Леонард Перси Лорд: Британ автоөнеркәсібінің тарихы
Leonard Lord
Леонард Перси Лорд – британдық автоинженер, өнеркәсіпші. 1896-1967 ж. өмір сүрген, британ автоөнеркәсібінің дамуына зор үлес қосып, Coventry қаласында туған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын автомобиль инженері және өнеркәсіпші Леонард Перси Лорд, 1-ші Ламбери бароны КБЭ (15 қараша 1896 – 13 қыркүйек 1967) – британдық автомобиль өнеркәсібінің жетекші тұлғасы.
English automotive engineer and industrialist
Leonard Percy Lord, 1st Baron Lambury KBE (15 November 1896 – 13 September 1967) was a captain of the British motor industry.
Өмірбаян және білім
Леонард Перси Лорд 1896 жылдың 16 қарашасында дүниеге келді және ол отбасының ең кіші баласы болды. Лорд Ковентри қаласының Уильям Лордтың және Джордж Суэйннің қызы Эмманың ұлы еді. Ол Ковентридегі Баблейк мектебінде оқыды. Мектепте толық жабдықталған ағаш шеберханасы және жұмыс істейтін ұстахана болды. Леонард жақсы оқыды және оның оқу ақысын, Баблейк мектебінің көптеген оқушылары сияқты, Ковентри білім беру комитеті төледі. Әкесінің қайтысынан кейін 16 жасында мектепті бітірді. Ол мектепте алған техникалық білімін пайдаланып, Courtaulds компаниясында джиг-сызбашы болып жұмысқа орналасты.
Leonard Percy Lord was born on 16 November 1896 and was the youngest child in his family. Lord was the son of William Lord, of Coventry, and Emma, daughter of George Swain. He was educated at Bablake School, Coventry. The school had a fully equipped carpenter's workshop and a working forge. Leonard did well enough and his fees, like many of the Bablake's boys, were paid for by Coventry Education Committee. He left the school at the age of 16 after his father's death. He used the technical training he had received at school to get a job at Courtaulds as a jig draughtsman.
Автомобиль саласындағы мансап
Ол Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Викерске көшіп келді, содан кейін Ковентридегі оқ-дәрі зауыты – Ковентри ординанс жұмыстарына қосылды. Лорд соғыстан кейін бірнеше инженерлік фирмаларда жұмыс істеді. 1918 жылдан кейін Лорд Даймлер қозғалтқыштарын шығаратын зауытта жұмыс істеді. 1923 жылы ол Morris Motors Limited компаниясына ауысты, онда өндіріс процесінің барлық кезеңдерін оңтайландыруға қатысты. 1927 жылы Morris Wolseley Motors Limited компаниясын сатып алды, ал Лорд олардың өндірістік жабдықтарын жаңғырту үшін сол жерге жіберілді. 1932 жылы Лорд Коули зауытында жұмыс істеп, Morris компаниясының бас менеджері болып тағайындалды. Оның тиімділігі соншалықты жоғары болғандықтан, 1933 жылы Уильям Моррис оны Morris Motors компаниясының директоры етіп тағайындады. 1934 жылы Моррис жомарт қайырымдылықтары үшін лорд Нюфилд атағын алған көп миллиондық байлыққа ие болды, ал оның бизнес империясы Нюфилд Ұйымына айналды. 1936 жылдың тамызында Леонард отставкаға кетті. 1937 жылы Нюфилд өзінің жұмыссыз досын арнайы аймақтарға арналған Нюфилд қорының басқарушысы етіп тағайындады, оған дамыту жобаларына жұмсау үшін 2 миллион фунт стерлинг бөлінді. Бірақ Лорд өнеркәсіпке қайта оралудың жолын іздеді және 1938 жылы Уильям Морриспен ұзақ жылдар бойы туындаған қақтығыстардан кейін Лорд Морристің басты бәсекелесі – Austin Motor Company компаниясына өтті. Ол кезде Герберт Остин соғыста қаза болған жалғыз ұлының орнына компанияны басқаруға лайықты адам іздеп жүрді. Нәтижесінде, Лорд компанияны басқаруға таңдалды. 1941 жылы Лорд Остин қайтыс болды, ал Лорд компаниядағы ең ықпалды тұлғаға айналды. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, Austin азаматтық өндірістен әскери өндіріске, әсіресе жедел жәрдем машиналары мен мемлекеттік көлік құралдарын шығаруға көшті. Соғыстан кейін Лорд Austin компаниясының төрағасы болды, ал компания 1946 жылы азаматтық автокөліктерді қайта шығаруды бастады. Ол өзінің компаниясын Канада, Австралия, Аргентина, Оңтүстік Африка және Мексикада таныстырды. 1954 жылы ол Британ империясы орденінің кавалері-командоры (KBE) атағымен марапатталды. Келешектегі бірігулер мен сатып алулар, соның ішінде 1952 жылы бұрынғы жұмыс берушісі – Nuffield Organization (Лордтың Austin компаниясы үлкен серіктес ретінде) бірігуі нәтижесінде Лорд ақырында Британдық Мотор Корпорациясының президенті болды. Оның құрылуынан кейін Лорд BMC-нің «Бәсекелестерімді жеңемін» дегенді білдіретінін әдетте әзілдеп айтатын. 1962 жылдың 26 наурызында ол Уорвик графтығындағы Нортфилдтен Ламбери бароны атанды.
