1971 жылғы Марсқа сәтсіз ұшқан ғарыш кемесі

Кіріспе

1971 жылы Марсқа жоспарланған роботтық ғарыш кемесі Mariner H (Mariner Mars '71), сондай-ақ Mariner 8 деп белгілі, Mariner Mars '71 жобасының бір бөлігі болды. Оның Марс орбитасына еніп, суреттер мен деректерді Жерге қайтаруы тиіс болған, бірақ ұшыру құралының істен шығуы Mariner 8-дің Жер орбитасына шығуына кедерлес болды және ғарыш кемесі ұшырылғаннан кейін көп ұзамай Атлант мұхитына құлап кетті.

Ғарыш кемелері мен жүйелер

"Маринер-8" ғарыш кемесі сегізбұрышты магнийлі каркасқа негізделген, оның тереңдігі және диагоналі бойынша өлшемдері жасалған. Төрт күн батареясы, әрқайсысы, каркастың үстіңгі бөлігінен сыртқа қарай созылған. Күн батареясының әр жұбы ұшынан ұшқа дейін созылып, кеңістігін қамтыды. Каркастың үстіңгі жағында екі жанармай бакі, маневрлік қозғалтқыш, ұзын, төмен күшті антенна масты және параболалық жоғары күшті антенна орнатылған. Сканерлік платформа каркастың төменгі жағына орнатылған, оған бір-бірін толықтыратын ғылыми құралдар (кең және тар бұрышты телекамералар, инфрақызыл радиометр, ультракүлгін спектрометр және инфрақызыл интерферометр спектрометр) бекітілген. Ғарыш кемесінің жалпы биіктігі – , ал ұшыру массасы – , оның ішінде пайдаланылатын материалдардың салмағы бар. Ғылыми құралдардың жалпы массасы – . Байланыс, басқару және командалық жүйеге арналған электроника каркас ішінде орналастырылған. Ғарыш кемесіне қуат 14 742 күн батареясы арқылы берілді, олардың жалпы ауданы – ауданды құрайды. Күн батареялары Жерде 800 Вт, ал Марста 500 Вт қуат өндіре алады. Қуат 20 ампер-сағаттық никель-кадмий аккумуляторында сақталды. Жетектеуді 1340 Н итермелеуге және 5 ретке дейін қайта іске қосылатын гимбалдық қозғалтқыш қамтамасыз етті. Жанармай ретінде монометилгидразин және азот тетроксиді қолданылды. Күн панельдерінің ұштарында 6 азотты газ реактивтерінің екі жиынтығы орнатылған. Бағдарды анықтау үшін Күн сенсоры, Канопус жұлдызды бақылаушы, гироскоптар, инерциялық анықтамалық бірлік және акселерометр қолданылды. Пассивті жылуды басқару каркастың сегіз жағындағы жалюзилер мен жылулық қаптамалар арқылы жүзеге асырылды. Ғарыш кемесін басқару орталық компьютер және секвенсер арқылы жүзеге асырылды, оның бортындағы жады 512 сөзден тұрады. Командалық жүйе 86 тікелей командамен, 4 сандық командамен және 5 басқару командасымен бағдарламаланған. Деректер цифрлық магнитофонға сақталды. 8 тректік таспаға 132 кбит/с жылдамдықпен 180 миллион бит сақталады. Ойнату 16, 8, 4, 2 және 1 кбит/с жылдамдықпен бір уақытта екі трек қолданылу арқылы жүзеге асырылуы мүмкін. Байланыс жолы – қос S-диапазонды 10 Вт/20 Вт трансляторлар және жоғары күшті параболалық антенна, орташа күшті мүйіз антенна немесе төмен күшті бағытталмаған антенна арқылы бір қабылдағыш.

The Mariner 8 spacecraft was built on an octagonal magnesium frame, deep and across a diagonal. Four solar panels, each , extended out from the top of the frame. Each set of two solar panels spanned from tip to tip. Also mounted on the top of the frame were two propulsion tanks, the maneuver engine, a long low gain antenna mast and a parabolic high gain antenna. A scan platform was mounted on the bottom of the frame, on which were attached the mutually bore sighted science instruments (wide and narrow angle TV cameras, infrared radiometer, ultraviolet spectrometer, and infrared interferometer spectrometer). The overall height of the spacecraft was The launch mass was , of which were expendables. The science instrumentation had a total mass of The electronics for communications and command and control were housed within the frame. Spacecraft power was provided by a total of 14,742 solar cells which made up the 4 solar panels with a total area of area. The solar panels could produce 800 W at Earth and 500 W at Mars. Power was stored in a 20 ampere hour nickel cadmium battery. Propulsion was provided by a gimbaled engine capable of 1340 N thrust and up to 5 restarts. The propellant was monomethyl hydrazine and nitrogen tetroxide. Two sets of 6 attitude control nitrogen jets were mounted on the ends of the solar panels. Attitude knowledge was provided by a Sun sensor, a Canopus star tracker, gyroscopes, an inertial reference unit, and an accelerometer. Passive thermal control was achieved through the use of louvres on the eight sides of the frame and thermal blankets. Spacecraft control was through the central computer and sequencer which had an onboard memory of 512 words. The command system was programmed with 86 direct commands, 4 quantitative commands, and 5 control commands. Data was stored on a digital reel to reel tape recorder. The 8 track tape could store 180 million bits recorded at 132 kbit/s. Playback could be done at 16, 8, 4, 2, and 1 kbit/s using two tracks at a time. Telecommunications were via dual S band 10 W/20 W transmitters and a single receiver through the high gain parabolic antenna, the medium gain horn antenna, or the low gain omnidirectional antenna.