Калифорниядағы Кингс өзені

Кіріспе

Орталық Калифорниядағы өзен, АҚШ. Орта және Оңтүстік салаларының қосылған жерінен төмен, Кингс өзені шамамен 30 миль (48 км) қашықтыққа батысқа қарай жылдам ағып, кейбір жерлерде 5000 футтан (1524 м) тереңдікте каньон қалыптастырады. Бұл бөлімдегі Кингс өзенінің маңызды салалары – Тенмил және Милл Флэт ағындары, екеуі де оңтүстіктен бастау алады; Тенмил ағынындағы бөгет Хьюм көлін құрайды. Кингс-Каньон аймағындағы тағы бір ерекшелік – Сарымсақ сарқырамасы, Кингс өзенінің қосалқы ағынында орналасқан, биіктігі 244 метрден аспайтын сатылы сарқырама. Каньон Верпланк ағынының жанындағы Жоғарғы Кингс кемпингіне дейін жолсыз, ал кемпингтен төмен өзен бойымен Триммер Спрингс жолы өтеді. Кингс өзені Роджерс өткелінен өтіп, Балч кемпінің жанында оң жағынан Солтүстік саласын қабылдайды. Солтүстік саласының ұзындығы шамамен 64 км. Одан әрі ол Сан-Хоакин алқабының көлбеу аллювиалды жазығы арқылы ағып өтеді, қазіргі таңда АҚШ-тың ең өнімді ауыл шаруашылық аймақтарының бірі. Бұл жерде Кингс өзені суару және су тасқынынан қорғау мақсатындағы көптеген бұрылыстарға кездеседі. Төменгі ағыстағы екі маңызды суару құрылысы – Фресно және Халық бөгеттері; екеуі де өзен ағысының маңызды бөлігін каналдарға бұрады. Кингс өзені Сангер және Ридли қалаларынан оңтүстік-батысқа қарай ағып, Кингс округіне кірмес бұрын, қысқа ғана уақытқа солтүстік-батыстағы Тулер округіне өтеді. Кингсбургте Коул арнасы солтүстік-батысқа қарай бөлінеді және Лэтоннан 16 км төменде негізгі арнаға қайта қосылады. Лемурдің солтүстігінде 10 км жерде Кингс өзені екі салаға – Солтүстік және Оңтүстік салаларына бөлінеді (Серра-Невададағы жоғарғы ағыстағы Солтүстік және Оңтүстік салаларымен шатастырмау керек). Армия бөгеті екі салаға да ағып жатқан су мөлшерін реттейді. Фресно арнасы Солтүстік саладан бөлініп, солтүстік-батысқа қарай ағып, маусымдық су тасқынын Кингс өзенінен Мендотадағы Сан-Хоакин өзеніне дейін жеткізеді. Бұл Кингс өзенінің Сан-Хоакин және Тынық мұхитына жететін жалғыз саласы. Солтүстік саланың қалған бөлігі Фресно арнасынан төмен оңтүстікке қарай бұрылып, Лемурдің батысында Оңтүстік саласымен қосылады. Сондай-ақ, Оңтүстік саладан бөлініп, барлық салалар қосылған жерге Солтүстік саласына құятын кішкентай Кларк саласы да бар. Одан әрі Кингс өзені Кингс округі арқылы оңтүстікке қарай ағып, Стратфорд қаласынан өтіп, ескі Тулер көлінің төсенішіне жақындайды. Өзен Кеттлмен қаласынан солтүстік-шығысқа қарай 16 км жерде Туле өзенінен су жеткізетін каналмен қиылысады. Бүгінде ескі көл төсеніші ауыл шаруашылығына пайдаланылады және су тасқынын болдырмау үшін бөгеттелген; су тасқыны шамамен 200 булану алабына сорғыланады. Көптеген жылдары Кингс және Тулер көліне құятын басқа да өзендердегі бөгеттер, сондай-ақ көлді қоршап тұрған кең каналдар жүйесі су тасқынын болдырмауға жеткілікті. Дегенмен, суы мол жылдары көлде қайтадан су жиналады.

River in central California, US

Below the confluence of the Middle and South Forks, the Kings River flows swiftly westward for about 30 mile (48 km), carving a canyon more than 5000 feet (1524 m) deep in places. Major tributaries of the Kings River in this section include Tenmile and Mill Flat Creeks, both from the south; a dam on Tenmile Creek creates Hume Lake. Another notable feature along this area of the Kings Canyon is Garlic Falls, a tiered waterfall on a tributary of the Kings more than 800 feet (244 m) in height. The canyon is roadless as far as the Upper Kings Campground near Verplank Creek; below the campground the river is followed by Trimmer Springs Road. The Kings River passes Rodgers Crossing and receives the North Fork from the right near Balch Camp. The North Fork is about 40 mile (64 km) long From there it flows across the gently sloping alluvial plain of the San Joaquin Valley, which today is one of the most productive agricultural regions of the United States. Here the Kings River encounters a large number of diversions that serve both irrigation and flood control purposes. Two key irrigation structures along the lower river are the Fresno Weir and People's Weir; both divert a substantial part of the river's flow into canals. The Kings River flows south southwest past Sanger and Reedley, crossing briefly into northwest Tulare County before entering Kings County. At Kingsburg Cole Slough splits off to the northwest, rejoining the main stem about 10 mile (16 km) downstream at Laton. About 6 mile (10 km) north of Lemoore the Kings River splits into a pair of distributaries, the North Fork and the South Fork (not to be confused with the North and South Forks upstream in the Sierra Nevada). The Army Weir controls the amount of water flowing into either branch. Fresno Slough diverges from the North Fork and flows northwest, seasonally carrying floodwaters from the Kings River to the San Joaquin River at Mendota. This is the only branch of the Kings River to reach the San Joaquin, and consequently the Pacific Ocean. The remainder of the North Fork turns south below Fresno Slough, rejoining the South Fork west of Lemoore. There is also a smaller distributary called Clark's Fork which splits from the South Fork and enters the North Fork just above where all the forks re join. From there the Kings River flows due south through Kings County, past Stratford, and approaches the old Tulare Lake bed. The river terminates about 10 mile (16 km) northeast of Kettleman City at a junction with a canal carrying water from the Tule River. Today, the old lake bed is used for agriculture and diked to prevent flooding; floodwaters are pumped into about of evaporation basins. In most years, the dams on the Kings and other rivers flowing into Tulare Lake, and the extensive canal diversion system surrounding the lake, are sufficient to prevent flooding. However, the lake occasionally reforms in very wet years.

Су айдыны және табиғи ерекшеліктері

Кингс өзені – Оңтүстік Сьерра-Неваданы сумен ағызатын ең ірі өзен. Оның жылдық орташа су ағыны Керн, Кавеа және Туле өзендерінің жалпы ағынынан артық. Қарашаның ортасынан сәуірге дейінгі қысқы маусымда төменгі биіктіктегі жаңбырлар Кингс өзенін жиі су басады, бірақ бұл көлем жазғы мұздың еруінен туындаған су көлемінен кем болады. Плейстоцен дәуірінде және одан бұрын өзеннің жоғарғы бөлігі бірнеше мұз дәуірлерінде күшті мұздыққа толып, өзеннің үш саласынан 64 шақырымға дейін ағып түскен аңғар мұздықтары Кингс каньоны, Техипит аңғары және басқаларындағы U пішіндес шатқалдарды қалыптастырды. Сьерра негізінен граниттік магмалық тау жыныстарынан тұрады; алайда, тау етегінде Кингс өзені көне шөгінді және метаморфтық тау жыныстарынан құралған, төбелік құрылымдар арқылы ағады, олар Сьерра-Невада қыртыс блогына айналасындағы ландшафттан көтерілген кезде қосылған. 19 ғасырда адамдар су тасқынын тоқтату үшін бөгеттер мен жартастарды салмайынша, Кингс өзені су деңгейі жоғары болған кезде арналардың жиі өзгеріп отыруына куә болды. Ол кейде Сан-Хоакин өзеніне түрлі сазды арналар арқылы солтүстікке қарай, кейде Тулар көліне оңтүстікке қарай, ал көбінесе екеуіне де құйылатын. Тарихи тұрғыдан, өзен кең су тасқынымен сипатталды, онда көктемгі тоғандар, ескі арналы көлдер, маусымдық арналар мен батпақтар жүйесі болды, бұл өте бай су жағалау ортасын құрады. Су тасқынының аймағы қазіргі Кингсбург маңынан басталып, одан оңтүстікке қарай Тулар көліне дейін созылды. 21 ғасырдың басынан бері Кингс өзені бассейнінде құрғақ жылдардың саны артты және әсіресе Кингс каньоны ұлттық паркінде температура жоғарылады. 2014–2015 жылдардағы су жылы 1895 жылдан бері ресми тіркелген деректер бойынша Кингс бассейні үшін ең құрғақ жыл болды. Климаттың өзгеруі 2100 жылға қарай өзеннің су ағынын айтарлықтай азайтады деп күтілуде. 2014 жылғы UC Мерсед және UC Ирвин зерттеушілерінің зерттеуіне сәйкес, орташа өзен ағыны температураның жоғарылауына байланысты Сьерраның биік жерлерінде өсімдіктердің өсуіне және осыған байланысты буланудың күшеюіне байланысты 26 пайызға дейін төмендеуі мүмкін. Жазда қол жетімді су мөлшері де қыста қар жинағында сақталудың орнына жаңбыр түрінде көбірек жауғандықтан азаюы мүмкін.

The Kings River is the largest river draining the southern Sierra Nevada. Its average annual flow of makes it larger than the Kern, Kaweah and Tule Rivers combined. In the winter season of mid November through April, rainstorms at lower elevations commonly flood the Kings River, although with less volume than the summer melt. During and before the Pleistocene, the upper portion of the watershed was heavily glaciated during successive ice ages, with valley glaciers flowing as much as 40 mile (64 km) down the river's three forks, carving the V shaped river canyons into the U shaped gorges of Kings Canyon, Tehipite Valley and others. The Sierra is composed mainly of granitic igneous rock; however, in the foothill area the Kings River flows through roof pendant formations of older sedimentary and metamorphic rock which were accreted to the Sierra Nevada crustal block as it rose above the surrounding landscape. Before people began building levees and dikes in the 19th century to contain flooding, the Kings River experienced frequent channel avulsion during high flow events, sometimes flowing north into the San Joaquin River via various sloughs, at other times south into Tulare Lake, and often into both. Historically, the river had a wide floodplain characterized by a system of vernal pools, oxbow lakes, and seasonal channels and marshes that supported a dense riparian habitat. The overflow area began near present day Kingsburg and continued from there south to Tulare Lake. Since the beginning of the 21st century, the Kings River basin has experienced an increased number of dry years and particularly high temperatures in Kings Canyon National Park. The 2014–2015 water year was the driest for the Kings basin since official records began in 1895. Climate change is projected to significantly decrease the flow of the river by 2100. According to a 2014 study by UC Merced and UC Irvine researchers, average river flow could drop as much as 26 percent, due to warming temperatures causing increased plant growth in high elevations of the Sierra with a corresponding increase in evapotranspiration. The amount of available water in summer could also decrease due to more precipitation falling as rain in winter, rather than being stored in snowpack.

Экология

Өзен аңғарындағы бастапқы ылғалды жерлер мен жағалау аймақтарының көп бөлігі жойылғанмен, 64 шақырымға созылған Кингс өзенінің Пайн Флат тоғаны мен Халық құймасы (99-шы тас жолынан төмен) арасындағы, сондай-ақ Төменгі Фресно шұңқыры сияқты жерлерде тар жағалау жолақтары сақталған. Ең ірі жағалау мекендері Сангердің шығысындағы Центервилл түбінде орналасқан, мұнда өзен шамамен 8 шақырымдық аумақта бірнеше арнаға бөлінеді. 99-шы тас жолынан төмен өзен арналары, көбінесе, табиғи күйінен мүлдем өзгешеленген және өзгертілген. Кингс каньонының тік және ашық солтүстік беткейі сияқты кейбір аймақтар негізінен шапарал мен бұталы өсімдіктермен жабылған. Сиерраның жоғары бөлігінде, ағашсыз альпілік аймақтың төменгі жағындағы субальпілік ормандар қызыл шырша, лоджполь қарағайы, ақ қабықты қарағай, таулық гемолока және түлкіқұйрықты қарағаймен ерекшеленеді. 3048 метрден жоғары биіктікте цирктер мен тарндар сияқты мұздық нысандар ландшафты құрайды, ал жалаңаш тау жыныстары арасында әртүрлі жабайы гүлдер мен бұталар өседі. Жоғарыдағы аймақ қарашадан мамырға дейін қармен жабылғанмен, Секуоя және Кингс каньоны ұлттық парктерінің альпілік аймағында 600-ге жуық өсімдік түрі кездеседі. 2002 жылдан бастап АҚШ Орман шаруашылығы қызметі Кингс өзені бассейнінің белгілі бір аймақтарын Кингс өзенінің тәжірибелік су алаптары бағдарламасы аясында басқарады, оның ішінде өсімдіктерді сирету және өрт қаупін азайту мақсатында бақыланатын өртеу шаралары бар, соның нәтижесінде су сапасы жақсаруда. Бұл орталықтар негізінен Солтүстік Форк және Пайн Флат көлінің маңында орналасқан. Пайн Флат тоғанының үстінде Кингс өзенінде жергілікті көкшаян, сондай-ақ әкелінген қоңыр көкшаян және ақбас басс бар; Жоғарғы Кингс Калифорния Балық және ойын департаментімен «Жабайы көкшаян сулары» деп танылған. Көкшаян Пайн Флат тоғанының төменгі ағысында да кездеседі; алайда 1984 жылы Пайн Флат тоғанына гидроэлектр станциясының салынуы су қоймасындағы салқын судың көлемін азайтты және көкшаянның тіршілік ету ортасын нашарлатты. 1999 жылы Калифорния штаты Кингс өзені балық шаруашылығын басқару бағдарламасын іске қосты, ол Пайн Флат су қоймасындағы салқын судың ең төменгі көлемін сақтау және балық аулауға шектеулер енгізу арқылы балық шаруашылығын қалпына келтіруге көмектесті. Төменгі Кингстегі басқа балық түрлеріне жергілікті Сакраменто пикеминноу және Сакраменто сосальщик (жоғарыда да аз мөлшерде кездеседі), сондай-ақ әкелінген кәдімгі сазан, каналдық сорт және жолақты басс жатады. Тағы бір ерекше жануар түрі – Кингс-Ривер пиргі, бұл бұршақтан жартылай кішкентай көктемгі шаян, ол тек Тэкер асуы маңындағы 13 оқшауланған шөлдік бұлақта ғана кездеседі. Алайда жер асты су ағынының бұзылуы, жол құрылысы және мал жаю осы қызықты шаянның жойылуына себеп болды.

Although most of the original wetlands and riparian zones in the valley have been lost to development, narrow riparian corridors still exist along 40 mile (64 km) of the Kings River between Pine Flat Dam and People's Weir (below Highway 99), and in other places such as lower Fresno Slough. The largest riparian habitats are concentrated in the Centerville Bottoms, east of Sanger, where the river divides into multiple channels over a roughly 5 mile (8 km) wide area. Below Highway 99 the river channels, with few exceptions, are almost completely channelized and modified from their native state. Some areas, such as the steeper and more exposed north wall of Kings Canyon, remain primarily chaparral and brush. Higher up in the Sierra, subalpine forests below the treeless alpine zone are characterized by red fir, lodgepole pine, whitebark pine, mountain hemlock and foxtail pine. Above 10000 feet (3048 m) in elevation, glacial features such as cirques and tarns characterize the landscape, with various wildflower and shrub species occurring in between areas of bare rock. Although the high country is usually covered in snow from November to May, as many as 600 plant species occur in the alpine zone of Sequoia Kings Canyon National Parks, Starting in 2002, the U. S. Forest Service managed certain areas of the Kings basin under the Kings River Experimental Watersheds program, whose various activities include vegetation thinning and prescribed burns to address overgrowth, erosion and wildfire risk with the overall goal of improving water quality. These sites are concentrated mostly around the North Fork and Pine Flat Lake. Above Pine Flat Dam, the Kings River holds native rainbow trout as well as introduced brown trout and smallmouth bass; the Upper Kings is designated a "Wild Trout Water" by the California Department of Fish and Game. Rainbow trout are also present in the river below the dam; however, the installation of a hydroelectric plant at Pine Flat Dam in 1984 diminished the cold water supply in the reservoir and deteriorated rainbow trout habitat as a result. In 1999, the state of California implemented the Kings River Fisheries Management Program, which has helped recover the fishery by mandating a minimum cold water pool of in Pine Flat Reservoir, and enforcing angling restrictions. Other fish species in the lower Kings include native Sacramento pikeminnow and Sacramento sucker (also present in smaller numbers upstream), and introduced species such as common carp, channel catfish and striped bass. Another notable animal species is Kings River pyrg, a spring snail half the size of a pea that can only be found in 13 isolated desert springs around Thacker pass. However, the disruption of groundwater flows, road construction, and livestock grazing drove this interesting snail to near extinction.

Ерте тарих

Еуропалықтармен алғашқы байланыс кезінде кем дегенде 5000, бірақ мүмкін 15000-20000 түпкілікті американдықтар Орталық аңғардағы Төменгі Кингс өзені мен оның көптеген салаларында өмір сүрді. Йокуттар негізінен Кингс өзенінің бойында, тауалды аймақта және Туларе көлінің батпақты жағалауларында қоныстанды. Олардың негізгі тамақ көзі – жаңғақтарды Кингс өзенінің жағалауындағы кең еменді ормандардан алды. Батпақты жерлерде балық, су құстары, жүнді жануарлар (қайың, өзен сусарлары және т.б.) және жеуге жарамды тамырлар көптеп кездесті. Туле қамысы үйлерін жабуға және көліктің негізгі түрі болған салалар мен каноэлер жасауға материал берді. Йокуттар Шығысқа қарайғы Ұлы ойпаңдағы Пайюттармен (Моно) Сьерра-Невада таулары арқылы әртүрлі жолдармен, соның ішінде Кингс-Каньонның шығыс жағындағы Кирсардж асуы арқылы сауда жасады. Шамамен 500 жыл бұрын Моно тайпасының бір бөлігі батысқа қоныс аударып, Йокут жерінің үстіндегі Сьерра-Невада тауларының етегіне орналасты, соңынан олар Батыс Моно тайпасы болып қалыптасты. Кингс өзенін алғаш көрген испан саяхатшылары Габриэль Морага экспедициясының мүшелері болды, олар 1806 жылдың 6 қаңтарында, Эпифания күні өзен бойында лагерь құрды. Сөйтіп, олар өзенге Киелі Патшалар өзені ("El Rio de los Santos Reyes") деп ат қойды, кейіннен оны Рио Рейес, Рио де лос Рейес немесе оның басқа да түрлеріне қысқартып айта бастады. 1844 жылы Джон К. Фремонт экспедициясы Кингс өзені арқылы Сьерра-Невададан өту жолын табуға тырысты, бірақ терең қар мен қиын жер бедеріне байланысты кері қайтуға мәжбүр болды. Он төрт жылдан кейін Дж. Х. Джонсон басқарылған топ Фремонт таба алмаған Кирсардж асуын сәтті кесіп өтті, осылайша Кингс өзенінен өтуге қол жеткізген алғашқы еуропалықтардың бірі болды. Бұл дәуірдегі алғашқы карталарда Кингс өзені әртүрлі атаулармен көрсетілген. Смит өзенді "сол жерде тұратын осындай аттас үндістерден" деп атап, Киммель че немесе Уиммель че деп жазды, бұл өзеннің төменгі бөлігіндегі Йокут тайпасының немесе ауылының атауы болуы мүмкін. Фремонт оны Көл өзені немесе Көл саласы деп атады, өйткені ол Туларе көліне құятын ең үлкен өзен болды. Кейбір ескі карталарда ол Кингс Ривер деп көрсетілген, бұл испан тіліндегі түпнұсқа атауынан аударма. 1852 жылға қарай Кингс өзені атауы кеңінен қолданысқа енді. 1850 жылы Калифорния АҚШ штаты болғаннан кейін, Кингс өзенінің жоғарғы су алабы малшылар, кеншілер және ағаш кесушілер тарапынан ара-тұра пайдаланылды, ал төменгі су алабы негізінен ірі қара мен қой шаруашылығы үшін қолданылды. Кингс өзенінің бойындағы алғашқы американдық қалалардың бірі – Скотсбург 1854 жылы құрылды. Екі рет су тасқынынан қираған ол 1867 жылы бүгінгі Центервилл ретінде қайта жаңартылды. 1855 жылы Джеймс Смит құрған Смит паромдары Стоктон-Лос-Анджелес жолымен саяхаттайтын адамдар үшін Кингс өзеніндегі бірнеше паромдардың бірі болды. Ол судың деңгейі жоғары болған кезде де қолжетімді болғандықтан, шамамен жиырма жыл бойы Кингс өзенінен өтудің ең маңызды нүктесі болып саналды. 1853 жылғы Керн өзеніндегі алтын асығынан кейін Тюларе округына көптеген қоныс аударушылар келді, соның салдарынан түпкілікті американдықтармен қақтығыстар басталды. Оларды Теджон резервациясына көшіру туралы ұсыныс қабылданбады. Келесі бірнеше жыл бойы шайқастар жалғасып, 1856 жылдың көктемінде Туле өзеніндегі соғысқа ұласты. Соғыста немесе шетелдік аурулардан қаза таппаған түпкілікті американдықтардың көпшілігі Кингс өзенінің бойындағы жерлерінен Туле өзенінің үнді резервациясына күштеп көшірілді, олардың ұрпақтары бүгін де сол жерде тұрып жатыр. 1860 жылдардан бастап 1900 жылдардың басына дейін ағаш кесу Кингс өзенінің жоғарғы ағысындағы ең ірі өнеркәсіптердің бірі болды. 1890 жылы Сан-Францискодағы екі кәсіпкер Кингс өзенінің жоғарғы бөлігін сатып алып, Кингс Ривер Ламбер Компанисын құрды, олар аймақтың көптеген алып секвойяларын кесуді жоспарлады. 1890 мен 1926 жылдар аралығында таулар арқылы кең ауқымды ағаш кесу операциясы жүргізілді, оның ішінде Конверс Бассейн Гроув – сол кездегі әлемдегі ең үлкен секвойялар тобы – толығымен кесілді. Ағаштарды Сангердегі диірменге жеткізу үшін 64 шақырымнан астам ұзындығындағы арық арқылы Хьюм көлін құруға бөгет салынды. Кәсіптің ауқымы үлкен болғанына қарамастан, ол ақырында тиімсіз болып шықты. Секвойя ағашы жұмсақ және көптеген құрылыс жұмыстарына жарамсыз, сонымен қатар ағаштардың биіктігі соншалық, олар жерге түскенде пайдаланбауға жарамсыз бөліктерге бөлініп кететін. Джон Мьюр 19 ғасырдың соңында Кингс өзені мен оның каньонына саяхат жасап, жазғанда, аймақтың туристік тартымдылығы және табиғатты сақтау қажеттігіне назар аударды. Мьюр Кингс өзенінің үстіндегі секвойялар тобын, соның ішінде әлемдегі екінші үлкен ағаш – Генерал Грант Гроувты сақтау үшін белсенділік танытты. Оның және жергілікті саясаткерлер мен қоғамдық белсенділердің күш-жігерінің арқасында Президент Бенджамин Гаррисон 1890 жылдың қазанында Генерал Грант Ұлттық паркін құру туралы заңға қол қойды. Алайда, 1940 жылға дейін ғана парк Кингс өзенінің орталық және оң салаларына дейін кеңейтіліп, Кингс-Каньон Ұлттық паркі болып қайта аталды.

At the time of first European contact, at least 5,000, but possibly as many as 15,000–20,000 Native Americans lived along the lower Kings River and its many branches in the Central Valley. The Yokuts mainly lived along the Kings River below the foothills and along the marshy fringes of Tulare Lake. The extensive oak forests in the Kings River riparian zone provided acorns, their main source of food. Wetlands provided them with abundant fish, waterfowl, fur bearing animals including beaver and river otter, and edible roots. Tule rushes provided material for roofing their pit houses and building rafts and canoes, the main form of transport in the often flooded low country. The Yokuts traded with Paiute peoples (the Mono) in the Great Basin to the east, via various trails across the Sierra Nevada, one of which may have been via Kearsarge Pass at the eastern end of Kings Canyon. About 500 years ago, some of the Mono migrated west, settling in the foothills of the Sierra Nevada above Yokuts territory, where they eventually formed a distinct subgroup known as the Western Mono. The first recorded Spanish explorers to see the Kings River were the members of Gabriel Moraga's expedition, which camped along the river on January 6, 1806, the day of the Epiphany. Thus, they named the river El Rio de los Santos Reyes ("River of the Holy Kings"), later shortened to Rio Reyes, Rio de los Reyes or other variations thereof. John C. Fremont's expedition in 1844 attempted to find a route over the Sierra Nevada via the Kings River, but were forced to turn back by deep snows and difficult terrain. Fourteen years later a party led by J. H. Johnson successfully crossed Kearsarge Pass – the route Fremont had failed to find – becoming the first known non Native Americans to do so. Early maps from this era label the Kings River under a variety of names. Smith recorded the river as the Kimmel che or Wimmel che after "Indians of that name who reside on it", likely a Yokuts clan or village along the lower part of the river. Fremont called it River of the Lake or Lake Fork, as it was the largest stream flowing into Tulare Lake. Some older maps label it King's River, translated from the original Spanish name. By 1852, the name Kings River was in common use. After California became a U. S. state in 1850, the upper Kings River watershed was used intermittently by stockmen, prospectors and loggers, and the lower watershed was used mainly for cattle and sheep ranching. Scottsburg, one of the first American towns on the Kings River, was founded in 1854. Destroyed twice by flooding, it was reestablished as today's Centerville in 1867. Smith's Ferry, established by James Smith in 1855, was one of several ferries established on the Kings River for travelers on the Stockton Los Angeles Road and since it was the only one accessible during high water, remained the most important crossing of the Kings River for almost twenty years. After the Kern River gold rush of 1853, settlers arrived in large numbers to Tulare County and conflict broke out with Native Americans; a proposal to remove the natives to the Tejon Reservation was not acted upon. Skirmishes continued over the next few years, culminating in the Tule River War in spring 1856. Most of the natives not killed in the fighting or by foreign diseases were forcibly relocated from their lands along the Kings River to the Tule River Indian Reservation, where their descendants live today. From the 1860s to the early 1900s, logging was one of the biggest industries in the upper Kings River. In 1890 two San Francisco businessmen purchased in the upper Kings watershed and founded the Kings River Lumber Company, intending to log the area's abundant giant sequoias. Between 1890 and 1926 a huge logging operation was extended across the mountains, an area including Converse Basin Grove – then the world's largest grove of sequoias – which was almost completely clear cut. A dam was built to form Hume Lake, feeding a flume running more than 40 miles (64 km) down Kings Canyon to carry logs to the mill in Sanger. Despite the scale of the venture it was ultimately unprofitable. Sequoia wood is soft and unsuitable for most construction; in addition, the trees were so tall that they often shattered into unusable pieces when they hit the ground. When John Muir visited and wrote about the Kings River and its canyon in the late 19th century, he brought attention to the area's potential as a tourist attraction and its merit as a nature preserve. Muir lobbied for the preservation of the sequoia groves above the Kings River, which include General Grant Grove, home to the world's second largest tree. Due to his efforts and those of local politicians and civic activists, President Benjamin Harrison signed a bill establishing General Grant National Park in October 1890. However, it would not be until 1940 when the park was extended to the middle and south forks of the Kings River and renamed Kings Canyon National Park.

Патшалар дельтасының қоныстануы

Кингс өзенінің аймағы ертедегі қоныстанушылар үшін тартымды болған жоқ, себебі өзеннің көп бөлігі төменгі ағысында тар шатқал арнасында ағып, төменгі жартастар арасында (Центервилл түбі деп аталатын аймақ) қалды, ал айналасындағы жазықтар биік және құрғақ болып, тек мал жаюға ғана жарамды еді. 1870 жылдан бастап аймақты қоныстандыру жұмыстары қарқынды басталды, сонымен қатар үлкен және тұрақты сумен жабдықтау жүйелері салынды. Ұзын каналдар суды Кингс пен Сан-Хоакин өзендері арасындағы үлкен, жартылай шөлді далаға жеткізіп, Фресно қаласының өсуіне мүмкіндік берді және көптеген қоныстанушыларды тартты. Ірі жер иелерінің жеке шаруаларға көптеген шағын жер участаларын бөліп беруімен құрылған шаруашылық кооперативтері немесе «колониялар» қоныстанудың ерте үлгісі болды және АҚШ-тың шығысынан, Еуропадан және Азиядан иммигранттарды тартты. Бірнеше адам Homestead Act және Swamp Land Act заңдарындағы кемшіліктерді пайдаланып үлкен жер иелігін жинауға қол жеткізді, ең сәттілері – Дж. Г. Босвелл және оның жүрегіндес інісі Джеймс Г. Босвелл II, олар төменгі Кингс және Тулар көлінің төбесіндегі жерлерді сатып алды. 1980 жылдан бері бір бөлігі сатылғанына қарамастан, Босвелл отбасының фермасы әлемдегі ең ірі жеке меншік ферма болып табылады. 1887 жылғы Райт заңы фермерлерге суару аудандарын құруға мүмкіндік берді, бұл оларға өздерінің ресурстарын біріктіруге және канал жүйелерінің жететін аймағын кеңейтуге мүмкіндік берді. 1888 жылы құрылған Алта суару ауданы жаңадан құрылған суару аудандарының алғашқысы болды, одан кейін кем дегенде он сегіз аудан (кейбіреулері кейін біріктірілді) құрылды. Алайда, құрғақшылық жағдайы бұрынғы жер иелері мен жаңадан келгендер арасында қақтығыс тудырды. Пайн Флэт бөгеті салынғанға дейін өзен тамыз немесе қыркүйек айларында барлық талаптарды қанағаттандыру үшін тым төменге түсіп, канал қақпаларын бақылау үшін қарулы қақтығыстарға дейін жетті. 1897 жылы бірінші Кингс өзені су келісімі жасалды, ол суару аудандарының суға заңды басымдығын белгілеп, көптеген сот процестерін шешті. Алайда 1913 жылы Кингс өзенінің суының барлығы қолданылып бітті, фермерлер шешімді талап етті. 1919 жылы мемлекеттік инженер Чарльз Л. Каупке Кингс өзенінің бірінші «су басшысы» болып тағайындалды – ол 1956 жылға дейін осы қызметте болды, суды рационированиелеу мәселелерін шешу және судың ысырабын азайту үшін «бағыттандыру кестесін» құру үшін. KRWA Корпустың ұсынысын қолдады, өйткені рекультивация жобасы фермаларға шектеу қойды – бұл Newlands Reclamation Act-тің нәтижесі болды – және аймақтағы көптеген фермалар одан да үлкен болды (бірақ Босвеллдер сияқты жерді иеленгендердің ешқайсысы жоқ, олар Корпустың жобасын белсенді түрде қолдады). Саяси қақтығыс он жылдан астам уақытқа созылды, содан кейін Корпуске бөгет салуға, ал Бюроға су қоймасын басқаруға рұқсат берілді. Бөгет 1949 және 1954 жылдар аралығында салынды, арнаудан кейін 19 ай өткен соң, ол 1955 жылдың желтоқсанындағы үлкен су тасқынын тоқтатты, бұл кем дегенде 1862 жылдан бері Кингстегі ең үлкен су тасқыны болды және төменгі ағыстағы қалаларды ауыр зақымдардан сақтап қалды. 1963 жылы Кингс өзенінің барлық су пайдаланушылары Пайн Флэт көліндегі сақтау үлестерін белгілеу туралы Бюромен келісімге келді, оларға «топан суды бақылау мақсатында ғана бағынышты сақтауды пайдаланудың мәңгілік құқықтарын» берді, Тулар және Кингс округтері сәйкесінше екінші және оныншы орында болды. Кингс өзенінің қызмет көрсету аймағында өсірілетін негізгі дақылдар – жүзім, цитрус, дәнді дақылдар, сондай-ақ әртүрлі жемістер мен жаңғақтар. Басқа дақылдар – люцерна, жидектер, күріш және әртүрлі бақша және егістік дақылдары. 1609 шақырымнан астам адам жасаған каналдар Сан-Хоакин аңғарындағы он төрт суару ауданына су жеткізеді. Фресно, Кингс-Ривер, Біріктірілген, Разин-Сити, Либерти және Лагуна аудандары өзеннің батысында орналасқан, ал Три-Вэлли, Хиллс-Вэлли, Оранж-Коув, Алта және Кингс округі аудандары оңтүстігінде орналасқан. Кингс өзені суын сонымен қатар Фресно шұңқыры арқылы Ривердейл, Стилсон, Джеймс, Транквилити және Мид-Вэлли аудандарына жеткізеді және Кингс өзенінің қызмет көрсету аймағындағы 20 000-ға жуық фермаларға су жеткізеді, сондай-ақ су құқығын реттеу және су сапасын бақылау үшін жауапты. Ай сайынғы «су құқығы кестесі» әрбір агенттіктің қанша су алатынын анықтайды, бұл Кингс өзенінің ағысына байланысты. Орталық аңғар жобасының (CVP) бір бөлігі болып табылатын Фриант Керн каналы Кингс өзені бассейнінен тыс жер бетіндегі судың жалғыз көзі. Тек Фресно суару ауданы ғана CVP суына келісімшарт жасаған, бірақ басқа Кингс өзенінің пайдаланушылары да құрғақшылық сияқты қажеттілік туған жағдайда CVP суын сатып ала алады. Кингс Бассейн Су басқармасы жер асты суын пайдалануды, сондай-ақ суды сақтау, су сапасы және қоршаған ортаға қатысты белгілі бір функцияларды да бақылайды. Кингс өзені жыл сайын жергілікті су жинағышқа судың шамамен үлесін жасайды. Алайда, жер асты суына дейінгі тереңдік көп жылдар бойына артып келеді, бұл су жинағыштың қауіпсіз өнімділігіне қатысты алаңдаушылықты білдіреді. Жылдық артық пайдалану шамамен құрайды.

The Kings River country was not an attractive site for early settlers, because for most of its lower course the river flows in an incised channel between low bluffs (an area known as the Centerville Bottoms), leaving the surrounding plains high and dry, suitable only for livestock grazing. Starting in 1870 the settlement of the region began in earnest, and larger and more permanent water supply systems were built. Long canals brought water to the large, semi arid prairie between the Kings and San Joaquin rivers, enabling the growth of Fresno and attracting many more settlers to the area. Farming cooperatives or "colonies", where large landowners subdivided many small plots for individual farmers, were a popular early pattern of settlement and attracted immigrants from the eastern United States, Europe, and Asia. A few individuals were able to amass huge land holdings by exploiting loopholes in the Homestead Act and Swamp Land Act, the most successful being J. G. Boswell and his nephew James G. Boswell II, who acquired as much as in the lower Kings and the Tulare Lake bed. Despite portions being sold off since the 1980s, the Boswell family farm remains the largest privately owned farm in the world, at
The Wright Act of 1887 allowed farmers to organize into irrigation districts, enabling them to pool their resources and greatly extend the reach of canal systems. The Alta Irrigation District, established in 1888, was the first of the newly formed irrigation districts to deliver water; it would be followed by at least eighteen others (some of which have since been consolidated). However, drought spawned conflict between earlier landowners with riparian rights and their newly arrived counterparts. In the days before Pine Flat Dam, the river often dropped too low by August or September to satisfy all the demands on it, and often disputes escalated to armed conflict over the control of canal gates. In 1897 the first Kings River water agreement was made, establishing irrigation districts' legal priority to water, resolving many lawsuits. However, by 1913 practically all the Kings River's water was being used and farmers demanded a solution. In 1919 state engineer Charles L. Kaupke was assigned as the first Kings River "watermaster" – a role he served until 1956 – to settle issues of rationing and establish a "diversion schedule" to reduce water waste. The KRWA favored the Corps' proposal because the reclamation project would be subject to a limitation per farm – a product of the Newlands Reclamation Act – and many farms in the area were larger than that (though none owned nearly as much land as the Boswells, who lobbied heavily for the Corps' project). Political conflict raged on for more than ten years, with the Corps ultimately being authorized to build the dam, and the Bureau authorized to manage water storage. The dam was constructed between 1949 and 1954; only 19 months after its dedication, it stopped the monstrous flood of December 1955, the largest recorded flood on the Kings since at least 1862, sparing downstream towns from heavy damage. In 1963 all Kings River water users signed an agreement with the Bureau of Reclamation establishing their shares of storage in Pine Flat Lake, granting them "perpetual rights to use of storage subordinate only to flood control purposes," Tulare and Kings Counties ranked second and tenth, respectively. The main crops grown in the Kings River service area are grapes, citrus, grain, and various fruits and nuts. Other crops include alfalfa, berries, rice, and miscellaneous nursery and field crops. More than 1000 mile (1609 km) of man made canals deliver water to fourteen irrigation districts in the San Joaquin Valley. The Fresno, Kings River, Consolidated, Raisin City, Liberty and Laguna districts are located to the west of the river; the Tri Valley, Hills Valley, Orange Cove, Alta and Kings County districts are located to the south. Kings River water also supplies the Riverdale, Stilson, James, Tranquility and Mid Valley districts via Fresno Slough. and about 20,000 farms in the Kings River service area, and is responsible for adjudicating water rights as well as regulating water quality. A monthly "water entitlement schedule" determines how much water each agency receives, contingent on the flow of the Kings River. The Friant Kern Canal, a part of the Central Valley Project (CVP), is the only source of surface water from outside the Kings River basin. Only the Fresno Irrigation District is contracted for CVP water, but other Kings River users can also purchase CVP water in times of need, such as droughts. The Kings Basin Water Authority also monitors groundwater use, as well as certain water conservation, water quality and environmental functions. The Kings River provides more than of groundwater recharge to the local aquifer each year. However, depths to groundwater have been increasing for many years, indicating concern for the safe yield of the aquifer. The annual overdraft is estimated at .

Су энергиясы

Кингс өзені жүйесінде бірнеше ірі гидроэлектр станциялары бар; басты арнадағы жалғызы – Пайн Флат тоғанының іргесінде орналасқан Джефф Л. Тейлор Пайн Флат электр станциясы. KRCD электр станциясын 1984 жылы құрылысы аяқталғаннан бері пайдалануда. Пайн Флат тоғанында электр энергиясын өндіру екінші дәрежелі, яғни ол электр энергиясына деген қажеттіліктен гөрі суғаруға немесе су тасқынының алдын алу талаптарына байланысты жүзеге асырылады. Кингс өзеніне Пидра маңында тағы бір тоған салу туралы ұсыныс болды, ол Пайн Флат тоғанының төменгі жағында кішкентай реттеуші су қоймасын құруға мүмкіндік берер еді, бұл электр станциясын шыңдау мақсатында пайдалануға және суару үшін тұрақты ағынмен қамтамасыз етуге болар еді. Алайда, экологиялық алаңдаушылықтар мен тиімділік-құн арақатынасының нашар болуына байланысты бұл жоба ешқашан іске аспады. Өзеннің жоғары ағысындағы үш саласының биіктіктегі айырмашылығының көп болуына байланысты олардың гидроэнергетикалық әлеуеті зор. Дегенмен, Орта және Оңтүстік салалары Кингс-Каньон ұлттық паркінде орналасқандықтан, тек Солтүстік саласы гидроэлектр энергиясын өндіру үшін қолданылады. Солтүстік саласындағы Haas, Balch No.1 және No.2, сондай-ақ Кингс өзені электр станциялары 1927 және 1959 жылдар аралығында Pacific Gas and Electric Company (PG&E) компаниясымен салынды және 2010 жылы төрт Солтүстік сала электр станциялары мен Пайн Флаттан 2 миллиард киловатт-сағаттан (7200 ТДж) астам энергия өндірілді. 1977 және 1984 жылдар аралығында PG&E Вишон және Кортрайт су қоймалары арасында орналасқан Хелмс су сорғыш сақтау станциясын құрды. Хелмс станциясы, сұраныс төмен болған кезде Кортрайтқа су сорғылап, сұраныс жоғары болған кезде босатады, Калифорния электр жүйесін тұрақтандыру үшін шыңдық қуатты қамтамасыз етуде маңызды рөл атқарады. 20 ғасырдың бірінші жартысында Кингс өзені Лос-Анджелестің Орта және Оңтүстік салаларын электр энергиясын өндіру үшін тоғау туралы саяси таласқа орталық болды. Жергілікті фермерлер қаланың нақты ниеті Оуэнс аңғарындағы су соғыстарында көрсеткендей, Кингс суын оңтүстікке бұру екенінен қорқып отырды. Алайда, KRCD да осы өзендерді суару үшін тоғауды жоспарлағандықтан, ұсынылған тоған орналасқан жерлер 1940 жылы тағайындалған Кингс-Каньон ұлттық паркіне енбеді. Бұл аумақтар тек 1965 жылы парке қосылды, бұл алты жылдан астам уақытқа созылған пікірталасқа нүкте қойды. Бүгінде Оңтүстік саланың бастауынан Пайн Флат су қоймасына дейінгі 3490 метрлік құлау АҚШ-тағы кез келген өзеннің ең ұзын тоғансыз құлауы болып табылады.

