Италия Христиан Демократиялық Партиясы (1943-1994)

Кіріспе

Саяси партия (1943–1994)
1943–1994 жылдардағы партия

Христиан демократиясы (ХД) – Италиядағы христиандық демократиялық саяси партия. ХД 1943 жылдың 15 желтоқсанында Италия Социалдық Республикасында (нацистік оккупациядағы Италия) итальяндық Халық партиясының номиналды мұрагері ретінде құрылды, оның символы да сол – крестонос қалқаны (scudo crociato). Католиктік идеологияға негіделген, центристтік, орталық оң және орталық сол саяси фракцияларды біріктірген ХД елу жыл бойы Италия саясатында үстем рөл атқарды және құрылғаннан кейін көп ұзамай үкімет құрамына енді. Христиан-демократтар 1946 жылдан 1981 жылға дейін Италия үкіметін үздіксіз басқарды. Партия өзінің үлкен ұйымы мен ресми түсіне байланысты «Ақ кит» деп аталды. Үкіметте болған кезінде Италия Коммунистік партиясы оппозицияның ең ірі күші болды. 1946 жылдан 1994 жылға дейін ХД Италия Парламентіндегі ең ірі партия болып, Пентапартито жүйесі сияқты бірнеше коалициялық үкіметтерде билік жүргізді. Бастапқыда либералды-консервативті үкіметтерді, сондай-ақ орташа итальяндық демократиялық социалистік партияны, итальяндық либералдық партияны және итальяндық республикалық партияны қолдады, кейін Италия социалистік партиясын қамтитын солшыл орталыққа қарай бет бұрды. Партияның орнын Италия Халық партиясы, Христиан-демократиялық орталық, Біріккен христиан-демократтар және қазір де әрекет етудегі Орталық одағы сияқты кіші партиялар басты. Бұрынғы ХД мүшелері басқа партиялардың арасында да таралған, оның ішінде оңшыл орталықтағы Forza Italia және солшыл орталықтағы Демократиялық партия да бар. 1976 жылы Еуропалық халық партиясының құрылтайшы мүшесі болды.

Алғашқы жылдар

Партия 1919 жылы католик дін қызметкері Луиджи Стурцо құрған Итальян халық партиясының (ИХП) қайта жаңғыруы ретінде құрылды. ИХП 1919 және 1921 жылғы жалпы сайлауларда 20%-дан астам дауыс алды, бірақ Бенито Муссолинидің бірінші үкіметіндегі кейбір «Пополари» өкілдеріне қарамастан, 1926 жылы фашистік диктатура тарапынан заңсыз деп жарияланды. Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталысымен христиан-демократтар Италияны фашизмнен кейінгі кезеңде басқа негізгі партиялармен – Италия коммунистік партиясымен (ИКП), Италия социалистік партиясымен (ИСП), Италия либералдық партиясымен (ИЛП), Италия республикалық партиясымен (ИРП), «Іс-қимыл» партиясымен (ИҚП) және Еңбекшілер демократиялық партиясымен (ЕДП) бірлесіп ұйымдастыра бастады. 1945 жылдың желтоқсанында христиан-демократ Альсиде Де Гаспери Италияның премьер-министрі болып тағайындалды. Христиан демократиясы партиясы фашизм мен коммунизм екеуіне де қарсы болды. Сайлауда итальяндықтар тек саяси партияға ғана емес, өмір салтына қарай дауыс берді. Христиандық идеалдар көбінесе еркіндік идеясымен байланысты болды. 1946 жылғы жалпы сайлауда ХДП 35,2% дауыс жинады.

