1946 жылғы "Thunderjet" ұшақ отының тарихы

Кіріспе

1946 жылғы жауынгер-бомбалаушы ұшақтар отбасы

Republic F 84 Thunderjet – американдық турбореактивті жауынгер-бомбалаушы ұшағы. 1944 жылы АҚШ Әуе күштерінің (USAAF) «күндізгі жауынгер» ұшағына жасаған ұсынысынан пайда болған F 84 алғаш рет 1946 жылы ұшты. 1947 жылы қызметке түскенімен, Thunderjet көптеген конструкциялық және қозғалтқыш проблемаларына тап болды. 1948 жылы АҚШ Әуе күштері оның жоспарланған миссиясының ешқандай аспектісін орындай алмайтынын және бағдарламаны тоқтатуды қарастырды. 1949 жылғы F 84D үлгісіне дейін ұшақ толыққанды қолданысқа енгізілгені жайлы мәлімдеме жасалмады, ал конструкция 1951 жылы ұсынылған F 84G моделімен ғана толық жетілді. 1954 жылы тік қанатты Thunderjet-ке қанаттары бүгілген F 84F Thunderstreak және RF 84F Thunderflash фотоэскерту ұшақтары қосылды. Thunderjet Корея соғысы кезінде АҚШ-тың басты шабуылдаушы ұшағына айналды, 86 408 рет ұшып, соғыстағы барлық жер үсті нысаналарының 60% және сегіз советтік МиГ истребителін жойды. Өндірілген 7 524 F 84 ұшағының жартысынан астамы НАТО елдерінде қызмет етті, сондай-ақ ол АҚШ Әуе күштерінің Thunderbirds әуешолу тобымен алғаш ұшқан ұшақ болды. АҚШ Стратегиялық Әуе Командованиесі 1948 жылдан 1957 жылға дейін F 84 Thunderjet ұшақтарын пайдаланды. F 84 – ұшу кезінде отынды толықтыруды қолданған және Mark 7 ядролық бомбасын таси алған алғашқы жауынгер ұшағы. F 84-тің модификацияланған түрлері бірнеше ерекше жобаларда қолданылды, оның ішінде B-29 Superfortress және B-36 бомбалаушы-аналық кемелеріне FICON және Tom Tom құрылғыларын орнату, сондай-ақ эксперименталды XF 84H Thunderscreech турбовинттік ұшағы. F 84 номенклатурасы шатастыру тудыруы мүмкін. Тік қанатты F 84A-дан F 84E және F 84G модельдері Thunderjet деп аталды. F 84F Thunderstreak және RF 84F Thunderflash – әртүрлі ұшақтар. XF 84H Thunderscreech (ресми атауы емес) – F 84F-тің эксперименталды турбовинттік нұсқасы. F 84F қанатты нұсқасы қарапайым Thunderjet-тің шағын өзгеруі болуы тиіс еді, сондықтан ол негізгі F 84 нөмірін сақтап қалды. F 84F-тің өндірісіндегі кешігу тік қанатты нұсқаның тағы бір тапсырысына әкелді, ол F 84G болды.

The Republic F 84 Thunderjet was an American turbojet fighter bomber aircraft. Originating as a 1944 United States Army Air Forces (USAAF) proposal for a "day fighter", the F 84 first flew in 1946. Although it entered service in 1947, the Thunderjet was plagued by so many structural and engine problems that a 1948 U. S. Air Force review declared it unable to execute any aspect of its intended mission and considered canceling the program. The aircraft was not considered fully operational until the 1949 F 84D model and the design matured only with the definitive F 84G introduced in 1951. In 1954, the straight wing Thunderjet was joined by the swept wing F 84F Thunderstreak fighter and RF 84F Thunderflash photo reconnaissance aircraft. The Thunderjet became the USAF's primary strike aircraft during the Korean War, flying 86,408 sorties and destroying 60% of all ground targets in the war as well as eight Soviet built MiG fighters. Over half of the 7,524 F 84s produced served with NATO nations, and it was the first aircraft to fly with the U. S. Air Force Thunderbirds demonstration team. The USAF Strategic Air Command had F 84 Thunderjets in service from 1948 through 1957. The F 84 was the first production fighter aircraft to utilize inflight refueling and the first fighter capable of carrying a nuclear weapon, the Mark 7 nuclear bomb. Modified F 84s were used in several unusual projects, including the FICON and Tom Tom dockings to the B 29 Superfortress and B 36 bomber motherships, and the experimental XF 84H Thunderscreech turboprop. The F 84 nomenclature can be somewhat confusing. The straight wing F 84A to F 84E and F 84G models were called the Thunderjet. The F 84F Thunderstreak and RF 84F Thunderflash were different airplanes with swept wings. The XF 84H Thunderscreech (not its official name) was an experimental turboprop version of the F 84F. The F 84F swept wing version was intended to be a small variation of the normal Thunderjet with only a few different parts, so it kept the basic F 84 number. Production delays on the F 84F resulted in another order of the straight wing version; this was the F 84G.

