Бенджамин Линкольн (1733-1810) – континенттік армия генералы, Массачусетс штатында туған. Әскери жолбасшы, фермер, қоғам қайраткері. Тарихтан маңызды тұлға!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Континенттік армияның генералы (1733–1810)
Continental Army general (1733–1810)
Бенджамин Линкольн (24 қаңтар 1733 ж. (Е.С. 13 қаңтар 1733 ж.) Массачусетс шығанағы провинциясының Хингхэм қаласында, полковник Бенджамин Линкольн мен оның екінші әйелі Элизабет Такстер Линкольннің алтыншы баласы және тұңғыш ұлы болып дүниеге келді. Линкольннің ата-тегі Хингхэмге алғаш қоныстанғандардың арасында болды, бастапқыда Томас Линкольн, «шебер» ретінде танымал болды, ол Массачусетс шығанағы колониясының бір бөлігі болған кезде Хингхэмге қоныстанған Линкольндердің бірі еді. Линкольннің әкесі, Саффолк округінің ең бай адамдарының бірі, 1753 жылдан 1770 жылға дейін губернатор кеңесінің мүшесі болды және 1771 жылы қайтыс болғанға дейін көптеген басқа да қоғамдық лауазымдарды атқарды. Линкольннің анасының әкесі, полковник Сэмюэл Такстер, Хингхэмдегі ең белгілі және ықпалды азаматтардың бірі, полк полковнигі болды және 1719 жылы Массачусетс пен Род-Айленд арасындағы шекараны белгілеуге жіберілген комиссия мүшесі болды. Жастайынан Линкольн отбасылық шаруашылықта жұмыс істеді және жергілікті мектепке қатысты. Ол әкесінің қадамын басып, үкіметке қатысты, 21 жасында қалалық констебль болып сайланды, ал 1755 жылы әкесі полковник болған Суффолк округі ополчениесінің 3-ші полкіне адъютант болып қосылды. Олардың он бір баласы болды, олардың жетісі ересекке дейін жетті. 1757 жылы ол Хингхэм қаласының хатшысы болып сайланды және бұл лауазымды жиырма жыл бойы атқарды. Ол француз және үнді соғысы кезінде ополчениеде белсенді болып қала берді, бірақ ешқандай әрекетке қатыспады және 1763 жылы соғыс аяқталғанда майор шеніне көтерілді. Линкольн 1765 жылы Хингхэм қалалық кеңесіне сайланды және алты жыл бойы осы лауазымды иеленді. Осы кезеңде провинцияда парламенттік салық саясатына қарсылық күшейді, колонияның саяси жағдайы шиеленісті болды. Линкольн оппозиция тарапына шығып, Хингхэмнің патриоттары арасында жетекші күшке айналды. 1770 жылы Хингхэм тұрғындары қабылдаған қаулылар тізімінде Линкольн британдық тауарларды импорттауды тоқтатуға шақыруды және Бостон қырғынын айыптауды атап өтті. 1772 жылы Линкольн Суффолк ополчениесінің 3-ші полкінің подполковнигі болып тағайындалды. Сол жылы ол провинциялық жиналысқа өкіл болып сайланды.
Benjamin Lincoln (January 24, 1733 (O. S. January 13, 1733) in Hingham, Province of Massachusetts Bay, the sixth child and first son of Colonel Benjamin Lincoln and his second wife Elizabeth Thaxter Lincoln. Lincoln's ancestors were among those who first settled in Hingham, beginning with Thomas Lincoln 'the cooper,' who was among several Lincolns who settled in Hingham when it was part of the Massachusetts Bay Colony. Lincoln's father, one of the wealthiest men in Suffolk County, served as a member of the governor's council from 1753 until 1770, and occupied many other civic posts before his death in 1771. Lincoln's maternal grandfather, Col. Samuel Thaxter, one of the most prominent and influential citizens in Hingham, became Colonel in a regiment and one of those commissioned to settle the boundary between Massachusetts and Rhode Island in 1719. In his early life, Lincoln worked on the family farm, and attended the local school. He followed his father into government, becoming town constable at 21, and in 1755 he joined the 3rd Regiment of the Suffolk County militia (where his father was colonel) as an adjutant. They had eleven children, seven of whom survived to adulthood. In 1757, he was elected the town clerk of Hingham, a post he held for twenty years. He continued to be active in the militia during the French and Indian War, but saw no action, and was promoted to major by the end of the conflict in 1763. Lincoln was elected a Hingham town selectman in 1765, a post to which he held for six years. During this tenure political opposition rose in the province to Parliamentary tax measures, polarizing the political landscape of the colony. Lincoln sided with the opposition, eventually becoming a leading force among Hingham's Patriots. In 1770, in a list of resolutions passed by the inhabitants of Hingham, Lincoln outlined the measures urged by residents towards the non importation of British goods, and he condemned the Boston Massacre. In 1772, Lincoln was promoted to lieutenant colonel of the 3rd Regiment of the Suffolk militia. That same year he won election as a representative of the town to the provincial assembly.
