Кіріспе

АҚШ Жоғарғы сотының судьясы 1972 жылдан 1987 жылға дейін. Льюис Франклин Пауэлл кіші (19 қыркүйек 1907 – 25 тамыз 1998) – 1972 жылдан 1987 жылға дейін АҚШ Жоғарғы сотының судьясы болған американдық заңгер және юрист. Вирджиния штатының Саффолк қаласында туған, ол Вашингтон және Ли университетінің құқық мектебін және Гарвард құқық мектебін бітірді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ Әуе күштерінде қызмет етті. Вирджиния штатының Ричмонд қаласындағы Hunton & Williams ірі заң фирмасында корпоративтік құқыққа баса назар аударып, Темекі институты сияқты клиенттерге қызмет көрсетті. Оның 1971 жылғы Пауэлл меморандумы американдық консервативті қозғалыстың өркендеуіне және The Heritage Foundation және American Legislative Exchange Council сияқты ықпалды оңшыл ой-саналық орталықтар мен лоббилік ұйымдар желісін құруға арналған жоспарға айналды. 1971 жылы президент Ричард Никсон Пауэллді судья Хьюго Блэктің орнына тағайындады. Президент Рональд Рейганның басқару кезеңінде соттан зейнеткерлікке шықты, ал оның орнын Энтони Кеннеди басты. Оның қызмет мерзімі көбінесе Бас судья Уоррен Бергермен бірге өтті, және Пауэлл Бергер сотында маңызды дауысқа ие болды. Оның көпшілік пікірлері: First National Bank of Boston v. Bellotti, United States v. Brignoni Ponce және McCleskey v. Kemp. Сондай-ақ, Калифорния университетінің регенттеріне қарсы Бакке ісі бойынша маңызды пікір жазды. United States v. Nixon, Roe v. Wade, Plyler v. Doe және Bowers v. Hardwick сияқты істерде көпшілікке қосылды.

Ерте өмір және білім

Пауэлл Вирджиния штатының Саффолк қаласында Мэри Льюис (Гватем) және Луис Франклин Пауэллдің ұлы болып дүниеге келді. Пауэлл Вашингтон және Ли университетінде оқуға түсті, онда ол бауырластығының президенті, студенттік газеттің бас редакторы және жылнама тобының мүшесі болды. Оның мамандығы коммерция болды, бірақ ол заңды да оқыды. Пауэлл әрқашан заңгер болуды жоспарлаған, себебі ол олардың рөлін тарихты қалыптастыру деп қарастырған. 1929 жылы ол "магна кум лауде" атағымен және "Фи Бета Каппа" қоғамының мүшесі болып бітірді. Сонымен қатар, ол "басқаларға жомарт қызметі" үшін Алгернон Сидни Салливан сыйлығының иегері атанды. Пауэлл кейін Вашингтон және Ли университетінің заң мектебінде оқыды және 1931 жылы курсын бірінші болып аяқтады. 1932 жылы Гарвард заң мектебінен заң магистрі дәрежесін алды, "Вирджиния апелляциялық соты мен Мемлекеттік корпорация комиссиясы арасындағы қарым-қатынас" тақырыбында LL.M диссертациясын жазды және LL.M дәрежесін алған АҚШ Жоғарғы Сотының екі судьясының бірі болды. Ол Мосби Перроу-младшийдің көмегімен студенттік ұйымның президенті болып сайланды және екеуі 1960 жылдары Вирджиния штатының білім беру кеңесінде бірге жұмыс істеді. Пауэлл "Фи Каппа Сигма" бауырластығының және "Сигма" қоғамының мүшесі болды. Лидерлік конференциясында ол Эдвард Р. Мэрроумен танысып, жақын дос болды. 1936 жылы Жозефина Пирс Раккерге үйленді, олардың үш қызы мен бір ұлы болды. Ол 1996 жылы қайтыс болды.

