Эктор Гимар: Париж метросының суретшісі және Арт Нуво шебері

Кіріспе

Француз сәулетшісі және дизайнері (1867–1942)

Гектор Гимар (10 наурыз 1867 – 20 мамыр 1942) – француз сәулетшісі және дизайнері, модерн стилінің көрнекті өкілі. Ол Париждегі алғашқы модерн пәтер үйі – Кастель Беранжердің дизайнымен ерте атаққа ие болды, ол 1899 жылғы бәйгеде қаланың ең жақсы жаңа ғимараттарының бірі деп таңдалды. Ол ең белгілісі Париж метросының алғашқы станцияларының кіреберістерін жабу үшін жасаған әсем модерн қисықтары бар шыны және темір эдикулдарымен (шатырларымен) танымал. 1890 мен 1930 жылдар аралығында Гимар елуге жуық ғимаратты жобалап салды, сондай-ақ Париж метросы үшін жүз қырық бір метро кіреберісін, көптеген жиһаз және басқа да сәндік бұйымдар жасады. Дегенмен, 1910 жылдары модерн стилі сәннен шығып, 1960 жылдары оның көптеген туындылары бұзылып, оның бастапқы Metro эдикулдарының тек екеуі ғана сақталды. Гимардың сын есімі 1960 жылдары қайта жанданды, бұл Заманауи өнер мұражайының оның туындыларын сатып алуының нәтижесінде болды, ал өнер тарихшылары оның сәулет және декоративтік жұмыстарының ерекшелігі мен маңыздылығын атап өтті.

Ерте өмір және білім

Гектор Гимар 1867 жылғы 10 наурызда Лион қаласында дүниеге келген. Оның әкесі, Жермен Рене Гимар, ортопед, ал анасы, Мари Франсуаза Бейли, мата тігуші болған. Оның ата-анасы 1867 жылғы 22 маусымда неке қиған. Әкесі 1878 жылы Ванвестегі Мишель лицейінде гимнастика оқытушысы болып жұмыс істеген, ал келесі жылы Гектор лицейде оқуға түскен. 1882 жылғы қазанда ол «Эколь националь сүпериор дез ар декоратиф» мектебіне, яғни декоративтік өнер мектебіне қабылданды. 1887 жылғы 17 наурызда диплом алып, дереу «Эколь дез Бо-Арт» мектебіне түсті, онда сәулет өнерін оқыды. Ол бірнеше сәулет конкурстарында марапатталды, сондай-ақ 1890 жылы Париждегі суретшілер салонында суреттерін көрсетті, ал 1892 жылы Рим сыйлығы үшін бақ сынасты, бірақ жеңіске ие бола алмады. 1891 жылғы қазан айында ол «Эколь националь дез ар декоратиф» мектебінде жас қыздарға сурет салу және перспектива сабақтарын, ал кейіннен кіші студенттерге перспектива бойынша курс оқыды. Ол 1900 жылғы шілдеге дейін осы лауазымды атқарды. Ол 1894 және 1895 жылғы сәуір айларында Париждегі көрмелерде өз жұмыстарын көрсетті, бұл оған Англия мен Шотландияға, содан кейін 1895 жылы Нидерланды мен Бельгияға саяхаттауға мүмкіндік берді. 1895 жылғы жазда Брюссельде ол модерннің негізін қалаушылардың бірі – бельгиялық сәулетші Виктор Ортамен танысты және модерннің алғашқы үйлерінің бірі – «Тассель» қонақ үйінің өсімдіктер мен гүлдердің иілген сызықтарын көрді. Гимар Ортаның 1896 жылғы қаңтарда Париж салонында өзінің эскиздерінен көрме ұйымдастыруына көмектесті, содан кейін Гимардың өзінің стилі мен мансабы өзгерді.

Алғашқы еңбектері

Гимардың ең алғашқы салынған жұмысы – Au Grand Neptune кафе-рестораны (1888), ол 1889 жылғы Париж Әлемдік көрмесінің шетінде, Париждегі Quai Auteuil көшесінде орналасқан. Ол көркем болғанмен, ерекше жаңашылдыққа ие емес еді. 1910 жылы бұзылыпты. Ол көрме үшін тағы бір көркем құрылыс салды – Электр павильоны, бұл электр инженеры Фердинанд де Буайердің жұмыстарын көрсетуге арналған. 1889 мен 1895 жылдар аралығында ол онға жуық пәтер үйлерін, виллаларды және үйлерді, көбінесе Париждің 16-шы округінде немесе қала шетінде, соның ішінде Розе қонақ үйін (1891) және Жасcеде қонақ үйін (1893) салған, бірақ бұл көп назар аударған жоқ. Ол негізінен Сәндік өнер мектебіндегі оқытушылық қызметінен табыс тапқан.