Америка революциясы
1774 жылы генерал Томас Гейдж колония губернаторы болып келгеннен кейін провинциялық ассамблея таратылды, бірақ Массачусетс провинциялық конгресі ретінде қайта құрылды. Линкольн осы органға сайлауда жеңіске жетіп, милиция ұйымдастыру және жабдықтауды қадағалайтын комитеттерге енгізілді, бұл 1775 жылдың сәуір айында Лексингтон және Конкорд шайқастарымен Америка Тәуелсіздік соғысы басталғанда ең маңызды мәселеге айналды. Одан кейін ол конгрестің қауіпсіздік комитетіне тағайындалды, сондай-ақ атқарушы кеңесіне сайланды, ол қоршаудағы Бостоннан тыс провинцияда атқару билігін жүзеге асырды. Ол Бостоннан тыс жаңадан құрылған Континенталдық армияға барлық түрдегі жабдықтардың жеткізілуін қамтамасыз етуге белсенді түрде қатысты, яғни көрпелерден бастап оқ-дәріге дейін керек-жарақты сатып алды.
With the arrival of General Thomas Gage as governor of the colony in 1774, the provincial assembly was dissolved, but reformed itself into the Massachusetts Provincial Congress. Lincoln continued to win election to this body, and was placed on committees overseeing militia organization and supply, a position that came to be of utmost importance when the American Revolutionary War broke out with the Battles of Lexington and Concord in April 1775. He was then appointed to the congress' committee of safety, and also was elected to its executive council, which exercised executive authority over the province outside besieged Boston. He was deeply involved in ensuring that supplies of all sorts reached the nascent Continental Army outside Boston, procuring supplies from blankets to gunpowder.
Нью-Йоркті қорғау
1776 жылдың қаңтар айында Линкольн Массачусетс ополчениесының генерал-майорына көтеріліп, штаттың жағалау қорғанысын бақылады. Британдықтар Бостонды эвакуациялағаннан кейін, ол және Континентальдық армияның генералы Артемас Уорд штаттың жағалау бекіністерін жақсартуға тырысты, сондай-ақ британдықтар қайтып келген жағдайда штаттың милиция бригадаларын дайын күйде ұстауға бұйрық алды. 1776 жылдың мамыр айында ол Бостон портынан соңғы Корольдік теңіз кемелерін сәтті ығыстырған штаттық күштерге жетекшілік етті. Ұрыс тәжірибесінің жетіспеуіне қарамастан, Линкольн Континенттік армия офицерінің комиссиясын алу үшін штат өкілдерін Континенттік Конгресске лоббилеуді бастады, егде жасымен ауырған генерал Уордтың жақын арада қызметтен кетуін күтіп. Бұл идея көбінесе қолдау тапты, бір өкіл Линкольнның «бригадир генерал лауазымына лайықты адам» және «қабілетті адам» екенін жазды, тіпті ол «көп тәжірибесі» болмаса да. Континенттік комиссия бірден берілмесе де, Линкольн 1776 жылдың қыркүйегінде штаттың генерал Джордж Вашингтонға қосылуға жіберген милиция бригадасының басшылығына тағайындалды. Линкольннің әскерлері Континенттік армияның Нью-Йорк штатындағы Уайт-Плейнсқа шегінуін қамтамасыз етті және 1776 жылдың қазан айындағы Уайт-Плейнс шайқасында армияның негізгі құрамында болды; аталған әскер бөлімі шайқаста ешқандай қатысқан жоқ. Әскерлерінің мерзімі аяқталған соң, Линкольн Массачусетске қысқа уақытқа оралып, келесі жылғы науқандарға жаңа сарбаздарды жинауға кірісті. Генерал Вашингтонның «әскери саласында ескеруге лайық адал кісі» деген ұсынысы негізінде, Конгресс 1777 жылдың 14 ақпанында Линкольнды Континенттік армияның генерал-майоры етіп бекітті. Линкольннің алғашқы міндеті Нью-Брансуикке жақын, британдық күзетшілерден 5 шақырым қашықтықтағы Нью-Джерси штатының Боунд-Брук қаласындағы алдыңғы бекініске жетекшілік ету болды. Ол штабын жақын маңдағы Ван Хорн үйіне орналастырды. Бірнеше айлық шайқастардан кейін, 1777 жылдың 13 сәуірінде оның бекінісі күтпеген шабуылға ұшырады. Боунд-Брук шайқасында Лорд Корнуоллис басқаратын әлдеқайда көп күштермен жеңіліп, тұтқынға түспей қиындықпен құтылды.