Де Гаспери және центризм

1947 жылдың мамыр айында Де Гаспери АҚШ президенті Гарри Трумэннің қысымымен коммунистік және социалистік коалициялық серіктестерімен қарым-қатынасын тоқтатты. Бұл Италия жұмысшы-социалистік партиясын (PSLI) қамтитын орталықшыл коалиция құруға мүмкіндік берді, бұл PSI-ден жекеленген орталықшыл топ, сондай-ақ оның әдеттегі одақтастары PLI және PRI. 1948 жылғы жалпы сайлауда DC Католик шіркеуі мен АҚШ-тың қолдауымен маңызды жеңіске жетті және 48,5% дауыс жинады, бұл оның ең жақсы көрсеткіші болды. Партиясы Италия парламентінде абсолютті көпшілікке ие болғанына қарамастан, Де Гаспери орталықшыл коалицияның басшысы ретінде үкімет басқаруын жалғастырды, одан 1950 жылы оңшыл саясатты күткен либералдар, ал 1951 жылы солшыл саясатты күткен демократиялық социалистер біртіндеп шығып кетті. Де Гаспери басшылығымен соғыстан кейінгі жылдардың басында кедей ауылдық аймақтарда кең ауқымды жер реформалары жүргізілді, ірі жер иелерінен жерлер тартып алынып, шаруаларға бөліп берілді. Бұған қоса, билікте болған жылдары христиан-демократтар жұмыскерлерді қанаудан қорғайтын бірқатар заңдар қабылдады, ұлттық денсаулық сақтау жүйесін құрды және Италияның ірі қалаларында қолжетімді бағадағы тұрғын үйлер салуды бастады. Де Гаспери 1953 жылға дейін премьер-министр болып қызмет етті және бір жылдан кейін қайтыс болды. Ешбір христиан-демократ оның биліктегі ұзақтығымен теңесе алмады және 1953 жылдан 1979 жылға дейін DC-нің дауыс үлесі 38-43% аралығында болғанына қарамастан, партияның біртұтастығы нашарлап, жіктелуі күшейді. Осының салдарынан премьер-министрлер жиі ауыстырылды.

Солшыл орталық үкіметтері

1954 жылдан бастап DC-ні Аминторе Фанфани, Альдо Моро және Бениньо Заккагнини сияқты прогрессивті христиан-демократтар жетектеді, олар ықпалды солшыл фракциялардың қолдауына ие болды. 1950 жылдары партия орталық немесе орташа солшыл коалицияларды құрды, тіпті Фернандо Тамброни басқарған, Италия әлеуметтік қозғалысының (MSI) парламенттік қолдауына сүйенген, қысқа мерзімді үкімет құрды – бұл фашизмнен кейінгі партия болды. 1963 жылы партия премьер-министр Альдо Моро басшылығымен PSI, PSDI және PRI партияларымен коалиция құрды, олар 16 жылдан кейін министрлік лауазымдарға оралды. 1960 және 1970 жылдары осы сияқты "органикалық солшыл орталық" үкіметтері жиі құрылды.

Тарихи келісім

1976 жылдан 1979 жылға дейін DC тарихи келісім арқылы, Итальян Коммунистік партиясының (PCI) сыртқы қолдауымен үкім жүргізді. Партияның басшысы және осы келісімді қалыптастыруға ұйытқы болған Моро Қызыл бригадалар тобымен ұрланып, өлтірілді. Бұл оқиға партия үшін үлкен соққы болды. Моро ұрланған кезде, сол уақытта Джулио Андреотти басқарған үкімет дереу қатаң позицияны қабылдады, террористердің талаптарына «мемлекет мойын бұғуға тиіс емес» деді. Бұл бұрынғы және кейінгі ұқсас жағдайлардан (мысалы, партияның Каморрамен жергілікті байланыстары арқасында құтқарылған ақы төленген Кампания облысының DC мүшесі Чиро Чириллоның ұрлануы) мүлдем өзгеше ұстаным еді. Дегенмен, бұл позицияға барлық басты партиялар, соның ішінде PCI, қолдау көрсетті, бірақ Итальяндық Социалистік партиясы (PSI) және Радикалдар екі ерекше жағдайды құрады. Андреоттиге тағылған мафиялық айыптаулар бойынша сотта, ол қауіпті саяси бәсекелесінен құтылу мүмкіндігін пайдаланып, барлық құтқару амалдарын саботаж жасады және соңында оны ұстап алғандарға өлтіруден басқа жол қалдырмады делінді. Тұтқында болған кезінде Моро Андреоттиге қатысты кейде өте сынды хаттар жазды. Кейін Мороның түрмеде жазған естеліктері бірнеше құпия жоспарларға, соның ішінде журналист Мино Пекорелли мен генерал Карло Альберто Далла Кьезаның қазасына қатысты болды.

Пентапартито

1980 жылдардың басында ДК итальяндық сайлаушылар арасындағы қолдауының бір бөлігін жоғалтты. 1981 жылы PRI партиясының өкілі Джованни Спадолини 1944 жылдан бері үкіметке жетекшілік еткен алғашқы христиан демократы емес саясаткер болды. Ол DC, PSI, PSDI, PRI және PLI партияларынан құралған, Pentapartito деп аталған коалицияны басқарды. 1983 жылғы кезекті жалпы сайлауда ДК дауыс жинауда үлкен құлдырауға ұшырады, нәтижесінде дауыстардың 32,5% ғана жиналды (1981 жылмен салыстырғанда 5,8% төмендеу). Содан кейін, PSI партиясының өркендеп келе жатқан көшбасшысы Беттино Кракси премьер-министр лауазымын қайтадан иеленді, тағы да Pentapartito үкіметінің басында тұрды. ДК 1987 жылғы жалпы сайлаудағы шамалы жақсарудан кейін (34,2%) 1987 жылы премьер-министр лауазымына оралды, ал Pentapartito коалициясы 1993 жылға дейін Италияны дерлік үздіксіз басқарып келді. Италия 1980 жылдарда тұрақты экономикалық өркендеуді бастан өткергенімен, итальян экономикасы итальян лирасының үнемі құнсыздануы және жоғары пайыздық қазына облигацияларын көптеп шығару арқасында әлсіреп қалды. Осылайша, 1982 мен 1992 жылдар аралығындағы үлкен бюджет тапшылығы елді 21-ғасырдың басына дейін мазалаған қарыздың маңызды бөлігін құрады.

Құрылғының таралуы және оның салдары

1992 жылы Миланда «Мани пулит» тергеуі басталды, оның нәтижесінде «Тангентополи» (жоғары деңгейдегі жемқорлық жүйесі) деп аталатын сыбайлас жемқорлық схемалары әшкере болды, көптеген, көбінесе даулы тұтқындаулар мен отставкаларға әкелді. 1992 жылғы жалпы сайлаудағы (29,7%) көңіл көншітпейтін нәтижеге, сондай-ақ Солтүстік Италияда «Лига Норд» партиясының күшеуіне және екі жыл бойына жалғасқан жанжалдарға (оның ішінде Андреоттиге қатысты бірнеше мафиялық тергеулер) байланысты партия 1994 жылы таратылды. 1990 жылдары осы тергеулер барысында сотталған саясаткерлердің көпшілігі ақталды, кейде заңдық формальдылықтар немесе мерзімнің өтуіне байланысты. 1992 жылы Марио Сегни «Реформа үшін халықтар» (PR) деп аталатын жаңа фракция құрды. 1993 жылғы провинциялық және муниципалдық сайлауларда ДК ауыр жеңіліске ұшырады. Кейіннен Сегнидің PR-і «Сегни келісімі» ретінде қайта құрылды, ал соңғы сауалнамалар 1994 жылғы жалпы сайлауда ДК үшін ауыр шығын болжады. Партияның имиджін өзгертуді көздеген ДК-нің соңғы хатшысы Мино Мартинаццоли партияның атын «Итальяндық халық партиясы» (PPI) деп өзгертуге шешім қабылдады. Партияның оңшыл фракциясын (бұрын Форлани басқарған) ұсынған Пьер Фердинандо Казини «Христиан-демократиялық орталық» деп аталатын жаңа партия құруға және Сильвио Берлусконидің жаңа партиясы «Forza Italia» (FI)мен одақ құруға шешім қабылдады. Солшыл фракциялар жаңа PPI-де қалды, бірақ 1993 жылы олардың аз бөлігі «Социал-христиандар» партиясын құрып, посткоммунистік «Демократиялық солшыл партиясымен» (DPS) бірікті. Кейбір оңшылдар Казинидің тым орташа екенін сезініп, «Ұлттық Альянсқа» қосылды. 1995 жылы Рокко Буттильоне басқарған оңшыл орталық «Біріккен христиан демократтары» PPI-ден бөлініп, FI-мен одақ құрды. Келесі жылдары көптеген христиан-демократтар FI-ге қосылды, нәтижесінде партия абсолютті түрде ең көп экс-ДК мүшелерін біріктірді. 1999 жылдың желтоқсанында «Forza Italia» «Еуропалық халық партиясына» толық мүше болды. PPI әдетте сол орталық саяси коалицияларда қалып, дамуын жалғастырды. 1996 жылы Франко Марини басшылығымен PPI, DPS және бірнеше кіші солшыл орталық партиялармен одақтасып, «Зәйтүн ағашы» партиясын құрды. Одақтың негізгі құрамдас бөліктері 1990 жылдарға дейінгі Италияның екі ірі саяси күштерінің заңды мұрагерлері болды және сайлауда жеңіске жетті. Бұрынғы PPI мүшесі, тәуелсіз Романо Проди тізімді басқарып, премьер-министр болды. Сауалнамалардың төмендеуіне байланысты PPI үш шағын, әлеуметтік либералды партиямен одақтасып, 2001 жылғы сайлауға қатысу үшін «Демократия – бостандық – Маргарита» (DL) партиясын құрды. DL 2002 жылы PPI және оның үш одақтасының орнын басып, ресми саяси партия ретінде құрылды. 2007 жылы DL, DPS-тің мұрагері «Солшыл демократтармен» бірігіп, «Демократиялық партияны» құрды, ол бүгінгі күні Италиядағы ең ірі солшыл саяси партиясы болып табылады.

In 1992 the Mani pulite investigation was started in Milan, uncovering the so called Tangentopoli scandals (endemic corruption practices at the highest levels), and causing numerous, often controversial, arrests and resignations. After the dismal result in the 1992 general election (29.7%), also due to the rise of Lega Nord in northern Italy and two years of mounting scandals (which included several Mafia investigations which notably touched Andreotti), the party was disbanded in 1994. In the 1990s most of the politicians prosecuted during those investigations were acquitted, sometimes however on the basis of legal formalities or on the basis of statutory time limit rules. In 1992, Mario Segni led a breakaway faction called Populars for Reform (PR). The DC suffered heavy defeats in the 1993 provincial and municipal elections. Subsequently, Segni's PR would be reformed as the Segni Pact, and contemporary polling suggested heavy losses for the DC in the upcoming 1994 general election. In hopes of changing the party's image, the DC's last secretary, Mino Martinazzoli decided to change the name of the party into the Italian People's Party (PPI). Pier Ferdinando Casini, representing the right wing faction of the party (previously led by Forlani) decided to launch a new party called Christian Democratic Centre and form an alliance with Silvio Berlusconi's new party, Forza Italia (FI). The left wing factions stayed within the new PPI, though a minority would form the Social Christians in 1993 and would join forces with the post communist Democratic Party of the Left (DPS). Some right wingers, feeling Casini was still too moderate, joined the National Alliance. In 1995, the centre right United Christian Democrats, which were led by Rocco Buttiglione, split off from the PPI and also entered in alliance with FI. In the following years, most Christian Democrats joined FI, which became the party with the most ex DC members in absolute terms. In December 1999, Forza Italia gained full membership in the European People's Party. The PPI would continue in a rump fashion, usually finding itself in left of centre political coalitions. In 1996, under Franco Marini, the PPI would ally with the DPS and several smaller centre left parties to form The Olive Tree. The alliance, whose primary components were two legal successors to the two major political forces of pre 1990s Italy, won the election. Romano Prodi, an independent former PPI member, led the list and became Prime Minister. Faced with flagging poll numbers, the PPI formed Democracy is Freedom – The Daisy (DL) after allying three other smaller, social liberal parties to contest the 2001 election. DL would be formed as an official political party in 2002, succeeding the PPI and its three allies. In 2007, DL would merge with the Democrats of the Left, the successor of the DPS, to form the Democratic Party, which is today the largest centre left political party in Italy.

Идеология

Партияның идеологиясы 19-шы ғасырдан бастап қалыптасқан христиандық демократиялық доктриналарға, католиктік әлеуметтік ілімге, Ромоло Мурри мен Луиджи Стурцоның саяси ойларына және, ең бастысы, таратылған Итальяндық Халық партиясының дәстүріне сүйенді. Папа Лев XIII-нің 1891 жылғы "Rerum novarum" және Папа Пий XI-нің 1931 жылғы "Quadragesimo anno" атты екі Папалық энцикликасы DC-нің әлеуметтік және саяси доктринасына қосымша негіз болды. Экономикалық тұрғыда DC бәсекелестікті ынтымақтастыққа артық көреді, әлеуметтік нарықтық экономика моделін қолдады және марксистік таптық күрес идеясын қабылдамады. Партия осылайша әлеуметтік топтар арасындағы ынтымақтастықты жақтады және негізінен «католиктердің саяси біртігі» принципі бойынша социализмге, коммунизмге және анархизмге қарсы итальяндық католиктердің оң және сол қанаттарын біріктіруді мақсат тұтқан, барлық ағымдарды қамтитын партия болды. Нәтижесінде, партия итальяндықтардың көпшілігін, олардың Итальяндық Коммунистік партиясына қарсы екенін көрсететін күшке ие болды. Алайда, партия бастапқыда Коммунистер мен Итальяндық Әлеуметтік Қозғалыс ұсынылған қатал оңшылдардан бірдей қашықтықта болды. Барлық ағымдарды біріктіретін партия ретінде DC Германияның Христиандық-демократиялық Одағы сияқты басқа еуропалық Христиандық-демократиялық партиялардан ерекшеленді, олар негізінен консервативті саяси топтар еді. Консервативті, сондай-ақ әлеуметтік-демократиялық және либералдық элементтерді қамтитын DC фракциялықтармен және мүшелердің партияға және көбінесе жеке басшылармен байланысты фракцияларға қос мүшелікпен сипатталды.

