Дон Карлос Буэлл: Американдық генералдың өмірі мен әскери жолы
Don Carlos Buell
Дон Карлос Бьюэлл (1818-1898) – АҚШ армиясының генералы, Азамат соғысындағы Шило және Перривилл шайқастарында басшылық еткен. Логистика шебері, бірақ шектен тыс сақтық танытқан.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка Құрама Штаттары Армиясының генералы (1818–1898)
American Union Army General (1818–1898)
Дон Карлос Бьюэлл (23 наурыз 1818 – 19 қараша 1898) – Семинол соғысы, Мексика-Америка соғысы және Америка Азамат соғысында қатысқан АҚШ армиясының офицері. Бьюэлл Азамат соғысының екі ірі шайқасында – Шило және Перривиллде Одақ әскерлеріне басшылық етті. Перривилл шайқасынан кейін, оның аз санды Конфедерация әскерін жеңе алмағаны және Шығыс Теннессиді басып алмағаны үшін ел ашуға ішін тыйып тұра алмады. Тарихшылар оның логистика саласында батыл және еңбекқор болғанымен, 1862 жылы туған үлкен қиындықтарға қарсы тұру үшін тым сақтықпен және қатаңдықпен әрекет еткенін айтады. Бьюэлл 1862 жылдың соңында далалық қолбасшылықтан алынып, 1864 жылы отставкаға шыққанға дейін маңызды әскери жетістіктерге қол жеткізбеді.
Don Carlos Buell (March 23, 1818November 19, 1898) was a United States Army officer who fought in the Seminole War, the Mexican–American War, and the American Civil War. Buell led Union armies in two great Civil War battles—Shiloh and Perryville. The nation was angry at his failure to defeat the outnumbered Confederates after Perryville, or to secure East Tennessee. Historians generally concur that he was a brave and industrious master of logistics, but was too cautious and too rigid to meet the great challenges he faced in 1862. Buell was relieved of field command in late 1862 and made no more significant military contributions until his resignation in 1864.
Ерте өмір және білім
Дон Карлос Бьюэлл Огайо штатының Лоуэлл қаласында туды. Ол Джордж П. Бьюэллдің туысы, сонымен қатар Одақ генералы. Бьюэллдің әкесі 8 жасында қайтыс болды, оны ағасы тәрбиелеп өсірді. Бала кезінде Бьюэлл өзінің жабық мінезі мен іштен тым сырлы болуына байланысты дос табуда қиындықтарға тап болды және басқа балалар оны жиі мазақтап жүрді. Көрші баланың зұлымдығымен болған төбелес жеңісінен кейін, ол кез келген кедергіні жеңу үшін тәртіп пен нық қадам қажет екенін түсінді. Бьюэллдің ағасы оны міндеттеме, өзіндік тәртіп, патриотизм және Жоғарғы Күшке сенуді қадағалайтын пресвитериан мектебіне жіберді. Джордж Бьюэлл немересіне Вест-Пойнтқа қабылдануына көмектесті, бірақ оның жоғары интеллектына және математикалық қабілеттеріне қарамастан, көптеген жаза мен тәртіптік бұзушылықтарға ұшырады және 1841 жылы 52 студенттің арасында 32-ші орынды иеленді. Бітіргеннен кейін Бьюэлл 3-ші АҚШ жаяу әскер полкіне екінші лейтенант болып тағайындалды және Флоридадағы Семинол соғыстарына жіберілді, бірақ ешқандай шайқасқа қатыспады. 3-ші жаяу әскер полкі Иллинойс штатына ауысқаннан кейін, Бьюэлл бір сарбазбен дауласып, оны қылышының тегіс бөлігімен ұрып-соққаны үшін әскери сотқа тартылды. Алайда, әскери сот оны кінәсіз деп таныды. Бұл үкімге қарсылық болды, тіпті генерал Винфилд Скотт Бьюэллдің іс-әрекеті үшін жазаланғанын қалады, бірақ сот істі қайта қараудан бас тартты. Мексика-Америка соғысында ол Закари Тейлор мен Винфилд Скотттың қол астында қызмет етті. Ол батылдығы үшін үш рет марапатталды және Чурубуско шайқасында жарақат алды. Соғыстар арасында ол АҚШ Армиясы Бас штабы кеңсесінде және Калифорнияда адъютант ретінде қызмет етті, 1851 жылы капитан, ал Азамат соғысы басталған кезде подполковник шеніне жетті.