He moved to Vickers, before joining Coventry Ordnance Works, a munitions factory in Coventry, for the duration of the First World War. Lord worked for a number of engineering firms after the war. After 1918 Lord worked in a manufacturing plant for Daimler engines. In 1923 he moved to Morris Motors Limited where he was involved in rationalising all stages of the production process. In 1927 Morris bought Wolseley Motors Limited, and Lord was transferred there in order to modernise their production equipment. In 1932 Lord was promoted to General Manager at Morris, working from the Cowley factory. He was so effective that in 1933 William Morris made him Managing Director of Morris Motors itself. By 1934 Morris was a multi millionaire bearing the title Lord Nuffield in recognition of his generous charitable donations and his business empire had become the Nuffield Organization. In August 1936 Leonard resigned. In 1937 Nuffield appointed his now unemployed friend as manager of the Nuffield Trust for Special Areas with £2 million for distribution to development schemes benefitting areas in economic distress. But Lord was looking for a way back into the industry and in 1938 after many years of conflict with William Morris, Lord left to join Morris's chief competitor, the Austin Motor Company. At that time, Herbert Austin was looking for somebody to direct his company, his only son having been killed during the war. Ultimately, Lord was selected to manage the company. Lord Austin died in 1941 and Lord became the most powerful man in the company. With the advent of the Second World War, Austin converted from civil to military production, in particular ambulances and government vehicles. After the war, Lord became Chairman of Austin and the company resumed civil motor vehicle production in 1946. He promoted his company and set up plants in Canada, Australia, Argentina, South Africa and Mexico. In 1954 he was appointed a Knight Commander of the Order of the British Empire (KBE). Through further mergers and acquisitions, including the huge 1952 merger with his former employer the Nuffield Organization (with Lord's Austin very much the senior partner), Lord ultimately became president of the British Motor Corporation. Following its creation, Lord often joked that BMC stood for, "Bugger My Competitors". On 26 March 1962 he was raised to the peerage as Baron Lambury, of Northfield in the County of Warwick.
Өлім
Леонард Лорд 1967 жылы 70 жасында, British Leyland компаниясы құрылуына әкелген талқылаулар барысында қайтыс болды. Commercial Motor журналының редакторы Х. Брайан Котти Лордтың өлімінен кейін жазылған некрологта оны "шын жүректен өндіріс инженері, және өте қабілетті маман" және "автомобиль өнеркәсібінің көрнекті инженер-басқарушыларының бірі" деп бағалаған. Котти оны "қатал, қабілетті, кейде тікелей" сипаттаған, сондай-ақ "қайратты юмормен және кейде таң қалдыратын қарапайымдықпен" екенін айтқан.
Leonard Lord died in 1967, at the age of 70, during the discussions which ultimately formed British Leyland. The editor of Commercial Motor magazine, H. Brian Cottee, in an obituary written shortly after Lord's death opined that he was "at heart a production engineer, and an immensely able one at that", and "one of the great engineer administrators of the motor industry". Cottee described him as "tough, capable, sometimes blunt" with "a wry humour and a sometimes surprising humility".