The Kings River system has several major hydroelectric plants; the only one on the main stem is the Jeff L. Taylor Pine Flat Power Plant, located at the base of Pine Flat Dam. KRCD has operated the power plant since its completion in 1984. Power generation at Pine Flat Dam is incidental, meaning it is governed by demand for irrigation water or flood control requirements rather than demand for power. There was a proposal to add one more dam on the Kings River near Piedra, which would create a small regulating reservoir below Pine Flat Dam, allowing the power station to be used for peaking purposes while releasing a stable flow for irrigation. Due to environmental concerns and a poor cost benefit ratio this project was never built. Further upstream, the three forks of the Kings have considerable hydropower potential due to their large drop in elevation from the Sierra crest. However, because the Middle and South Forks are located in Kings Canyon National Park, only the North Fork is utilized for hydroelectric generation. The Haas, Balch No.1 and No.2, and Kings River powerhouses on the North Fork were built between 1927 and 1959 by Pacific Gas and Electric Company (PG&E) and can collectively produce In 2010, the four North Fork powerhouses plus Pine Flat generated more than 2 billion kilowatt hours (7200 TJ) of energy. Between 1977 and 1984, PG&E constructed the Helms Pumped Storage Plant located between the Wishon and Courtright Reservoirs. The Helms plant, which pumps water up into Courtright during periods of low demand and releases it during high demand periods, is crucial to stabilizing the California electric grid by providing peaking power. During the first half of the 20th century, the Kings River was the focus of a political fight over Los Angeles' proposal to dam the Middle and South Forks for power generation. Local farmers feared the city's real intention was to divert Kings water south, as it had gained notoriety for doing in the Owens Valley water wars. The KRCD, however, also wanted to dam these rivers for irrigation, and thus the proposed dam sites were excluded from Kings Canyon National Park as designated in 1940. It was not until 1965 when these areas were finally added to the park, ending a debate which had lasted more than sixty years. Today, the 11449 feet (3490 m) fall from the head of the South Fork to Pine Flat Reservoir remains the longest undammed drop of any U. S. river.

Су тасқынын бақылау

Пайн Флэт бөгеті – Кингс өзені бассейніндегі су тасқынын бақылаудың негізгі құрылысы. Қысқы және көктемгі су тасқынын бақылауға арналған резерв көлемі құрайды, бірақ суқойма Сіерра қарлы тауларындағы қардың мөлшеріне байланысты одан да төмендетілуі мүмкін. Қыс және көктем айларында АҚШ Әскери инженерлік корпусы Пайн Флэт бөгетінен су шығару режимін анықтауға жауапты. Бөгет Кингс өзені бойындағы егістік жерлерді су тасқынынан қорғайды, сондай-ақ ескі Туларе көлінің орнындағы тағы да жерді сақтайды. Кингс өзенінің су тасқынына қабілеті Пайн Флэт бөгеті мен 180-шы тас жолы арасындағы, Кингсбургке дейінгі төменгі ағыстағы аймақтарда күрт төмендейді. 99-шы тас жолынан батысқа қарайғы төменгі өзен аймағында KRCD 1950-ші жылдардан бері Кингс өзенінің су тасқынына қабілетін және Сан-Хоакин алқабындағы оның тармақтарын сақтау жөнінде жұмыс істеп келеді. KRCD қызмет көрсету аймағы Кингсбургтен бастап, өзеннің Солтүстік саласындағы SR 145 және Оңтүстік саласындағы Стратфордқа дейін созылған 140 мильді (225 км) құрайтын бөгеттерден тұрады. Су тасқыны кезінде KRCD тәулік бойы бөгеттерді патрульдеу арқылы зақымдануларды бақылап, жөндеу жұмыстарын жүргізеді. 1954 жылы салынғаннан бері Пайн Флэт бөгеті жобаның бастапқы мақсатындағы су тасқынынан қорғаудың жоғары деңгейін қамтамасыз етпеді. Жыл сайын орташа есеппен судың көлемі төгіледі, өйткені суқойма оны толығымен қабылдауға жеткіліксіз. Су шаруашылығы бюросы Пайн Флэт бөгетін көтеру және осылайша суды көп сақтау мүмкіндігін зерттеді. Сонымен қатар, жергілікті суару округтері су тасқынын жер асты суларын толтыру үшін пайдалануға тырысады, осыған орай судың тегіс ағып кетуіне жол бермейді, соның ішінде кейбір егістік жерлерді қыс айларында уақытша су тасқынына төзімді алаптар ретінде пайдалануда. Бұл су тасқынынан туындаған зиянды азайтуға және шаруалардың сумен қамтамасыз етілуін арттыруға көмектеседі.

Демалыс

Кингс өзенінің жоғарғы ағысы, оның ішінде Ортаңғы саласының барлығы және Оңтүстік саласының көп бөлігі, тек жаяу немесе атпен жетуге болатын қиын-қыстау аймақтар арқылы өтеді. Орта және Оңтүстік салалары Ұлттық жабайы және көрнекті өзендер жүйесінің құрамына кіреді, сондай-ақ олардың қосылған жерінен төменгі бағыттағы Кингс өзенінің шамамен 15 милі (24 км) да осы жүйеге жатады. Шамамен 65,5 миль (105 км) «Жабайы» деп, ал 15,5 миль (25 км) «Рекреациялық» деп жіктеледі. Солтүстік саласы көбірек қолжетімді, онда Вишон су қоймасында және Кортрайт су қоймасында қайықпен жүзу, кемпинг жасау және келушілерге арналған жағдайлар бар. Орта және Оңтүстік салаларында ақсуда серфинг жасау және каякпен жүзу «өте қауіпті» және көбінесе тәжірибелі мамандар ғана осымен айналысады. Төменгі биіктіктегі ағыстарда және су қоймаларында шағалақ балық және дақты балық көптеп кездеседі. Пайн Флэт бөгетінен төмен Кингс өзені кең және ақырын ағады, бөгет пен 180-ші тас жол арасында алабұға балық аулауға болады; одан әрі төмен қарай карп, басс және шабақ көбірек таралған. Төменгі өзенде жүзуге, икемделуге және каноэмен жүзуге жарайды, бөгет пен Авокадо көлі арасында көптеген қоғамдық қолжетімділік орындары бар. Одан төмен банктердің көп бөлігі жеке меншікте, бірақ 180-ші тас жолындағы Пирс паркі сияқты ерекшеліктер де бар. Төменгі Кингсте табиғи кедергілер көп болмаса да, қайық жүргізушілерге қауіп төндіретін және айналып өтуге болатын бірнеше бұрылыс бөгеттері бар.