Don Carlos Buell was born in Lowell, Ohio, the eldest of nine children born to Salmon and Elizabeth Buell. He was a first cousin of George P. Buell, also a Union general. Buell's father died when he was 8 years old, and his uncle took him in and raised him. As a child, Buell had a difficult time making friends due to his distant, introverted personality and was often made fun of by other children. After winning a fight with a neighborhood bully, he became awakened to the idea that discipline and determination could overcome any obstacle. Buell's uncle sent him to a Presbyterian school which stressed duty, self discipline, patriotism, and belief in a Supreme Being. George Buell obtained for his nephew an appointment to West Point, but despite his high intelligence and good math skills, he accumulated numerous demerits and disciplinary problems and graduated in 1841 32nd in his class of 52. After graduation, Buell was commissioned a second lieutenant in the 3rd U. S. Infantry regiment and sent to fight in the Seminole Wars in Florida but did not see any combat. After the 3rd Infantry was transferred to Illinois, Buell found himself court martialed for getting into an argument with an enlisted man and beating him over the head with the blunt end of his sword. However, an Army tribunal cleared him of any wrongdoing. There was considerable opposition to the verdict, and even General Winfield Scott felt that Buell needed to be punished for his actions, but the court would not retry the case. In the Mexican–American War, he served under both Zachary Taylor and Winfield Scott. He was brevetted three times for bravery and was wounded at Churubusco. Between the wars he served in the U. S. Army Adjutant General's office and as an adjutant in California, reaching the rank of captain in 1851 and lieutenant colonel by the time the Civil War began.
Бастапқы орналасулар
Азамат соғысы басталғанда Бьюэлл маңызды лауазымға үміттенеді, бірақ оның орнына досы Джордж Макклеллан Одақтың соғыс күш-жігерінің жетекшісі болды. Ал Бьюэллдің өзі Калифорнияға жіберілді. Біріккен Штаттардың Булл-Ран шайқасында жеңіліске ұшырағаннан кейін Макклеллан оны шығысқа шақырды, онда ол 1861 жылдың 17 мамырынан бастап еріктілердің бригада генералына тез көтерілді. Бьюэлл Кентуккидегі қолбасшылыққа ұсыныстар алды, бірақ ол Вашингтонда қалып, жаңа құрылып келе жатқан Потомак армиясын ұйымдастыруға көмектесті және дивизия командирі болып тағайындалды. Қараша айында Макклеллан Уинфилд Скоттты армияның бас қолбасшысы ретінде алмастырып, Бьюэллді батысқа жіберуге шешім қабылдады, сонда ол транс-Аппалахия аймағын генерал-майор Генри Халлекпен бөлісті. Бірақ сол кезде Халлек департамент командирі болып тағайындалды, бұл Бьюэллді оған бағынышты етті.
At the start of the Civil War, Buell sought an important command, but instead his friend George McClellan emerged as the champion of the Union war effort. Buell himself was sent all the way out to California. After the Union defeat at Bull Run, McClellan summoned him back east where he was quickly promoted to brigadier general of volunteers, to rank from May 17, 1861. Buell received offers to take a command in Kentucky, but instead he stayed in Washington helping organize the nascent Army of the Potomac and being appointed as a division commander. In November, McClellan succeeded Winfield Scott as general in chief of the Army, and decided to post Buell out west, dividing the trans Appalachia theater between him and Maj. Gen Henry Halleck. but at the same time, Halleck rose to department commander which made Buell subordinate to him.