In January 1776, Lincoln was promoted to major general of the Massachusetts militia, overseeing the coastal defenses of the state. After the British evacuated Boston, he and Continental Army General Artemas Ward oversaw attempts to improve the state's coastal fortifications, and he was ordered to hold the state's militia brigades in readiness in case the British returned. In May 1776 he directed the state forces that successfully drove the last Royal Navy ships from Boston Harbor. Despite his lack of combat experience, Lincoln began lobbying state representatives to the Continental Congress for a Continental Army officers commission, anticipating that the aging and ill General Ward might soon step down. The idea was generally well received, with one representative writing that Lincoln was "a good man for a Brigadier General" and "a man of abilities", even though he had not "had much experience". While a Continental commission was not immediately forthcoming, Lincoln was placed in command of a brigade of militia the state sent to join General George Washington at New York Town in September 1776. Lincoln's troops secured the Continental retreat to White Plains, New York, and were in the main Continental formation during the subsequent Battle of White Plains in October 1776; this portion of the troops saw no action in the battle. The enlistment terms of his men expiring, Lincoln returned briefly to Massachusetts to take command of new recruits for the coming year's campaigns. Based on a recommendation from General Washington as "a gentleman well worthy of notice in the Military Line", Congress commissioned Lincoln a major general in the Continental Army on February 14, 1777. Lincoln's first command was that of a forward outpost at Bound Brook, New Jersey, only 3 mile (5 km) from British sentries outside New Brunswick. He established his headquarters at the nearby Van Horne House. After months of skirmishing, his post was the target of a surprise attack on April 13, 1777. In the Battle of Bound Brook he was defeated by a much larger force under the command of Lord Cornwallis, barely escaping capture.
Саратога
1777 жылдың шілдесінде Вашингтон өзінің ең жақсы үш офицерін – полковник Морганды, генерал Арнольдты және генерал Линкольнді Филип Шкайлерге, кейін Шкайлердің орнын басатын Хорацио Гейтске көмек көрсету үшін Нью-Йорк штатының солтүстігін генерал Джон Бургойннің Квебектен келген әскерінің ілгерілеуіне қарсы қорғауға жіберді. Линкольнге Жаңа Англия милициясының әрекеттерін үйлестіру тапсырылды. Генерал Шкайлер Линкольнге Вермонттың оңтүстігіндегі базадан, британдықтар Тикондерога фортынан Албаниге қарай оңтүстікке жылжып келе жатқанда, британдықтардың жабдықтау жолын қиындатуды тапсырды. Линкольннің жұмысын Нью-Гэмпшир милициясының басшысы Джон Старк қиындатты, ол өз күштерін Линкольннің басшылығына беруден түбірлі бас тартты. Старк бұрын Континенталдық комиссияда қызмет еткен және жоғарылаудан бас тартқандықтан отставкаға кеткен, және Континенталдық билік астында болмаса, туған Нью-Гэмпширде ғана қызмет етуге келіскен. Старк тамыздың ортасында Бенингтон шайқасында жеңіске жеткізді, нәтижесінде Бургойн әскерінен 1000 гессен сарбазы тұтқындалды немесе қаза тапты, ал Линкольннің күші әлі де өсіп жатқан болатын. Қыркүйек айының басында Линкольннің басшылығында 2000 сарбаз болды және британдықтардың жабдықтау жолына бірнеше отрядтарды жіберді. Сол отрядтардың бірі, полковник Джон Браун басқарып, Тикондерога фортының сыртындағы британдық бекіністерін сәтті шабуылдады, американдық тұтқындарды босатып, тіпті қыркүйек айының соңында фортты басып алуға сәтсіз тырысты. Осы кезде генерал Гейтс, тамызда Шкайлерден басшылықты алғаннан кейін, Линкольннің күштеріне Нью-Йорк штатының Стиллуотер маңындағы өзіне қосылуға бұйрық берді. Линкольн 22 қыркүйекте келді, Фримен фермасы шайқасынан үш күн өткен соң, онда полковник Морганның мергендері офицерлердің көп бөлігін және артиллериялықтардың үштен екі бөлігін өлтірді, нәтижесінде 10 британдық зеңбіректің 6-сы қолға түсті. Линкольннің милициясы Гадсон өзенінің шығыс жағалауын ұстап тұруға тиіс болды. Линкольннің милициясы 7 қазан күні болған Бемис биіктіктері шайқасындағы американдық жеңіске қатыспады, өйткені шайқас өзеннің батыс жағында болды, бірақ Линкольн шайқаста американдық оң жақтың басшысы болды. Бұл күштер американдық сол жақта шоғырланған аз шайқасқа қатысты. Генералдар Бенедикт Арнольд пен Энох Пур басқарған американдық күштер британдық қорғанысын бұзып, Фримен фермасында британдықтардың шағын табыстарын жойып, Бургойнді аз қашықтыққа шегінуге мәжбүр етті. Сол күні кешке Гейтс Линкольнге барлау жүргізуді тапсырды; Линкольн мен оның 1500 сарбазы британдықтарды сынап көрді, және Линкольн бұрынғы британдық бекіністерін басып алды. Кеңесте Линкольн Форт-Эдвардтағы броды Бургойн оған жетіп, Тикондерогаға қайту үшін өзеннен өтуге тырысса, оны нығайтуды ұсынды. Гейтс жоспармен келісіп, Линкольннің милициясына осылай істеуге бұйрық берді. Осы қимылдар кезінде Линкольн британдық ротамен кездесті; содан кейін болған шайқаста Линкольннің оң аяқ білегі мушкет оғынан қирады, генерал Арнольдтың Бемис биіктіктері шайқасында аяғына тиген оқ сияқты, бірақ генерал Гейтс Арнольдты Арнольдтың шайқас жоспарларымен келіспеуіне байланысты қолбасшылықтан бұрын босатқан еді. Линкольн Олбаниге жеткізілді, онда оған ем жасалды, және Бургойннің 17 қазандағы капитуляциясы туралы білді. 1778 жылдың ақпанында оның ұлы оны Хингэмге қайтаруға көмектесті, онда ол бірнеше ай бойы сауықты. Жарақат оның оң аяғын сол аяғынан екі дюйм қысқа қылды, және көп жылдар бойы білек жарасы қайта ашылып, инфекция қаупі төндірді. Сауығу кезінде Линкольн генерал Арнольдтың шені қайта орнатылғанын білді, бұл Линкольнді ең төменгі шенді генерал-майорға дейін төмендетті. Ол міндетін тастауды ойласа да, Вашингтон және Континенталдық Конгресстегі жақтастары оның армия үшін қымбат екеніне сендірді.
