Кіріспе
Италияның бұрынғы саяси партиясы «Forza Italia» өзін католиктер мен католик еместер арасындағы байланыс ретінде ұсынды, олар бұрын Бірінші Республиканың саяси жүйесінде бөлініп кеткен еді. Партия «үш саяси-мәдени ағымның бірігісі: либералдық және халықтық католицизм, секулярлық, либералдық және республикалық гуманизм, сондай-ақ либералдық социализм» деп мәлімдеді. Партияның «Зайырлы ділі» «Forza Italia» еркіндікті және жеке тұлғаның бастылығын қадағалайтын партия болғанын көрсетеді, бұл либерализмнің де, католик әлеуметтік ілімінің де негізгі принциптері. Бұл принциптер партияның ресми құжаттарында жиі байланысты кездеседі: «Біз еркіндікке, оның барлық маңызды және құнды түрлеріне сенеміз: ой еркіндігіне, сөз еркіндігіне, дін еркіндігіне, кез келген дінге, одақ құру еркіндігіне. Мемлекет еркіндікті сыйлап бермейді, себебі ол одан бұрын туындайды. Бұл – адам ретінде бізге тиесілі табиғи құқық, ол мемлекеттің негізін қалайды. Біз мемлекет азаматтарға қызмет етуі керек деп санаймыз, ал азаматтар мемлекетке емес. Мемлекет азаматтың қызметшісі болуы керек, ал азамат мемлекеттің қызметшісі емес. Азамат – егемен. Сондықтан біз жеке тұлғаға сенеміз. Біз христиандық дәстүріміздің құндылықтарына, өмірлік құндылықтарға, жалпыға ортақ игілікке, білім беру және оқу еркіндігіне, бейбітшілікке, ынтымақтастыққа, әділдікке, төзімділікке сенеміз».
2008 жылы Берлускони былай деді: «Біз әлеуметтік нарықтық экономиканы қалаймыз. Демократия азаматтарды жақсы жағдайда қамтамасыз ете алмайды. Әлеуметтік көмек туралы кітабымызда ең нашар отбасылардың қажеттіліктерін шешеміз. Бұл – солшыл саясат. Орталықшыл, либералдық үкімет, католиктер мен реформаторлар солшылдардың ауызша уәделерін іске асыруға ниетті». Партияның жетекші мүшесі Сандро Бонди: «Forza Italia либералдық классиктерді – Croce, Sturzo, Hayek және Einaudi-ді анықтамалық авторлар ретінде қарастырады. Әсіресе, ол шіркеудің дәстүрлі әлеуметтік іліміне сілтеме жасап құрылған Рёпкедің әлеуметтік нарықтық экономикасына қайта оралады. Forza Italia шіркеу дәстүрінің тілін либералдық және реформаторлық оймен біріктіре отырып, терең мәдени жаңалыққа жол ашты. Партия мүшелеріне моральдық мәселелер бойынша ар-ождан еркіндігін (соның салдарынан еркін дауыс беруді) берді, мысалы, шешек клеткалары бойынша референдумда. Бірақ партияның жетекші мүшелері, оның ішінде Сильвио Берлускони, Джулио Тремонти және Марчелло Пера (өзі католик емес, бірақ Папа Бенедикт XVI-ның досы) «қалыс қалу» жағында сөйледі (католик шіркеуінің сұрауы бойынша, референдумды заңды күшіне енгізу үшін қажетті 50% дауыс беруден аспау үшін). Пера FI мүшелерінің көпшілігімен бірге бойкоттың сәтті болуы үшін күш жұмсады, ал Берлускони мен Тремонти «қалыс қалудың» олардың жеке пікірі екенін, партияның ресми ұстанымы емес екенін нақты айтты. Саяси ғалым Джованни Орсина Берлусконизмді, яғни Forza Italia мен оның көшбасшысының идеологиясын «популизм мен либерализмнің эмульсиясы» деп анықтады, нақтырақ айтқанда – оң либерализм. Оның сөзіне қарағанда, бастапқы кезеңде екі элемент тең дәрежеде ұсынылған, бірақ 2000 жылдан кейін нарықты жақтаушы либералдық ұстанымдар әлеуметтік консервативтік ұстанымдардың пайдасына төмендеді. Берлусконизмнің негізгі идеологиялық тақырыптары ретінде Орсина «жақсы» азаматтық қоғам туралы мифті (мемлекеттік аппаратқа қарсы), «достық, минималды мемлекетті» (азаматтардың өмірін реттеудің орнына оларға қызмет етуді қамтамасыз ету), «гипополитиканы» (яғни «Бірінші Республика» кезінде итальян қоғамының