Кіріспе

Манауату Ухангуидегі қоныс, Жаңа Зеландия. Иерусалим, Киелі кітаптағы Иерусалимнің атымен аталған (маори тілінде Хирухарама), Жаңа Зеландияның Ухангуи қаласынан Ухангуи өзені бойында орналасқан қоныс. Бастапқыда Патиареро деп аталған, ол 1840 жылдары Ухангуи өзеніндегі ең ірі қоныстардың бірі болды, онда Те Āти Хаунуи а Пāпаранги іруінің бірнеше жүз Нгати Хау тұрғыны тұрды. 1850 жылдары пастор Ричард Тейлор транслитерацияланған жер атауларын берген басқа Ухангуи өзеніндегі қоныстардан өзгеше, Иерусалимге көбінесе оның атының ағылшын тіліндегі нұсқасы арқылы сілтеме жасалады. Ол Рома (Римге арналған) және Петрохама (Бетлехемге арналған) сияқты бірнеше шағын елді мекендерге өсті, олар 1854 жылы католик миссиясы салынғаннан кейін көпшілігі католицизмге ауысқан Тейлордың қауымдастығының қалдықтарымен құрылды. Миссиялық жерде монастырь, сондай-ақ 1888 жылы өрттен қираған бастапқы ғимараттың орнына салынған шіркеу сақталған, ал Мейірімді әпкелер әлі де оларға күтім жасайды. Вирему Те Авиту 1968 жылдан 1989 жылға дейін шіркеудің діни қызметкері болды. Жаңа Зеландия ақыны Джеймс К. Бакстер және оның көптеген ізбасарлары 1970 жылы Иерусалимде қауымдастық құрды, ол Бакстердің 1972 жылы қайтысынан кейін таратылды. Бакстер сол жерде жерленген.

Иерусалимдегі үй-жай

1891 жылдан бастап Иерусалим қонысы Жаңа Зеландияның түкпір-түкпірінен тасталған балаларды қабылдады, олардың көпшілігі үйленбеген немесе жесір ата-анасы болды және кейде анонимді түрде монастырға жіберілді. 1896 жылы Иерусалимдегі табылушылар үйі ресми түрде құрылды. Мектеп жасындағы балалар "Шығамбарымыз" секілді әйел бауырластар басқаратын қоныс мектебіне барды, онда жергілікті мараеден келген балалар да оқыды. Индустриалдық мектеп мәртебесіне қол жеткізе алмағандықтан (бұл үйге жетім балаларға мемлекеттік қаржыландыру алуға мүмкіндік берер еді), 1891 жылдан 1895 жылға дейін балалар Нельсон мен Үстіңгі Хатт қалаларындағы Индустриалдық мектептердің тізіміне енгізілді, бірақ монастырда қалып қойды. 1885 жылдан бастап Иерусалим қонысы жаңа туған сәбилерді қабылдауға кірісті. Бұл нәрестелерді өсіру туралы кеңінен жарияланып, айыпталып жатқан кезде болды, әсіресе Минни Диннің ісі. Сол кездегі заңнама мен көпшілік пікірге қарсы, Иерусалимдегі табылушылар үйінің жетекшісі Сюзанн Обер ата-аналардың аты-жөнін жасыру олардың және балаларының қауіпсіздігін қамтамасыз ету үшін өте маңызды деп сенді. Үйде сақталған балалар тізімінде ата-аналардың есімдері жарияланбады, бірақ Оберт ата-аналар кейін балаларымен қайта байланысқысы келген жағдайда, ата-аналар туралы жеке тізімді сақтап тұрды. Дегенмен, бұл үйдің сол кезде мемлекеттік қаржыландыру алуға құқығы болмады, себебі ата-аналардың есімдерін тізіп, оларды үкіметтік тексеруге ұсынуды талап ететін заңнаманы елемегендіктен. 1898 жылы үйде жеті сәбинің өліміне қатысты тергеу жүргізілді, сол кездегі дәрігерлер өлімнің себебі қызылша немесе зарарсыздандырылмаған сиыр сүті деп қорытындылады. Осы тергеу кезінде үй үкіметтік тексеру туралы құпиялылығы үшін сыналып, айыпталып қалды.