Гилберт де Клер, 6-шы граф Гертфорд, – әйгілі 13 ғасыр ағылшын аристократы. Уэльс маркалықтарының билеушісі, 200-ден астам меншік иесі болған. Тарих, генеалогия.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
13 ғасырдағы ағылшын дворяны Гилберт де Клэр, Гертфордтың 6-шы графы, Глостердің 7-ші графы (2 қыркүйек 1243 – 7 желтоқсан 1295) – қуатты ағылшын ақсұлуы. Ол сондай-ақ "Қызыл" Гилберт де Клэр немесе "Қызыл граф" деп белгілі болды, бұл, мүмкін, оның шашының түсіне немесе шайқастағы шарпыған мінезіне байланысты болған. Ол Уэльс шебінің ең күшті және бай иеліктерінің бірі – Гламорган иелігін, сондай-ақ 200-ден астам ағылшын иелігін (Клэр құрметіне 172) иеленді.
13th century English nobleman
Gilbert de Clare, 6th Earl of Hertford, 7th Earl of Gloucester (2 September 1243 – 7 December 1295) was a powerful English noble. He was also known as "Red" Gilbert de Clare or "The Red Earl", probably because of his hair colour or fiery temper in battle. He held the Lordship of Glamorgan which was one of the most powerful and wealthy of the Welsh Marcher Lordships as well as over 200 English manors (172 in the Honor of Clare).
Ұрпағы
Гилберт де Клэр Хэмпшир графтығындағы Крайстчерч қаласында, Гертфорд және Глостер графы Ричард де Клэр мен Джон де Лейси мен Маргарет де Квинсидің қызы Мод де Лейсидің ұлы ретінде дүниеге келді. 1262 жылы Гилберт әкесінен мұра ретінде жерлерді иемденді. 1263 жылдан бастап ол Гламорган лорды сияқты атақтарға ие болды. Әкесі қайтыс болғанда кәмелетке толмағандықтан, ол Хемфри де Боунның, 2-ші Херефорд графының қамқорлығына берілді.
Gilbert de Clare was born at Christchurch, Hampshire, the son of Richard de Clare, Earl of Hertford and Gloucester, and of Maud de Lacy, daughter of John de Lacy and Margaret de Quincy. Gilbert inherited his father's estates in 1262. He took on the titles, including Lord of Glamorgan, from 1263. Being underage at his father's death, he was made a ward of Humphrey de Bohun, 2nd Earl of Hereford.
Кантербериядағы яһудилердің қырғын
1264 жылы сәуірде екінші барон соғысы кезінде Гилберт де Клэр Кантербериде яһудилерді қырғынға ұшыратты, бұл Симон де Монфорттың жақтастары басқа жерлерде жасаған қырқындармен сабақтас болатын. Гилберт де Клэрдің Кингстон және Тонбридж қалалары король Генрих III тарапынан басып алынды. Дегенмен, король оның немере қызы болғандықтан, соңғы қалада болған Клэрдің әйелі Алиса де Лузиньянды босатып жіберді; бірақ 12 мамырда Клэр мен Монфорт сатқын деп жарияланды.
During the Second Barons' War in April 1264, Gilbert de Clare led the massacre of the Jews at Canterbury, as Simon de Montfort's supporters had done elsewhere. Gilbert de Clare's castles of Kingston and Tonbridge were taken by the King, Henry III. However, the King allowed Clare's Countess Alice de Lusignan, who was in the latter, to go free because she was his niece; but on 12 May Clare and Montfort were denounced as traitors.
Льюс шайқасы
Екі күннен кейін, 14 мамырда Льюс шайқасынан бұрын, Саймон де Монфорт графты және оның інісі Томасты рыцарьлық дәрежеге көтерді. Граф Барондық әскердің орталық бөлімшесіне қолбасшылық етті, ол Льюстің батысындағы Даунс үстіртінде орналасты. Принц Эдуард Монфорттың жеңілген сол қанатын қуу үшін шайқас алаңынан кеткен кезде, король мен Корнуолл графы қалаға кері шегінді. Генрих Сент-Панкрас монастырына сиынды, ал Гилберт жел диірменінде жасырынған Корнуолл графының қарсыласуын қабылдады. Монфорт пен граф енді билікке ие болды және Монфорт, іс жүзінде, Англияның корольіне айналды.
Two days later, just before the Battle of Lewes, on 14 May, Simon de Montfort knighted the Earl and his brother Thomas. The Earl commanded the central division of the Baronial army, which formed up on the Downs west of Lewes. When Prince Edward had left the field in pursuit of Montfort's routed left wing, the King and Earl of Cornwall were thrown back to the town. Henry took refuge in the Priory of St Pancras, and Gilbert accepted the surrender of the Earl of Cornwall, who had hidden in a windmill. Montfort and the Earl were now supreme and Montfort in effect de facto King of England.
Қауымнан шығару
1264 жылғы 20 қазанда Гилберт пен оның серіктестері Папа Клемент IV тарапынан шіркеуден шығарылды, ал оның жерлеріне тыйым салынды. Келесі айда, олар Глостер мен Бристольді басып алғаннан кейін, граф көтерілісші деп жарияланды. Бірақ сол сәтте ол Монфорт пен графпен келіспей, Монфорттың қашуына жол бермеу үшін Бристоль портындағы кемелерді және Глостердегі Северн өзені үстіндегі көпірді қиратты. Жақын ауыстырғаннан кейін, Клэр 16 шілдеде Кенилворттағы және 4 тамызда Монфорт қаза тапқан Эвешем шайқасындағы ханзаденің жеңісіне қатысты. 1268 жылғы 24 маусымда ханзаде Эдуардпен келісіп, ол және ханзаде Нортгемптонда бірге крест алды. 1265 жылғы 6 қазанда ол Папаның шіркеуден шығаруын кері қайтарып алды, ал сол жылдың 9 қазанында король Монфортты бұрын қолдағандығы үшін кешірім берді. 1268 жылдың соңында ол корольдің парламентке шақыруын қабылдамады, себебі Льюэллинның үздіксіз шабуылдарына байланысты оның Уэльс иеліктеріне қорғану үшін оның қатысуы қажет болды. Генрих III қайтыс болғаннан кейін, 1272 жылғы 16 қарашада граф Эдуард I-ге адалдық ант беруге бастама көтерді, ол сол кезде крест жорығынан оралған кезде Сицилияда болды. Ертесі күні ол Йорк архиепискобымен бірге Лондонға кірді және барлық христиандар мен яһудилерге бейбітшілік жариялады, сондай-ақ корольдің үлкен ұлының таққа тікелей мұрагерлік құқығын алғаш рет мойындады. Одан кейін ол корольдің болмаған кезінде Англияның бірлескен қорғаушысы болды, ал 1274 жылдың тамызында Англияға келген жаңа король оны Тонбридж қамалында күтіп алды.
On 20 October 1264, Gilbert and his associates were excommunicated by Pope Clement IV, and his lands were placed under an interdict. In the following month, by which time they had obtained possession of Gloucester and Bristol, the Earl was proclaimed to be a rebel. However at this point he changed sides as he fell out with Montfort and the Earl, to prevent Montfort's escape, destroyed ships at the port of Bristol and the bridge over the River Severn at Gloucester. Having changed sides, Clare shared the Prince's victory at Kenilworth on 16 July, and in the Battle of Evesham, 4 August, in which Montfort was slain, he commanded the second division and contributed largely to the victory. On 24 June 1268, having been reconciled to Prince Edward, he and the prince took the Cross together at Northampton. On 6 October 1265 he received the papal absolution of his excommunication, and on 9 October that year the pardon of the King for his former support of Montfort. At the end of 1268 he refused to obey the King's summons to attend parliament, alleging that, owing to the constant inroads of Llewelyn the Last, his Welsh estates needed his presence for their defence. At the death of Henry III, 16 November 1272, the Earl took the lead in swearing fealty to Edward I, who was then in Sicily on his return from the Crusade. The next day, with the Archbishop of York, he entered London and proclaimed peace to all, Christians and Jews, and for the first time, secured the acknowledgement of the right of the King's eldest son to succeed to the throne immediately. Thereafter, he was joint Guardian of England, during the King's absence, and on the new King's arrival in England, in August 1274, entertained him at Tonbridge Castle.
1282 жылғы Уэльс соғысы
Эдуардтың 1282 жылы Уэльске басып кіруі кезінде Клэр оңтүстік Уэльске шабуыл жасауға талап етті. Едуард патша Клэрді Уэльске басып кірген оңтүстік әскерінің қолбасшысы етіп тағайындады. Бірақ, Лландейло Фавр шайқасында ауыр жеңіліске ұшырағаннан кейін Клэр әскері апатқа ұшырады. Осы жеңілістен соң Клэр оңтүстік командирі лауазымынан алынып, оның орнына Пемброктың 1-ші графы Уильям де Валенс (оның ұлы шайқаста қаза болды) тағайындалды.
During Edward's invasion of Wales in 1282, Clare insisted on leading an attack into southern Wales. King Edward made Clare the commander of the southern army invading Wales. However, Clare's army faced disaster after being heavily defeated at the Battle of Llandeilo Fawr. Following this defeat, Clare was relieved of his position as the southern commander and was replaced by William de Valence, 1st Earl of Pembroke (whose son had died during the battle).
Жеке маршерлік соғыс
Келесі жылы, 1291 жылы, ол Херефорд графы Хамфри де Боунмен, Херефордтың үшінші графымен, бір кезде оның қамқоршысы болған адамның немересімен, Брекнок иелігі үшін дауласты. Боун Клэрді өзінің жеріне қамал салғаны үшін айыптады, бұл олардың арасындағы жеке соғысқа әкеп соқты. Маркалық лордтарға жеке соғыс жүргізуге құқық болғанымен, король бұл құқықты осы жағдайда сынап көрді: ол екеуін алдымен маркалық әріптестерінің сотына шақырды; бірақ олардың ең маңызды құқықтарының біріне нұқсан келтіруден қашынуы мүмкін екенін түсінген соң, екеуін де жоғары сотқа, корольдің өзінің сотына шақырды. Содан кейін король оларды екеуін де тұтқынға алды, өмір бойына жерлерін жоғалтуға үкім шығарды, ал Глостер графы Клэр, басып кіргіш ретінде, 10 000 марка, ал Херефорд графына 1 000 марка айыппұл салынды. Олар дерлік бірден босатылып, барлық жерлеріне толыққанды қайтарылды. Дегенмен, олар екеуіне де ашық сабақ болды, олардың беделі төмендеді және корольдің билігі баршаға көрсетілді.
In the next year, 1291, he quarrelled with the Earl of Hereford, Humphrey de Bohun, 3rd Earl of Hereford, grandson of his onetime guardian, about the Lordship of Brecknock, where Bohun accused Clare of building a castle on his land culminated in a private war between them. Although it was a given right for Marcher Lords to wage private war the King tested this right in this case: he first called them before a court of their Marcher peers; then, realising the outcome would be coloured by their likely avoidance of prejudicing one of their greatest rights, they were both called before the superior court, the King's own. At this both were imprisoned by the King, both sentenced to having their lands forfeit for life and Clare, the Earl of Gloucester, as the aggressor, was fined 10,000 marks, and the Earl of Hereford 1,000 marks. They were released almost immediately and both of their lands were completely restored to them—however, they had both been taught a very public lesson and their prestige diminished and the King's authority shown for all.
Өлім және жерлеу
Ол 1295 жылдың 7 желтоқсанында Монмут қамалында қайтыс болды және Теуксбери аббаттығында, атасы Гилберт де Клэрдің сол жағына жерленді. Оның көптеген жерлерін оның күйеуі Жанна Акр 1307 жылы қайтыс болғанға дейін пайдаланды.
He died at Monmouth Castle on 7 December 1295, and was buried at Tewkesbury Abbey, on the left side of his grandfather Gilbert de Clare. His extensive lands were enjoyed by his surviving wife Joan of Acre until her death in 1307.