Әскери қызмет, 1939-1945

Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол алғаш рет АҚШ Әскери-теңіз күштеріне қосылуға тырысты, бірақ нашар көру қабілетіне байланысты қабылданбады, сондықтан ол АҚШ Армиясының Әуе күштеріне барды, онда барлау офицері болды. 1942 жылы бірінші лейтенант шеніне ие болғаннан кейін, ол Майами, Флорида және Харрисбург, Пенсильвания маңындағы базаларда оқуын аяқтады. Ол сол жылдың соңында Англияға көшірілген 319-шы бомбалау тобына тағайындалды. Ол «Шырақ» операциясы кезінде Солтүстік Африкада қызмет етті, кейін Солтүстік-Батыс Африка Әуе күштерінің штаб-пәтеріне бекітілді. Сол жерде Пауэлл Одақтастар Сицилияға шабуыл жасаған кезде Сицилияда қызмет етті. 1943 жылдың тамызында ол Вашингтондағы Армия Әуе күштерінің барлау штабына тағайындалды. Харрисбургке жақын орналасқан оқу орталығында оқытушы болып жұмыс істеуге жоспарланған, бірақ ол 1944 жылдың ақпанына дейін AAF штабының бірнеше арнайы жобаларында жұмыс істеді. Содан кейін ол Соғыс министрлігінің барлау штабына, содан кейін Еуропадағы АҚШ Стратегиялық Әуе күштерінің барлау штабына тағайындалды. Сол жерде полковник Пауэлл 1945 жылдың 13-15 ақпанында Дрезденді бомбалаудан кейін былай деп жазды: «Жеке пікірімше, бұл өте жақсы жағдай, өйткені неміс халқы қазіргі заманғы тарихта алғаш рет өз жерінде соғыс не екенін біліп алды». Пауэлл «Ультра» жобасына, ұсталған Остің байланыс құралдарын бақылауға бекітілген офицерлердің бірі ретінде тағайындалды. Ол Англияда және Жерорта теңізі аймағында жұмыс істеді, «Ультра» ақпаратын пайдаланудың соғыс заңдарына сәйкес келуін қамтамасыз етті және осы ақпараттың көзі жасырылғанын, әйтпесе кодтың бұзылғаны белгілі болар еді. Пауэлл полковник шеніне дейін көтеріліп, «Құрмет Легионы», «Қола Жұлдыз» медалі және қола жапырақпен француздық «Круа де Герр» орденін алды. Ол 1945 жылдың қазан айында запасқа шығарылды.

Вирджиния үкіметі, 19511970

Пауэлл жергілікті қоғамдық істерде маңызды рөл атқарды. 1951 жылдан бастап ол Ричмонд мектеп кеңесінде қызмет етті және 1952 жылдан 1961 жылға дейін оның төрағасы болды. Пауэлл мектеп кеңесінің төрағасы болған кезде Вирджиния штаты 1954 жылы Жоғарғы Соттың «Браун против Білім беру кеңесі» ісі бойынша шешіміне қарсылық көрсету науқанына қатысты, бұл шешім мемлекеттік мектептерде тегілдікті жойды. Пауэллдің заң фирмасы, өзі Пауэлл болмаса да, кейінірек «Браун» ісімен біріктірілген «Дейвис против Принс-Эдвард округінің мектеп кеңесі» ісіндегі сотталатын мектеп округінің бірін өкілдік етті. Алайда, Ричмонд мектеп кеңесінің сол кезде интеграцияны күштеп жүзеге асыруға құқығы болмады, себебі қатысу саясатын бақылау штаттағы үкіметке берілді. Пауэлл, сол кездегі көптеген оңтүстік ақ нәсілді басшылары сияқты, штаттың қарсылығына қарсы сөйлемеді, бірақ азаматтық құқықтар адвокаты Оливер Хилл сияқты көптеген афроамерикандық көшбасшылармен жақын қарым-қатынас орнатты, олардың кейбіреулері Пауэллдің Жоғарғы Сотқа тағайындалуына маңызды қолдау көрсетті. 1990 жылы Пауэлл Вирджинияның алғашқы афроамерикандық губернаторы Дуглас Уайлдерге қызметтік міндеттерге қасты ант берді. 1961 жылдан 1969 жылға дейін Пауэлл Вирджинияның білім беру кеңесінде қызмет етті; ол 1968 жылдан 1969 жылға дейін төраға болды.

