Лондон қаласы шаруалар цехының тарихы

Кіріспе

Лондон қаласының кәсіби гильдиясы

Барберлердің құрметті компаниясы Лондон қаласының ливре компанияларының бірі болып табылады және басымдық бойынша 17-ші орында тұрады. Хирургтардың серіктестігі 1540 жылы Барберлер компаниясымен бірігіп, Барберлер мен хирургтар компаниясын құрды, бірақ сауданың кәсіби деңгейінің артуына байланысты 1745 жылы бөлініп, кейіннен Корольдік хирургтар колледжіне айналды. Компания енді шаштараздық кәсібімен байланысы жоқ және негізінен медициналық және хирургиялық мақсаттарға арналған қайырымдылық ұйымы ретінде жұмыс істейді. Қазіргі уақытта компанияның ливре мүшелерінің үштен бірінен жартысына дейіні хирургтар, стоматологтар немесе басқа да медицина қызметкерлері болып табылады.

Тарих

Барберлер компаниясының алғашқы айрылысы 1308 жылы Рихард ле Барбур әріптестері арасында тәртіп сақтау үшін Альдермендер соты тарапынан сайланған кезде тіркелді. Барберлер бастапқыда монахтарға көмектесетін, олар сол кезде медицина мен хирургияның дәстүрлі шеберлері болған, себебі Папаның жарлықтары діни орден мүшелеріне қан төгуге тыйым салған. Шаш кесу, шаш күтімі және қырқудан басқа, барберлер хирургиялық амалдар да жасаған: мойынды түзету; құлақтар мен бас терісін тазалау; ісіктерді, фистулаларды және кисталарды иіп немесе кесіп жою; қан тастау және гирудинмен емдеу; отпен күйдіру; клизма жасау; және тістерді алу. Біраз уақыттан кейін, шаш кесу және қырқу өнерінде тәжірибесі аз хирургтар компанияға қосыла бастады, бірақ 1368 жылы хирургтарға өздерінің біріккен серіктестігін немесе гильдиясын құруға рұқсат берілді. Дегенмен, Барберлер гильдиясы Лондондағы хирургиялық практиканы қадағалау құқығын сақтап қалды. Барберлер гильдиясы 1462 жылғы патшалық жарғы арқылы компанияға айналғаннан кейін де осы қадағалауды жалғастырды. Хирургтар қауымдастығы 1540 жылы Парламент актісі бойынша Барберлер компаниясымен бірігіп, Барберлер және хирургтар компаниясын құрды. Актта хирургтардың шаш кесуге немесе басқа біреудің шашын қырқуға, ал барберлердің хирургия жасауға құқығы жоқ екені нақты көрсетілді; ортақ қызмет тек тістерді алу болды. Шаштараз бағанасы, қызыл және ақ спиральді жолақтары бар, екі кәсіпті көрсетеді (хирургия қызыл түсте, ал шаштараздық ақ түсте). Хирургтар британдық әскери кемелерге соғыс кезінде қабылдағанға дейін барберлер хирургтарға қарағанда жоғары жалақы алған. Компанияға мүше болу үшін, шәкірттер жеті жыл бойы тәжірибелі хирург-барбердің үйінде оқытылды; шәкірттер хирургиялық күтімге көмектеседі және сүйектерді орнату және жараларды тігу сияқты іс-әрекеттерде тәжірибе жинақтайды. Оқу бітіргеннен кейін жаңа мүше Компания тағайындаған емтиханшыларға өз білімі мен дағдыларын көрсетеді. Олар мүшелік жарнасын төлеп, Компания қатарына қосылады. Барберлер және хирургтар компаниясының алғашқы шебері Сент-Бартоломей ауруханасының бастығы және патшалық дәрігер Томас Викарий болды. Жарғыны табыстау Ханс Гольбейн кішісінің суретінде бейнеленген, ол Барберлер компаниясының коллекциясында сақталады. Алайда, хирургияның кәсіби деңгейінің артуымен, 1745 жылы хирургтар барберлерден бөлініп, Хирургтар компаниясын құрды, ол 1800 жылы Корольдік хирургтар колледжіне айналды. Компания енді шаштараздық кәсібімен байланысы жоқ. Дегенмен, ол хирургиямен байланысын сақтайды, негізінен медициналық және хирургиялық жағдайларға көмек көрсететін қайырымдылық мекемесі ретінде әрекет етеді. Қазіргі уақытта компанияның үштен бірінен жартысына дейінгі бөлігі хирургтар, стоматологтар немесе басқа да медицина қызметкерлерінен тұрады.

