Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық жазушы
American writer
Карл Ракози (6 қараша 1903 – 25 маусым 2004) – «Объективист» деп аталған алғашқы ақындар тобының соңғы тірі қалған мүшесі болды. Ол 90 жасқа дейін өлеңдерін жариялап және оқып жүрді.
Carl Rakosi (November 6, 1903 – June 25, 2004) was the last surviving member of the original group of poets who were given the rubric Objectivist. He was still publishing and performing his poetry well into his 90s.
Ерте өмір
Ракоси Берлинде дүниеге келді және 1910 жылға дейін ол жерде және Венгрияда өмір сүрді, содан кейін әкесі мен әкесінің әйелімен бірге АҚШ-қа көшті. Оның әкесі Чикагода, кейін Индиана штатының Гари қаласында зергер және сағатшы болды. Отбасы жартылай кедейлікте өмір сүрді, бірақ оны Чикаго университетіне, содан кейін Висконсин университетіне (Мэдисон) оқуға жіберді. Университетте оқып жүрген кезінде ол өлеңдер жаза бастады. Бітірген соң, ол қысқа мерзімге әлеуметтік жұмыскер болып жұмыс істеді, сосын психологияны оқу үшін қайтадан колледжге түсті. Осы уақытта ол өзінің атын Каллман Роули деп өзгертті, себебі америкалық дыбысты аты болса жұмыс табу оңайырақ болады деп ойлады. Психолог және мұғалім қызметтерін атқарғаннан кейін, ол өмірінің соңына дейін әлеуметтік жұмыс саласында жұмыс істеді.
Rakosi was born in Berlin and lived there and in Hungary until 1910, when he moved to the United States to live with his father and stepmother. His father was a jeweler and watchmaker in Chicago and later in Gary, Indiana. The family lived in semi poverty but contrived to send him to the University of Chicago and then to the University of Wisconsin–Madison. During his time studying at the university level, he started writing poetry. On graduating, he worked for a time as a social worker, then returned to college to study psychology. At this time, he changed his name to Callman Rawley because he felt he stood a better chance of being employed if he had a more American sounding name. After a spell as a psychologist and teacher, he returned to social work for the rest of his working life.
Алғашқы жазбалар
Висконсин университетінде (Мэдисон) Ракоси «Висконсин әдеби журналын» редакциялады. Осы кезеңде оның өзінің поэзиясына В. Б. Йейтс, Уоллес Стивенс және Э. Э. Каммингс үлкен әсер етті. Ол сонымен қатар Уильям Карлос Уильямс пен Т. С. Элиотты оқуға кірісті. 1925 жылға қарай, ол «The Little Review» және «Nation» журналдарында өлеңдерін жариялай бастады.
At the University of Wisconsin–Madison, Rakosi edited the Wisconsin Literary Magazine. His own poetry at this stage was influenced by W. B. Yeats, Wallace Stevens, and E. E. Cummings. He also started reading William Carlos Williams and T. S. Eliot. By 1925, he was publishing poems in The Little Review and Nation.
Паунд және объективистер
1920-ші жылдардың соңына қарай Ракоси Езра Паундпен хат алмасып жүрді, ол Луи Зуковскийді оған хабарласуға ынталандырды. Осының нәтижесінде Ракоси "Objectivists" Poetry журналының және "Objectivists" антологиясының құрамына енді. Ракоси өзі "Объективист" деген атауға қатысты тартынды, себебі оның ойынша, қатысқан ақындардың арасындағы айырмашылықтар оларды мағыналы түрде топқа біріктіруге жеткіліксіз болды. Дегенмен, ол әсіресе Чарльз Резниковтың туындыларын жоғары бағалады.
By the late 1920s, Rakosi was in correspondence with Ezra Pound, who prompted Louis Zukofsky to contact him. This led to Rakosi's inclusion in the Objectivists issue of Poetry and in the An "Objectivists" Anthology. Rakosi himself had reservations about the Objectivist tag, feeling that the poets involved were too different from each other to form a group in any meaningful sense of the word. He did, however, especially admire the work of Charles Reznikoff.
Кейінгі мансап
Өзінің Objectivist Джордж Оппен сияқты, Ракози 1941 жылы «Selected Poems» жинағы жарықтанғаннан кейін поэзияны тастап кетті. Ол өзін әлеуметтік жұмысқа арнады және, көрінері, өлең оқымады да, жазбады да. Осыған дейін, жиырма бірінші туған күнінен кейін көп ұзамай, Ракози шетелдік дыбысты есімімен жұмыс таба алмайтынына сеніп, заңды түрде есімін Каллман Роулиге өзгертті. Асырап алған есімімен ол 1945 жылдан 1968 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін Миннеаполис еврей балалар мен отбасылық қызметінің басшысы болды. Ағылшын ақыны Эндрю Крозиердің оның ерте өлеңдері туралы хаты Ракозиді қайтадан жазуға итермеледі. Оның 26 жылдан кейінгі алғашқы кітабы «Амулет» 1967 жылы New Directions баспасында жарық көрді, бірақ ол көбінесе оның бұрынғы өлеңдерінің өңделген нұсқаларынан тұрды. Оның «Жинағы» 1986 жылы Ұлттық поэзия қорымен жарық көрді, одан кейін бірнеше томдар жарық көрді және АҚШ мен Еуропа бойынша оқылымдар өтті. 2003 жылдың қараша айының басында Ракоси Сан-Франциско қалалық кітапханасында достарымен бірге 100 жылдық мерейтойын тойлады. Оның қазасынан кейін «Jacket Magazine» журналының редакторы Джон Трантер былай деп мәлімдеді:
Like his fellow Objectivist George Oppen, Rakosi abandoned poetry after the publication in 1941 of his Selected Poems. He dedicated himself to social work and apparently neither read nor wrote poetry. Years earlier, shortly after his twenty first birthday, Rakosi had legally changed his name to Callman Rawley, believing that he would not find work with his foreign sounding name. Under his adopted name, he served as head of the Minneapolis Jewish Children's and Family Service from 1945 until his retirement in 1968. A letter from the English poet Andrew Crozier about his early poetry was the trigger that started Rakosi writing again. His first book in 26 years, Amulet, was published by New Directions in 1967, although it consisted mostly of versions of his earlier poems. His Collected Poems was published in 1986 by the National Poetry Foundation, which was followed by several more volumes and by readings across the United States and Europe. In early November 2003, Rakosi celebrated his 100th birthday with friends at the San Francisco Public Library. Upon his death Jacket Magazine editor John Tranter observed the following: