Герман Вук: Американдық жазушының өмірі мен шығармалары
Herman Wouk
Герман Вук (1915-2019) – американдық жазушы, тарихы романдардың авторы ("Каиннің бунты", "Соғыстың желдері"). Пулитцер жүлдесінің иегері, еврей діні туралы жазбалары бар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық жазушы (1915–2019)
American writer (1915–2019)
Герман Вук (1915 жылдың 27 мамырында – 2019 жылдың 17 мамырында) – американдық автор және ғасырлық ғұмырлы жазушы. Ол "Кейн бүлігі" (1951) сияқты тарихи көркем әдебиеттер жазды, осы еңбегі үшін көркем әдебиет бойынша Пулитцер сыйлығына ие болды. Оның басқа да маңызды туындылары – Екінші дүниежүзілік соғыс туралы тарихи романдар "Соғыс желдері" және "Соғыс және естелік", сондай-ақ "Бұл менің Құдайым" сияқты ғылыми-танымдық еңбектер. Бұл кітапта иудаизм қазіргі православие көзқарасынан түсіндірілген және еврей және бейеврей оқырмандарға арналған. Оның кітаптары 27 тілге аударылған. "Вашингтон пост" газеті жеке өмірін сақтайтын Вукты "Америка тарихи романистерінің усақ-түйекке көңіл бөлмейтін, ең бастысы" деп атады.
Herman Wouk (/w//oʊ//k/ WOHK; May 27, 1915 – May 17, 2019) was an American author and centenarian who wrote historical fiction such as The Caine Mutiny (1951) for which he won the Pulitzer Prize in fiction. His other major works include The Winds of War and War and Remembrance, historical novels about World War II, and non fiction such as This Is My God, an explanation of Judaism from a Modern Orthodox perspective, written for Jewish and non Jewish audiences. His books have been translated into 27 languages. The Washington Post called Wouk, who cherished his privacy, "the reclusive dean of American historical novelists".
Ерте өмір
Вук Бронкста дүниеге келді, Эстер (туған Левин) және Абрахам Исаак Вуктың үш баласының екіншісі, қазіргі Беларусьтен келген орыс еврей иммигранттары. Оның әкесі отбасын көп жыл бойы кедейліктен шығару үшін тырысты, содан кейін табысты кір жуу қызметін ашты. Вук 13 жасқа толғанда, анасының әкесі, Мендель Лейб Левин Минскіден келіп, олармен бірге тұрып, немересінің еврей біліміне жетекшілік етті. Вук Талмудты оқуға жұмсалатын уақытқа наразы болды, бірақ әкесі оған: «Егер мен өлім төсегінде жатсам және саған бір сөз айтуға мүмкіндігім болса, «Талмудты оқы» дейтін едім», – деді. Соңында Вук осы кеңеске құлақ қойды. Жас кезінде ол секулярлық өмір салғаннан кейін, дінге қайта оралды. Яһуди діні оның жеке өмірінің де, мансабының да маңызды бөлігіне айналды. Кейін ол өміріндегі ең маңызды екі нәрсе – әкесі мен АҚШ Әскери-теңіз күштері екенін айтты. Бронкстағы балалық және жасөспірім шағынан кейін, ол Манхэттендегі түпнұсқа Таунсенд Харрис орта мектебін, Таунсенд Харрис Холл дайындық мектебін бітірді, ол Сити колледжінің элиталық дайындық мектебі болды. 1934 жылы Колумбия университетінде 19 жасында бакалавр дәрежесін алды, онда ол Пи Ламбда Фи студенттік қауымдастығының мүшесі болды. Сондай-ақ ол университеттің "Jester" юмор журналының редакторы болды және оның екі жылдық Varsity шоуларын жазды. Одан кейін ол радио драматургі болып, Дэвид Фридманның "Joke Factory" жұмысында жұмыс істеді, содан кейін Фред Алленмен бес жыл, ал 1941 жылы АҚШ үкіметі үшін соғыс облигацияларын сату мақсатында радио хабарларын жазды.
Wouk was born in the Bronx, the second of three children born to Esther (née Levine) and Abraham Isaac Wouk, Russian Jewish immigrants from what is today Belarus. His father toiled for many years to raise the family out of poverty before opening a successful laundry service. When Wouk was 13, his maternal grandfather, Mendel Leib Levine, came from Minsk to live with them and took charge of his grandson's Jewish education. Wouk was frustrated by the amount of time he was expected to study the Talmud, but his father told him, "if I were on my deathbed, and I had breath to say one more thing to you, I would say 'Study the Talmud.'" Eventually Wouk took this advice to heart. After a brief period as a young adult during which he lived a secular life, he returned to religious practice. Judaism would become integral to both his personal life and his career. He would later say that his grandfather and the United States Navy were the two most important influences on his life. After his childhood and adolescence in the Bronx, he graduated from the original Townsend Harris High School in Manhattan, Townsend Harris Hall Prep School, which was the elite prep school for City College. He earned a Bachelor of Arts degree at the age of 19 from Columbia University in 1934, where he was a member of the Pi Lambda Phi fraternity. He also served as editor of the university's humor magazine, Jester, and wrote two of its annual Varsity Shows. Soon thereafter, he became a radio dramatist, working in David Freedman's "Joke Factory" and later with Fred Allen for five years and then, in 1941, for the United States government, writing radio spots to sell war bonds.
Әскери мансап
Перл-Харборға шабуылдан кейін, 1942 жылы Вук АҚШ Әскери-теңіз күштерінің қосымша құрамына қабылданды және Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Тынық мұхитында қызмет етті. Ол бұл тәжірибені білім беруші деп сипаттады: «Мен машиналар туралы, адамдардың қысым астында қалай мінез-құлық танытатынын және американдықтар туралы білдім». Вук екі эсминец-мина тазартушы (DMS) – USS Zane және USS Southard кемелерінде офицер болып қызмет етті, соңғысында лейтенант шенімен бас офицер болып тағайындалды. Ол шамамен алты шабуылға қатысып, бірнеше шайқас жұлдызын жеңіп алды. Кемеде бос уақытында ол «Аврора таңы» романын жазуға кірісті, ол бастапқыда «Аврора таңы»; немесе Эндрю Риалдың шын тарихы, онда Майкл Уайльдтың сөйлеген сөзі мен әке Стэнфилдтің уағызының толық мәтіндерімен бірге Ұлы көтеріліс туралы шындық баяндалған еді. Вук романның алғашқы тарауларын Колумбия университетінде оқыған философия профессоры Ирвин Эдманға жіберді, ол Нью-Йорк редакторына бірнеше бетті сөзсіз келтірді. Осының нәтижесінде Вук кемесіне, Окинава жағалауында тұрғанда баспагермен келісім-шарт жіберілді. «Аврора таңы» 1947 жылы жарық көрді және Айлық кітап клубының басты таңдауы болды. Вук 1946 жылы әскери қызметін аяқтады.
Following the attack on Pearl Harbor, Wouk joined the U. S. Naval Reserve in 1942 and served in the Pacific Theater during World War II, an experience he later characterized as educational: "I learned about machinery, I learned how men behaved under pressure, and I learned about Americans." Wouk served as an officer aboard two destroyer minesweepers (DMS), the USS Zane and USS Southard, becoming executive officer of the latter while holding the rank of lieutenant. He participated in around six invasions and won a number of battle stars. During off duty hours aboard ship he started writing a novel, Aurora Dawn, which he originally titled Aurora Dawn; or, The True history of Andrew Reale, containing a faithful account of the Great Riot, together with the complete texts of Michael Wilde's oration and Father Stanfield's sermon. Wouk sent a copy of the opening chapters to philosophy professor Irwin Edman, under whom he studied at Columbia, who quoted a few pages verbatim to a New York editor. The result was a publisher's contract sent to Wouk's ship, then off the coast of Okinawa. Aurora Dawn was published in 1947 and became a Book of the Month Club main selection. Wouk finished his tour of duty in 1946.
Жазушылық мансап
Оның екінші романы, "Қалалық жігіт", 1948 жылы алғаш рет жарық көрген кезде коммерциялық сәтсіздікке ұшырады; Вук кейіннен Норман Мейлердің Екінші дүниежүзілік соғыс туралы бестселлер романы "Жылаңаш және өлгендер" қозғаған әуесқойлықтың арасында бұл романға көп назар аударылмағанын айтқан. Келесі романын жазғанда, Вук әр тарауды аяқтаған сайын әйеліне оқып беретін. Бір күні ол, егер бұл роман ұнамаса, басқа мамандыққа көшуі керек еді деп кеңес берді (осы ойын ол 1962 жылы жарық көрген "Жас қанды шоқпар" романындағы редактор Джинни Фрай кейіпкеріне сіңірді). "Кейн бүлігі" (1951) романы көркем әдебиет саласындағы Пулитцер сыйлығын жеңіп алды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде мина тазалаушы кемелердегі өмірінен алынған материалдарға негізделген бұл бестселлер автордың өзі жазған "Кейн бүлігі соты" атты Бродвей пьесасына, ал 1954 жылы Колумбия Пикчерс Хэмфри Богарттың лейтенант-коммандер Филип Фрэнсис Квиг рөліндегі түсірілімін шығарды, ол "USS Caine" кемесінің капитаны еді. "Кейн бүлігінен" кейін жазылған алғашқы романы "Марджори Морнингстар" (1955) болды, ол оған "Time" журналының мұқабасында орын берді. Үш жылдан кейін Warner Bros. оны Натали Вуд, Джин Келли және Клэр Тревор ойнаған сол аттас фильмге айналдырды. Оның келесі романы, "Слатеридің дауыл" (1956) 1948 жылы сол аттас фильмнің сценарийін жазу үшін жазылған. Вуктың ғылыми емес алғашқы туындысы 1959 жылы жарық көрген "Бұл менің Құдайым: еврей өмір салты" кітабы болды. 1970 жылдары Вук екі монументальді роман жариялады: "Соғыс желдері" (1971) және оның жалғасы "Соғыс және естелік" (1978). Ол соңғысын, Холокосттың ауыр суреттемесін қамтитын, "мен айтуым керек негізгі оқиға" деп сипаттады. Екеуі де 1983 және 1988 жылдары сәтті телесериалдарға айналдырылды. Олар бірнеше жылдық үзіліспен түсірілгенімен, екеуінің де режиссері Дэн Кертис болды және екеуінде де Роберт Митчем капитан Виктор "Пуг" Генри рөлін сомдады. Роман тарихи фантастика жанрына жатады. Әрқайсысы үш қабаттан тұрады: капитан Генри мен оның отбасы мен достарының көзқарастарынан баяндалған оқиға, соғыс оқиғаларының көбінесе тура тарихи есебі және Адольф Гитлердің әскери штабының мүшесі, көрегендікті ойдан шығарылған генерал Армин фон Рунның талдауы. Арнольд Бейхманның айтуынша, Вук осы екі романға "он үш жылдық ерекше зерттеулер мен ұзақ, қиын жұмыс" арнады. "Вуктың соғысқа деген қатысының тұжырымдылығын зерттеу, оқу, саяхаттау және сарапшылармен кеңесуде көруге болады, дәлелдері Колумбия университетіндегі каталогталмаған қораптарда" сақталған автордың қолжазбаларында бар. "Ішінде, сыртында" (1985) - орыс еврей отбасының төрт буынының тарихы және Ресей, АҚШ және Израильдегі олардың басынан өткен қиындықтар. "Үміт" (1993) және оның жалғасы "Даңқ" (1994) - Израиль тарихының алғашқы 33 жылы туралы тарихи романдар. Олардан кейін "Жаңғыру құмарлығы: Бұл біздің мұрамыз" (2000) кітабы шықты, ол еврей тарихы мен қасиетті мәтіндеріне шолу жасап, "Бұл менің Құдайым" кітабына қосымша материал болып табылады. 1995 жылы 80 жасқа толған күні Конгресс кітапханасы Вукқа оның мансабына арналған симпозиум ұйымдастырды. Бұл шараға Дэвид Маккалоу, Роберт Каро және Дэниел Бурстин қатысты. "Техастағы ойық" (2004) - Хиггс бозонының ашылуы туралы роман, оның бар екендігі тоғыз жылдан кейін дәлелденді, ал "Құдай сөйлейтін тіл: Ғылым және дін туралы" (2010) - Вуктың теориялық физик Ричард Файнманмен болған әңгімесінен туындаған дін мен ғылым арасындағы шиеленісті зерттеу. "Заң беруші" (2012) - бұл қазіргі Голливуд сценарисінің авторы Мұса туралы фильм сценарийін жазатын эпистолярлық роман, ол ойдан шығарылған кейіпкердің кеңесімен, Херман Вук, "қатыгез ескі" адам, әйелінің күдігіне қарамастан, қатысады. Вуктың "Теңізші және скрипкашы: 100 жастағы автордың ойлары" атты мемуарлары 2016 жылдың қаңтар айында оның 100 жылдығына орай жарық көрді. NPR оны "Америка әдебиетін мейірімдірек, ақылдырақ, жақсырақ орынға айналдырған адамның мансабының әдемі қорытындысы" деп атады. Бұл оның соңғы кітабы еді.
His second novel, City Boy, proved to be a commercial disappointment at the time of its initial publication in 1948; Wouk once claimed it was largely ignored amid the excitement over Norman Mailer's bestselling World War II novel The Naked and the Dead. While writing his next novel, Wouk read each chapter to his wife as it was completed. At one point she remarked that if they did not like this one, he had better take up another line of work (a line he would give to the character of the editor Jeannie Fry in his novel Youngblood Hawke, 1962). The novel, The Caine Mutiny (1951), went on to win the Pulitzer Prize for Fiction. A best seller, drawing from his wartime experiences aboard minesweepers during World War II, The Caine Mutiny was adapted by the author into a Broadway play called The Caine Mutiny Court Martial and, in 1954, Columbia Pictures released a film version with Humphrey Bogart portraying Lt. Commander Philip Francis Queeg, captain of the fictional USS Caine. His first novel after The Caine Mutiny was Marjorie Morningstar (1955), which earned him a Time magazine cover story. Three years later Warner Bros. made it into a movie of the same name starring Natalie Wood, Gene Kelly and Claire Trevor. His next novel, a paperback, was Slattery's Hurricane (1956), which he had written in 1948 as the basis for the screenplay for the film of the same name. Wouk's first work of non fiction was 1959's This is My God: The Jewish Way of Life. In the 1970s, Wouk published two monumental novels, The Winds of War (1971) and its sequel, War and Remembrance (1978). He described the latter, which included a devastating depiction of the Holocaust, as "the main tale I have to tell." Both were made into successful television miniseries, the first in 1983 and the second in 1988. Although they were made several years apart, both were directed by Dan Curtis and both starred Robert Mitchum as Captain Victor "Pug" Henry, the main character. The novels are historical fiction. Each has three layers: the story told from the viewpoints of Captain Henry and his circle of family and friends, a more or less straightforward historical account of the events of the war, and an analysis by a member of Adolf Hitler's military staff, the insightful fictional General Armin von Roon. Wouk devoted "thirteen years of extraordinary research and long, arduous composition" to these two novels, noted Arnold Beichman. "The seriousness with which Wouk has dealt with the war can be seen in the prodigious amount of research, reading, travel and conferring with experts, the evidence of which may be found in the uncatalogued boxes at Columbia University" that contain the author's papers. Inside, Outside (1985) is the story of four generations of a Russian Jewish family and its travails in Russia, the U. S. and Israel. The Hope (1993) and its sequel, The Glory (1994), are historical novels about the first 33 years of Israel's history. They were followed by The Will to Live On: This is Our Heritage (2000), a whirlwind tour of Jewish history and sacred texts and companion volume to This is My God. In 1995, Wouk was honored on his 80th birthday by the Library of Congress with a symposium on his career. In attendance were David McCullough, Robert Caro, and Daniel Boorstin, among others. A Hole in Texas (2004) is a novel about the discovery of the Higgs boson, whose existence was proven nine years later, while The Language God Talks: On Science and Religion (2010) is an exploration into the tension between religion and science that originated in a discussion Wouk had with the theoretical physicist Richard Feynman. The Lawgiver (2012) is an epistolary novel about a contemporary Hollywood writer of a movie script about Moses, with the consulting help of a nonfictional character, Herman Wouk, a "mulish ancient" who gets involved despite the strong misgivings of his wife. Wouk's memoir, titled Sailor and Fiddler: Reflections of a 100 Year Old Author, was published in January 2016 to mark his 100th birthday. NPR called it "a lovely coda to the career of a man who made American literature a kinder, smarter, better place." It was his last book.
Күнделікті журнал
Вук 1937 жылдан бастап жеке күнделік жүргізді. 2008 жылдың 10 қыркүйегінде Вук АҚШ Конгресі кітапханасына өзінің күнделіктерімен таныстырды, 2012 жылғы мәліметтер бойынша олардың саны 100 томнан асты.
Wouk kept a personal diary from 1937. On September 10, 2008, Wouk presented the Library of Congress with his journals, which number more than 100 volumes as of 2012,
Жеке өмір және өлім
1944 жылдың соңында Вук Бетти Сара Браунмен танысты, ол Оңтүстік Калифорния университетінің Phi Beta Kappa түлегі еді және Зейн Сан-Педро, Калифорнияда жөндеуден өткен кезде әскери-теңіз күштерінде кадрлық маман ретінде жұмыс істеді. Екеуі тез ғашық болды, ал кемесі теңізге қайтқаннан кейін, протестант дінінде туып, Айдахо штатының Гранжвилл қаласында өскен Бетти иудаизмді оқып, жиырма бесінші туған күніне дейін дін аударды. Олар 1945 жылдың 10 желтоқсанында үйленді.) және Джозеф (1954 жылы туған, Колумбия университетін бітірген, адвокат, кинопродюсер және Израиль теңіз күшінде қызмет еткен жазушы). Оның үш немересі болды. Вашингтон, округ, Джорджтаун ауданында («Соғыс желдері» және «Соғыс және естелік» атты шығармаларын зерттеп, жазған жері) тұрақтап, соңынан Калифорния штатының Палм-Спрингс қаласына қоныстанды. Оның ондаған жылдар бойы әдеби агенті болған әйелі 2011 жылдың 17 наурызында осы қалада қайтыс болды. «Сарамен танысқанша, маңызды ештеңе жазған жоқпын», – деп еске алды Вук оның өлімінен кейін. «Мен бес жыл бойы Фред Алленнің әзілдерін дайындадым. Өз заманында ол радиодағы ең ұлы комедианттардың бірі болды. Әзілдер өздерінің мәнінде жұмыс істейді, бірақ олар уақытша, тез жоғалып кетеді. Сарамен танысып, үйленгенге дейін мен осылай жұмыс істедім. Менің әдеби мансабым да, есейген өмірім де одан басталды дей аламын». Оның інісі Виктор 2005 жылы қайтыс болды. Оның туысы Алан И. Грин Дартмут колледжінде психиатр болды. Вук 2019 жылдың 17 мамырында Калифорния штатының Палм-Спрингс қаласындағы үйінде ұйықтаған күйі 103 жасында, 104 жасқа толуына он күн қалғанда қайтыс болды.
In late 1944 Wouk met Betty Sarah Brown, a Phi Beta Kappa graduate of the University of Southern California, who was working as a personnel specialist in the navy while the Zane was undergoing repairs in San Pedro, California. The two quickly fell in love and after his ship went back to sea, Betty, who was born a Protestant and was raised in Grangeville, Idaho, began her study of Judaism and converted on her twenty fifth birthday. They were married on December 10, 1945.) and Joseph (born 1954, a Columbia graduate, an attorney, a film producer, and a writer who served in the Israeli Navy). He had three grandchildren. in the Georgetown section of Washington, D. C. (where he researched and wrote The Winds of War and War and Remembrance) before settling in Palm Springs, California. His wife, who served for decades as his literary agent, died in that city on March 17, 2011. "I wrote nothing that was of the slightest consequence before I met Sarah," Wouk recalled after her death. "I was a gag man for Fred Allen for five years. In his time, he was the greatest of the radio comedians. And jokes work for what they are but they're ephemeral. They just disappear. And that was the kind of thing I did up until the time that I met Sarah and we married. And I would say my literary career and my mature life both began with her." His brother Victor died in 2005. His nephew, Alan I. Green, was a psychiatrist at Dartmouth College. Wouk died in his sleep in his home in Palm Springs, California, on May 17, 2019, at the age of 103, ten days before his 104th birthday.