Кентукки штаты
Қыркүйек айында Эдмунд Керби Смит пен Брэкстон Брэгг басқаратын Конфедерация әскерлері Кентуккиге басып кірді, соның салдарынан Бьюэлл әрекет етуге мәжбүр болды. Бьюэлл Хэллекке Луисвиллге жорыққа шығуды жоспарлап отырғанын хабарлады, бірақ Теннессидегі баяу қимылдарынан кейін көңілі қалған Хэллек, Бьюэллдің қайда жорыққа шығатынының маңызды емес екенін, егер ол жауға қарсы күресу үшін бірдеңе жасаса болғанын айтты. Кентукки жорығы Бьюэллдің рухсыз әскерлерін қайта жандандырды, олар енді бір жерге баратындарына және соғыстан зардап шеккен штатқа аттанатындарына қуанды. 25 қыркүйекте Луисвилл Огайо армиясымен басып алынды, бірақ Брэгг әскерінің жақын маңдағы Манфордвилде екенін білгеніне қарамастан, Бьюэлл өзінің күштері олардан көп емес деп санап, Брэггті қуудан бас тартты. 1862 жылдың 8 қазанында Перривилл шайқасында Брэгг Бьюэлл әскерінің бір корпусына шабуыл жасады, ал Бьюэлл шайқас орнынан бірнеше шақырым қалып, күнінің соңына дейін шайқас басталғанын білмеді, сондықтан оның әскерінің толық күшін кішірек жау әскерін жеңу үшін тиімді пайдалана алмады. Бьюэллдің офицерлері келесі күні қарсы шабуыл жасауға шақырды, бірақ ол Конфедерация әскерінің саны қанша екенін нақты білмейтіндіктен бас тартты. Таңертең Брэгг майданнан шегінуге бұйрық берді. Перривилл тактикалық тұрғыдан шешімсіз болғанымен, ол Конфедерацияның Кентуккиге басып кіруін тоқтатты және оларды Теннессиге қайтаруға мәжбүр етті. Шайқас Одақ әскерінің майданды басып алуымен аяқталды, бірақ Конфедерация әскері тағы бір күнді күту үшін қашып кетті, ал Бьюэлл 60 000-ға жуық әскеріне қарсы 16 000 Конфедерация әскері болса да, әскерінің көп бөлігін шайқасқа тартпады. Тіпті Бьюэллдің өзінің офицерлері мен сарбаздары оның адалдығына күдік көре бастады, өйткені ол соғысқа дейін құлдарға ие болған Одақ генералдарының бірі болды. Индиана артиллерия офицері: «Перривиллден кейін Бьюэллдің Огайо армиясының басшылығынан қаншалықты ертерек босатылса, соғұрлым жақсы болады деп сендім» деп жазды. Президент Линкольн Брэггті дереу қууға шақырғанда, Бьюэлл оған Перривилльден оңтүстікке қарай Шығыс Теннессиге дейінгі жолдың қиын, орманды және жолдары аз екенін, сондықтан онымен жүру қиын болатынын айтты. Оның пікірінше, ең орынды жол – батысқа қарай Нэшвиллге қайтып, содан кейін Теннесси арқылы шығысқа Чаттанугаға бару. Хэллек Бьюэллге хабарлама жіберіп: «Президенттің неліктен біз жаудың жүрісімен жүре алмайтынымызды, оның тіршілік етуімен тіршілік ете алмайтынымызды және оның күресімен күресе алмайтынымызды түсінбейтінін түсіндіру қиын, егер біз генералдарымызда және сарбаздарымызда қандай да бір кемшілік бар екенін мойындамасақ» деді. 24 қазанда Бьюэлл Огайо армиясының басшылығынан босатылды және оның орнына генерал-майор Уильям Роузкранс тағайындалды. Әскери комиссия Перривилл кезінде және одан кейін Бьюэллдің іс-әрекетін тергеді, бірақ ешқандай қорытындыға келмеді, ал Бьюэлл өзінің абыройын ақтады деп санады, өйткені ол соғыс жүргізу кезінде өз қағидаларынан бас тартқан жоқ. Қызметтен босатылғаннан кейін ол болашақ тапсырмаларды күту үшін Индианаполиске жіберілді, бірақ ешқандай тапсырма келмеді. 1864 жылдың наурыз айында Грант армияның бас генералы болып тағайындалғанда, ол Бьюэллге мүмкін болатын қызмет ұсынды, бірақ ол Шерман мен Джордж Томасқа қарағанда жоғары дәрежеде болғандықтан олардың басшылығында қызмет етуден бас тартты. Өзінің естеліктерінде Грант мұны «әскердің қызметтен бас тарту үшін келтіре алатын ең нашар себеп» деп атады. 23 мамырда Бьюэллдің еріктілік мерзімі аяқталды және ол реттік армиядағы полковник шеніне қайта оралды. Осы төмендеуге шыдамаған ол 1 маусымда армиядан кетті.
