Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз халқының бірігуі (фр. Rally of the French People, RPF) – Шарль де Голль басқарған француз саяси партиясы.
The Rally of the French People (, RPF) was a French political party, led by Charles de Gaulle.
Қор
РПФ Шарль де Голль 1947 жылғы 14 сәуірде, уақытша үкімет төрағалығынан кейін бір жыл өткен соң және Төртінші Республика жарияланғаннан кейін төрт айдан кейін Страсбургте құрылған. Ол конституциялық түзетуді және президенттік үкімет орнатуды жақтады. Де Голль үшін парламенттік жүйенің ерекшелігі болған "партиялар режимі" күшті және тиімді мемлекет құруға мүмкіндік бермеді. Алайда, француз республикалық мәдениетінде демократия мен парламенттік билік ажырамас болып келді. Де Голль бонапартизмдік үкімет құруға тырысқан деп айыпталды, онда өзі жалғыз үстем билеуші болмақ. Де Голль партиялардың белгілі бір мүдделерге қызмет етуі және ұлтты бөліп тастауына қарсы болғандықтан, РПФ-ті саяси партия емес, "бірлестік" ретінде қарастырды және басқа партиялардың мүшелеріне (коммунистер мен бұрынғы Виши режимінің жақтастарынан басқа) өзге де партиялық мүшелігінен айрылмастан қосылуға рұқсат берді, бірақ бұл үміт іске аспады. 1948 жылға қарай партияның жарты миллионға жуық мүшесі болды, бұл көрсеткіш бойынша Коммунистік партиядан кейін екінші орында тұрды. РПФ «Француз әрекеті» монархистерінің, Андре Малро сияқты солшыл республикашылдардың, орталықшылдардың, Эдмон Мишеле сияқты христиан демократтарының, Жак Шабан Делмас және Мишель Дебре сияқты радикалдардың, тіпті социалистер мен коммунистердің қолдауын алды. Дегенмен, оның көптеген сайлаушылары оңшыл электораттан шыққан.
The RPF was founded by Charles de Gaulle in Strasbourg on 14 April 1947, one year after his resignation from the presidency of the provisional government and four months after the proclamation of the Fourth Republic. It advocated a constitutional revision establishing a presidential government. For de Gaulle, the "regime of the parties" which characterized the parliamentary system did not permit the advent of a strong and efficient state. However, in French Republican culture, democracy and parliamentary sovereignty were inseparable. De Gaulle was accused of wanting to establish a Bonapartist government, with himself as the single dominant ruler. As de Gaulle also opposed the parties on the basis that they served particular interests and divided the nation, he wanted the RPF to be a "rally," not a political party, and allowed members of other parties (except Communists and former Vichy regime supporters) to join without compromising their other membership, but this hope was never realized. By 1948, the party counted half a million members, just behind the Communist Party. The RPF was able to gain the support of Maurrasien royalists (of the Action Française), leftist republicans such as André Malraux, moderates, Christian democrats such as Edmond Michelet, radicals such as Jacques Chaban Delmas and Michel Debré, and even socialists and communists. Nevertheless, most of its voters came from the right wing electorate.
Сайлау рекорды
Партия муниципалдық сайлауда (1947) жеңіске жетіп, Лилль, Марсель, Бордо (Жак Шабан Делмаспен), Страсбург, Ренн, Версаль, Ле-Ман және Нанси қалаларын 35%-дан астам дауыспен бағындырды. 1947 жылы Парижде генералдың інісі Пьер де Голль қалалық кеңестің президенті болды, бұл лауазым әкімге ұқсас еді. Дегенмен, Франциядағы христиан демократиялық МРП бекіністерінде РПФ-тың көрсеткіші салыстырмалы түрде жақсы болмады. РПФ-қа қарсы парламентарийлер тағы бір голлистік үлкен жетістікке жеткеннен қорқып, кантондық сайлауды кейінге шегерді. БАҚ-тың жаулық қатысы және 1947 жылғы әлеуметтік оқиғалар партияның сайлаудағы табысын шектеді. 1949 жылғы кантондық сайлау, РПФ-тың алға жылжуынан қорқып кейінге шегерілгенімен, тағы бір РПФ жеңісін сыйлады (бірақ бұл муниципалдық сайлаудағы жеңістен кішірек болды). 1951 жылғы сайлау РПФ үшін салыстырмалы түрде сәтті болды, бірақ сайлау заңы (үйлесімдер), Үшінші күш коалициясын (MRP, SFIO, RGR және т.б.) Төртінші Республикаға қарсы партияларға (РПФ және коммунистерге) қарағанда артықшылық беру үшін жасалған, голлистік үлкен жетістікке қол жеткізуді шектеді. Ол 4 миллионнан астам дауыс (22,3%) және 117 мандат алды. 200-ден астам мандатқа үміттенеді, бірақ үйлесімдер оған мүмкіндік бермеді.