гиперсаясиленуінен кейін саяси қақтығыстарды шектеу) және «жаңа ізгі элитаны» анықтауды атады. Жақсы азаматтық қоғам мен гипополитика тұжырымдары либералдық және популистік болды, ал минималды мемлекет негізінен либералдық идея, ал жаңа ізгі элита – көбінесе популистік идея. Орсинаның пікірінше, Берлусконизм «халықты» қасиетті етіп көрсетті, ол барлық ізгіліктерді бейнелейді, ал (ескі) элиталар оны «сатып кетті», бұл популистік идеологиялардың типикалық белгісі. Алайда Берлускони «халықты» жеке тұлғалардың плюралистік және әртүрлі жиынтығы ретінде қарастырды, этностық, тарихи және мәдени біртекті бірлік ретінде емес.
In 2008 Berlusconi stated that:
We want a social market economy. A democracy cannot afford citizens in poor conditions. With our book on welfare we tackle the needs of the weakest families. It is decidedly a left wing policy. This government which centrist, liberal, with Catholics and reformists, intends to advance with policies that the left wing promises by word of mouth. Sandro Bondi, a leading member of the party, wrote:
blockquote|Forza Italia considers liberal classics as Croce, Sturzo, Hayek and Einaudi as reference authors. In particular, it hark back to the social market economy of Röpke, which was conceived in reference to the traditional social teaching of the Church. Forza Italia has imparted a deep cultural innovation, combining the language of the Church tradition with the liberal and reformist thought. The party usually gave to its members freedom of conscience on moral issues (and hence a free vote), as in the case of the referendum on stem cell research, but leading members of the party, including Silvio Berlusconi, Giulio Tremonti and Marcello Pera (who is himself non Catholic, although friend of Pope Benedict XVI), spoke in favour of "abstention" (as asked by the Catholic Church, to not surpass the 50% of turnout needed for making the referendum legally binding). While Pera campaigned hard for the success of the boycott along with most FI members, both Berlusconi and Tremonti explicitly said that "abstention" was their personal opinion, not the official one of the party. The political scientist Giovanni Orsina has defined Berlusconism, as he terms the ideology of Forza Italia and its leader, as an "emulsion of populism and liberalism", more specifically right liberalism. According to him, in the initial phase, both elements were represented about equally, only after 2000 pro market liberal positions had receded in favour of more socially conservative ones. As the main ideologic themes of Berlusconism, Orsina identified the myth of the "good" civil society (as opposed to the state apparatus), a "friendly, minimal state" (providing services to citizens rather than regulating their lives), "hypopolitics" (i. e. the containment of political conflicts, after the hyper politisation of Italian society during the "First Republic") and the identification of a "new virtuous elite". The concepts of a good civil society and hypopolitics were both liberal and populist; while the minimal state was a mainly liberal idea and the new virtuous elite a chiefly populist one. According to Orsina, Berlusconism sanctified "the people" that embodied all virtues while being "betrayed" by the (old) elites, a typical element of populist ideologies. However, Berlusconi viewed "the people" as a pluralistic and diverse collection of individuals, not an ethnically, historically and culturally homogeneous unit.
