағына шықты; сол жылы ол Оңтүстік Каролинаның алғашқы провинциялық конгресінің құрамына кірді, ол Оңтүстік Каролинаның британдық колониядан тәуелсіз мемлекетке айналуына көмектесті.

Конституциялық конвенция

Революциялық соғыс аяқталғаннан кейін Пинкни заңгерлік тәжірибасына оралып, Оңтүстік Каролинадағы ең танымал адвокаттардың біріне айналды. Ол Оңтүстік Каролинаның төменгі палатасына қайта оралды, ал ол және оның ағасы Томас штаттың маңызды саяси тұлғаларына айналды. Ол осы кезеңде штат үкіметін бақылаған Оңтүстік Каролинаның жазық далаларының жер иелері элитасының жақтаушысы болды. Пинкни заң шығарушы Эдвард Ратледжбен жақын дос болғанымен, Ратледждің құлдарды импорттауды тоқтату әрекеттеріне қарсы болды, Оңтүстік Каролина экономикасының жаңа құлдардың үнемі келуін қажет ететінін айтты. Пинкни сондай-ақ Джорджия штатымен шекаралық дауды аяқтау бойынша келіссөздерге жетекшілік етті және кейбір дауларды уақытша шешкен Бофорт конвенциясына қол қойды. Революциялық соғыс Оңтүстік Каролинадағы көптеген адамдарды, соның ішінде Пинкниді, штаттың қорғанысы үшін басқа колониялардың ынтымақтастығы қажеттігіне көндірді. Сондықтан Пинкни Конфедерацияның ережелерінде қарастырылғаннан гөрі күшті ұлттық үкіметті жақтады және ол 1787 жылғы Конституциялық конвенцияда Оңтүстік Каролинаны өкілдік етті, онда оның кіші туысы Чарльз Пинкни де делегат ретінде қызмет етті. Пинкни африкалық американдық құлдарды өкілдік негізі ретінде есептеуді қолдады. 2015 жылғы қаңтардағы The New York Times газетінде жарияланған кітап шолуында былай делінген: 1787 жылғы шілдедегі Солтүстік-Батыс жарлығы құлдарды еркін штаттар мен аумақтардан «заңды түрде қайтарып алуға болады» деп есептеді, ал көп ұзамай Конституцияға Оңтүстік делегаттарының талабы бойынша қашқан құлдар туралы ереже – IV тарау, 2-бап – енгізілді, бұл Оңтүстік Каролинаның Чарльз К. Пинкниін «Біз құлдарды Американың кез келген бөлігінде қайтарып алуға құқыққа ие болдық, бұл бұрын бізде болмаған құқық» деп мақтан тұтуға итерді. Пинкни сол кездегі әлсіз үкіметтің орнына күшті ұлттық үкіметті (тепе-теңдік және өзара бақылау жүйесімен бірге) жақтады. Ол өкілдерді халықтың тікелей дауысымен сайлаудың практикалық еместігін айтты. Сондай-ақ, ол сенаторларға жалақы төлеуге қарсы болды, олардың тәуелсіз байлыққа ие болуы керек деп ойлады. Пинкни келісімдерді Сенаттың ратификациялауын талап етуде және кем дегенде жиырма жылға халықаралық құл саудасына Американың қатысуын сақтап қалған келісімде маңызды рөл атқарды. Ол сондай-ақ федералды тұрақты армияның мөлшерін шектеуге қарсы болды. Пинкни 1788 жылғы Оңтүстік Каролина конвенциясында Федералды Конституцияны ратификациялауды қамтамасыз етуде және 1790 жылғы конвенцияда Оңтүстік Каролина Конституциясын жасауға үлкен үлес қосты. Ратификациялық конвенцияда Пинкни үкіметтің үш түрін ажыратып көрсетті және республикалардың «халықтың барлығы, жекелей немесе өкілдік арқылы заң шығарушы органды» құрайтын елдер екенін айтты. Осыдан кейін ол саясаттан кеткенін жариялады.