The party enjoyed success in municipal elections (1947), capturing the cities of Lille, Marseille, Bordeaux (with Jacques Chaban Delmas), Strasbourg, Rennes, Versailles, Le Mans, and Nancy with over 35% of votes. In Paris in 1947, Pierre de Gaulle, the brother of the General, became President of the municipal council, a post similar to mayor. However, the RPF's performance in the Christian Democratic MRP strongholds of rural France was relatively mediocre. Parliamentarians hostile to the RPF delayed cantonal elections in the fear of another Gaullist breakthrough. The hostility of the media and the social events of 1947 limited the party's electoral success. The 1949 cantonal elections, albeit delayed in fear of an RPF breakthrough, produced another RPF victory (although smaller than the victory in the municipal elections). The 1951 election was a relative success for the RPF, but the electoral law (apparentements), created to favor the Third Force coalition (MRP, SFIO, RGR etc.) over the anti Fourth Republic parties (RPF and the Communists), limited the Gaullist breakthrough. It obtained over 4 million votes (22.3%) and 117 seats. It had hoped for over 200 seats, which the apparentements prevented.
Саяси жеңілістер
Тек 117 орынға ие болған РПФ жаңа Ассамблеяда шешім қабылдауға аз әсер етті. 1952 жылы 27 депутат Антуан Пинай үкіметін қолдады, бірақ кейін олар партиядан шығарылды. Соңынан тағы 45 депутат голлистік партиядан кетіп қалды. 1953 жылғы қалалық сайлауда Марсель және Лилль сияқты көптеген қалаларды жоғалтқаннан кейін партияның төмендеуі басталды. Көптеген адамдар партияның жеңілістерін авторитарлық басшылыққа байланыстырды. Де Голль голлистік депутаттардан «РПФ» деген аттан бас тартуды сұрады, содан кейін 1953 жылдың маусым айында бес голлистік депутат Жозеф Ланьель үкіметіне қосылды. 1954 жылы голлистер мен коммунистердің дауысы Еуропалық қорғаныс қауымдастығы шартының қабылдануына кедергі келтірді. 1955 жылдың 13 қыркүйегінде партия ресми түрде таратылды. Голлистік депутаттар Де Голльдің қолдауысыз Ұлттық социал-республикалық орталықты құрды. Көптеген депутаттар «Жаңа Республика үшін одақ» құрып, 1958 жылы Бесінші Республиканы құруға көмектесті.
With only 117 seats, the RPF had little influence on decision making in the new Assembly. In 1952, 27 deputies voted in favor of Antoine Pinay's government before being excluded. Later, 45 other deputies left the Gaullist party. Following the loss of numerous cities, including Marseille and Lille, in the 1953 municipal elections, the party's decline started. Many people blamed its defeats on an authoritarian party leadership. De Gaulle asked the Gaullist deputies to abandon the name "RPF", then in June 1953, five Gaullist deputies joined Joseph Laniel's government. In 1954, the vote of Gaullists and Communists lead to the defeat of the European Defence Community treaty. On 13 September 1955, the party was officially dissolved. The Gaullist deputies founded the National Centre of Social Republicans without the backing of de Gaulle. Most would go on to form the Union for the New Republic and help create the Fifth Republic in 1958.