Фракциялар

DC фракциялары саяси спектрді солдан оңға қарай қамтыды және уақыт өте келе үнемі өзгеріп отырды. Бастапқы жылдары партияны Альчиде Де Гаспери, Джузеппе Пелла, Эцио Ванони және Марио Счелба сияқты центристтер мен либералды консерваторлар басқарды. Олардан кейін Аминторе Фанфани бастаған прогрессивтіктер билікке келді, бірақ Антонио Сегни бастаған оңшылдар оларға қарсы болды. Партияның сол қанаты, итальяндық Халық партиясының сол жағынан бастау алған (Джованни Грони, Ахилл Гранди және даулы Фернандо Тамброни), Джузеппе Доссетти, Джорджио Ла Пира, Джузеппе Лазати және Фанфани сияқты жаңа лидерлермен нығайтылды. Олардың көпшілігі еуропалық стандарттар бойынша социал-демократтар еді. Партияны көбінесе Альдо Моро, Мариано Румор (екіуі де орталық-солға жақын) және Джулио Андреотти (орталық-оңға жақын) сияқты фракциялық байланысы жоқ центристтер басқарды. Сонымен қатар, үкіметке оңшыл христиан-демократтар жетекшілік етсе, партияны солшылдар, ал керісінше басқарды. Бұл 1950-ші жылдары Фанфани партия хатшысы болғанда және үкіметті Счелба мен Сегни сияқты орталық-оңшылдар басқарғанда, сондай-ақ 1970-ші жылдардың соңында прогрессивті Бениньо Заккагнини партияны, ал Андреотти үкіметті басқарғанда орын алды. Бұл практика Вестминстер жүйесінің принциптеріне қайшы келіп, DC басқаратын үкіметтерді әлсіздетті, сондықтан партияның көптеген фракциялары арасындағы келіспеушіліктерді, тіпті үлкен көпшілікке ие болған жағдайда да, шеше алмады және итальяндық саяси жүйені іс жүзінде партикратияға (партитократияға) айналдырды. 1980-ші жылдардан бастап партия Арнальдо Форлани (партияның оң қанаты да қолдау көрсетті) бастаған орталық-оң және Сириако Де Мита (оның қолдаушылары кәсіби одақтар мен ішкі солшылдарды қамтыды) бастаған орталық-сол арасында бөлінді, ал Андреотти тепе-теңдікті сақтады. Де Мита 1982 жылдан 1989 жылға дейін партияны басқарды, партияның бірлігін сақтау үшін оны Еуропалық халықтық партияға сәйкес «консервативтік партияға» айналдыруға тырысты. Ол 1988 жылы премьер-министр болды, бірақ 1989 жылы Форлани оны алмастырды. Де Мита мен Форлани арасындағы келіспеушіліктер Андреоттиді 1989 жылдан 1992 жылға дейін премьер-министрлікке қайтарды. Берлин қабырғасының құлауы және Ұлы суық соғыстың идеологиялық қақтығысының аяқталуымен, сондай-ақ «Тангентополи» жанжалдарымен партияның гетерогенді табиғаты оның құлауына әкелді. DC мүшелерінің көп бөлігі жаңа итальяндық Халық партиясына (PPI) қосылды, бірақ бірден Пьер Фердинандо Казини бастаған бірнеше орталық-оңшыл топтар Христиан-демократиялық орталыққа (CCD) қосылды, ал басқалары тікелей «Forza Italia» партиясына қосылды. PPI-ден бөлінген Біріккен христиан демократтары (CDU) «Forza Italia» және CCD-мен бірге оңшыл «Еркіндік полюсі» коалициясына (кейіннен «Еркіндік полюсі») қосылды, ал PPI 1996 жылы орталық-сол «Зәйтүн ағашы» коалициясының құрылтайшы мүшесі болды.

