Жан Жозеф Мунье (1758-1806) – француз саяхатшысы, судья. Француз революциясы алдындағы Дауфине штатының құрылтайшысы, «шағымдамалар» авторы. Тарихтан оқыңыз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Француз саясаткері және судьясы (1758–1806)
French politician and judge (1758–1806)
Жан Жозеф Мунье (ʒɑ̃ ʒozɛf munje; 12 қараша 1758 – 28 қаңтар 1806) – француз саясаткері және судьясы.
Jean Joseph Mounier (ʒɑ̃ ʒozɛf munje; 12 November 1758 – 28 January 1806) was a French politician and judge.
Өмірбаян
Монье Францияның оңтүстік-шығысындағы Гренобль қаласында мата саудагерінің ұлы болып дүниеге келді. Ол құқық білімін оқып, 1782 жылы Гренобльдегі төменгі дәрежедегі судья лауазымын сатып алды. 1788 жылы парламенттер мен король сарайы арасындағы күреске қатысып, Француз революциясының алдында Визильде (1788 жылдың 20 шілдесі) Дофин штатының жиналысын өткізуге ықпал етті. Ол жиналыстың хатшысы болып тағайындалды және король Людовик XVI-ға ұсынылған арыз-шағымдар мен наразылықтарды ("хаттамалар") жазды. Осылайша көзге түскен Монье 1789 жылғы Генерал штатының үшінші қабаттан сайланған депутаты болды; Монье 1789 жылдың тамызында Монархистер партиясын құрды. Ол сонда және Конституциялық ассамблеяда жаңа идеяларды қолдады, үшінші қабаттың екі жеңілдікпен қамтылған таппен бірігуін жақтады, танымал Теннис корты антын ұсынды, жаңа конституцияны дайындауға көмектесті және Жак Некердің қайтарылуын талап етті. Генерал штаты Ұлттық ассамблеяға айналғаннан кейін Монье конституция комитетіне сайланды. 1789 жылдың 28 қыркүйегінде ол Конституциялық ассамблеяның президенті болып сайланды. Одан кейін болған оқиғаларды мақұлдай алмағандықтан Монье Дофинге қайтып оралды, депутаттықтан бас тартты және күдік туғызғандықтан 1790 жылы Швейцарияға қашты. Ол 1801 жылы Францияға оралды. Наполеон Бонапарт оны Иль-э-Вилен департаментінің префекті етіп тағайындады, оны қайта ұйымдастырды, ал 1805 жылы мемлекеттік кеңесші болып тағайындалды. Ол Парижде қайтыс болды. Оның негізгі еңбектері: «Үкіметтер туралы ойлар» (1789); «Француздардың бостандыққа ие болмауының себептері туралы зерттеулер» (1792) және «Француз революциясына философтардың, франкмасондардың және жарықтанғандардың тигізген ықпалы» (1801).
Mounier was born the son of a cloth merchant in Grenoble in Southeastern France. He studied law, and in 1782 purchased a minor judgeship at Grenoble. He took part in the struggle between the parlements and the court in 1788, and promoted the meeting of the estates of Dauphiné at Vizille (20 July 1788), on the eve of the French Revolution. He was secretary of the assembly, and drafted the cahiers ("notebooks") of grievances and remonstrances presented by it to King Louis XVI. Thus brought into prominence, Mounier was unanimously elected deputy of the third estate to the Estates General of 1789; Mounier also founded the Monarchiens party in August 1789. There, and in the Constituent Assembly, he was at first an upholder of the new ideas, pronouncing himself in favor of the union of the Third Estate with the two privileged orders, proposing the famous Tennis Court Oath, assisting in the preparation of the new constitution, and demanding the return of Jacques Necker. After the Estates General became the National Assembly, Mounier was elected to the committee on the constitution. On 28 September 1789 he was elected president of the Constituent Assembly. Being unable to approve the proceedings which followed, Mounier withdrew to Dauphiné, resigned as deputy, and, becoming suspect, took refuge in Switzerland in 1790. He returned to France in 1801. Napoleon Bonaparte named him prefect of the department of Ille et Vilaine, which he reorganized, and in 1805, he was appointed councillor of state. He died in Paris. His principal writings are Considérations sur les gouvernements (1789); Recherches sur les causes qui ont empeché les Français de devenir libres (1792), and De l'influence attribuée aux philosophes, aux francs maçons et aux illuminés sur la Révolution Française. (1801).