Берангер қамалы (18951898)

Гимардың алғашқы танымал ірі жұмысы – Париждегі Кастель Беранжер, он архитектор отыз жасында, 1895 және 1898 жылдар аралығында салынған отыз алты пәтерлі тұрғын үй. Ол Париждің Жан де ла Фонтен көшесі, 14-үйінде Мэм Фурнье үшін салынды. Гимар клиентін одан да қарапайым дизайннан бас тартып, оны 1895 жылдың жазында барған Хортаның «Тассель» қонақ үйіне ұқсас, көбірек заманауи стильдегі жаңа дизайнмен алмастыруға көндірді. Гимар фасад пен интерьерде көптеген әсерлі стильдік элементтер мен театрлық тұғырларды қолданды, оларды безендіру үшін құйма темір, шыны және керамика пайдаланды. Иілгіш өсімдік сияқты құйма темірмен және түрлі-түсті керамикамен әшекейленген вестибюль теңіз астындағы үңгірге ұқсайды. Ол қабырға қағаздары, суағарлар және есік тұтқалары сияқты әрбір бөлшекті жобалады, сонымен қатар вестибюльде телефон будкасы сияқты жаңашыл мүмкіндіктерді қосты. Шебер жарнамашы Гимар өзінің жұмысын жарнамалау үшін жаңа ғимаратты тиімді пайдаланды. Оның бұл ғимаратта жеке пәтері мен кеңсесі болды. Ол конференциялар мен баспасөз мақалаларын ұйымдастырды, «Le Figaro» салондарында суреттерінен көрме ұйымдастырды және ғимарат туралы монография жазды. 1899 жылы ол оны ең жақсы жаңа ғимарат қасбеттері үшін өткен алғашқы Париж конкурсына ұсынды, ал 1899 жылдың наурыз айында ол алты жеңімпаздың бірі болып таңдалды, және бұл фактіні мақтанышпен ғимараттың қасбетіне жазды.

Қалдықтар, виллалар және қысқа өмір сүрген концерт залы

Кастель Беранжедың табысы мен танымалдылығы оған басқа да тұрғын үйлерге тапсырыс алуға мүмкіндік берді. 1898 мен 1900 жылдар аралығында ол бір уақытта үш үй салды, олардың әрқайсысы өте ерекше болғанымен, Гвимар стилінде айқын көрінетін. Біріншісі – Maison Coilliot, Лилль қаласындағы Fleurs көшесінде керамика өндіруші Луи Койо үшін салынды және оның дүкені, қабылдау залы мен тұрғын үйі ретінде пайдаланылды. Фасады жасыл эмальдалған жанартау тасының плиткаларымен қапталған, биік аркалармен, иілген темірмен және Гвимардың ерекше асимметриялық, табиғи есіктер мен терезелерімен безендірілген. Келесі жылы, 1899 жылы, ол Париждегі сәндік өнер мектебінде сабақ беруді жалғастырғанда және Maison Coilliot құрылысын аяқтағанда, үш жаңа үйді бастады: Гаршедегі «Заманауи Кастель» немесе Villa Canivet – Гвимардың ортағасырлық қамалдың жаңаша түсінігі. Германвиль-сюр-Мердегі La Bluette – Гвимардың дәстүрлі Норман сәулетінің жаңартылған нұсқасы. Ал үшіншісі – Севрдегі Castel Henriette. Castel Henriette ең шығармашыл болды. Ол кішкентай, дерлік дөңгелек жер учаскесінде орналасқан және биік, жіңішке күзет мұнарасымен көмкерілген. Ішкі кеңістікті кеңейту үшін Гвимар баспалдақ құбырларын ғимараттың қабырғасына орналастырды. Ішкі жағы үлкен терезелер арқылы жарықтандырылды және барлық жиһазы Гвимардың өзімен жасалған. Ғимараттың тарихы өкінішті. 1903 жылы күзет мұнарасы күйдіріп, құлап кеткен. Гвимар қайта шақырылып, үйді қайта жобалады, жаңа балкон мен терраса қосты. Дегенмен, 1960 жылдары ғимарат көнеріп, сирек пайдаланылды. Ол фильмдерге түсірілім алаңы ретінде пайдаланылды, бірақ соңында, сақтаушылардың өтініштеріне қарамастан, бұзылды. Кейбір жиһаздары қазір мұражайларда сақталады. 1898 жылы Гвимар тағы бір маңызды жобаны бастады – 60 Rue Saint Didier (16 округ) мекенжайында орналасқан концерт залы – Salle Humbert de Romans құрылысын. Ол Доминикан орденінің дін қызметкері, отец Леви ұсынған, жетім балаларға арналған христиан музыкасы консерваториясының орталық бөлігі ретінде салынды. Гвимар Эжен Вайолет ле Дюк идеяларынан шабыттанған, темір мен шынының биік деңгейін пайдалана отырып, амбициялық және дәстүрлі емес жоспар жасады. Бір орган өндірушісі, Камиль Сен-Сенспен кеңесіп, үлкен орган сыйға берді. Salle 1901 жылы аяқталды, бірақ отец Леви мен жетім балаларға қатысты дау туды. Отец Леви Папа Римнің бұйрығымен Константинопольге жер аударылды, қор таратылды, ал концерт залы тек жиналыстар мен конференциялар үшін пайдаланылды. 1904 жылы жабылып, 1905 жылы бұзылды. Үлкен орган Клишидегі Saint Vincent de Paul шіркеуіне көшірілді, онда оны бүгін де көруге болады.