With the conclusion of the Revolutionary War, Pinckney returned to his legal practice, becoming one of the most acclaimed attorneys in South Carolina. He also returned to the lower house of the South Carolina legislature, and he and his brother Thomas became major political powers in the state. He became an advocate of the landed elite of the South Carolina Lowcountry, who dominated the state's government during this period. Though close friends with fellow legislator Edward Rutledge, Pinckney opposed Rutledge's attempts to end the importation of slaves, arguing that South Carolina's economy required the continual infusion of new slaves. Pinckney also took the lead in negotiating the end to a border dispute with the state of Georgia, and he signed the Convention of Beaufort, which temporarily solved some of the disputes. The Revolutionary War had convinced many in South Carolina, including Pinckney, that the defense of the state required the cooperation of the other colonies. As such, Pinckney advocated a stronger national government than that provided by the Articles of Confederation, and he represented South Carolina at the Constitutional Convention of 1787, where his younger cousin Charles Pinckney also served as a delegate. Pinckney advocated that African American slaves be counted as a basis of representation. According to a book review in The New York Times in January 2015:

The Northwest Ordinance of July 1787 held that slaves 'may be lawfully reclaimed' from free states and territories, and soon after, a fugitive slave clause – Article IV, Section 2 – was woven into the Constitution at the insistence of the Southern delegates, leading South Carolina's Charles C. Pinckney to boast, 'We have obtained a right to recover our slaves in whatever part of America they may take refuge, which is a right we had not before.' Pinckney advocated for a strong national government (albeit one with a system of checks and balances) to replace the weak one of the time. He opposed as impractical the election of representatives by popular vote. He also opposed paying senators, who, he thought, should be men of independent wealth. Pinckney played a key role in requiring treaties to be ratified by the Senate and in the compromise that resulted in continued American participation in the international slave trade for at least twenty years. He also opposed placing a limitation on the size of a federal standing army. Pinckney played a prominent role in securing the ratification of the Federal Constitution in the South Carolina convention of 1788, and in framing the South Carolina Constitution in the convention of 1790. At the ratification convention, Pinckney distinguished three types of government and said republics were where "the people at large, either collectively or by representation, form the legislature". After this, he announced his retirement from politics.

XYZ ісі

1789 жылы президент Джордж Вашингтон Пинкниге Мемлекеттік департамент немесе Соғыс департаментін таңдау мүмкіндігін ұсынды; Пинкни екеуінен де бас тартты. 1795 жылы Вашингтон Пинкниге Мемлекеттік хатшы лауазымын ұсынғанда, ол бас тартты, бірақ 1796 жылы Францияға министр болып тағайындалды. Францияның Бірінші Республикасымен қарым-қатынас сол кезде нашар болды: АҚШ пен Ұлыбритания арасындағы Джей шарты биліктегі француз директориясының мүшелерін ашуландырды, олар Франциямен соғысып жатқан Ұлыбританиямен сауда жасаған американдық сауда кемелерін ұстауды күшейтуге бұйрық берді. 1796 жылдың қарашасында Пинкни өзінің сенімхаттарын ұсынғанда, олар қабылданбады, директория мәлімдеме жасады, дағдарыс шешілгенше ешқандай елші қабылданбайды. Пинкни осы мәселеге қатты ашуланды. Пинкни 1797 жылы жаңадан сайланған президент Джон Адамсқа бұл туралы хабарлағаннан кейін, Пинкни, Джон Маршалл және Элбридж Джерриден тұратын комиссия француз тарапымен келіссөздер жүргізу үшін құрылды. Джерри мен Маршалл Пинкниге Гаагада қосылып, 1797 жылдың қазан айында Парижге сапарлады. Жаңа француз сыртқы істер министрі Талейранмен алдын ала кездесуден кейін, комиссия мүшелеріне француз тарапының талаптарын жеткізген бірнеше делдалдармен бейресми түрде байланыс жасалды. Бұл талаптардың ішінде Францияға үлкен сомада қарыз беру, комиссия мүшелеріне бас тартуға нұсқау берілген, сондай-ақ Талейран мен директория мүшелеріне сыбайлас ақша беру туралы ұсыныстар болды, олар комиссия мүшелеріне ұнамады. Осы әрекеттер 1798 жылы осы мәселеге қатысты құжаттар жарияланғанда «XYZ ісі» деп аталған оқиғаның негізіне айналды. Талейран комиссиядағы саяси айырмашылықтарды білді (Пинкни мен Маршалл Ұлыбританияны қолдайтын федералистер, ал Джерри саяси тұрғыдан орташа федералистік идеялар мен Францияны қолдайтын және Ұлыбританияға қарсы болған Джефферсондық республикашылар арасында теріс талқылауларға түсті) және бұл бөліністі бейресми талқылауларда пайдаланды. Пинкни мен Маршалл 1798 жылдың сәуірінде Франциядан кетті; Джерри француз тарапының талаптарын жұмсартуға тырысып, ресми емес лауазымда қалды. Келіссөздердің сәтсіз аяқталуы екі елдің теңіз күштерін бір-біріне қарсы қойған, жарияланбаған «Квази соғыс» деп аталатын жағдайға әкелді. Соғыс қаупі туғандықтан Конгресс армияны кеңейтуге рұқсат берді, ал президент Адамс Вашингтоннан армияның бас қолбасшысы ретінде басшылық етуін сұрады. Бұл лауазымды қабылдау шарты ретінде Вашингтон Пинкниге генерал лауазымын ұсынуды талап етті. Вашингтон Пинкнидің әскери тәжірибесі мен оңтүстіктегі саяси қолдауы француз шабуылына қарсы қорғану үшін оның қажеттілігін сезді. Көптеген федералистер Пинкнидің Вашингтонның оң жақтағы қолбасшысы болып тағайындалған Гамильтоннің басшылығында қызмет етуден наразы болады деп қорқады, бірақ Пинкни федералистерді жағымды түрде таң қалдырды, ол генерал лауазымын шағымсыз қабылдады. Пинкни 1798 жылдың шілдесінен 1800 жылдың маусымына дейін армияның оңтүстік бөлімін басқарды.