The DC's factions spanned the political spectrum from left to right and continually evolved over time. In the early years, centrists and liberal conservatives such as Alcide De Gasperi, Giuseppe Pella, Ezio Vanoni and Mario Scelba led the party. After them, progressives led by Amintore Fanfani were in charge, though opposed by right wing led by Antonio Segni. The party's left wing, with its roots in the left of the late Italian People's Party (Giovanni Gronchi, Achille Grandi and controversial Fernando Tambroni), was reinforced by new leaders such as Giuseppe Dossetti, Giorgio La Pira, Giuseppe Lazzati and Fanfani himself. Most of them were social democrats by European standards. The party was often led by centrist figures unaffiliated to any faction such as Aldo Moro, Mariano Rumor (both closer to the centre left) and Giulio Andreotti (closer to the centre right). Moreover, it was often the case that if the government was led by a centre right Christian Democrat, the party was led by a left winger and vice versa. This was what happened in the 1950s when Fanfani was party secretary and the government was led by centre right figures such as Scelba and Segni, as well as in the late 1970s when Benigno Zaccagnini, a progressive, led the party and Andreotti the government. This custom, in clear contrast with the principles of a Westminster system, deeply weakened DC led governments, so that even with broad majorities they were unable to resolve differences between the several factions of the party, and ultimately turning the Italian political system into a de facto particracy (partitocrazia). From the 1980s the party was divided between the centre right led by Arnaldo Forlani (supported also by the party's right wing) and the centre left led by Ciriaco De Mita (whose supporters included trade unionists and the internal left), with Andreotti holding the balance. De Mita, who led the party from 1982 to 1989, tried to transform the party into a mainstream "conservative party" in line with the European People's Party to preserve party unity. He became Prime Minister in 1988 but was replaced by Forlani in 1989. Disagreements between de Mita and Forlani brought Andreotti back to the prime ministership from 1989 to 1992. With the fall of the Berlin Wall and the end of the great Cold War ideological conflict, and ultimately the Tangentopoli scandals, the heterogeneous nature of the party led it to its collapse. The bulk of the DC's membership joined the new Italian People's Party (PPI), but immediately several centre right elements led by Pier Ferdinando Casini joined the Christian Democratic Centre (CCD), while others directly joined Forza Italia. A split from the PPI, the United Christian Democrats (CDU), joined Forza Italia and the CCD in the centre right Pole of Freedoms coalition (later becoming the Pole for Freedoms), while the PPI was a founding member of The Olive Tree centre left coalition in 1996.

Халықтың қолдауы

Партияның алғашқы жылдарында, Италияның солтүстігінде (әсіресе Ломбардия мен Венетоның шығысында) оңтүстікке қарағанда, аталған аймақтардағы мықты католик тамырларының арқасында партия күшті болды. Оңтүстікте Бенито Муссолини билікке келгенге дейін Италияны ондаған жылдар бойы басқарған либералдық элита сайлаушылардың қолдауын сақтап тұрды, сондай-ақ Монархистік Ұлттық партия мен қарапайым халық майданы да ықпалды болды. ДК Эмилия-Романья мен Орталық Италияда өте әлсіз болды, онда Италия Коммунистік партиясы басым саяси күшке айналған еді. 1948 жылғы жалпы сайлауда партия өзінің ең жақсы нәтижесін (48,5%) көрсетті және Италия Парламентінде абсолютті көпшілікке ие болды. Партия Ломбардияның шығысында 66,8% (Бергамо провинциясында 73,6%), Венетода 60,5% (Виченца провинциясында 71,9%), Трентинода 69,6% және Фриули-Венеция-Джулияда 57,8% дауыс жинады, яғни бұл итальяндық Халық партиясының бекіністері болған жерлер. Орталық-Оңтүстікте ДК Лациода (51,9%), Абруццода (53,7%) және Кампанияда (50,5%) 50%-дан астам дауыс алды. 1950 жылдардың соңынан бастап ДК-ның қолдауы оңтүстікке қарай жылжый бастады және 1980 жылдары ол Венетодан басқа, солтүстікке қарағанда оңтүстікте күштірек болды, Венето партияның бекіністерінің бірі болып қала берді. 1983 жылғы жалпы сайлауда партия дауыс беру көрсеткіштерінде күрт төмендеді, ал оның сайлау географиясы 30, тіпті 10 жыл бұрынғыдан мүлдем өзгеше болды, себебі ең жақсы нәтиже Апулияда (46,0%) тіркелді. 1992 жылғы жалпы сайлауда бұл өзгеріс одан да айқын болды, партия оңтүстік аймақтарда 40%-дан асты (Кампанияда 41,1%, Базиликатада 44,5% және Сицилияда 41,2%), ал солтүстікте 20-25% деңгейінде қалды. Дәл сол дәстүрлі христиан-демократиялық орталықтарда күшті болған «Лига Норд» партиясының өркендеуінің нәтижесінде Пьемонтта ДК-ның үлесі 21,0%-ға дейін төмендеді («Лига» 16,3%), Батыс Ломбардияда 32,1% («Лига» 25,2%), Венетода 31,7% («Лига» 17,3%) және Фриули-Венеция-Джулияда 28,0% («Лига» 17,0%) көрсетті. ДК-ның рөлі азайғандықтан, 1919 жылғы PPI бекіністері мен ДК-ның дәстүрлі орталықтары «Лига Норд» партиясының күш базасына айналды. Сонымен қатар, ДК-ның мұрагерлері партиялары оңтүстіктегі маңызды саяси күш болып қала берді, онда христиан-демократтар мен олардың одақтастары қолданған клиенттік үкімет жүйесінің іздері қалған еді. 1996 жылғы жалпы сайлауда «Лига» Бергамо провинциясындағы 8 бірмандатты округтің 7-сін және Виченца провинциясындағы 6 округтің 5-ін жеңіп алды, 40%-дан астам дауыс жинады, ал үш негізгі пост-ДК партиясының (жаңа PPI, CCD және CDU) жиынтық көрсеткіші Кампанияда (22,3%) ең жоғары болды. 1996 жылғы Сицилия аймақтық сайлауында бұл партиялардың жиынтық көрсеткіші 26,4% құрады. 1946 жылдан бергі ДК-ның (Депутаттар палатасы) және Еуропалық парламент сайлауларының нәтижелері төмендегі кестеде көрсетілген.