Мұра
Лорд өзінің ерте мансабында табысқа жетсе де, оның мұрасы – кең және тиімсіз өнімдер тізімі, нашар тарату жүйесі және British Leyland компаниясындағы әлсіз басқару болды. Бұл кемшіліктер компанияға зиян келтірді. Ол Коули және Лонгбридж зауыттарында өндіріс әдістерін жаңғыртуға үлкен үлес қосты, соның арқасында британдық автокөлік өнеркәсібі әлемдік нарықтарда бәсекеге қабілетті болды. Ол соғыстан кейінгі Ұлыбритания экономикасының экспорттық қуатын дамытты. Соңында, ол өнеркәсіптегі екі ірі бәсекелес компанияны біріктіруді бастады, бірақ екі тараптың да үйлесімді жұмыс істеуін қамтамасыз ету қиын болды. The Times газетінің қаржы редакторы Грэм Сэрджант (31 мамыр 2007) Лонгбридж операциясын талдағанда Лордты "қатыгез мінезді, талапкер өндірісші" деп сипаттады. Сержант Лонгбриджтегі сәтсіздіктердің бір себебін Лордтың "көзқарасының жетіспеуімен" және оның шәкірті Джордж Харриманның "қабілетсіздігімен" байланыстырды. Лордтың өмірбаяуын жазған Мартин Натланд мұны әділетсіз деп есептейді, Лорд сол кездегі қиын жағдайлармен шығармашылықпен күрескенін айтады. Лорд Алек Иссигонисті BMC компаниясына қайта оралуға көндірді, нәтижесінде Mini және 1100 машиналары жасалды, бұл Austin/BMC компаниясының ең сәтті өнімдері болды. Иссигонистің мұндай революциялық машиналарды жасауға мүмкіндік алғаны Лордтың берген сенімхатының арқасы. Британдық мотор мұрасы трестінің мұрағатшысы Джиллиан Бардсли Алек Иссигонистің өмірбаянында Лордтың BMC компаниясының 1960 жылдарға дейін бәсекеге қабілетті болуы үшін жаңа автомобильдер қатары қажет деген көзқарасын бағалайды.
Although Lord had success in his early career, his legacy was a sprawling and unprofitable product range, weak distribution and feeble management at British Leyland – ills which took their toll on the company. He has contributed in the essential modernization of production methods at both Cowley and Longbridge, making the British motor industry compatible in world markets. He developed an export output of Britain's post war economics. Finally, though he initiated the union of the industry's two major rivals, it was difficult to ensure that the two elements worked in harmony. In a review of the Longbridge operation, Graham Searjeant, Financial Editor of The Times (31 May 2007) notes that Lord was a "foul mouthed, hard driving production man". Searjeant credits some of the failures at Longbridge to Lord's "lack of vision" and the "inadequacy" of his protégé successor, George Harriman. Lord's biographer, Martyn Nutland, thinks this is unfair, and that Lord dealt imaginatively with the inescapable circumstances of the day. It was Lord who persuaded Alec Issigonis to rejoin BMC to create what became the Mini and the 1100, Austin/BMC's two most successful products. That Issigonis had the freedom to create such revolutionary cars is thanks to the mandate given to him by Lord. Gillian Bardsley, Archivist of the British Motor Heritage Trust, in her biography of Alec Issigonis, credits Lord with the vision that BMC needed an entirely new range of cars if it was to remain competitive into the 1960s.
Жеке өмір
1921 жылы Лорд Джордж Хортонның қызы Этель Лилиге үйленді. Олардың үш қызы болды. 1962 жылы Барон Ламбери атанған Лорд 1967 жылдың қыркүйегінде 70 жасында қайтыс болды. Лорд Ламберидің ұлы болмағандықтан, барондық оның өлімімен тоқтатылды.
Lord married Ethel Lily, daughter of George Horton, in 1921. They had three daughters. Lord, who had been raised to the peerage as Baron Lambury in 1962, died in September 1967, aged 70. With Lord Lambury having no son, the barony became extinct upon his death.