In July 1777, Washington dispatched three of his best officers, Colonel Morgan, General Arnold and General Lincoln north to assist Philip Schuyler, and afterward Schuyler's replacement Horatio Gates, in the defense of upstate New York against the advance of General John Burgoyne's expedition from Quebec. Lincoln was ordered to coordinate the activities of the New England militia being recruited for the effort. General Schuyler asked Lincoln, from a base in southern Vermont, to harass the British supply line as the British moved south from Fort Ticonderoga toward Albany. Lincoln's job was complicated by New Hampshire's militia leader John Stark, who categorically refused to put his forces under Lincoln's command. Stark had previously held a Continental commission and resigned over a promotion snub, and had only agreed to serve in his native New Hampshire if he was not under Continental authority. Stark led his forces to victory in the Battle of Bennington in mid August, which led to the capture or deaths of 1,000 Hessian soldiers from Burgoyne's army, while Lincoln's force was still growing. By early September Lincoln had 2,000 men under his command, and launched several detachments at the British supply line. One of those detachments, led by Colonel John Brown, successfully harassed British positions outside Fort Ticonderoga, freeing American prisoners and even making an unsuccessful attempt to capture the fort in late September. By this time General Gates, who had taken command from Schuyler in August, had ordered Lincoln's force to join him near Stillwater, New York. Lincoln arrived on September 22, three days after the strategically conclusive Battle of Freeman's Farm where Colonel Morgan's sharpshooters killed most of the officers and three quarters of the artillerymen, resulting in the capture of 6 of the 10 British cannons. There Lincoln's militia were to hold the eastern shore of the Hudson River. Lincoln's militia played no role in the American victory at the October 7 Battle of Bemis Heights, since the action took place on the western side of the river, but Lincoln was in command of the American right in the battle. These forces saw little action, which was concentrated on the American left. American forces, led by Generals Benedict Arnold and Enoch Poor, successfully breached the British defenses, undoing the small gains the British had made at Freeman's Farm and compelling Burgoyne to retreat a short distance. That evening Gates ordered Lincoln to perform reconnaissance; the British left fell back as Lincoln and his 1,500 man force probed them, and Lincoln was able to occupy the former British lines. In council that evening Lincoln recommended that the ford at Fort Edward be fortified against the possibility that Burgoyne would attempt to reach it and cross the river in an attempt to return to Ticonderoga. Gates agreed with the plan, and ordered Lincoln's militia to do so. During these movements Lincoln encountered a British company; in the ensuing skirmish Lincoln's right ankle was shattered by a musket ball, much like General Arnold was hit in the leg during his charge during the Battle of Bemis Heights, even though General Gates had already relieved Arnold of command due to insubordination in Arnold's manner of disagreement with Gates' battle plans. Lincoln was transported to Albany, where he was treated, and where he learned of Burgoyne's October 17 surrender. His son helped him return to Hingham in February 1778, where he convalesced for several months. The injury left his right leg two inches shorter than the left, and for many years the ankle wound was prone to reopening and the danger of infection. During his recovery Lincoln learned that General Arnold's seniority had been restored, reducing Lincoln to the lowest ranked major general. Although he considered resignation over the slight, Washington and supporters in the Continental Congress assured him of his value to the army.
Оңтүстік театр (17781781)
Линкольн 1778 жылдың тамызында Нью-Йорк сыртындағы Вашингтонға қосылды және қыркүйек айында Оңтүстік департаментінің қолбасшысы болып тағайындалды. Вашингтон Линкольн, Лафайетт және Ли (“Жылы атты” Генри) Клинтон мен Корнуоллис басқаратын британ әскеріне қарсы тұру үшін Оңтүстік департаментіне жіберді. Линкольн 1779 жылдың қазанында Саванна (Грузия) қаласын француздер бастаған сәтсіз қоршауға қатысты, содан кейін Оңтүстік Каролина штатының Чарльстон қаласына қайтты. Ол Чарльстон гарнизонының басшылығын алды. 1780 жылдың наурыз айында Нью-Йорктен жіберілген үлкен британ күштері қаланы қоршады. Ықшам қоршаудан кейін Линкольн 1780 жылдың 12 мамырында генерал-лейтенант сэр Генри Клинтонға 5000-нан астам әскерін тапсыруға мәжбүр болды, бірақ бұл Оңтүстік Каролина ополчениесіне және Линкольнге наразылық тудырған бірнеше континенталдық күштерге қашуға мүмкіндік берді. Линкольн әскерге зәру болғандықтан, Оңтүстік Каролина заң шығарушы органынан британдықтарға қарсы тұру үшін 1000 африка-американдық құлды қаруландыруды өтінді. Бірақ құлдардың қаруланғанын қаламағандықтан, заң шығарушы орган британдық қолбасшылармен келіссөздер жүргізіп, британ күштеріне Оңтүстік Каролина арқылы өтуге рұқсат берді. Чарльстондағы оңтүстік армиясының жеңілісі соғыстағы ең ауыр континенталдық жеңілістердің бірі болды. Линкольнге соғыс даңқынан айырылды, себебі ол Оңтүстік Каролина ополчениесі мен Лафайетт және Ли сияқты континенталдық күштердің қашуына көмектескені британдықтарды ашуландырды. Линкольн босатылды, бірақ оған қарсы тергеуде ешқандай айып тағылмады. 1780 жылдың қарашасында британдық генерал-майор Уильям Филлипске айырбасталып, Линкольн Вашингтонның бас әскеріне оралды. Ол армияның үлкен бөлігін Мэриленд штатының Хед-оф-Элк қаласынан Вирджиния штатының Хэмптон қаласына, содан кейін Йорктаунға, британдықтардың орналасқан жеріне бастап барды. Линкольн Йорктаунды қоршауда және 1781 жылдың 19 қазанында Лорд Корнуоллистің тапсыруында маңызды рөл атқарды. Корнуоллис ауруға шалдыққандықтан тапсыру рәсіміне қатыспады, орнына өзінің екінші қолбасшысы, ирландтық генерал Чарльз О’Хараны жіберді. Генерал Вашингтон О’Харадан Корнуоллистің қылышын қабылдаудан бас тартты және оған оны Линкольнге, Вашингтонның екінші қолбасшысына тапсыруды бұйырды.