The success and publicity created by the Castel Beranger quickly brought him commissions for other residential buildings. Between 1898 and 1900, he constructed three houses simultaneously, each very different but recognizably in Guimard's style. The first, the Maison Coilliot, was built for the ceramics manufacturer Louis Coilliot on rue de Fleurs in Lille, and served as his store, reception hall and residence. The facade was covered with plaques of green enamelled volcanic rock, and decorated with soaring arches, curling wrought iron, and Guimard's characteristic asymmetric, organic doorways and windows. The following year, 1899, while he continued to teach regularly at the school of decorative arts in Paris, and continued construction of the Maison Coilliot, he began three new houses; The Modern Castel or Villa Canivet in Garches was Guimard's reinvention of a medieval castle. La Bluette in Hermanville sur Mer was Guimard's update of traditional Norman architecture. and the Castel Henriette, in Sevres. The Castel Henriette was the most inventive. It was located on a small site, almost circular, and was crowned with a tall, slender watchtower. To create more open interior space, Guimard moved the stairwell to the side of the building. The interior was lit by large windows, and featured ensembles of furniture all designed by Guimard. The building had an unhappy history. The watchtower fell in 1903, apparently after being struck by lightning. Guimard was summoned back and redesigned the house, adding new balconies and terrace. However, by the 1960s, the building was considered out of fashion, and it was rarely occupied. It served as a movie set before it was finally demolished, despite appeals by preservationists. Some of the furniture is now found in museums. In 1898, Guimard embarked upon another ambitious project, the construction of a concert hall, the Salle Humbert de Romans, located at 60 Rue Saint Didier (16th arrondissement). It was built as the centrepiece of a conservatory of Christian music intended for orphans, proposed by a priest of the Dominican order, Father Levy. Guimard made an ambitious and non traditional plan using soaring levels of iron and glass, inspired by an early idea of Eugène Viollet le Duc. An organ manufacturer, in consultation with Camille Saint Saëns, donated a grand organ. The Salle was completed in 1901, but a scandal involving Father Levy and the orphans broke out. Father Levy was exiled by the Pope to Constantinople, the foundation was dissolved, and the concert hall was used only for meetings and conferences. It closed in 1904 and was demolished in 1905. The grand organ moved to the church of Saint Vincent de Paul in Clichy, where it can be found today.

Париж метросының кіреберіс жолдары

Беранж қонақ үйінің кеңінен жарияланған ашылуы Гвимардқа жаңа жобалар әкелді, оның ішінде виллалар, Париж концерт залы және ең танымал – 1900 жылы Париждің Әлемдік көрмесіне орай ашылуы жоспарланған жаңа Париж метросы станцияларының кіреберістері. Жүйені салу және басқару үшін 1899 жылдың сәуір айында «Париж метрополитендік теміржолы» (CFP, қазіргі RATP) жаңа ұйым құрылды. Олар станция кіреберістерінің эдикулалары, яғни шатырлары мен қоршауларына конкурс ұйымдастырды. Бұл конкурске жиырма бір үміткер қатысты. Гвимард өтініш бермеді. Алғашқы жиырма бір үміткер әртүрлі тарихи және көркем стильдерде қабырғадан салынған эдикулаларды ұсынды. Бұл эдикулалар баспасөзde газет стендтеріне, жерлеу ескерткіштеріне немесе қоғамдық дәретханаларға ұқсас деп сыналды. Уақыт тар болды, сондықтан Гвимард темір мен шыныдан жасалған кіреберістердің эскиздерін ұсынды, оларды жасау оңай және жылдам болатын. Ол 1900 жылдың 12 қаңтарында, жүйе ашылғанға дейін бірнеше ай бұрын тапсырыс алды. Өндірісті жеңілдету үшін Гвимард А және В типтері деп аталатын екі эдикула үлгісін жасады. Екі үлгінің де қабырғалары кремі түсті, ал жаңбырдан қорғайтын шыныдан шатырлары болды. А типі қарапайым және кубикалық болды, ал В типі дөңгелек және динамикалық формаға ие, кейде оны құмырсқамен салыстырады. А типінен бастапқыда екі дана ғана жасалды, және екеуі де қазірде жоқ. Тек бір В типі, қалпына келтірілген, бастапқы орнында, Порт-Дофинде сақталған. Гвимард сондай-ақ шатырсыз, жасыл боялған темір эскюшондары бар қоршауларымен немесе балюстрадаларымен және шамдары бар екі биік пилонмен, сондай-ақ «Métropolitain» деген жазуы бар қарапайым нұсқасын жасады. Пилонның формасы ешқандай өсімдікке ұқсамайтын, оның өзі ойлап тапқан абстрактілі өсімдік пішіні болды, ал әріптер Гвимардтың өзі жасаған ерекше стильде жазылған. Осы үлгілер ең көп таралған. Бастапқыда Гвимардтың метро кіреберістері дау тудырды. 1904 жылы Опера станциясындағы жаңа Гвимард балюстрадасы Пале Гарнье опера үйінің архитектурасына үйлеспейді деген шағымдардан кейін, метро басшылығы кіреберістің қабырғасын бұзып, оны классикалық үлгімен алмастырды. Гарнье 1904 жылдың 4 қазанында Париждегі «La Press» газетінде берген жауабында сарказм айтты: «Пьер-Лашез станциясын зиратпен үйлестіру үшін қабір тәрізді кіреберіс салу керек пе? Немесе Мұлен Ружбен үйлестіру үшін Дам Бланш алаңында станция алдында аяғын көтеріп тұрған бишіні қою керек пе?» Бастапқыда Гвимард метро басшылығымен төлемдері бойынша да келіспеушілікке ұшырады. 1903 жылы дау келісіммен аяқталды, онда Гвимард төлем алды, бірақ өзінің модельдері мен өндіріс құқықтарынан бас тартты. Оның қатысуынсыз оның жобасымен жаңа станциялардың құрылысы жалғасты. 1900 жылдан 1913 жылға дейін барлығы 167 кіреберіс орнатылды, оның алпыс алтысы әлі күнге дейін сақталған, көбінесе бастапқы орналасқан жерінен басқа жерлерде.