In 1789, President George Washington offered Pinckney his choice of the State Department or the War Department; Pinckney declined both. When Washington offered Pinckney the role of Secretary of State in 1795, Pinckney declined but accepted the post of minister to France in 1796. Relations with the French First Republic were then at a low ebb: the Jay Treaty between the U. S. and Great Britain had angered members of the ruling French Directory, and they had ordered the French Navy to step up seizures of American merchant vessels found to be trading with Britain, with whom France was at war. When Pinckney presented his credentials in November 1796, they were refused, with the Directory stating that no ambassador could be accepted until the outstanding crisis was resolved. Pinckney was outraged by the offense. After Pinckney reported this to the recently inaugurated President John Adams in 1797, a commission composed of Pinckney, John Marshall, and Elbridge Gerry was established to treat with the French. Gerry and Marshall joined Pinckney at The Hague and traveled to Paris in October 1797. After a cursory preliminary meeting with the new French Foreign Minister Talleyrand, the commissioners were approached informally by a series of intermediaries who spelled out French demands. These included a large loan to France, which the commissioners had been instructed to refuse, and substantial bribes for Talleyrand and members of the Directory, which the commissioners found offensive. These exchanges became the basis for what became known as the "XYZ Affair" when documents concerning them were published in 1798. Talleyrand, who was aware of political differences in the commission (Pinckney and Marshall were Federalists who favored Britain, and Gerry wavered politically between moderate Federalist ideas and the Jeffersonian Republicans, who favored France and were strongly hostile to Britain), exploited this division in the informal discussions. Pinckney and Marshall left France in April 1798; Gerry remained behind in an unofficial capacity, seeking to moderate French demands. The breakdown of negotiations led to what became known as the undeclared Quasi War, pitting the two nation's navies against each other. With a potential war looming, Congress authorized the expansion of the Army, and President Adams asked Washington to take command as commander in chief of the Army. As a condition for accepting the position, Washington insisted that Pinckney be offered a position as a general. Washington believed that Pinckney's military experience and political support in the South made him indispensable in defending against a possible invasion by the French. Many Federalists feared that Pinckney would chafe at serving under Hamilton, who had been appointed as Washington's second in command, but Pinckney pleasantly surprised the Federalists by accepting his appointment as a general without complaint. Pinckney led the Army's southern department from July 1798 to June 1800.