Lincoln rejoined Washington outside New York in August 1778, and was appointed commander of the Southern department in September. Washington sent Lincoln, Lafayette and Lee (Henry "Light Horse Harry") to the Southern Department to oppose the British army under Clinton and Cornwallis. Lincoln participated in the unsuccessful French led siege of Savannah, Georgia in October 1779, after which he retreated to Charleston, South Carolina. He took command of the garrison of Charleston. In March 1780, the city was surrounded by a sizable British force dispatched from New York. After a relatively brief siege, Lincoln was forced to surrender more than 5,000 men to Lieutenant General Sir Henry Clinton on May 12, 1780, but did so in a way that allowed the South Carolina militia to escape as well as some Continental forces, that annoyed the British toward Lincoln. Lincoln, desperate for more troops, had pleaded with the South Carolina legislature to arm 1,000 enslaved African Americans to ward off the approaching British. Rather than see armed slaves, the legislature began negotiations with the British commanders to allow the British forces to pass through South Carolina. The loss of the southern army at Charleston was one of the worst Continental defeats of the war. He was denied the honors of war in surrendering, due to the British annoyance at his facilitating the escape of South Carolina militia units and some Continental forces, such as those with Lafayette and Lee, which deeply rankled Lincoln. Lincoln was paroled, and in the court of inquiry no charges were ever brought against him. After being exchanged for the British Major General William Phillips in November 1780, Lincoln returned to Washington's main army. He led a large portion of the Army south from Head of Elk Maryland to Hampton, Virginia, to march to the west to Yorktown where the British were encamped. Lincoln played a major role in the siege of Yorktown and the surrender of Lord Cornwallis on October 19, 1781. Cornwallis plead illness, and so did not attend the surrender ceremony, choosing instead to send his second in command, the Irish General Charles O'Hara. General Washington refused to accept Cornwallis' sword from O'Hara, directing O'Hara to present it instead to Lincoln, Washington's own second in command.
Соғыстағы хатшы (17811783)
1781 жылдан 1783 жылдың соңына дейін Линкольн АҚШ-тың бірінші соғыс министрі қызметін атқарды. Ол 1781 жылы қабылданған Конфедерация және мәңгілік одақ туралы ережелер бойынша Конфедерациялық Конгресс тағайындады. Оның орнын Континентальдық армия артиллериясының бастығы, генерал-майор Генри Нокс басты (кейін ол 1789 жылдан 1795 жылға дейін, Джордж Вашингтонның АҚШ-тың бірінші президенті ретіндегі екі мерзімінде, 1787 жылғы жаңа Федералдық Конституция бойынша АҚШ-тың бірінші соғыс хатшысы лауазымын атқарды). 1781 жылы ол Америка өнер және ғылым академиясының мүшесі болып сайланды. Соғыс министрі қызметін атқарып жүргенде Линкольн Массачусетс штатындағы Цинциннати қоғамының алғашқы мүшесі ретінде қабылданды және 1783 жылдың 9 маусымында Массачусетс қоғамының бірінші президенті болып сайланды, содан кейін 19 маусымда Джордж Вашингтонды Цинциннати қоғамының бірінші бас президенті етіп сайлауға қолдау көрсетті.