The highly publicized debut of the Hotel Béranger quickly brought Guimard new projects, including villas, a Paris concert hall, and, most famously, entrances for the stations of the new Paris Metro, which was planned to open in 1900 in time for the Paris Universal Exposition. A new organization, the chemin de fer métropolitan de Paris (CFP, now RATP) was created in April 1899 to build and manage the system. They organized a competition for station entrance edicules, or canopies, and balustrades, or railings. This attracted twenty one applicants. Guimard did not apply. The twenty one original applicants proposed edicules built of masonry, in various historic and picturesque styles. These were ridiculed in the press as resembling newspaper stands, funeral monuments, or public toilets. Time was short, and Guimard presented sketches of his own idea for entrances made of iron and glass, which would be quicker and simpler to manufacture. He was given the commission on 12 January 1900, just a few months before the opening of the system. To simplify the manufacture, Guimard made two designs of edicules, called Type A and B. Both were made of cast iron frames, with cream colored walls and glass roofs to protect against rain. The A type was simpler and more cubic, while the B was rounded and more dynamic in form, and is sometimes compared with a dragonfly. Only two of the original A types were made and neither still exists. Only one B type, restored, remains in its original location, at Porte Dauphine. Guimard also designed a simpler version, without a roof, with railings or balustrades of ornamental green painted iron escutcheons and two high pylons with lamps and a 'Métropolitain' sign. The pylons were in an abstract vegetal form he invented, not resembling any particular plant, and the lettering was in a unique which Guimard invented. These were the most common type. From the beginning, Guimard's Metro entrances were controversial. In 1904, after complaints that the new Guimard balustrade at the Opera station was not in harmony with the architecture of the Palais Garnier opera house, the Metro authorities dismantled the entrance and replaced it with a more classical model. Garnier was sarcastic in his response in the Paris La Press of Paris on 4 October 1904. "Should we harmonise the station of Père Lachaise with the cemetery by constructing an entrance in the form of a tomb? Should we have a dancer with her leg raised in front of the station at place Dame Blanche, to harmonise with the Moulin Rouge?" From the beginning, Guimard was also in conflict with the Metro authorities about his payments. The dispute was ended in 1903 with an agreement by which Guimard received payment, but gave up his models and manufacturing rights. Construction of new stations continued using his design without his participation. Between 1900 and 1913, a total of 167 entrances were installed, of which sixty six still survive, mostly in locations different from their original placement.

Соңғы виллалар

XX ғасырдың басында Гвимардың танымалдылығы азайды және оның бұрынғы қарқынды өндірісі баяулады. Оның 1903 жылғы Париждегі тұрғын үй архитектурасы көрмесінде көрсетілген жұмыстары Беранжер қамалы мен оның бұрынғы жұмыстарына қарағанда көп назар аудармады. Оған көбінесе Леон Нозал және оның достары көмектесті. Осы топ үшін жасаған жұмыстарының ішінде оның бұрынғы Ла-Блуетт үйіне жақын Германвилль-сюр-Мердегі шағын жағажай үйі – Ла Сапиньер, Кабурдағы Ла Сюрприз вилласы және Аувер-сюр-Уаз қаласындағы Кастель Вал үйі бар. Парижде ол досы үшін Ренела көшесінде Нозал қонақ үйін, Версаль даңғылында Луи Жассаде үшін Жассаде қонақ үйін, ал Париж маңындағы Виллемосон-сюр-Оргедегі жаңа тұрғын үйлер дамуының орталық бөлігі болған Оржеваль сарайын салды.