The first mention of the Barbers' Company occurs in 1308 when Richard le Barbour was elected by the Court of Aldermen to keep order amongst his fellows. Barbers originally aided monks, who were at the time the traditional practitioners of medicine and surgery, because papal decrees prohibited members of religious orders themselves from spilling blood. In addition to haircutting, hairdressing, and shaving, barbers performed surgery: neck manipulation; cleansing of ears and scalp; draining/lancing of boils, fistulae, and cysts with wicks; bloodletting and leeching; fire cupping; enemas; and the extraction of teeth. Soon surgeons with little expertise in the haircutting and shaving arts of the barbers began to join the company, but in 1368, the surgeons were allowed to form their own, unincorporated fellowship or guild. However, the Barbers' Guild retained the power to oversee surgical practices in London. The Barbers' Guild continued this oversight after it became, by royal charter of 1462, a company. The Fellowship of Surgeons merged with the Barbers' Company in 1540 by Act of Parliament to form the Company of Barbers and Surgeons. The Act specified that no surgeon could cut hair or shave another and that no barber could practice surgery; the only common activity was to be the extraction of teeth. The barber pole, featuring red and white spiralling stripes, indicated the two crafts (surgery in red and barbering in white). Barbers received higher pay than surgeons until surgeons were entered into British warships during naval wars. In order to become a member of the company, apprentice training would occur for seven years within the household of an experienced barber surgeon; apprentices would assist in surgical care and gain hands on experience in tasks such as setting bones and suturing wounds. Once completed, the new member would demonstrate their skills and abilities to Company appointed examiners. They would then pay a membership fee and join the ranks of the Company. The first Master of the Company of Barbers and Surgeons was the superintendent of St Bartholomew's Hospital and royal physician, Thomas Vicary. The presentation of the charter is the subject of a painting by Hans Holbein the Younger, in the collection of the Barbers' Company. However, with the rising professionalism of surgery, in 1745 the surgeons broke away from the barbers to form the Company of Surgeons, which became the Royal College of Surgeons in 1800. The company no longer retains an association with the hairdressing profession. It does, however, retain its links with surgery, principally acting as a charitable institution to the benefit of medical and surgical cases. In modern times, between one third and one half of the company's liverymen are surgeons, dentists or other medical practitioners.

Шаштараз-хирургтар залы және қару-жарақ

Алғашқы зал Монквелл көшесінде салынды. Қазіргі зал Монквелл алаңында орналасқан, алдыңғы залы Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде бомбалаудан толыққанды қирады. 1540 жылы диссекцияға рұқсат берілгеннен кейін, Барбер-хирургтер залының үлкен залында жылына төрт рет қоғамдық демонстрациялар өтті – үстелдің айналасында көпшілік жиналды. Барлық «еркін» хирургтардың қатысуы міндетті болды. Диссекцияланған денелер Сильвер-стриттегі Сент-Олаве шіркеуінің қорына жерленді. 1568 жылы Компанияның ассистенттер кеңесі анатомия кезінде зал ішінде ағаштан жасалған көтерілген орындықтар орнатуды бұйырды. 17 ғасырда саяхатшылар Падуа және Лейден университеттерінде мақсатты түрде салынған анатомиялық театрлар бар екенін атап өтті. Иниго Джонсқа Барбер-хирургтер үшін мұндай театрды жобалау және салу тапсырылды, бірақ ол (1652) аяқталмай қайтыс болды. Джон Вебб жұмысты 1636 жылы аяқтады. Залды қоршаған шөп бақшасы дәрілік үлгілер жасау үшін пайдаланылды және 1666 жылы Лондонның Ұлы өрті кезінде адамдардың қашуына көмектескені үшін маңызды себеп саналды, себебі ол отты ғимараттың сол жағынан ұзақ ұстады. Дегенмен, анатомия театры 1666 жылғы Лондонның Ұлы өртінен аман қалған Компанияның жалғыз ғимараты болды. Екінші залдың дизайнын Эдвард Джарман жасады, оның жоспары ауламен қамтамасыз етілді, ал залдың негізгі бөлігі Рим қабырғасының 13-бастионын пайдалана отырып, оның батыс жағында орналастырылды. Ғимараттар 1784 жылға дейін, анатомия театры тұрғын үйлер салу үшін бұзылғанға дейін өзгеріссіз қалды. 1869 жылы экономикалық қиындықтар асхана мен асүйді қойма ретінде жалға беруге мәжбүр етті, Компания төменгі қабатта кіреберіс вестибюлі мен сот залын (жаңа асханаға айналдырылған) және комитеттер бөлмесіне және Бидлге арналған жатаққа апаратын баспалдақты ғана сақтап қалды. 1940 жылдың 24 тамызында түнде екінші зал мен оның айналасы жарылғыш бомбадан (Екінші дүниежүзілік соғыста Лондонға түскен алғашқы бомба) аз ғана зақым көрді, бірақ 1940 жылдың 29 желтоқсанында зал мен оның айналасы өртке ұшыраған бомбалардан толығымен қирады, нәтижесінде үш күнге созылған өрт болды. 1969 жылдың 13 мамырында қазіргі залды Ұлыбританияның патшайымы Елизавета ашты. 1540 жылы Барберлер компаниясы мен хирургтар қауымдастығының бірігуімен Барберлер және хирургтар компаниясы құрылды, сол себепті зал Барбер-хирургтер залы деп аталды – хирургтар бөлінгеннен кейін де бұл атау сақталды. Сол сияқты, қазіргі компанияның гербі 1569 жылы бірігуден кейін берілген гербтің өзі болып табылады: Барберлер компаниясының гербінің төрттен бірі (1451 жылы берілген, 1-ші және 3-ші тоқсан) және Хирургтар қауымының белгісі (1492 жыл, «шпатель» (немесе шпатула) – 2-ші және 4-ші тоқсан). Герб – opinicus, ағылшын геральдикалық гриффин. Гербтің тіреушілері (тажымен) және тізбекпен байланған сілкітпелер – хирургия үшін қажетті өткір көру қабілетін білдіреді. Девиз – De Praescientia Dei (латын тілінде Құдайдың алғырлығымен) – хирургтың күтімінен күтпеген нәтижелерге қатысты болуы мүмкін, олар жақсы немесе жаман болса да, Құдайға жатқызылды.