Пауэлл туралы меморандум, 1971 жыл

1971 жылғы 23 тамызда Никсонның Жоғарғы Сотқа тағайындалуын қабылдамас бұрын Пауэллге оның көршісі, жақын досы және АҚШ Сауда палатасының білім беру директоры Юджин Б. Сиднор кіші, палатаға "Америкалық еркін кәсіпкерлік жүйесіне шабуыл" деп аталатын құпия меморандум жазуды тапсырды. Ол Пауэллдің белсенді Ральф Надердің жұмысына реакциясына негізделген, оның 1965 жылы "General Motors" компаниясына қатысты "Қауіпсіздік кез келген жылдамдықпен" атты әйгілі еңбегі автокөлік өнеркәсібіне назар аударып, пайданы қауіпсіздіктен жоғары қойды, бұл американдық тұтынушылар қозғалысын туғызды. Пауэлл мұны жеке бизнестің күшін әлсірету және социализмге қадам деп қарастырды. КУНИ профессоры Дэвид Харви АҚШ-тағы неолиберализмнің өрлеуін осы жазбаға байланысты айтады. Тарихшы Гэри Герстл бұл меморандумды "неолибералдық қаруға шақыру" деп атайды. Пауэлл: "Сын-пикирлерге қосылған ең алаңдаушы дауыстар қоғамның өте құрметке лайық элементтерінен келді: колледж кампусынан, уағыз айту орындарынан, БАҚ-тан, интеллектуалды және әдеби журналдардан, өнер мен ғылымнан және саясаткерлерден" деді. Меморандумда Пауэлл оқулықтар мен теледидар мазмұнын "жеткілікті қадағалауды", солшыл элементтерді тазалауды ұсынды. Ол тұтынушылардың мүддесін қорғаушы Надерді американдық бизнестің басты қарсыласы деп атады. Пауэлл консервативтерді тұрақты медиа-бағдарламаға кірісуге шақырды, оның ішінде неолибералды ғалымдарды қаржыландыру, кітаптар, газеттер, танымал журналдар мен ғылыми журналдарды басып шығару және қоғамдық пікірге ықпал ету. Бұл меморандум Пауэллдің бірқатар сот пікірлерін, әсіресе Бостонның бірінші ұлттық банкі мен Беллотти ісін алдын ала көрсетті, ол бірінші түзету заңын бағытын өзгертіп, тәуелсіз шығындар арқылы сайлауға корпоративтік қаржылық ықпал жеке саяси сөйлеу сияқты күшпен қорғалуы керек деп жариялады. Кейінгі Соттың Citizens United v. Federal Election Commission ісіндегі шешімінің көп бөлігі Bellotti ісінде келтірілген дәлелдерге негізделген. Сиднордың сауда палатасына құпия түрде жазылған болса да, оны The Washington Post газетінің тілшісі Джек Андерсон тауып алды, ол Пауэлл Жоғарғы Сотқа кіргеннен кейін бір жылдан кейін оның мазмұны туралы баяндады. Андерсон Пауэлл демократиялық жүйені бұзуға тырысып жатқанын айтты; алайда, бизнестің үкімет пен қоғамдық мүдделер топтарына қатысты өз көзқарасы тұрғысынан алсақ, меморандумды сол кездегі кәсіпкерлер арасындағы әдеттегі ойлауды жеткізу үшін оқыуға болады. Меморандумның нақты мақсаты демократияны жою емес, бірақ оның саяси институттарды құруға үлкен бизнес билігінің шоғырлануы ретінде, әсіресе Палатаның федералды саясатқа ықпал ету күшін жаңартуына баса назар аударған. Бұл жерде ол палатаны және басқа топтарды федералды үкіметті лоббилеуге бағытталған күш-жігерлерін жаңғыртуға итермелеген негізгі күш болды. Меморандумның нұсқауларына сәйкес консервативті қорлар өте өсіп, ойлау орталықтарына ақша құйды. Консервативті лоббилердің көтерілуі консервативті интеллектуалдық қозғалысқа және оның 1970 және 1980 жылдары басталған негізгі саяси дискурсқа әсерінің артуына әкелді, бұл негізінен Америка Кәсіпкерлік Институты мен Мерейлілік Қорының жұмыстарына байланысты.

