Лондон қаласындағы Хайд-Парк Көшесі торабы

Кіріспе

Лондон, Англиядағы жол торабы

Хайд-парк Корнер Лондон, Англиядағы Найтсбридж, Белгравия және Мейфэр арасында орналасқан. Ол негізінен Хайд-парктің оңтүстік-шығыс бұрышындағы, архитектор Децимус Бертон жобалаған маңызды жол торабын білдіреді. Торабының ортасында кең жасыл алаң бар, қазір ол Бертонның Веллингтон аркасының орнына айналған. Алты көше осы торапта түйіседі: Парк-Лейн (солтүстіктен), Пикадилли (солтүстік-шығыстан), Конституция төбесі (оңтүстік-шығыстан), Гровенор-Плейс (оңтүстіктен), Гровенор-Кресент (оңтүстік-батыстан) және Найтсбридж (батыстан). Пикадилли желісімен қызмет көрсететін Хайд-парк Корнер метро станциясының көптеген кіреберіс жолдары бар, сондай-ақ оның танымал ескерткіштері де осы тораптың маңында орналасқан. Тораптың солтүстігінде Бертонның иондық экранды қақпасы арқылы Хайд-паркке кіреберіс және Ватерлоо шайқасының батыры, Веллингтонның 1-ші герцогының 18 ғасырдағы үйі – Апсли үйі орналасқан.

Орталық Лондон саябақтары

1820-ші жылдардың екінші жартысында Орман және орман шаруашылығы комиссарлары мен король Георг IV Хайд-парк пен оның төңірегін бәсекелес еуропалық астаналардың сәніне сай жаңарту қажеттігін, ал жаңа жоспардың мәні жақында салынған Бэкингем сарайына алып келетін жеңіс жолы болуы тиіс екенін шешті. Жобаны премьер-министр лорд Ливерпуль басқарды, ал Орман және орман шаруашылығы комиссарлары кеңесінің президенті Чарльз Арбутнот кеңес берді. Сәулетші ретінде Децимус Бертон таңдалды: 1828 жылы үкіметтің қоғамдық жұмыстарға жұмсаған қаражаты туралы парламенттік комиссияда куәлік берген Арбутнот, Бертонды «Регент паркі мен басқа жерлерде көргенімде, архитектуралық сұлулығымен және дұрыстығымен көзімді қуантқан жұмыстарынан кейін ұсынғанын» түсіндірді. Мұндай ғимараттар үшін классикалық стильде терезелер мен түтін шығаратын құрылымдар қажет болды, және Гай Уильямстың сөздерімен айтқанда, «Бертонның қосымша элементтерге» және құйма темір қақпалар мен қоршауларға жасаған «ерекше ұқыпты қарауы» бұрынғыдай болған емес. Сондықтан комиссия Бертонның классикалық экран, жеңіс аркасы және Бэкингем сарайына солтүстіктен жақындағандар алдымен экраннан, содан кейін аркадан өтіп, Конституция жолына бұрылып, Джон Нэштің мәрмәр аркасы арқылы сарай ауласына кіретін реттілік туралы ұсынысын қабылдады. Бертонның Римдегі Тит аркасы үлгісінде жасалған триумф аркасының бастапқы жобасы, экранның орталық және бүйір бөліктерінің үлгісі болған, техникалық тұрғыдан жақсы және экранмен үйлесімді болды, бірақ салынған аркадан өзгеше еді: алайда, Комитет бұл бастапқы жобаны жеткілікті түрде әсем деп танымады. Олар Константин аркасының үлгісінде (Нэштің мәрмәр аркасы осы үлгіде салынған) жобаны көруге ниеттенді, бірақ ол жеткілікті түрде әсем болған жоқ. Көне Рим форумында табылған үлгіде салынған, одан әлдеқайда үлкен арка 1826 жылдың 14 қаңтарында мақұлданды және қазіргі Веллингтон аркасы ретінде салынды. Тренч және оның демеушісі Джон Маннерс, Ратландтың 5-ші герцогі, мүсінге жазылушыларға мүсінді Хайд-парк бұрышындағы Бертонның триумф аркасының үстіне қоятындарын айтты: Бертон осы ұсынысқа қарсылығын «өзінің мінезіне сай, ашық және ызалы түрде» жылдар бойы білдірді, өйткені бұл мүсін оның аркасын «бұзатын» болар еді, себебі ол тым үлкен еді, сондай-ақ айналасындағы ауданды да бұзар еді, өйткені оны арканың астындағы жолға параллель емес, керісінше орналастыру қажет болар еді, бұл барлық классикалық үлгілерге қайшы келер еді. Осы үгіт-насихатқа жауап ретінде Бертонның шөбересі Фрэнсис Фейрон арканы басқа жерге көшірген жағдайда Веллингтон мүсінін алып тастауды жақтаған памфлет жазды және жариялады: Фейрон арканы «біржола оның көркем емес жүгінен босату керек» деп мәлімдеді. Арканы капитан Адриан Джонстың «Квадрига» командасы басып алды. Джонстың мүсіні Бертонның аркаға арналған мүсіні сияқты әсем емес, бірақ Уайттың мүсініне қарағанда аркамен үйлесімді, ал оның фигуралары Уайттың мүсінінен айырмашылығы арканың астындағы жолмен сәйкес келеді. Александр Мунроның «Бала мен делфин» мүсіні (Роттен Роумен қатар орналасқан роза бағында, Хайд-парк бұрышынан батысқа қарай), Елизавета қақпасы (Апсли үйінің артында), Веллингтон монументі (Парк-Лейннің батыс жағында) және Лорд Байронның мүсіні (Веллингтон монументінің қарсысындағы трафик аралында) орналасқан. Бұл термин көбінесе Хайд-парктің солтүстік-шығыс бұрышында орналасқан Сөз сөйлейтін орын үшін қате қолданылады.