Мүшелер
Партияның көпшілігі бұрынғы христиан-демократтар (DC) болды: Джузеппе Писану (DC солшыл фракциясының бұрынғы мүшесі және ішкі істер министрі), Роберто Формигони (Ломбардия президенті), Клаудио Скажола (ішкі істер және өнеркәсіп министрлерінің бұрынғысы), Энрико Ла Лоджия, Ренато Шифани, Гидо Кроссетто, Раффаэле Фитто, Джузеппе Гаргани, Альфредо Антониоцци, Джорджио Каролло, Джузеппе Кастильонье, Франческо Жиро, Луиджи Грилло, Маурицио Лупи, Марио Мантовани, Марио Мауро, Освальдо Наполи, Антонио Палмиери, Анджело Санза, Рикардо Вентре және Марчелло Вернола – осылар ең танымал мысалдардың бір бөлігі ғана. Бірнеше мүшелер бұрынғы социалистер (PSI) болды, олардың ішінде Джулио Тремонти (партия вице-президенті және бұрынғы экономика министрі), Франко Фраттини (Еуропа Комиссиясының вице-президенті), Фабрицио Чиччито (партияның ұлттық координаторы), Ренато Брунетта, Франческо Муссото, Амалия Сартори, Паоло Гуззанти және Маргарита Бонивер есімдерін атауға болады. Берлусконидің өзі, христиандық демократиялық және либералдық көзқарастарына қарамастан, ПСИ лидері Беттино Краксидің жақын досы болды (Берлускони 1948 жылғы жалпы сайлауда DC белсендісі болған). Көптегендері бұрынғы либералдар (PLI), республикашылдар (PRI) және социал-демократтар (PSDI) қатарынан шыққан: Альфредо Бионди (Forza Italia ұлттық кеңесінің президенті) және екі бұрынғы PLI лидері – Рафаэле Коста, сондай-ақ бұрынғы PSDI лидері Карло Виццини кейіннен Forza Italia депутаттары болды. Антонио Мартино мен Джанкарло Галан да бұрынғы либералдар, Яс Гавронски – жетекші республикашыл, ал Марчелло Пераның социалистік және радикалдық тарихы бар. Тіпті, бұрынғы коммунистердің де партияның жетекші мүшелері болды, мысалы, ұлттық партия координаторы Сандро Бонди және Фердинандо Адорнато.
Айырмашылығы
Өзінің құрылуынан бастап, Forza Italia еуропалық саясатқа қатысты дәстүрден тыс тәсілдерді пайдаланды. Forza Italia әдістері америкалық үлгіге жақын болды және мынадай амалдарды қолданды: стикерлер тарату, SMS хабарламалар жіберу және үгіт материалдарын жаппай таратпау. Бұған қоса, Берлусконидің "Италиялық тарих" (Una storia italiana) атты өмірбаяны кеңінен таратылды. Партия Берлусконидің бейнесіне байланысты имиджге зор тәуелді болды. Партияның әнұраны американдық үлгідегі жиындарда караоке түрінде орындалды. Ішкі оппозиция номиналды түрде болған жоқ (бірақ сенаторлар Паоло Гузанти және Рафаэле Яннуцци сияқты кейбір сынды дауыстар естілді). Партия телеарналарда жарнаманы кеңінен пайдаланды, бірақ 2000 жылдан кейін солшыл-орталық көпшілік қабылдаған заңмен бұл шектеуге ұшырады.
Италия Парламенті
Депутаттар Палатасы
Сайлау жылы
Дауыс саны (%)
Орын саны (+/−)
Көшбасшы
1994 8,138,781 (1-ші) 21.0 – Сильвио Берлускони
1996 7,712,149 (2-ші) 20.6 – Сильвио Берлускони
2001 10,923,431 (1-ші) 29.4 – Сильвио Берлускони
2006 9,045,384 (2-ші) 23.6 – Сильвио Берлускони
Республика Сенаты
Сайлау жылы
Дауыс саны (%)
Орын саны (+/−)
Көшбасшы
1994 PdL/PBG – – Сильвио Берлускони
1996 PpL – – Сильвио Берлускони
2001 CdL – – Сильвио Берлускони
2006 9,048,976 (2-ші) 23.7 – Сильвио Берлускони
Еуропалық Парламент
Еуропалық Парламент сайлауыЖылДауыс саны% Орындықтар өзгерісіЛидер 1994 10 809 139 (1-орын) 30,6 – Сильвио Берлускони 1999 7 913 948 (1-орын) 25,2 Сильвио Берлускони 2004 6 806 245 (2-орын) 20,9 Сильвио Берлускони