In its early years, the party was stronger in Northern Italy (especially in eastern Lombardy and Veneto), due to the strong Catholic roots of those areas, than it was in the South. There, the Liberal establishment that had governed Italy for decades before the rise of Benito Mussolini still had grip on voters, as well as the Monarchist National Party and the Common Man's Front. The DC was very weak in Emilia Romagna and Central Italy, where the Italian Communist Party was the dominant political force. In the 1948 general election the party had its best result ever (48.5%) and an absolute majority in the Italian Parliament. The party won 66.8% in eastern Lombardy (73.6% in the Province of Bergamo), 60.5% in Veneto (71.9% in the Province of Vicenza), 69.6% in Trentino and 57.8% in Friuli Venezia Giulia, that is to say where the late Italian People's Party had its strongholds. In the Centre South the DC gained more than 50% of the vote in Lazio (51.9%), Abruzzo (53.7%) and Campania (50.5%). From the late 1950s, the DC's support started to move South and by the 1980s it was stronger in the South than in the North, with the exception of Veneto, which remained one of the party's strongholds. In the 1983 general election the party suffered a dramatic decrease in term of votes and its electoral geography was very different from 30 or even 10 years before, as the region where it obtained the best result was Apulia (46.0%). In the 1992 general election the shift was even more evident as the party was over the 40% mark only in some Southern regions (41.1% in Campania, 44.5 in Basilicata and 41.2% in Sicily), while it barely reached 20 25% of the vote in the North. As a result of the rise of Lega Nord, which was stronger precisely in the traditional Christian Democratic heartlands, the DC was reduced to 21.0% in Piedmont (with the League at 16.3%), 32.1% in western Lombardy (League at 25.2%), 31.7% in Veneto (League at 17.3%) and 28.0% in Friuli Venezia Giulia (League at 17.0%). As the DC's role was reduced, the 1919 PPI strongholds and the DC's traditional heartlands would become the Lega Nord's power base. Meanwhile, the successor parties of the DC continued to be key political actors only in the South, where the clientelistic way of government practised by the Christian Democrats and their allies had left a mark. In the 1996 general election the League gained 7 out of 8 single seat constituencies in the Province of Bergamo and 5 out of 6 in the Province of Vicenza, winning well over 40%, while the combined score of the three main post DC parties (the new PPI, the CCD and the CDU) was highest in Campania (22.3%). In the 1996 Sicilian regional election the combined score of those parties was 26.4%. The electoral results of the DC in general (Chamber of Deputies) and European Parliament elections since 1946 are shown in the chart below.