Президенттікке кандидат

Пинкни мен оның саяси одақтастары 1790 жылдары федералист немесе Демократиялық-республикалық партиялармен тығыз байланысқа түсуге қарсы болды, бірақ Пинкни Франциядан оралғаннан кейін федералист ретінде таныла бастады. Гамильтонның қолдауымен Пинкни 1800 жылғы президенттік сайлауда федералистердің вице-президенттік үміткері болды. Пинкнидің әскери және саяси қызметі оған ұлттық бедел берді, және федералистер Пинкнидің оңтүстікте Демократиялық-республикалық үміткер Томас Джефферсонға қарсы дауыстар жинай алады деп үміттенді. Гамильтон Адамсты президенттік лауазымнан ығыстыруды қалағандықтан, одан да үлкен үміттерге ие болды және Пинкниді өзінің саясатына көбірек бейім деп есептеді. Адамс пен Гамильтонның жақтастары арасындағы күрес федералистерді әлсіздетті, ал Демократиялық-республикалықтар сайлауда жеңіске жетті. Пинкни Гамильтонның оны президент ету жоспарына қатысудан бас тартты және Адамсқа дауыс бермеген сайлаушының дауысын қабылдамауға уәде берді. Федералистер 1804 жылғы сайлауда танымал Джефферсонды жеңуге аз үміттенді; партия Жаңа Англияда күшті болғанымен, Джефферсонның оңтүстік және Атлантиканың орталық штаттарында жеңіске жететіні күтілді. Президенттікке жеңіске жету мүмкіндігі аз болғандықтан, федералистер Пинкниді өз үміткері ретінде ұсынды, бірақ Пинкни де, федералистер де Джефферсонға қарсы белсенді науқан жүргізбеді. Федералистер Пинкнидің әскери беделі мен оңтүстік азаматы ретіндегі мәртебесі федералистік партияның ұлттық партия екенін көрсетеді деп ойлады, бірақ Пинкнидің тіпті өз штатында жеңіске жете алмайтынын білді. Джефферсон сайлауда жеңіске жетіп, Пинкнидің 14 дауысына қарсы 162 сайлаушы дауысын алды. Пинкнидің Оңтүстік Каролинадағы жеңілісі оны өз штатынан жеңіліс тапқан алғашқы ірі партияның президенттік үміткері етті. Джефферсонның екінші мерзімі біріншісінен қиын болды, өйткені британдықтар мен француздар Наполеон соғыстары аясында американдық кемелерге шабуыл жасады. Джефферсонның беделі төмендеген кезде федералистер 1808 жылы президенттікке қайта оралуға 1804 жылғыдан да үміттенді. Джефферсонның қолдауымен Джеймс Мэдисон Демократиялық-республикалық партияның үміткері ретінде ұсынылды. Кейбір федералистер Джеймс Монро немесе Джордж Клинтон сияқты бас тартқан Демократиялық-республикалықтарды қолдауға дайын болды, бірақ федералистердің ұлттық съезінде партия тағы да Пинкниге жүгінді. Франция немесе Ұлыбританиямен соғыс қаупі туған кезде федералистер Пинкнидің әскери тәжірибесі елге ұнайды деп үміттенді. Федералистер Делавэр мен Жаңа Англияның көп бөлігін жеңді, бірақ Мэдисон қалған штаттарды жеңіп, сайлаушылар алқасының басым көпшілігін алды.

Pinckney and his political allies had resisted becoming closely allied with the Federalist or Democratic Republican parties during the 1790s, but Pinckney began to identify as a Federalist following his return from France. With the support of Hamilton, Pinckney became the Federalist vice presidential nominee in the 1800 presidential election. Pinckney's military and political service had won him national stature, and Federalists hoped that Pinckney could win some southern votes against Democratic Republican nominee Thomas Jefferson. Hamilton had even greater hopes, as he wished to displace Adams as president and viewed Pinckney as more amenable to his policies. In fighting between supporters of Adams and Hamilton plagued the Federalists, and the Democratic Republicans won the election. Pinckney refused to become involved in Hamilton's plans to make him president and promised not to accept the votes of any elector who was not also pledged to Adams. Federalists saw little hope of defeating the popular Jefferson in the 1804 election; though the party remained strong in New England, Jefferson was widely expected to win the southern and mid Atlantic states. With little hope of winning the presidency, the Federalists nominated Pinckney as their presidential candidate, but neither Pinckney nor the Federalists pursued an active presidential campaign against Jefferson. The Federalists hoped that Pinckney's military reputation and his status as a southerner would show that the Federalist Party remained a national party, but they knew that Pinckney had little chance of winning even his own home state. Jefferson won the election in a rout, taking 162 electoral votes compared to Pinckney's 14. Pinckney's defeat in South Carolina made him the first major party presidential nominee to lose his own home state. Jefferson's second term proved more difficult than his first, as the British and French attacked American shipping as part of the Napoleonic Wars. With Jefferson's popularity waning, Federalists entertained stronger hopes of winning back the presidency in 1808 than they had in 1804. With the support of Jefferson, James Madison was put forward as the Democratic Republican nominee. Some Federalists favored supporting a renegade Democratic Republican in James Monroe or George Clinton, but at the Federalist nominating convention, the party again turned to Pinckney. With a potential war against France or Britain looming, the Federalists hoped that Pinckney's military experience would appeal to the nation. The Federalists won Delaware and most of New England, but Madison won the remaining states and won a commanding majority of the electoral college.

