Кіріспе

The Soft Parade – американдық рок-тобы The Doors-тың 1969 жылғы 18 шілдеде Elektra Records лейблынан шыққан төртінші студиялық альбомы. Альбомның көп бөлігі, топтың жаңа материал жазуға уақыты аз қалған шаршатушы турнесінен кейін жазылды. Продюсер Пол А. Ротшильд The Doors-тың алғашқы үш альбомынан толығымен бас тартып, Пол Харрис жасаған духовой және скрипкалық аранжировкаларды қосып, дыбысты толықтыруды ұсынды. Жеке мәселелермен күресіп, поэзиясына көбірек ден қойған вокалист Джим Моррисон, ән жазу процесіне аз қатысты, бұл гитарист Робби Кригерге шығармашылық мүмкіндіктерін кеңейтуге мүмкіндік берді. Альбом Billboard 200 тізімінде алтыншы орынға жетті, бірақ бұрынғы альбомы Waiting for the Sun қамтыған Ұлыбритания және басқа Еуропа елдеріндегі тыңдармандарды ұстай алмады. "Touch Me", "Wishful Sinful" және "Tell All the People" синглдары The Soft Parade альбомына енді, ал біріншісі The Doors үшін тағы бір топ-10 хитіне айналды. Альбом таралғаннан кейін "Runnin' Blue" синглы да жарық көрді. Шығарылысымен бірге The Soft Parade музыка сыншылары мен топтың андеграунд музыка көшбасшылары тарапынан сынға ұшырады, олар бұл альбомды The Doors-тың коммерциялық музыкаға бет бұруы деп қарады. Уақыт өте келе, тарихшылар альбомды қайта қарап, оның сындық бағасы сәл жақсарды, бірақ ол әлі де Моррисонмен бірге топтың ең нашар жұмысы саналады.

Өмірбаян

1968 жылдың ортасына қарай The Doors АҚШ-тағы ең танымал топтардың бірі ретінде бекінді. Топтың үшінші студиялық альбомы, Сол жылдың шілдесінде жарық көрген Waiting for the Sun, The Doors-тың Billboard 200 тізіміндегі бірінші және жалғыз хиті болды, сонымен қатар "Hello, I Love You" әнімен бірінші орынға жеткен екінші синглді дүниеге әкелді. Альбом Ұлыбританияда топтың алғашқы коммерциялық табысы болды, ол Ұлыбритания альбомдар тізімінде 16-орынға көтерілді. "Waiting for the Sun" альбомы жарық көргеннен кейін, The Doors жоғары гонорарлар алып, Л.А. Форум, Голливуд Боул және Мэдисон Сквер Гарден сияқты ареналарда көп көрерменнің алдында өнер көрсетті. Сонымен қатар, Лос-Анджелестің жергілікті Top 40 радиостанциялары, әсіресе KHJ радиосы, бұрын топтың жазбаларын ойнаудан бас тартқан болатын, енді The Doors-тың тікелей эфирдегі өнерлерін демеушілік етіп, қолдады. Альбомның алғашқы жазбалары 1968 жылдың 26 шілдесінде жасалды, онда топ "Wild Child" және "Wishful Sinful" әндерін жазды ("Easy Ride" 3 наурызда жазылған "Waiting for the Sun" альбомының қалдығы еді). 1968 жылдың қыркүйегінде топ Еуропада Jefferson Airplane тобымен бірге концерттер берді, содан кейін АҚШ-та тоғыз концерттен тұратын ұзақ және қиын турларын аяқтады. 1968 жылғы турлар "Waiting for the Sun" альбомының хит-парадтағы табысын арттырды, бірақ Моррисонның ән жинағынан барлық материалды пайдаланғаннан кейін, "The Soft Parade" үшін жаңа әндер жазуға уақыт жетпеді. 1968 жыл бойы Моррисонның мінез-құлқы күрт өзгерді: ол көп іше бастады және студиялық жұмыстан алшақтап, поэзия мен кино жасау сияқты өзінің шұғыл қызығушылықтарына көңіл бөлді. Сол кезде Моррисон да мазасыздыққа ұшырады және өзін жүйкелік құлаудың алдында сезінді. Ол The Doors-тан кетуді ойлады, бірақ клавишашы Рэй Манзарек оны осындай шешім қабылдамас бұрын "The Soft Parade" альбомын аяқтауға көндірді. 1968 жылдың қарашасында топ жаңадан ашылған Elektra Sound West студиясына Ла Сиенега бульвары бойынша жұмысты жалғастыру үшін кірді, алайда "The Soft Parade" альбомын аяқтау 1969 жылдың мамырына дейін созылды. Альбомға дайын материалдың болмауына байланысты, жазбалар продюсері Пол А. Ротшильд жазба сессияларын өз бақылауына алып, әндердің көптеген қайталануларын талап етті, бұл топтың наразылығын тудырды. "Джимді осы жұмысқа көндіру үшін тістің астынан су шығарғандай болдық", - деді дыбыс инженері Брюс Ботник. "Бұл менің продюсерлік мансабымдағы ең қиын жұмыс болды". Осы уақытқа дейін кокаинге тәуелді және өте қатаң басшылық стильін ұстанған Ротшильд студияда, әсіресе өзінің кеңесшісі Жак Холцманмен қарым-қатынастың шиеленісуіне себеп болды, ол кемелділікке ұмтылу "оларды [The Doors] тоқыратып тастап жатыр" деп мәлімдеді. Бұл альбом топтың ең қымбат альбомы болды, оның құны 80 000 АҚШ долларын құрады, ал дебюттік альбомына 10 000 АҚШ доллары жұмсалған.

