Кіріспе

Түрдің немесе популяцияның қоршаған ортасындағы өзгерістер оның одан әрі тіршілік етуін қауіпсіздікке түсіретін жағдай.

Экологиялық немесе қоршаған орта дағдарысы түрдің немесе популяцияның қоршаған ортасындағы өзгерістер оның одан әрі тіршілік етуін тұрақсыздағанда пайда болады. Оның маңызды себептеріне мыналар жатады:

Абиотикалық экологиялық фактордың нашарлауы (мысалы, температураның көтерілуі, жауын-шашынның азаюы)
Жыртқыштық қысымның күшеюі
Жекелемелер санының артуы (яғни, тым толу)

Эволюциялық теориядағы үзілісті тепе-теңдік теориясы, жылдам эволюцияның ықтимал қозғаушы күші ретінде сирек кездесетін экологиялық дағдарыстарды қарастырады. Соңғы геологиялық кезеңде адамның табиғи ортаға тигізген әсерінің нәтижесінде, экологиялық дағдарыс термині көбінесе адам өркениеттерінің салдарынан туындаған қоршаған орта мәселелеріне қолданылады, мысалы: климаттық дағдарыс, биоәртүрліліктің жоғалуы және пластик ластануы, бұл мәселелер 21-ші ғасырдың басында маңызды жаһандық проблемалар ретінде пайда болды.

Абиотикалық факторлар тудырған дағдарыстар

Климаттың өзгеруі экожүйелерге елеулі әсер ете бастады. Жер бетіндегі температураның көтерілуі салдарынан қар жауын азайды және теңіз деңгейі көтерілуде. Экожүйелер температураның артуына бейімделу үшін өзгереді немесе эволюциялайды. Осының салдарынан көптеген түрлер өздерінің мекендерінен қуылды. Мұзды аюлар қорғауға алынуда. Олар естіктерді аулау үшін мұзға мұқтаж, себебі естіктер – олардың негізгі азығы. Бірақ мұздықтар еруде, олардың аң аулау кезеңдерін жыл сайын қысқартуда. Нәтижесінде, мұзды аюлар қысқа дайындалу үшін жеткілікті май жинамайды, сондықтан олардың көбею деңгейі төмендеуде. Тұщы су және батпақты жерлер экожүйелері температураның артуының күшті әсерлерімен күресуде. Климаттың өзгеруі лосось пен форельге, сондай-ақ басқа да су жануарларына зиян келтіруі мүмкін. Температураның жоғарылауы лосось пен форельдің қалыпты тіршілік ету үлгісін бұзады. Суы салқын балықтар ақырында өздерінің табиғи географиялық ареалдарынан шығып, салқын су іздеп биік тауға көшіп орналасады. Көптеген түрлер жаңа жағдайларға бейімделіп, таралу аймағын полюстерге қарай жылжыта білсе, басқалары осы мүмкіндікке ие емес. Мұзды аюлар мен кейбір су жануарлары үшін көшу мүмкін емес.

Жануарлардың көптігі

Жабайы табиғатта жануарлардың санының артуы мәселесі жыртқыштар арқылы шешіледі. Жыртқыштар өздерінің жемірілерінде әлсіздік белгілерін іздеуге бейім, сондықтан әдетте ең алдымен қарт немесе ауру жануарларды жейді. Бұл, тірі қалғандардың арасында күшті ген қорын сақтау және популяцияны реттеудің қосымша нәтижесін береді. Жыртқыштардың болмауы жағдайында, жануарлар түрлерінің саны олардың қоршаған ортада таба алатын ресурстармен шектеледі, бірақ бұл міндетті түрде популяцияның артуын тоқтатпайды. Шындығында, мол ресурстар популяцияның тез өсуіне алып келуі мүмкін, нәтижесінде қоршаған орта көтере алмайтын жануарлар санына жетеді. Мұндай жағдайда, аштық, су тапшылығы және кейде сирек ресурстар үшін күшті бәсекелестік популяцияның күрт азаюына, ал қысқа мерзім ішінде – популяцияның күрт төмендеуіне әкелуі мүмкін. Леммингтер, сондай-ақ кеміргіштердің басқа да аз танымал түрлері, осындай жылдам өсім және одан кейінгі азаю циклдарымен белгілі. Идеалды жағдайда, жануарлар популяциясы өскенде, сол жануармен қоректенетін жыртқыштардың саны да артады. Туа біткен кемшіліктері немесе әлсіз гендері бар жануарлар (мысалы, төлдің әлсізі) күшті, дені сау жануарлармен азық үшін бәсекелесе алмай, өледі. Шын мәнінде, жергілікті емес жануарлар жергілікті жануарларға қарағанда артықшылықтарға ие болуы мүмкін, мысалы, жергілікті жыртқыштар үшін қолайсыз болуы мүмкін. Егер мұндай жануар бақыланбаса, ол тез көбейіп, ақырында өзінің ортасын жоя алады. Жануарлардың санының артуына шетелдік түрлердің енгізілуі себеп болған мысалдар көптеп табылады. Мысалы, Аргентинаның Патагониясында, жергілікті өзендерге және орманға форель және бұғы сияқты еуропалық түрлер енгізілді, олар тез арада жабайы апатқа айналып, жергілікті балық және емізушілер түрлерімен бәсекелесіп, кейде оларды ығыстырды. Австралияда, еуропалық иммигранттар қояндарды (қасақана емес) әкелгенде, олар бақылаусыз көбейіп, басқа жергілікті жануарларға қажетті өсімдіктерді жеп қойды. Фермерлер қояндардың санын азайту және олардың егістерге келтіретін зиянын болдырмау үшін қоян аулады. Олар сондай-ақ қояндар мен егеуқұйрықтардан қорғану үшін мысықтарды әкелді. Бұл мысықтар жергілікті жануарлардың жыртқышына айналғандықтан, қосымша мәселе тудырды.