Соңғы жылдары және өлімі

1808 жылғы сайлаудан кейін Пинкни плантацияларын басқаруға және заңгерлік тәжірибесін дамытуға көшті. 1805 жылдан бастап 1825 жылы қайтыс болғанға дейін Пинкни Цинциннати қоғамының бас президенті қызметін атқарды. Пинкни 1813 жылы Америкалық антикварлық қоғамның мүшесі болып сайланды. 1789 жылы Пинкни Америкалық философиялық қоғамға сайланды. Пинкни 1825 жылдың 16 тамызында қайтыс болды және Оңтүстік Каролина штатының Чарльстон қаласындағы Сент-Майкл шіркеуінің қоймасында жерленді. Оның қабір тасында: "Америка Республикасының негізін қалаушылардың бірі. Соғыста ол Вашингтонның серігі және досы болды. Бейбіт уақытта ол оның сенімін ешқашан жоғалтпады" деп жазылған. 1788 жылдың 18 қаңтарында Оңтүстік Каролина штатының өкілдер палатасында Пинкни ұсынылатын АҚШ Конституциясында құқықтар туралы заңның болмауына қатысты бірнеше аргументтер келтірді. Олардың бірі – құқықтар туралы заңдар әдетте барлық адамдар табиғатынан бос туады деп жариялаумен басталады. Баяушының осы пікірге жасаған қорытындысында: "Біз бұл мәлімдемені өте жаман ниетпен жасауымыз керек, себебі біздің мүлігіміздің үлкен бөлігі құл болып туған адамдардан тұрады" делінген.

Еске алу

Чарльстон портындағы Пинкни бекінісі 1810 жылы салынған, ал сол жерде бұрын болған бекініс Пинкнидің құрметіне аталған. Пинкни отбасының плантациясы орналасқан жердегі Пинкни аралы ұлттық жануарлар қоры Пинкнидің атымен аталады. Оңтүстік Каролина штатының Форт-Джексон қаласындағы мектеп С.С. Пинкни бастауыш мектебі деп аталады. Оңтүстік Каролина штатының Маунт-Плезант қаласындағы мектеп Чарльз Пинкни бастауыш мектебі деп аталады. Канзас штатының Лоренс қаласында Пинкни бастауыш мектебі бар. 1942 жылы, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде, Солтүстік Каролина штатының Вилмингтон қаласында 422 футтық бостандық кемесі салынды және оның құрметіне SS Чарльз С. Пинкни деп аталды. Бостон қаласының Бикон-Хилл ауданындағы және Висконсин штатының Мэдисон қаласындағы Пинкни көшелері оның құрметіне аталған. Иллинойс штатының Пинкнивилл және Мичиган штатының Пинкни қалалары оның есімімен аталады. Оңтүстік Каролина штатының Честер қаласындағы Пинкни тас жолы (SC 9) оның құрметіне аталды. Rubiaceae тұқымдасының монотиптік туысы – Pinckneya, А. Мишоның Flora Boreali Americana еңбегінде Л.К.М. Ричардтың есімімен аталған. Netflix анимациялық комедиялық телесериалы «Капитан Трусовтың тамаша ертегілерінде» Чарльз Котесворт Пинкни жиі қайталанып тұратын әзіл ретінде айтылады. Көбінесе осы әзілдер кезінде Джордж, Гарольд немесе Мистер Крупп оның суретіне қарап: «Ах, сенің құтылғаның жаман, Чарльз Котесворт Пинкни!» – деп айқайлайды.