The first hall was built on Monkwell Street. The current hall is at Monkwell Square after its predecessor was completely destroyed by bombings during World War II. After the licensing of dissection in 1540, public demonstrations took place four times a year in the Great Hall of Barber Surgeons' Hall – with a crowd surrounding a table. Attendance was compulsory for all 'free' surgeons. The dissected corpses were buried in the churchyard of St Olave's, Silver Street. By 1568, the Court of Assistants of the Company ordered wooden raised seating to be erected in the Hall during anatomies. By the 17th century, travelers noted that the universities at Padua and Leiden possessed purpose built anatomical theatres. Inigo Jones was commissioned to design and build one for the Surgeon Barbers, but died (1652) before it was finished. The work was completed by John Webb in 1636. The herb garden that surrounded the Hall was used to create medicinal samples and is considered one of the reasons that people were able to escape during the Great Fire of London in 1666, as it kept the fire away from that side of the building. However, the anatomy theatre was the only Company building to survive the Great Fire of London in 1666. The second hall was designed by Edward Jarman, whose plan provided a courtyard, with the main part of the Hall on its west side again using bastion 13 of the Roman wall. The buildings remained substantially the same until 1784 when the anatomy theatre was demolished to make way for housing. In 1869, economic constraint necessitated the leasing of the dining hall and kitchen areas for warehouse use, the Company retaining little more than an entrance lobby and Courtroom (which became the new dining hall) on the ground floor, and a staircase leading to a committee room and accommodation for the Beadle. On the night of 24 August 1940 the second hall and its environs were slightly damaged by a high explosive bomb (the first to fall on London in the Second World War) but on the night of 29 December 1940 the Hall and surrounding area were almost totally destroyed by incendiary bombs which started fires that raged for three days. On 13 May 1969, the current Hall was opened by Her Majesty Queen Elizabeth the Queen Mother. With the merger of the Barbers' Company and Surgeons' Fellowship in 1540 to become the Company of Barbers and Surgeons, the hall was called Barber Surgeons' Hall – a name that continues despite the fact that the company is once again the Barbers' Company since the secession of the surgeons. Similarly, the arms of the present day company continue to be those granted in 1569 after the merger: a quartered combination of the arms of the Barbers' Company (granted 1451, with fleams – 1st and 3rd quarters) and the badge of the Fellowship of Surgeons (1492, a crowned rose on a 'spatter' (or spatula) – 2nd and 4th quarters). The crest is an opinicus – an English heraldic variation of griffin. The supporters are collared (by a crown) and chained lynxes – presumably suggesting the keenness of vision necessary for surgery. The motto is De Praescientia Dei (Latin for From/through the Foreknowledge of God) – possibly referring to the uncertain outcomes of the surgeon's attention which, good or bad, were attributed to God.