Музыка

The Doors ниеттенді рок ортасында не істеуге болатынын қайта анықтауға. Жаңа, шығармашылық дыбыс іздеген Ротчайлд Пол Харристі Лос-Анджелес филармониясы мен жергілікті джаз мүйізшілері үшін аспаптық және оркестрлік аранжировкалар жасауға шақырды. Сессия музыканттары Даг Лубан мен Харви Брукс қосымша бас-гитаристтер ретінде тартылды. The Soft Parade альбомының музыкасына психоделикалық рок, блюз-рок, арт-рок, джаз-рок, поп-рок және эксперименталды стильдер енгізілді. Джамбальер Джон Денсмор мен Манзарек, екеуінің де джазға қатысы бар екенін еске алып, Ротчайлдтың джаз тұжырымына құлақ асыпты: «Біз [Денсмор мен Манзарек] әрқашан джаз музыканттарын пайдалану туралы әңгімелесетінбіз – мүйіздер мен скрипкаларды қосып көрейік, шығатынына қарайық», – деп еске алды Манзарек. Моррисон бұл кезде The Doors студиялық сессияларына аз қатысқан болса да, Кригердің «Сен мені өсіп келе жатқаныңды көре алмайсың ба, қаруларыңды ал» деген сөзін айтудан бас тартқаннан кейін топтың жеке авторлық құқығын талап етті. Осының нәтижесінде The Soft Parade – «The Doors әндері» деп топтастырылғаннан гөрі жеке-жеке мүшелері көрсетілген алғашқы Doors альбомы болды. Кригер Моррисонның қатысуынсыз қалған бос орынды толтыру үшін ән жазу дағдысын жетілдіре берді. Ол альбомның жартысын жазды, ал Моррисон қалған жартысына автор болып саналады (олар «Do It» әні үшін бірлесіп авторлық құқыққа ие), нәтижесінде Doors-тың алғашқы туындыларындағы біртұтас музыкалық көзқарас жоқ альбом пайда болды. Кригердің әндері, топтың қалған бөлігінен дерлік тәуелсіз жазылған, ең айқын джаз әсерлерін қамтиды. Тек оның «Tell All the People», «Touch Me», «Runnin' Blue» және «Wishful Sinful» тректеріне скрипка мен мүйіз аранжировкалары енгізілді; Моррисон, бұл тұжырымдамаға толығымен қарсы болмаса да, Денсмор мен Манзарек ұсынған бағытқа барудан бас тартты. «Touch Me» («Hit Me» және «I'm Gonna Love You» жұмыс атауларымен жазылған) The Soft Parade альбомынан шығарылған алғашқы сингл ретінде таңдалды және Doors-тың ең танымал хиттерінің біріне айналды. Топ саксофоншы Кертис Эмиді Джон Колтрейннің шығармаларынан шабыттанған әнге соло орындау үшін шақырды. Журналистер Натан Брэкет пен Кристиан Хоард «Wild Child» әнін «Моррисон өзін-өзі пародизациялау» деп бағалады. «Shaman's Blues» және атаулық трек әншінің символизм мен жеке өмірден алынған ойларды пайдалануға бейімділігін көрсетеді. Соңғы ән, Doors альбомын аяқтаушы ұзақ трекке стильдік оралу, Ротчайлдтың көмегімен жазылды, ол Моррисонның поэзиясын ритмикалық және мағыналық тұрғыдан үйлестіруге көмектесті. Моррисонның отты уағызымен ашылған «The Soft Parade» әншінің оңтүстік тамырларын уағызшы бейнесі арқылы көрсетеді. Әннің атмосферасы пана, қашу және ләззат іздеу қажеттілігін көрсететін жарқын суреттермен күшейтіледі. Сыншы Даг Сандлинг «The Soft Parade» фанк, джаз, кислоталық рок және психоделикалық поп әсерлерімен топтың басқа туындыларынан гөрі әртүрлі екенін атап өтті.