During the second half of the 1820s, the Commissioners of Woods and Forests and King George IV resolved that Hyde Park, and the area around it, must be renovated to the extent of the splendour of rival European capital cities, and that the essence of the new arrangement would be a triumphal approach to Buckingham Palace, which had been recently completed. The committee of the project, led by the Prime Minister, Lord Liverpool, and advised by Charles Arbuthnot, President of the Board of Commissioners of Woods and Forests, selected Decimus Burton as the project's architect: in 1828, when giving evidence to a Parliamentary Select Committee on the Government's spending on public works, Arbuthnot explained that he had nominated Burton 'having seen in the Regent's Park, and elsewhere, works which pleased my eye, from their architectural beauty and correctness'. There were no authoritative precedents for such buildings, which required windows and chimney stacks, in the classical style, and, in the words of Guy Williams, 'Burton's reticent treatment of the supernumerary features' and of the cast iron gates and railings, was 'greatly admired'. and accepted Burton's consequent proposal for a sequence comprising a gateway and a classical screen, and a triumphal arch, which would enable those approaching Buckingham Palace from the north to ride or drive first through the screen and then through the arch, before turning left to descend Constitution Hill and enter the forecourt of Buckingham Palace through John Nash's Marble Arch. Burton's original design for the triumphal arch, which was modelled on the Arch of Titus at Rome, on which the central and side blocks of the Screen had been modelled, was more technically perfect, and coherent with the Screen, than that of the arch that was built: this original design, however, was rejected by the Committee—who had envisaged a design based on the Arch of Constantine (on which Nash's Marble Arch had been modelled)—because it was not sufficiently ostentatious. which was much larger and modelled on a fragment found in the Ancient Roman Forum, which was accepted on 14 January 1826, and subsequently built as the present Wellington Arch. Trench, and his patron John Manners, 5th Duke of Rutland, had told the public subscribers to the statue that the statue would be placed on top of Burton's triumphal arch at Hyde Park Corner: Burton expressed his opposition to this proposal 'as plainly and as vehemently as his nature allowed' consistently over successive years, because the ungainly statue would 'disfigure' his arch, for which it was much too large, and the surrounding neighbourhood, because it would have to be placed, contrary to all classical precedent, across, instead of parallel with, the roadway under the arch. In response to this advocacy, Burton's great nephew Francis Fearon compiled and published a pamphlet that advocated the removal of the Wellington statue from the arch in the event of the removal of the arch to another location: Fearon contended that the arch should be 'relieved once and for all of its unsightly load'. was occupied by a Quadriga by Captain Adrian Jones. Jones' statue is not nearly as elegant as Burton's designed statue intended for the arch, but it is more coherent with the arch than Wyatt's statue, and its figures, unlike those of Wyatt's statue, are aligned with the roadway under the arch. Alexander Munro's Boy and Dolphin statue (in a rose garden parallel to Rotten Row, going west from Hyde Park Corner), the Queen Elizabeth Gate (behind Apsley House), the Wellington Monument (off the west side of Park Lane), and a statue of Lord Byron (on a traffic island opposite the Wellington Monument). The term is often erroneously used for Speakers' Corner, at the north eastern corner of Hyde Park.

Танымал мәдениетте

1935 жылы түсірілген "Хайд Парк бұрышы" фильмі осы аймақтағы оқиғаларға арналғандықтан, атын сол жерден алған. 1952 жылы патша Георг VI қайтыс болғанда, үкіметке хабар беру үшін "Хайд Парк бұрышы" кодовое сөз ретінде пайдаланылды. "Хайд Парк бұрышы" – Netflix-тің "The Crown" сериалының бірінші маусымының екінші эпизоды. Онда Георг VI-нің өлімі және Елизавета II-нің таққа отыруы көрсетілген.