From 1781 to late 1783, Lincoln served as the first United States Secretary at War. He was appointed by the Confederation Congress under the Articles of Confederation and Perpetual Union, adopted 1781. He was succeeded in the post by Continental Army artillery chief, Major General Henry Knox, (who later continued in the position as the first United States Secretary of War from 1789 to 1795 under the new Federal Constitution of 1787, during George Washington's two terms as the first President of the United States). He was elected a Fellow of the American Academy of Arts and Sciences in 1781. While Secretary at War, Lincoln was admitted as an original member of The Society of the Cincinnati in the state of Massachusetts and was elected as the first president of the Massachusetts Society on June 9, 1783, subsequently supporting the election of George Washington as the first President General of The Society of the Cincinnati on June 19.
Соғыстан кейінгі саясат
1787 жылдың басында Линкольн батыс Массачусетс фермерлерінің көтерілісін тоқтатуға көмектесті. Олар салықтың жоғарылатылуына және үкіметтің саудасына араласуына қарсы болды, бұл көтеріліс Шейс көтерілісі деп аталды. Линкольн қарсылықты тарату үшін жеке қаржыландырылған 3000 ополченникке басшылық етті және жүзден астам адамды тұтқындады. Көтерілісшілердің федералдық қару-жарақ қоймасын басып алуға талпынуы бүкіл елде үлкен дүрбелең туғызды және Конституциялық конвенцияны шақыруға негіз болған ұлттық дағдарыстың маңызды бөлігі болды. Келесі жылы, Суффолк округінің Хингэм өкілі ретінде Линкольн 1788 жылдың 6 ақпанында 187 дауысқа 168 дауыспен ратификацияланған Массачусетс федералдық конвенциясында АҚШ Конституциясын қолдауға дауыс берді. 1789 жылдың 4 ақпанында Линкольн АҚШ Президенті мен Вице-президентінің алғашқы сайлауында сайлаушылардың дауысын алған он екі адамның бірі болды, Грузия штатынан аты-жөні белгісіз бір сайлаушы оған дауыс берді. Линкольн сонымен қатар бай кеме иесінің жесірі Сара Херси Дерби құрған Дэрби академиясының алғашқы қамқоршыларының бірі болды. Ол қоғамдық өмірде әртүрлі лауазымдарда белсенді болды, соның ішінде Массачусетс штатының вице-губернаторы және Бостон портының коллекторы қызметтерін атқарды. 1806 жылы Линкольн коллектор лауазымынан кеткісі келді, бірақ президент Томас Джефферсон оны жаңа тағайындама жасағанша қызметте қалуын өтінді. Бұл әрекет 1809 жылдың қаңтар айында Жосия Куинси III-ті Джефферсонды импичментке беруге талпынуына әкелді, бірақ Джефферсон сол жылдың наурыз айында қызметтен кетуге тиіс болды. Ол 1809 жылы қоғамдық өмірден зейнеткерлікке шығып, 1810 жылдың 9 мамырында Хингхемде қайтыс болды.
In early 1787, Lincoln helped put an end to an uprising of western Massachusetts farmers opposed to increased taxation and government coercion in their trade, known as Shays' Rebellion; Lincoln commanded 3,000 privately funded militia to disperse the opposition, and captured over one hundred. The uprising with the near capture of a federal arsenal by rebels caused a national uproar, and it was an important part of the national crisis that justified calling the Constitutional Convention. The next year, as a Suffolk County, Hingham delegate, Lincoln voted to support the United States Constitution at the Massachusetts Federal Convention, which ratified 187 to 168 on February 6, 1788. On February 4, 1789, Lincoln was one of only 12 men who received electoral votes during the first election for President and Vice President of the United States, receiving the vote of an unrecorded elector from the State of Georgia. Lincoln also served as one of the first trustees of Derby Academy, founded in Hingham by Sarah Hersey Derby, widow of a wealthy Salem shipping magnate. He stayed active in public life in various capacities, including a term as Lieutenant Governor of Massachusetts and many years as the Collector of the Port of Boston. In 1806, Lincoln attempted to resign as Collector but President Thomas Jefferson requested he stay until he appointed a successor. This act led to Representative Josiah Quincy III to attempt to have Jefferson impeached in January 1809, even though Jefferson was set to leave office in March of that year. He retired from public life in 1809 and died in Hingham on May 9, 1810.