Гвимар қонақ үйі

Бұл кезеңнің ең маңызды жұмысы – 1909 жылы Париждегі Моцарт даңғылындағы (XVI округ) 122 мекенжайында салынған Гвимар қонақ үйі. Ол бай отбасынан шыққан американдық суретші Аделина Оппенхаймға үйленгеннен кейін салынды. Жер үйленуден үш ай өткен соң сатып алынды, ал 1910 жылдың маусым айында Гимар өзінің агенттік кеңсесін бірінші қабатқа көшіре алды. Бірақ, жұбайлар тағы екі жыл бойы сол үйге көшпеді, осы уақытта ол өзі жасаған жиһазды дайындады. Үй үшбұрышты жер учаскесінде орналасқан, бұл Гимар үшін үлкен қиындық болды. Ол жоғарғы қабаттарда баспалдақ емес, көлбеу лифт орнатып, ішкі кеңістікті үнемдеді. Үйдің сыртқы пішіні оның ішкі функцияларын көрсетуге арналған: әйелі үлкен терезелері бар бөлігінде сурет салды, ал ол үйдің басқа бөлігіндегі кеңсесінде жұмыс істеді. Үйде өте кең асханасы мен көптеген үстелдері болды, бірақ ас үйі болған жоқ – бұл үй жұмыс істеу мен қонақтарды қабылдау үшін арналған сияқты. Кейіннен үй пәтерлерге бөлінді, ал бастапқы бөлмелердің орналасуы мен жиһаздары жойылды.

Пәтерлер, Меццара қонақ үйі және синагога

1910-шы жылдарға қарай Гимар Париж сәулет өнерінің бағыт берушісі болмай қалды, бірақ ол тұрғын үйлер, пәтерлер және ескерткіштерді жобалау мен салуын жалғастырды. 1910 және 1911 жылдар аралығында ол Пол Меццара үшін Hôtel Mezzara салған, онда люктермен тәжірибе жасады. Осы кезеңдегі тағы бір маңызды жұмысы – Мараис ауданындағы 10 Rue Pavé (IV округ) мекенжайында орналасқан Агудас Хакехилос синагогасы. Гимардың жалғыз діни құрылысы болған бұл синагога, ақ таспен қапталған тар фасадымен ерекшеленеді, оның беті тік бағытты күшейтіп, иіліп, толқын тәрізді өрнектермен безендірілген. Бұрынғы жобаларындағыдай, Гимар интерьерін де жобалап, кеңістіктерді ұйымдастырды және құрылыстың сәулеттік мотивтеріне сай келетін ерекше жиһаз жасады. Құрылыс 1913 жылы басталды, ал ашылуы 1914 жылдың 7 маусымында, Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанға дейін бірнеше апта бұрын өтті.

