Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық адвокат
American lawyer
Герберт Уоррен Калмбах (19 қазан 1921 – 15 қыркүйек 2017) – американдық адвокат және банкир. Ол АҚШ президенті Ричард Никсонның жеке адвокаты (1968–1973) қызметін атқарды. 1970-ші жылдардың басындағы қаржы жинау іс-әрекеттері салдарынан ол Уотергейт жанжалына қатысты, оның бір бөлігі Никсон басшылығымен Ақ үйдің жоғары лауазымды тұлғалары басқарған жасырын агенттерді қолдауға бағытталған. Калмбах жанжалға қатысқандығы үшін сотталды және 191 күн түрмеде отырды, сондай-ақ біраз уақытқа заңгерлік практикамен айналысуға лицензиясынан айырылды, бірақ кейін қалпына келтірді.
Herbert Warren Kalmbach (October 19, 1921 – September 15, 2017) was an American attorney and banker. He served as the personal attorney to United States President Richard Nixon (1968–1973). He became embroiled in the Watergate scandal due to his fundraising activities in the early 1970s, some of which supported undercover operatives directed by senior White House figures under Nixon. Kalmbach was convicted and served 191 days in jail for his part in the scandal, and lost his license to practice law for a time, although he was later reinstated.
Никсонмен танысады, саяси қайырымдылық
Калмбах 1950 жылдары Х. Р. Холдеман арқылы сол кездегі вице-президент Ричард Никсонмен танысты. Ол 1960 жылғы АҚШ президенттік сайлауында және 1968 жылғы АҚШ президенттік сайлауында Ричард Никсонның үміткерлігіне қаржы жинады.
Kalmbach was introduced to Richard Nixon, then vice president, by H. R. Haldeman in the 1950s. He raised money for Richard Nixon's candidacy in the 1960 United States presidential election and again in the 1968 United States presidential election.
Банкир, Никсонның адвокаты болады
Калмбах Никсонның оны Сауда министрінің орынбасары етіп тағайындау ұсынысынан бас тартты, оның орнына Калифорнияда қалып, өз заң практикасын дамытуды жөн көрді, бұрынғы вице-президенттің жеке адвокаты болды. Осы кезеңде оның заң фирмасы гүлденді; 1968 жылы екі заңгер, 1970 жылы 14 заңгер, ал 1973 жылы 24 заңгер жұмыс істеді. Президенттік байланыс United Airlines, Dart Industries, Marriott Corporation және MCA Inc. компанияларын клиенттер ретінде әкелді. Осы жылдары Калмбах Калифорния штатының Ньюпорт-Бич қаласында «Ньюпорт» банкін құрды. Фирма президент үшін қарапайым заңдық жұмыстарды атқарды. Бұл сақталған шешім болды. Калмбахтың жылжымайтын мүлік саласындағы заңгерлік мансабы, бұрын мықты болғанымен, ерекше көзге түспеген еді, енді алтынмен жарқылдады. Кенеттен елдің түкпір-түкпірінен ірі клиенттер президенттің адвокатымен келісімге отыруға құлшынды: United Air Lines, Dart Industries Inc., Marriott Corp., MCA Inc. (басты уақыттағы телешоулардың басты өндірушісі). Ұлттық компаниялар дәстүрлі түрде Вашингтондағы жоғары лауазымды орындарда достары мен клиенттері бар заңгерлерді іздейді, ал Калмбахтың байланыстары өте жоғары деңгейде болды.
Kalmbach declined Nixon's offer to appoint him Under Secretary of Commerce, choosing instead to remain in California and build up his law practice, becoming the former Vice President's private lawyer. His law firm prospered during this period; it employed two lawyers in 1968, 14 in 1970, and 24 by 1973. The presidential connection drew United Airlines, Dart Industries, Marriott Corporation, and MCA Inc. as clients. During this period Kalmbach founded the Bank of Newport, in Newport Beach, California. The firm performed routine legal chores for the President. It was a shrewd choice. Kalmbach's solid but unspectacular career as a real estate lawyer was quickly touched with gold. Suddenly major clients from all over the nation were eager to sign up with the attorney who represented the President: United Air Lines, Dart Industries Inc., the Marriott Corp., MCA Inc. (the dominant producer of prime time TV shows). National companies traditionally seek out lawyers who have friends and clients in high places in Washington, and Kalmbach's were very high indeed.
Жеке дауыс беруді ұйымдастырады
Калмбах Никсонның құпия сауалнама операциясына қатысты, бұл туралы тек оның ең жақын жоғары лауазымды кеңесшілері ғана білді. Никсон сауалнама нәтижелерін саясатты және сайлау стратегиясын қалыптастыру үшін, сондай-ақ халық пікірін манипуляциялау үшін пайдаланды. 1971 жылдың 21 желтоқсанында Калмбах жеке қаржыландырумен Делавэрдегі номиналды корпорацияны құрды, бұл әкімшіліктің сауалнамаларды демеуін жасыру мақсатында жасалды.
Kalmbach was involved in a secret Nixon polling operation hidden from all but his closest senior advisors. Nixon used the poll results to shape policy and campaign strategy and manipulate popular opinion. On December 21, 1971, Kalmbach set up a Delaware shell corporation with private funding, to hide Administration sponsorship of polls.
1972 жылғы қайта сайлау науқанына қосылады
Калмбах сонымен қатар Президентті қайта сайлау комитетінің қаржы жөніндегі төрағасының орынбасары болды. Осы қызметінде ол "Associated Milk Producers, Inc." (AMPI) және тағы екі ірі сүт шаруашылығы кооперативтерінен түскен қайта сайлау науқанына жасалған жарналарға қатысты қор жинау жеңілдеушілігіне байланысты дауға тартылды. Бұл дау 1971 жылы Никсонның сүт бағасын қолдауымен байланысты болды. 1973 жылы AMPI бас директоры Джордж Л. Мехренс куәліктерінде Кальмбахты осы жарналарды жинаудағы маңызды тұлға ретінде атады.