Мұра
Линкольн Хингемдегі Ескі кеме шіркеуінің артындағы Ескі кеме зиратында жерленген. Линкольннің қосылу рәсіміне Джон Адамс, Коттон Тафтс, Роберт Трит Пэйн, Ричард Кранч және Томас Мелвилл қатысты. Линкольннің құрметіне Бостон және басқа да жерлерде бір сағат бойы қоңыраулар соғылды; кемелердің тулары, Форт-Индипенденс және Форт-Уоррендегі тулар, сондай-ақ Чарльзтаун Әскери-теңіз базасындағы тулар жартылай төмен түсірілді. Ол Америка Тәуелсіздік соғысының үш маңызды капитуляциясына қатысқан сирек адамдардың бірі болды: екі рет жеңімпаз ретінде (Йорктаунда және Саратогада), ал бір рет жеңілген тарап ретінде (Чарльстонда). Соғыстағы маңызды рөліне қарамастан, ол Континентальдық армиядағы көптеген замандастарына қарағанда аз есте қалады. Ол Массачусетс штатындағы Ауыл шаруашылығын дамыту қоғамының (M.S.P.A.) негізін қалаушы мүшесі болды – АҚШ-тағы ең алғашқы ауыл шаруашылығы қоғамдарының бірі. Қоғам 1792 жылдың 7 наурызында Массачусетс штатының заңымен құрылды. Көптеген ерекшеліктер болғанымен, Американың Оңтүстігіндегі «Линкольн» деп аталған жерлер көбінесе 16-шы президент Абрахам Линкольн есімдік емес, Бенджамин Линкольн есімімен аталады. Алабама, Джорджия, Кентукки, Миссури, Солтүстік Каролина және Теннесси штаттарындағы округтер мен/немесе қалалар оның құрметіне аталған, сондай-ақ Солтүстік Каролина (Линкольнтон), Джорджия (Линкольнтон), Вермонт (Линкольн) және Мэн (Линкольнвилл) қалалары да оның есімімен аталады. Оңтүстік Каролинаның Колумбия және Джорджияның Саванна қалаларындағы (Линкольн көшесі) көшелер, сондай-ақ Вирджиния штатының Йорктаун қаласындағы АҚШ Жағалау күзетінің оқу орталығындағы Линкольн залы оның есімін иеленеді. Линкольннің өмірінің барлық кезеңінде тұрған үйі әлі де сақталған. Ол 1972 жылы Ұлттық тарихи ескерткіш деп жарияланды және Ұлттық тарихи орындар тізіміне енгізілді. Бенджамин Линкольнның Мэри Кушингке үйленгеніне сенімді.
Lincoln is buried in the Old Ship Burying Ground behind the Old Ship Church in Hingham. Among the pallbearers at Lincoln's funeral were John Adams, Cotton Tufts, Robert Treat Paine, Richard Cranch and Thomas Melvill. In Lincoln's honor, the bells at Boston and other places were tolled for an hour; the flags of vessels, and those at Fort Independence and Fort Warren, as well as those at the Charlestown Navy Yard were lowered to half mast. He was one of the few men to have been involved in the three major surrenders of the American Revolutionary War: twice as a victor (at Yorktown and Saratoga), and once as the defeated party (at Charleston). In spite of the major role he played during the war, he tends to be less well remembered than many of his contemporaries in the Continental Army. He was a founding member of The Massachusetts Society for Promoting Agriculture (M. S. P. A.) one of the earliest agricultural societies in the United States. The Society was incorporated by an act of the Commonwealth of Massachusetts on March 7, 1792. While there are a few exceptions, places named "Lincoln" in the American South tend to be named after Benjamin Lincoln rather than Abraham Lincoln, the 16th President. Counties and/or towns in Alabama, Georgia, Kentucky, Missouri, North Carolina, and Tennessee are named in his honor, as are communities in North Carolina (Lincolnton), Georgia (Lincolnton), Vermont (Lincoln), and Maine (Lincolnville). Streets in Columbia, South Carolina, and Savannah, Georgia (Lincoln Street), bear his name, as does Lincoln Hall at the United States Coast Guard Training Center in Yorktown, Virginia. Lincoln's lifelong home still stands. It was declared a National Historic Landmark in 1972, and is listed on the National Register of Historic Places. Benjamin Lincoln is believed to have married Mary Cushing.