Бірінші дүниежүзілік соғыс және соғыстан кейінгі жылдар

1914 жылдың тамызында Бірінші дүниежүзілік соғыс басталған кезде модерн стилінен безген еді. Әскер және соғыс экономикасы барлық қолда бар жұмысшыларды және құрылыс материалдарын жұмсады. Гвимардтың көптеген жобалары тоқтап қалды, ол Перрихонт даңғылындағы жиһаз шеберханасынан бас тартты. Парижді қалдырып, соғыстың көп бөлігін Пау және Кандес-Сен-Мартендегі сәнді қонақүйлерде өткізді, онда ол әскерилендірілген қоғамды тоқтатуға шақыратын эсселер мен памфлеттер жазды, сонымен қатар, соғыста қираған тұрғын үйлерді қайта құру қажеттілігін ескере отырып, жылдам және арзан салынатын стандартты тұрғын үйлер туралы идеяларды зерттеді. Ол жаңа өнертабыстары үшін оннан астам патент алды. Осы кезеңде сақталған сирек аяқталған ғимараттардың бірі – 1914 жылы салына бастап, бірақ соғыстан кейін 1919 жылға дейін аяқталмаған 10 Rue de Bretagne кеңсе ғимараты. Арт-нуво стилі функционалды қарапайымдықпен алмастырылды, онда темір бетон құрылымы ғимараттың сыртқы түрін анықтады. Соғыстан кейінгі темір және басқа материалдардың тапшылығы стильге әсер етті; қасбетте немесе кіреберісте әшекейлеу өте аз болды. Ол ғимаратқа биік, заманауи бейне берген парапеттерге назар аударды. Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін ол Sociéte général de constructions modernes фирмасын құрды, мақсаты – қолжетімді бағамен стандартты тұрғын үйлер салу еді. 1921-22 жылдары Парижге оралды және 3 Square Jasmin (16 округ) мекенжайында стандартты үйлер сериясының үлгісі болуға арналған шағын үй салды, бірақ ол көшірмесі жасалмады. Ол стильдер мен әдістердің жылдам өзгеруіне ілесе алмады, сондықтан оның фирмасы 1925 жылдың шілдесінде таратылды. 1925 жылы ол Париждің Сәндік және Заманауи Өнерлер көрмесіне қатысты, осы көрме Арт-деко стиліне атын берді, француз ауылы үшін әкімшілік ғимараттың жобалық үлгісімен. Ол сонымен қатар тұрақ және бірнеше соғыс және жерлеу ескерткіштерін жобалады және салдырды. École nationale des arts décoratifs-те оқыту қызметі үшін марапатталуын жалғастырды. 1929 жылдың ақпанында француз Құрметті легионының рыцары атанды. Соғыстан кейін Арт-деко стилі Париж сәулетінің басты стиліне айналды. Гвимар жаңа стильге бейімделіп, өзінің ерекшелігін және егжей-тегжейге назар аударуын көрсетті. Оның ғимараттары геометриялық сәндік өрнектерді, құрылымдық элементтерді баса көрсететін қарапайым бағаналарды және қатаң пішіндерді көрсетеді; осыған қарамастан, олар оның бұрынғы стилінің элементтерін сақтайды: иілген сызықтар, өсімдіктерден шабыттанған әшекейлер және типтік модерн темір қоршаулар. Гвимар қайтыс болған кезде оның көптеген ғимараттары бұзылған немесе танылмайтын деңгейде қайта жаңартылған еді. Оның бастапқы метро станцияларының эдикулдары мен балюстрадаларының көпшілігі алынып тасталды. Порт-Дофиндегі бастапқы орналасқан жерінде сақталған жалғыз толық жабу. Алайда, Гвимардың көптеген түпнұсқа сәулеттік суреттері Нью-Йорктегі Колумбия университетінің Авери сәулет және көркемөнер кітапханасының Суреттер және Мұрағаттар бөлімінде және Париждегі Декоративтік өнер мұражайының мұрағатында сақталған. Гвимардың беделін қайта бағалау және жаңарту 1960 жылдардың соңында басталды. Берангер қамалының бір бөлігі 1965 жылдың шілдесінде тарихи және көркемдік құндылық деп жарияланды, ал ғимараттың барлығы 1989 жылы қорғауға алынды. Оның беделі 1970 жылы Нью-Йорктегі Заманауи өнер мұражайында оның жұмысының үлкен көрмесі өткенде күрт өсті, онда ол өзі сыйлаған суреттер мен метро станциясының эдикулы қойылды. Басқа мұражайлар да солай істеді. Сен-Жермен-ан-Лайдегі Ұлттық көнеліктер мұражайының жертөлелеріндегі отыз модель қайта табылды және кейбіреулері көрмеге қойылды. 1978 жылы Гвимардың барлық сақталған метро кіреберістері (алғашқы жүз алпыс жетіден сексен сегізі) тарихи құндылық деп жарияланды. Қала Чикаго және оларды қалаған басқа қалаларға бірнеше түпнұсқа және бірнеше көшірмелер сыйға берді. Абатханалар мен Шательдеде қайта құрылған түпнұсқа эдикулдарды табуға болады. Оның көптеген ғимараттары едәуір өзгертілді, және Гвимардың толыққанды интерьерлері жұртшылыққа ашық емес, бірақ оның жиһаздарының топтамаларын Париждегі Декоративтік өнер мұражайында және Орсей мұражайында табуға болады. Оның есімі француз қалалары Шатору, Перпиньян, Гильер Гранж және Оверньдегі Курнондағы көшелерге берілген, сондай-ақ Париждің Белльвил...

By the time the First World War began in August 1914, Art Nouveau was already out of fashion. The army and war economy took almost all available workers and building materials. Most of Guimard's projects were shelved. and Guimard gave up his furniture workshop on Avenue Perrichont. He left Paris and to reside most of the war in a luxury hotel in Pau and Candes Saint Martin, where he wrote essays and pamphlets calling for an end to militarized society, and also, more practically, studying ideas standardized housing that could be constructed more quickly and less expensively, anticipating the need to reconstruct housing destroyed in the War. He received a dozen patents for his new inventions. One of the rare completed buildings still standing from this period is the office building at 10 Rue de Bretagne, begun in 1914 but not completed until after the War in 1919. The Art Nouveau style was replaced by a more functional simplicity, where the reinforced concrete structure defined the exterior of the building. The postwar shortages of iron and other materials affected the style; there was little decoration of the facade, or entrance. He concentrated his attention on the parapets which gave the building a soaring, modern profile. Just before the First World War he had created a firm, the Sociéte général de constructions modernes, with the intention of building standardized housing at a modest price. He returned to Paris and in 1921–22, and built a small house at 3 Square Jasmin (16th arrondissement) designed to be a model for a series of standard houses, but it was not duplicated. He was unable to keep up with the rapid changes in styles and methods, and his firm was finally dissolved in July 1925. In 1925, he participated in the Paris Exposition of Decorative and Modern Arts, the Exposition which gave its name to Art Deco, with a proposed model of a town hall for a French village. He also designed and built a parking garage and several war memorials and funeral monuments. He continued to receive honors, particularly for his teaching at the École national des arts decoratifs. In February 1929 he was named a Chevalier in the French Legion d'honneur. After the war, Art Deco emerged as the leading style of Parisian architecture. Guimard adapted to the new style and proved his originality and attention to the detail. His buildings display geometric decorative patterns, simplified columns emphasizing structural elements and rigid shapes; despite this they retain elements of his previous style: sinuous lines, vegetal inspired ornaments and typical Art Nouveau iron railings. By the time of Guimard's death, many of his buildings had already been demolished or remodeled beyond recognition. Most of his original Metro station edicules and balustrades had also been removed. The only full covering remaining at its original location at Porte Dauphine. However, many original architectural drawings by Guimard were stored in the Dept. of Drawings & Archives at Avery Architectural and Fine Arts Library at Columbia University in New York City, and in the archives of the Museum of Decorative Arts in Paris. The re evaluation and rehabilitation of Guimard's reputation began in the late 1960s. Portions of the Castel Beranger were declared of historic and artistic value in July 1965, and the entire building was protected in 1989. His reputation was given a major boost in 1970, when the Museum of Modern Art in New York hosted a large exhibition of his work, including drawings he had donated himself and one of his Metro Station edicules. Other museums followed. The thirty cases of models in the cellars of the National Museum of Antiquities in Saint Germaine en Laye were rediscovered and some were put on display. In 1978, all of Guimard's surviving Metro entrances (Eighty eight of the original one hundred sixty seven put in place) were declared of historic value. The city donated a few originals, and several copies, to Chicago and other cities which desired them. Reconstructed original edicules are found at Abbesses and Châtelet. Many of his buildings have been substantially modified, and there are no intact Guimard interiors which are open to the public, though suites of his furniture can be found in the Museum of Decorative Arts and the Musée d'Orsay in Paris. He is honoured in street names in the French towns of Châteauroux, Perpignan, Guilherand Granges and Cournon d'Auvergne, and by the rue Hector Guimard in Belleville, Paris.