Шығару және қабылдау

"Софт-парад" 1969 жылдың 18 шілдесінде жарық көрді. Ол Billboard 200 тізімінде 28 апта бойы алтыншы орынға дейін көтерілді, бірақ Ұлыбританияда альбом чарттарға іліге алмады. Альбомның мұқабасының суретін Джоэл Бродски түсірді, ол The Doors тобының дебюттік альбомы мен "Strange Days" альбомының мұқабаларын жасауға да жауапты болған. Альбомның таралымына дейін үш сингл шығарылды, бұл The Doors үшін бұрынғыдан әлдеқайда көп болатын. "Touch Me" синглі 1968 жылдың желтоқсанында жарық көрді және топтың ең үлкен хитіне айналды, Billboard Hot 100 тізімінде үшінші орынға жетті. "Wishful Sinful" және "Tell All the People" синглдары да таратылды, бірақ олардың көрсеткіштері нашар болды, тиісінше 44-ші және 57-ші орындарға ие болды. "The Soft Parade" альбомынан кейін The Doors 1969 жылдың тамызында шыққан "Runnin' Blue" синглімен тағы бір шағын хитке қол жеткізді. Альбом топтың алғашқы тыңдармандары мен андеграунд сахнасы тарапынан, әсіресе мүйізді аспаптар мен скрипкаларды қолданғаны үшін қабылдамады. Андеграунд баспасөз альбомды жақсы бағалаған жоқ, New York қаласының "East Village Other" журналында жазған Дэвид Уолки альбомның "Пол Ротшильдтің әуелеп жіберген аранжировкасынан зардап шегіп, "The Rothchild Strings Play the Doors" деп аталуы мүмкін" деді. "The Great Speckled Bird" журналынан Миллер Фрэнсис-тің тағы бір сын-пікірі The Doors тобының арт-рокқа жасаған тырысысына наразылық білдірді, "The Soft Parade" әнін "жазылған нәрсеге қарағанда, орындалған нәрсеге көбірек ұқсайды" деп сезінді. "Northwest Passage" тобының өкілі Роб Клайн, The Doors сияқты топтың неліктен скрипка мен тромбонмен жаздыруы керек екенін сұрады, өйткені топ "алғашқы екі альбомындағыдай тікелей және күшті орындағанда жақсырақ болатын". "Rolling Stone" журналында Алек Дубро әндердің көпшілігін "олардың бұрынғы жұмыстарының әлсіз көлеңкелері" деп тапты. "Jazz and Pop" журналының сарапшысы Патрисия Кенелли, керісінше, топтың эксперименттерін мақтап, "оның көп бөлігі өте жақсы музыка, ал кейбіреулері тіпті керемет" деді. 1970 жылдың қаңтар айында "The Village Voice" журналына рецензия жазған Роберт Кристагау: "Бұл қабылдауға болатын жазба, болжамды мақтанышпен және екі-үш бірінші деңгейдегі әндермен ("Touch Me", "Wild Child"). Ешқандай қызығушылық тудырмайды" деп жазды. 1999 жылы альбом Берни Грундман мен Ботниктың қатысуымен, "Bernie Grundman Mastering" студиясында 96 кГц/24 бит технологиясын қолдана отырып, "The Complete Studio Recordings" жинағы үшін қайта ремастерингтен өтті; сонымен қатар ол жеке CD ретінде де жарық көрді. 2006 жылы альбом CD/DVD жинағы ретінде қайта шығарылды, онда Botnick жасаған 2006 жылғы стерео және 5.1 ремикстері бар, сонымен қатар топтың тақырыптық әнді тікелей орындаған видеосы да қосылды. 2006 жылғы стерео ремикс 2007 жылы "Whisky, Mystics, and Men" және "Push Push" сияқты сирек әндері қосылған жеке CD ретінде де жарық көрді; бұл басылымды Ботник "Uniteye" студиясында мастерледі. 2009 жылы альбом 180 граммдық винилде қайта шығарылды, онда Грундман жасаған түпнұсқалық микс болды. Сол жылы "Audio Fidelity" альбомын 24 каратты алтын дискіде қайта шығарды, оны Стив Хоффман ремастерингтен өткізді. "Analogue Productions" альбомын гибридті SACD (2013) және қос 45 RPM винил (2012) форматтарында қайта шығарды; екі нұсқасын да Даг Сакс пен Сангвук Нам "The Mastering Lab" студиясында мастерледі. "Super Audio CD" дискісінің CD қабатында түпнұсқа стерео-микс, ал SACD қабатында Botnick-тің 2006 жылғы 5.1 сураунд миксі бар. 2019 жылы "Rhino Records" альбомының 50 жылдығына орай 1 LP/3 CD-ден тұратын люкс нұсқасын шығарды, оны Botnick "Plangent Process" технологиясын пайдаланып ремастерингтен өткізді. CD дискілері MQA технологиясымен кодталған. Ол "Tell All the People", "Touch Me", "Runnin' Blue" және "Wishful Sinful" әндерінің оркестрлік аранжировкалары алынып тасталған және Кригердің жаңадан дубляждалған гитаралық бөліктері қосылған "Doors only" нұсқаларын қамтыды.