In September, Confederate armies under Edmund Kirby Smith and Braxton Bragg invaded Kentucky and Buell was forced to take action. Buell wired Halleck that he planned to march on Louisville, but Halleck, already frustrated with his glacial movements in Tennessee, replied back that he did not care where Buell marched just as long as he was doing something to take the fight to the enemy. The Kentucky campaign did have the effect of re energizing Buell's demoralized soldiers who were excited to finally be going somewhere and march into a state that had been mostly untouched by war. Louisville was occupied by the Army of the Ohio on September 25, but despite learning that Bragg's army was in nearby Munfordville, Buell, convinced that he was outnumbered, declined to pursue Bragg. A single corps of Buell's army was attacked by Bragg at the Battle of Perryville on October 8, 1862, while Buell, a couple of miles behind the action, was not aware that a battle was taking place until late in the day and thus did not effectively engage the full strength of his army to defeat the smaller enemy force. Buell was urged by his officers to counterattack the next day, but he refused on the grounds that he did not know exactly how many Confederates he was facing. By morning, Bragg ordered a retreat from the field. Although Perryville was tactically indecisive, it halted the Confederate invasion of Kentucky and forced their withdrawal back into Tennessee. Although the battle ended with the Union army in possession of the field, the Confederates had escaped to fight another day, and Buell had not engaged most of his army in spite of having nearly 60,000 men to face a mere 16,000 Confederates. Even some of Buell's own officers and enlisted men began suspecting him of disloyalty, in part because he was one of a handful of Union generals to have owned slaves prior to the war. An Indiana artillery officer wrote "After Perryville, I became convinced that the sooner Buell was relieved of command of the Army of the Ohio, the better." When President Lincoln urged an immediate pursuit of Bragg, he was told by Buell that the route directly south from Perryville into Eastern Tennessee was rough, wooded country with few roads and would be too difficult to maneuver through. He said that the only sensible route was to go back west to Nashville, then travel east across Tennessee to Chattanooga. Halleck wired Buell telling him "The president does not understand why we cannot march as the enemy marches, live as he lives, and fight as he fights, unless we admit that there is some inherent defect in our generals and soldiers." On October 24, Buell was relieved from command of the Army of the Ohio and replaced by Maj. Gen William Rosecrans. A military committee investigated Buell's conduct during and after Perryville, but came to no conclusions, and Buell considered his reputation vindicated as he did not compromise his principles in waging war. After his dismissal, he was ordered to Indianapolis to await future assignments, but none came. When Grant was appointed general in chief of the army in March 1864, he offered Buell a possible assignment but he refused to serve under either Sherman or George Thomas on the grounds that he outranked both of them. In his memoirs, Grant called this "the worst excuse a soldier can make for declining service". On May 23, Buell's volunteer commission expired and he reverted to the regular army rank of colonel. Unable to tolerate this demotion, he resigned from the army on June 1.