Жиһаз

Басқа көрнекті модерн сәулетшілері сияқты, Гимар да өз ғимараттарымен үйлесетін жиһаз және басқа да интерьер декорацияларын жасады. Ол жиһаз стилін табуға біраз уақыт жұмсады. 1895 жылы көрмеге қойылған Delfau қонақ үйіне (1894) арналған жиһазы көрнекті әрі әшекейлі, жұлдыз мотивтерімен жасалған, бірақ бұл үйдің архитектурасымен көп байланысы болмады. Оның ерте жиһаздарында кейде ұзын иілген қолдары, бүйірлік сөрелері мен заттарды қоюға арналған деңгейлері болды. Ол Берангер қонақ үйі үшін, өзінің студиясы үшін үстел мен орындықтардан басқа ешқандай жиһаз жасамады. Алғашқы жылдары ол тек екі толық жиһаз жинағын жасады: Кастель Генриеттаның асхана жинағы мен Вилла Ла Блюетттің асхана жинағы. Сонымен қатар, ол 1903 жылы Ресей ханшайымы Мария Тенишева үшін акварель суреттерін жасағандай, нақты бір бөлме есінде болмай, жиһаз да жасады. Оның жиһаз стилі шамамен 1903 жылдан бастап өзгере бастады. Ол жиһаз жасау үшін шеберхана тауып, әсіресе, бадыраң ағашы сияқты сапалы ағаштарды және нәзік түстерді пайдалана бастады. Ол жоспарларын қарапайымдастырып, көптеген қолдар мен сөрелерді алып тастады. Оның кейінгі стилінің ең танымал мысалдары – Нозал қонақ үйі үшін жасалған (кейін бұзылған) және қазір Париждегі Декоративтік өнер мұражайында сақталатын бұйымдар. Кейінгі стильдің басқа да мысалдары – қазір Пети-Паласта орналасқан Гвимар қонақ үйінен, Париждегі Декоративтік өнер мұражайынан және Лионның Көркем өнер мұражайынан алынған.