Жоғарғы Соттың қызмет мерзімі, 1972-1987

1969 жылы Никсон оны Жоғарғы Сотқа шақырды, бірақ Пауэлл бас тартты. 1971 жылы Никсон одан қайта сұрады. Пауэлл күмәнданды, бірақ Никсон және оның Бас прокуроры Джон Н. Митчелл сотқа қосылуының ұлтқа деген оның борышы екеніне көндірді. Пауэллдің басты алаңдаушылығы – заң фирмасынан кетіп, Жоғарғы Сотқа өтуі жеке қаржылық жағдайына қалай әсер ететіні болды, өйткені ол заң фирмасында өте табысты жеке практикамен айналысты. Пауэллдің тағы бір маңызды уайымы – корпоративтік адвокат ретінде ол Жоғарғы Сотқа келетін көптеген мәселелермен таныс еместігі, ал Сот осы уақытқа дейін корпоративтік құқық бойынша өте аз істерді қарады. Пауэлл бұл оны қолайсыз жағдайға түсіреді деп қорқып, әріптестеріне ықпал етуі қиын болады деп ойлады. Никсон Пауэлл мен Уильям Ренквисті 1971 жылдың 21 қазанында бір күні Сотқа ұсынды. Пауэлл 1971 жылдың 6 желтоқсанында Сенаттың 89-1 дауысымен расталғаннан кейін Хьюго Блэктің орнын иеленді (бір ғана қарсы дауыс Оклахома демократы Фред Р. Харристен келді). Пауэллдің ант беру күні Ренквистің әйелі Нэн Жозефин Пауэллден бұл оның өміріндегі ең қуанышты күн бе деп сұрағанда, Жозефин: "Жоқ, бұл менің өмірімдегі ең жаман күн. Мен жылап қояйын деп тұрмын", – деді. Льюис Пауэлл 1972 жылдың 7 қаңтарынан 1987 жылдың 26 маусымына дейін қызмет етті. Пауэлл АҚШ-та абортты заңдастырған Roe v. Wade (1973) ісінде 7-2 көпшіліктің құрамында болды. Пауэллдің абортқа қатысты пікірі Ричмондтағы заң фирмасында жұмыс істеген кезінде болған оқиғадан туындады, сол кезде Пауэллдің кеңсе қызметкерінің қатысуымен болған жағдайдан әйел заңсыз жасалған аборттан қан кетуден қайтыс болды. Пауэлл, Furman v. Georgia (1972) ісінде қарсы дауыс беріп, өлім жазасын жойған, Gregg v. Georgia (1976) ісіндегі Соттың келісімдік шешіміне ықпал етті, ол өлім жазасын қайтаруға рұқсат берді, бірақ тек процедуралық кепілдіктермен ғана. Coker v. Georgia (1977) ісінде сотталған кісі өлтіруші түрмеден қашып, қарулы тонау және басқа да қылмыстар жасаған кезде ересек әйелді зорлады. Джорджия штаты зорлаушыны өлім жазасына кесті. Әділет Пауэлл әйел зорланғанын мойындап, "құрбандыққа ауыр немесе ұзаққа созылмайтын зиян келтірмеген" деген пікірін білдірді және өлім жазасын алып тастауға дауыс берді. Сол істе Пауэлл көпшіліктің "зорлық құрбаны үшін өмір бұрынғыдай бақытты болмауы мүмкін, бірақ ол аяқталмайды және әдетте қалпына келтірілмейді" деген мәлімдемесін де сынап, "кейбір құрбандар физикалық немесе психологиялық жарақаттардан соншалықты зардап шегеді, өмірді қалпына келтіру мүмкін емес" деді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі қарсы барлау қызметіндегі тәжірибесінен Пауэлл үкіметтің құпиялылығының қажеттілігіне сенді және 1974 жылғы АҚШ-тың Никсонға қарсы ісін қарастырған кезде әріптестеріне осы ұстанымды ұстануға шақырды. Пауэлл First National Bank of Boston v. Bellotti (1978) ісіндегі көпшілік пікірін жазды, ол Массачусетс штатының өз бизнесіне тікелей қатысы жоқ референдумдық науқандарға корпоративтік жарналарды шектеу туралы заңын жоққа шығарды. Пауэлл Plyler v. Doe ісіндегі 5-4 көпшілік пікіріне қосылды, онда Техас штатының құжаттары жоқ иммигрант балаларын мемлекеттік білім беруден тыйым салатын заңы конституцияға қайшы екені айтылды. Пауэлл істерді шешуде консервативті көзқарас ұстанды, бірақ заңның конституциялық емес екенін жариялап, Соттың төрт либералды судьясына қосылды. Пауэлл Bowers v. Hardwick ісінде дауыс берді, онда Сот Джорджия штатының содомия заңдарын қолдады. Ол дауыс беру туралы келіспеушілікке ұшырады. Консервативті кеңсе қызметкері Майкл В. Мосман оған тыйым салуды қолдауға кеңес берді, ал Пауэлл ешқашан гомосексуал адаммен кездеспегенін ойлады, өзінің кеңсе қызметкерлерінің бірі жасырын гомосексуал екенін білмей, Грузия штатының содомия заңын қолдауға дауыс берді. Алайда ол заңмен белгіленген түрме мерзімдерінің ұзақтығына алаңдаушылық білдірді. 17 жылдан кейін Сот Лоуренс Техасқа қарсы іс бойынша Боуэрс ісі бойынша шешімді жойды. 1990 жылы соттан кеткеннен кейін ол: "Менің ойымша, мен Хардвик ісінде қателік жасадым", – деді, бұл судьяның өзінің бұрынғы дауысынан өкінгенін білдірген сирек жағдайлардың бірі. Кейінірек зерттеушілер Пауэлл басқа судьяларға қарағанда көбірек гомосексуал кеңсе қызметкерлерін жұмысқа алғанын анықтады. Бауэрстің ақталуын қолдаған гомосексуал адвокат Пол М. Смит – әділет Пауэллдің бұрынғы кеңсе қызметкері. Пауэлл зейнетке шыққаннан кейін McCleskey v. Kemp (1987) ісіндегі көпшілік пікіріне де өкінгенін білдірді, онда ол ең қатыгез қылмыстар үшін жаза ретінде емес, ақ нәсілді адамдарды өлтіргендерге қарағанда қара нәсілді адамдарды өлтіргендерге өлім жазасының 40 есе көп берілуін көрсеткен зерттеуге қарамастан, өлім жазасын қолдады. Биографымен сұхбаттасқанда ол өлім жазасын мүлдем жоюға болатынын айтты.