Даулар

Италияны 40 жылдан астам уақыт бойы Италия коммунистік партиясынан басқа таңдау жоқ болғандықтан, ДК мүшелері өз билігін теріс пайдалануға мол мүмкіндік алды, және кейбіреулері солай істеді. 1960 жылдары банан импорт квоталарын басқарудағы үлкен заңсыз табыстар, сондай-ақ қасақана қате басылған (демек, сирек) пошта маркаларын артықшылықпен бөлу сияқты алаяқтықтар орын алды. Джованни Леоне 1978 жылы «Локхид» пара алу оқиғасынан кейін Италия Республикасының Президенті лауазымынан кетуге мәжбүр болды. Кейіннен ол ақталды. Бұл партия, «Пентапартито» партиялары сияқты, «Тангентополи» жанжалына және одан кейінгі «Мани пулите» операциясына да қатысты. Сонымен қатар, 1970-1980 жылдары Оңтүстік Италия партияның негізгі бекінісіне айналғандықтан, мафия мен адал емес саясаткерлердің бірлесіп жұмыс істеуі мүмкін еді. ДК партиясы көпшілік арасында мафиямен ең көп байланысты болды. Антонио Гава, Калогеро Маннино, Вито Чианчимино, Сальво Лима және әсіресе Джулио Андреотти сияқты көшбасшылар көптеген адамдар тарапынан қарапайым жемқорлық пен мафиялық бизнестің арасындағы сұр аймақта деп есептелді, тіпті олардың көпшілігі кейіннен ақталған болса да.

Италия Парламенті

Депутаттар Палатасы
Сайлау жылы
Дауыс беру пайызы
Орындықтар+/−
Лидер
1946 8,101,004 (1-ші) 35.2 – Alcide De Gasperi
1948 12,740,042 (1-ші) 48.5 Alcide De Gasperi
1953 10,862,073 (1-ші) 40.1 Alcide De Gasperi
1958 12,520,207 (1-ші) 42.4 Amintore Fanfani
1963 11,773,182 (1-ші) 38.3 Aldo Moro
1968 12,441,553 (1-ші) 39.1 Mariano Rumor
1972 12,919,270 (1-ші) 38.7 – Arnaldo Forlani
1976 14,218,298 (1-ші) 38.7 Benigno Zaccagnini
1979 14,046,290 (1-ші) 38.3 Benigno Zaccagnini
1983 12,153,081 (1-ші) 32.9 Ciriaco De Mita
1987 13,241,188 (1-ші) 34.3 Ciriaco De Mita
1992 11,637,569 (1-ші) 29.7 Arnaldo Forlani

Республика Сенаты
Сайлау жылы
Дауыс беру пайызы
Орындықтар+/−
Лидер
1948 10,899,640 (1-ші) 48.1 – Alcide De Gasperi
1953 10,862,073 (1-ші) 40.7 Alcide De Gasperi
1958 12,520,207 (1-ші) 41.2 Amintore Fanfani
1963 10,032,458 (1-ші) 36.6 Aldo Moro
1968 10,965,790 (1-ші) 38.3 Mariano Rumor
1972 11,466,701 (1-ші) 38.1 – Arnaldo Forlani
1976 12,226,768 (1-ші) 38.9 – Benigno Zaccagnini
1979 12,018,077 (1-ші) 38.3 Benigno Zaccagnini
1983 10,081,819 (1-ші) 32.4 Ciriaco De Mita
1987 10,897,036 (1-ші) 33.6 Ciriaco De Mita
1992 9,088,494 (1-ші) 27.3 Arnaldo Forlani

Еуропалық Парламент

Еуропалық Парламент Сайлау жылы Дауыс % Орындықтар +/− Көшбасшы 1979 12 774 320 (1-ші) 36.5 – Бениньо Заккагнини 1984 11 583 767 (2-ші) 33.0 Сириако Де Мита 1989 11 451 053 (1-ші) 32.9 Арнальдо Форлани

Облыстық сайлау

Италия аймақтары Сайлау жылы Дауыс % Орындықтар +/−Лидер 1970 10 303 236 (1-ші) 37.8 – Мариано Румор 1975 10 699 576 (1-ші) 35.3 Арнальдо Форлани 1980 11 153 439 (1-ші) 36.8 Бениньо Заккагнини 1985 11 223 284 (1-ші) 35.0 Арнальдо Форлани 1990 10 651 675 (1-ші) 33.4 Арнальдо Форлани