Гвимард стилі

Гвимардың жетістіктерінің көбі оның дизайнының ұсақ-түйектерінен – есік тұтқаларынан, балкон қоршауларынан бастап, оның ерекше қиялы мен көңіл-күшімен жасаған әріптік стильдерге дейін келді. Ол метро кіреберістерінде және құрылыс жоспарларында қолданылған өзіндік әріп жазу стилін ойлап тапты. Ол өзінің туындыларын модерн емес, "Гимар стилі" деп атауға батылдық танытты және оны насихаттауда шебер болды. Ол көптеген мақалалар жазды, жұмысы туралы сұхбаттар берді, лекциялар оқыды және ғимараттарының суреттері бар "Гимар стилі" атты пошта карточкалары жинағын шығарды. Гимар 1880-жылдардағы басым академиялық сәндік стильді қабылдамады, оны "бұрынғы стильдердің салқын жинағышы, ал бастапқы рухы тірі қалуға жеткіліксіз" деп сипаттады. Оның екі жақты фасады (1898), көлемдік үйлесімділігімен әйгілі Вилла Ла Блюет (1898), әсіресе Кастель Генриетта (1899) және Кастель д'Оржеваль (1905) – бұл Ле Корбюзьенің теорияларынан жиырма бес жыл бұрынғы асимметриялық "еркін жоспардың" нақты мысалдары. Оның басқа да ғимараттары, мысалы, Нозал қонақ үйі (1905), Виолет ле Дюктан шабыттанған рационалды, симметриялық, шаршы пішіндес стильді қолданады. Гимар құрылымдық жаңалықтарды да пайдаланды, мысалы, Гумберт де Роман концерт залында (1901) дыбыс толқындарын бөлу үшін күрделі каркас жасады, бұл акустиканы жақсартты (салынған – 1898, 1905 жылы бұзылған). Немесе Гимар қонақ үйінде (1909) үйдің негізі тым тар болғандықтан, сыртқы қабырғаларға салмақ түсірмеуге тура келді, сондықтан әр қабаттағы кеңістіктік шешімдер әртүрлі болды. Сәулеттен, жиһаз бен темірден жасалған бұйымдардан өзге, Гимар өнер заттарын да жасады, мысалы, вазалар, олардың кейбіреулерін Париждің сыртындағы Manufacture nationale de Sèvres өндірді. Бір ерекше мысалы – 1902 жылы жасалған Бинель вазасы, ол қатаң фарфорға кристалдану арқылы жасалған және қазір Севрдегі Ұлттық керамика мұражайында сақталады. Гимар сәулетті стандарттауды ынталы түрде қолдады, метро станцияларының кіреберістерін және қоршауларын жаппай өндіруден бастап (алайда, толыққанды сәттілікке жете алмады) құйма темір бөлшектерін және үйлердің құрастырылатын қатарына арналған басқа да дайын құрылыс материалдарын жаппай өндіруге дейін. Париж метросының кіреберістері Виолет ле Дюк жасаған әшекейлі құрылымдарға негізделген. Бұл идея 1907 жылы ғимараттарға қолданылатын құйма темір элементтерінің каталогымен қабылданды, бірақ нәтижесі одан да жақсы болмады: "Гимар стиліндегі көркем құйма темір". Гимардың өнер туындылары оның ғимараттарымен формальды байланысты сақтайды, 1903 жылғы Бинель вазасындағыдай, практикалық функцияны сызықтық дизайнмен үйлесімді біріктіреді. Оның стильдік лексикасында өсімдіктер мен органикалық заттарға сілтемелер бар және ол "абстрактілі натурализм" түрі ретінде сипатталған.

Much of the success of Guimard came from the small details of his designs, from door handles and balcony railings to type faces, which he crafted with special imagination and care. He invented his own style of lettering which appeared on his Metro entrances and his building plans. He insisted on calling his work "Style Guimard", not Art Nouveau, and he was genius at publicizing it. He wrote numerous articles and gave interviews and lectures on his work, and printed a set of "Style Guimard" postcards with his pictures of his buildings,

Guimard rejected the dominant academic Beaux Arts style of there 1880s, calling it "cold receptacle of various past styles in which the original spirit was no longer alive enough to dwell". and its disconcerting double frontage (1898), and the Villa La Bluette, noted for its volumetric harmony (1898), and especially the Castel Henriette (1899) and the Castel d'Orgeval (1905), demonstrations of an asymmetrical "free plan", twenty five years before the theories of Le Corbusier. Other buildings of his, like the Hôtel Nozal (1905), employ a rational, symmetrical, square based style inspired by Viollet le Duc. Guimard employed some structural innovations, as in the concert hall Humbert de Romans (1901), where he created a complex frame to divide sound waves to produce enhanced acoustics (built 1898 and demolished in 1905), or as in the Hôtel Guimard (1909), where the ground was too narrow to have the exterior walls bear any weight, and thus the arrangement of interior spaces differs from one floor to another. In addition to his architecture, furniture, and wrought iron work, Guimard also designed art objects, such as vases, some of which were produced by the Manufacture nationale de Sèvres outside Paris. A notable example is the Vase of Binelles (1902), made by crystallization on hard porcelain, which is now in the National Museum of Ceramics in Sèvres. Guimard was a determined advocate of architectural standardization, from mass producing Metro station edicules and balustrades to (less successfully) the mass production of cast iron pieces and other prefabricated building materials intended for the assembly rows of houses. entrances to the Paris Métro, based on the ornamented structures of Viollet le Duc. The idea was taken up – but with less success – in 1907 with a catalogue of cast iron elements applicable to buildings: Artistic Cast Iron, Guimard Style. Guimard's art objects have the same formal continuity as his buildings, harmoniously uniting practical function with linear design, as in the Vase des Binelles, of 1903. His stylistic vocabulary has suggestions to plants and organic matter and has been described as a form of "abstract naturalism".

1901 жыл

Саль-Хумберт де Роман (Париж) құрылысының аяқталуы; Анриетта бекінісі (Ру де Биннелл, Севр, О-де-Сен департаменті).

1910 жыл

Меццара қонақ үйі, 60, Жан де ла Фонтен көшесі, Париж XVI округі. (1994 жылы қорғалған).

1911 жыл

Societé immobiliere de la rue Moderne үшін 17, 19, 21 rue Fonaine, 43 rue Agar, Париж XVI мекенжайларындағы төрт үйдің құрылысы аяқталды. Жобадағы тағы төрт үй салынбады.

1920 жыл

Роберт Туркан және Жасмин көшелеріндегі автотұрақ гаражының Societé générale des constructions modernes үшін аяқталуы. (1966 жылы бұзылған)

1928 жыл

Грейз көшесі, 36 және 38 нөмірдегі жылжымайтын мүлік дамыту жобасында екі тұрғын үй салынды. Париж XVI округі, құбырлы жүйемен жылытылатын.