Зейнетақыға шығу және қайтыс болу, 19871998

Пауэлл 1987 жылғы маусым айында Жоғарғы Сот судьясы лауазымынан зейнетке шыққанда 80 жасқа жуық болған еді. Оның орнын Энтони Кеннеди басты. Кеннеди осы лауазымға үшінші үміткер болды. Алғашқысы, Роберт Борк, АҚШ Сенатынан қабылданбады. Екіншісі, Дуглас Гинзбург, университет студенті кезінде және заң профессоры болып жұмыс істегенде студенттерімен бірге марихуана шеккенін мойындағаннан кейін өтінімін кері алды. Жоғарғы Соттан зейнетке шыққаннан кейін ол елдің әртүрлі апелляциялық соттарында тұрақты түрде отырды. 1990 жылы Дуглас Уайлдер Пауэллден Вирджиния штатының губернаторы және АҚШ-тағы тұңғыш сайланған афроамерикалық губернатор ретінде ант қабылдауын сұрады. Пауэлл 1998 жылғы 25 тамызда таңғы сағат 4:30-да Вирджиния штатының Ричмонд қаласындағы Виндзор Фармс ауданындағы үйінде пневмониядан 90 жасында қайтыс болды. Ол Ричмондтың Голливуд зиратында жерленген.

Мұра

2002 жылы "Заңның қадірлігі" атты кітабында Сандра Дей О’Коннор: «Адамдық мейірімділік, ізгілік, үлгілі мінез-құлық және адалдықтың үлгісін іздейтін болса, одан жақсы адамды табу мүмкін емес» деп жазды. Пауэллдің жеке және ресми құжаттары оның бітірген оқу орны – Вашингтон және Ли университетінің құқық мектебіне сыйға берілді, онда олар белгілі бір шектеулермен зерттеу үшін қолжетімді. Оның құжаттары сақталатын W&L құқық мектебінің Сидней Льюис Холл ғимаратының бір бөлігі оның құрметіне аталды. Төртінші апелляциялық округінің судьясы және бұрынғы судья Пауэллдің кеңсесінде жұмыс істеген Дж. Харви Уилкинсон «Әділетке қызмет ету: Жоғарғы сот кеңсесінің көзқарасы» атты кітап жазып, осы тәжірибесін баяндады. 1993 жылы президент Билл Клинтон Конгрестің қаулысына қол қойып, Вирджиния штатының Ричмонд қаласындағы федералды сотты оның құрметіне Льюис Ф. Пауэлл кіші АҚШ федералды соты деп атады.