Кейінгі өмір және өлім
Соғыстан кейін Бьюэлл қайтадан Индианада, содан кейін Кентуккиде өмір сүрді, темір және көмір өнеркәсібінде Грин Ривер темір компаниясының президенті болып жұмыс істеді. Соғыс кезіндегі әрекеттері үшін оған сын әрі қарыныз жауылдар жасалды. Бьюэлл өзінің естеліктері мен жазбаларын жазбағанмен, өзін қорғап, Грантты, әсіресе Шило шайқасының оқиғаларын сынаған бірқатар газет мақалаларын жариялады. Бьюэлл өмірінің соңына дейін шайқастың батыры – өзі екенін айтты. 1881 жылы әйелінің қазасы оған ауыр соққы болды, ал соңғы жылдары кедейлік пен денсаулықтың нашарлауымен өтті. 1898 жылға қарай ол денсаулығы нашарлап, мүгедек болып қалды және 19 қарашада қайтыс болды. Ол Сент-Луис қаласындағы Беллефонтейн зиратына жерленді.
Following the war Buell lived again in Indiana, and then in Kentucky, employed in the iron and coal industry as president of the Green River Iron Company. He continued to be a target of criticism for his conduct during the war. Although Buell did not write any memoirs, he did produce a series of newspaper articles defending himself and criticizing Grant, particularly for the events at Shiloh, and Buell to his dying day maintained that he was the hero of the battle. The death of his wife in 1881 was very hard on him, and his final years were marked by poverty and ill health. By 1898 he was an invalid, and he died on November 19. He was buried in Bellefontaine Cemetery in St. Louis.
Мұра
Бьюэлл "Батыстың Макклелланы" деген лақап атқа ие болды, себебі ол сақтықпен әрекет етіп, Оңтүстікте азаматтық өмірге кедеріс келтірмейтін және құлдыққа араласпайтын шектеулі соғыс жүргізуді қалаған. Ол сепаратизмге күшті қарсы болғанымен, Линкольн әкімшілігімен келісе алмай қалды. Бьюэллдің әйелі соғысқа дейін құлдарға ие болған, бірақ Конфедерацияның Форт Самтерге шабуыл жасағаннан кейін оларды босатып жіберді. Бьюэллдің құлдыққа немесе Оңтүстік өмір салтына жеке қарсылығы болған жоқ. Ол әріптес генералдарының көпшілігінің құрметіне ие болды, олардың көпшілігі Ақ үй оған әділетсіздік жасады деп ойлады. Уильям Т. Шерман өзінің ағасы, конгрессмен Джонға: "Сен Макклелланды қудың, ал Бернсайд одан жақсы ма? Сен Бьюэллді қудың, ал Роукранс одан жақсы ма?" – деп жазды. Оның қатал тәртібі және әскерлерімен жеке қарым-қатынас орната алмауы оның құлдырауына себеп болған болуы мүмкін. Кентукки штатының Лексингтон қаласындағы Кентукки университетінің кампусындағы Бьюэлл қару-жарақ қоймасы оның құрметіне аталған. Оның туған қаласы Лоуэллдегі Бьюэлл аралы да оның есімімен аталады. Оның жеке қағаздары, карталары, хаттары, формасы, Вест-Пойнт дипломы және басқа да мүліктері Нотр-Дам университетінде сақтаулы.
Buell earned the nickname "The McClellan of the West" for his cautious approach and desire for a limited war that would not disrupt civilian life in the South or interfere with slavery. Although he staunchly opposed secession, he was never able to reconcile himself with the Lincoln administration. Buell's wife had owned slaves prior to the war, and their marriage, although she freed them shortly after the Confederate attack on Fort Sumter. Buell had no personal animosity towards slavery or the Southern way of life. He continued to be highly regarded by fellow generals, many of whom felt that the White House had been unjust towards him. William T. Sherman wrote to his brother John, a Congressman, "You have driven off McClellan, and is Burnside any better? You have driven off Buell, and is Rosecrans any better?" His harsh discipline and inability to relate to his soldiers on a personal level may have also contributed to his downfall. Buell Armory on the University of Kentucky campus in Lexington, Kentucky, is named after Buell. Buell Island in his hometown of Lowell is named after him. His personal papers, maps, correspondence, uniform, West Point diploma and other possessions are held at the University of Notre Dame.