Kalmbach was also the Deputy Finance Chairman for the Committee to Re elect the President. In this capacity he was eventually implicated in a fund raising scandal involving re election campaign contributions by Associated Milk Producers, Inc. (AMPI) and two other major dairy farm cooperatives in connection with Nixon's support of an increase in price supports for milk in 1971. Testimony by AMPI general manager George L. Mehrens in 1973 identified Kalmbach as a major solicitor of these contributions.
Сотталды, түрмеге жабылды
Калмбах 1968 жылы Никсонның президенттік науқанында қаржы жөніндегі орынбасары болды және бірнеше құпия қорларды басқарып, Президент сайлауы жөніндегі комитеттің ресми емес қаржы жинаушысы болды. Калмбах алты ай түрмеде отырды және заңсыз сайлауалды комитет құрғаны және саяси қолдау көрсеткені үшін елшілік ұсынғаны үшін 10 000 доллар айыппұл төледі. Ол сонымен қатар Дональд Сегретті атты адвокаттың демократтарды қаралау жұмысын қаржыландыру үшін 500 000 долларлық құпия қорды басқарды, оның ішінде 1972 жылы демократтарды тыңдау үшін 30 000-40 000 доллар жұмсалды. Сегреттіге 1972 жылдың 7 сәуіріне дейін жиналған сайлау қорынан төленді, содан кейін жаңа заң бойынша үміткерлердің барлық қаржылық көздерін ашу талап етілді; Калмбах 1973 жылдың басында тергеушілерге 7 сәуірге дейін қаржылық жазбаларды жойғанын айтты, бұл Федералдық жемқорлыққа қарсы заңға қайшы келді, ол жазбаларды екі жыл сақтауды талап етті және тек жаңа заң күшіне енгеннен кейін ғана тоқтатылды. Кейіннен ФБР берген сұхбатында Калмбах Сегреттіні кімнің бақылап отырғанын және оған қандай қызмет үшін төленгенін білмейтінін мәлімдеді. Калмбах сондай-ақ Уотергейт тонаушыларын төлеу үшін 220 000 доллар "сүріп кету ақшасын" жинады. Ол ақша адвокаттардың гонорарына жұмсалатынын айтты; ол тонаушылардың бұрыс түсініп, билікпен әрекет етіп жатқандарын ойлағандықтан, бұл талапты қабылдады. Бірақ оның 3,9 миллион доллар жинап, құпия республикалық конгресс сайлау комитетіне беруі және 100 000 доллар үшін елшіге жақсы лауазым уәделеуі оның 191 күнге сотталуына, түрмеге қамалуына және 10 000 доллар айыппұл төлеуіне әкелді. Калмбах 1974 жылдың 25 ақпанында Федералдық жемқорлыққа қарсы заңның бұзылуы және саяси қызметі үшін сыйақы ретінде федералдық жұмысқа орналасуға уәде беру айыптары бойынша өзін кінәлі деп мойындады. Ол бірінші айып бойынша 6 айдан 18 айға дейін, ал екінші айып бойынша 6 айға түрмеге кесілді. Ол екі жазасын да бірдей орындап, 1975 жылдың 5 қаңтарында түрмеден босатылды. Калмбах адвокаттық практика құқығынан айырылды, бірақ 1977 жылы қайта қалпына келтірді.
Kalmbach was associate finance chairman of the 1968 Nixon for President campaign and was an unofficial fund raiser for the Committee for the Re election of the President, controlling several secret funds. Kalmbach served six months in jail and was fined $10,000 for operating an illegal campaign committee and for offering an ambassadorship in return for political support. He also handled a secret $500,000 fund to finance sabotage and espionage operations in the salary of Donald H. Segretti, a lawyer, whose job it was to discredit the Democrats. including $30,000 to $40,000 in 1972 alone for spying on Democrats. Segretti was paid from re election funds gathered before the April 7, 1972, cutoff point after which a new law required full disclosure of contributors; Kalmbach told investigators in early 1973 that he had destroyed the contribution records prior to the April 7 date, violating the Federal Corrupt Practices Act, which required the records be maintained for two years and which expired only as of the new law's going into effect. Kalmbach claimed in a later FBI interview that he had not known who was supervising Segretti nor what activities he was being paid to perform. Kalmbach also raised $220,000 in "hush money" to pay off the Watergate burglars. He claimed that he was told the money was for lawyer's fees; a claim he accepted because he felt the burglars wrongly believed that they were acting on authority. But it was his raising of $3.9 million for a secret Republican congressional campaign committee and promising an ambassador a better post in exchange for $100,000 that led to his conviction and imprisonment for 191 days and a $10,000 fine. Kalmbach pleaded guilty on February 25, 1974, on one count of violation of the Federal Corrupt Practices Act and on one count of promising federal employment as a reward for political activity and support of a candidate. He was sentenced to serve 6 to 18 months in prison for the first count and 6 months in prison on the second count. He executed both sentences concurrently and was released from prison on January 5, 1975. Kalmbach lost his license to practice law, although he was reinstated in 1977.
Кейінгі өмірі
1980-ші жылдардың соңында зейнетке шықса да, ол Бейкер Хостеллер фирмасында кеңесші ретінде қызметін жалғастырды.
Although he retired in the late 1980s, he remained of counsel to Baker Hostetler.