Кіріспе
Мексикалық-американдық жазушы, суретші және философ Мануэль ДеЛанда (1952 жылы туған) – 1975 жылдан бері Нью-Йоркте тұратын мексикалық-американдық жазушы, суретші және философ. Ол Принстон университетінің сәулет мектебінде және Пенсильвания университетінің дизайн мектебінде сәулет пәнінен лекция оқиды. Ол қала тарихының философиясы және қалалардың тарихи құрылымдар ретіндегі динамикасы бойынша курстарды жүргізеді, онда өзін-өзі ұйымдастырудың және материалдық мәдениеттің қаланың түсінігіндегі маңыздылығына ерекше назар аударады. ДеЛанда сонымен қатар Пратт институтында сәулет және қала құрылысы бойынша адъюнкт-профессор ретінде сәулет теориясын оқытады және Еуропалық аспирантура мектебінде философия кафедрасының профессоры және Жиль Делёз атындағы кафедра меңгерушісі болып қызмет етеді. Ол Бейнелеу өнері мектебінен BFA (1979) және Еуропалық аспирантура мектебінен медиа және коммуникация ғылымдарының докторы (2010) дәрежесін алған. ДеЛанда бұрын Оңтүстік Калифорния университетінің сәулет мектебінде қонақ профессор болып жұмыс істеген, онда 2012 жылдың көктемінде өзін-өзі ұйымдастыру және қалалық өмір туралы екі апталық интенсивті курс оқыған; 1995 жылдан 2006 жылға дейін Колумбия университетінің сәулет, қала құрылысы және сақтау аспирантурасында адъюнкт-доцент; және Купер Юнионның Ирвин С. Чанин сәулет мектебінде адъюнкт-профессор болған.
Manuel DeLanda (born 1952) is a Mexican American writer, artist and philosopher who has lived in New York since 1975. He is a lecturer in architecture at the Princeton University School of Architecture and the University of Pennsylvania School of Design, where he teaches courses on the philosophy of urban history and the dynamics of cities as historical actors with an emphasis on the importance of self organization and material culture in the understanding of a city. DeLanda also teaches architectural theory as an adjunct professor of architecture and urban design at the Pratt Institute and serves as the Gilles Deleuze Chair and Professor of Philosophy at the European Graduate School. He holds a BFA from the School of Visual Arts (1979) and a PhD in media and communication from the European Graduate School (2010). DeLanda was previously a visiting professor at the University of Southern California School of Architecture, where he taught an intensive two week course in the spring 2012 term on self organization and urbanity; adjunct associate professor at the Columbia University Graduate School of Architecture, Planning and Preservation from 1995 to 2006; and adjunct professor at Cooper Union's Irwin S. Chanin School of Architecture.
Фильмдер
Нью-Йоркке көшіп келгеннен кейін ДеЛанда 1975 және 1982 жылдар аралығында бірнеше эксперименталды фильмдер жасады, олардың кейбіреулері Бейнелеу өнері мектебіндегі бакалавриат курсының бөлігі болды. SVA-да оқыған кезде ДеЛанда видео-суретші Джоан Брэдрманның шәкірті болды; олар 1980 жылы үйленді және Брэдрманның «Джоан Династиясы» (1986), ДеЛанданың «Шикі жүйкелер» (1980) және «Иссизм» (1979) сияқты бірнеше жұмыстарда бірлесіп жұмыс істеді, кейін белгісіз уақытта ажырасып кетті. No Wave қозғалысының ықпалымен, ДеЛанданың Super 8 және 16 мм фильмдері де формаға әдістемелік, теориялық негізделген тәсілдер ретінде қызмет етті. Түпнұсқа негативтер жоғалғаннан кейін ол оларды көрсетуден алып тастады; 2011 жылы Антология фильмдер мұрағаты оларды қалпына келтіріп қайта шығарды. Кинорежиссер Ник Зедд өзінің «Трансгрессия манифестінде» ДеЛанданы осы Нью-Йорк негізделген қозғалыстың көптеген эксперименталды кинорежиссерлерімен байланыстырды. 2010 жылы ол Селин Даньердің «Баласыз қала» атты ретроспективті деректі фильмінде пайда болды. Оның көптеген туындылары континенттік философия мен сын теориясына деген жаңа қызығушылығынан шабыттанды; оның ең танымал фильмдерінің бірі – «Шикі жүйкелер: Лаканиан триллері» (1980). Бодриллардиандық және Делеузиандық теорияның, командалық және басқару техникасының, күрделі жүйелер мен жасанды өмірдің (ұяшық автоматтарымен қоса) материалистік мәселелерінің детерминистік емес синтезіне көшкен ДеЛанда 1980-ші жылдардың ортасына қарай «білімсіздік туралы постфрейдиандық идеяларға және кино теориясына деген қызығушылығына» қатысты қызығушылығын тоқтатты.
Философиялық еңбектері
ДеЛанданың ең белгілі еңбектері: "Ақылды машиналар дәуіріндегі соғыс" (1991), "Сызықтық емес тарихтың мың жылы" (1997), "Интенсивті ғылым және виртуалды философия" (2002) және "Қоғамның жаңа философиясы: Ассемблеж теориясы және әлеуметтік күрделілік" (2006). Ол көптеген мақалалар мен эссе жариялаған және Еуропа мен Америка Құрама Штаттарында кеңінен дәріс оқыған. Оның зерттеулері бір жағынан француз философтары Жиль Делез бен Феликс Гуатаридің теорияларына, екінші жағынан қазіргі ғылымға, өздігінен ұйымдасатын материяға, жасанды өмір мен интеллектке, экономикаға, архитектураға, хаос теориясына, ғылым тарихына, сызықтық емес динамикаға және жасушалық автоматтарға арналған. Оның 2015 жылғы "Философиялық химия: Ғылыми саланың генеалогиясы" кітабы ғылым философиясы және ғылымтану саласындағы оның ізденісін одан әрі дамытады.