Жобалау және әзірлеу

1944 жылы Republic Aviation компаниясының бас конструкторы Александр Картвели P-47 Thunderbolt поршендік қозғалтқышты ұшақтарын ауыстыру үшін турбореактивтік ұшақ құрылысын бастады. P-47 ұшағын реактивтік қозғалтқышпен жабдықтауға жасалған алғашқы әрекеттер Thunderbolt фюзеляжының үлкен көлденең қимасының салдарынан нәтижесіз болды. Оның орнына Картвели және оның командасы артқы бөлігінде осьтік компрессорлы турбореактивтік қозғалтқышы бар, ал алдыңғы бөлігінде ауа түсірілісі және қозғалтқышқа дейін созылатын ауа арналары бар, фюзеляж көлемінің көп бөлігін алып жатқан жаңа ұшақты жобалады. Отын көбінесе қалың, бірақ ламинарлық ағынды аэродинамикалық қанаттарындағы резервуарларда сақтады. 1944 жылдың 11 қыркүйегінде АҚШ Әуе күштері күндізгі истребитель үшін жалпы операциялық талаптарды жариялады, оның максималды жылдамдығы, 850 миль (1368 км) радиусы және сегіз немесе алты пулеметтен құралған қару-жарағы болуы керек еді. Сонымен қатар, жаңа ұшақ General Electric TG-180 осьтік турбореактивтік қозғалтқышын пайдалануы керек болды, ол кейін Allison J35 ретінде өндіріске түсті. Алайда, бұл талаптар тым жоғары болды, сондықтан радиус талабы 705 мильге (1135 км) дейін төмендетілді, ал қару-жарақ жиынтығы салмақты азайту үшін алты .50 калибрлі немесе төрт .60 калибрлі пулеметке дейін азайтылды. 1944 жылдың 11 қарашасында Republic компаниясы жаңа XP-84 прототипінің үш данасына тапсырыс алды, Republic оны AP-23 моделі деп атады. Жоба Lockheed P-80 Shooting Star ұшағынан артық өнімділік көрсетуі және Republic компаниясының бір орындық истребительдерді құрастыруда мол тәжірибесі болғандықтан, келісімшарт бойынша конкурс өткізілмеді. "Thunderjet" деген ат Republic Aviation дәстүрін жалғастыру үшін таңдалды, ол P-47 Thunderbolt ұшағымен басталды, сонымен қатар жаңа қозғалтқыш түрін көрсетті. 1945 жылдың 4 қаңтарында, ұшақ әуеге көтерілмес бұрын, АҚШ Әуе күштері 25 сынақ YP-84A және 75 өндірістік P-84B ұшақтарына (кейін 15 YP-84A және 85 P-84B болып өзгертілді) қосымша тапсырыс берді. Ұлттық аэронавтикалық кеңестің жел тоннеліндегі сынақтары жоғары жылдамдықтарда бойлық тұрақсыздық пен стабилизатордың қабыршақтануын көрсетті. Төмен итермелі күшке ие болған ерте турбореактивтік қозғалтқыштарды ескере отырып, ұшақтың салмағы соншалықты тез өсті, АҚШ Әуе күштері жалпы салмақ шегін белгілеуге мәжбүр болды. Бұл алдын ала сынақтардың нәтижелері үшінші прототипке, XP-84A деп аталғанға енгізілді, ол сондай-ақ қуатты J35 GE-15 қозғалтқышымен жабдықталды. XP-84 прототипінің біріншісі 1945 жылдың желтоқсан айында құрастырылды, бірақ қолайлы қозғалтқыштардың жетіспеуі ұшу сынақтарын кешіктірді. Бірінші прототип Мюрок армиялық әуе базасына (қазіргі Эдвардс әуе базасы) жеткізілді, ол 1946 жылдың 28 ақпанында майор Уоллес А. "Уолли" Лиен басқаруымен алғашқы ұшуын жасады. Тамыз айында екінші прототип қосылды, екі ұшақ та J35 GE-7 қозғалтқыштарымен ұшты. 1946 жылдың 8 қыркүйегінде екінші XP-84 АҚШ-тың ұлттық жылдамдық рекордын жаңартты, бірақ ол бір күн бұрын британдық Gloster Meteor ұшағы орнатқан әлемдік жылдамдық рекордына жете алмады. Жылдамдық рекордын жаңаруға жасалған тырабы екінші прототипті сынау бағдарламасын кешіктірді. 1947 жылдың қаңтарынан бастап Паттерсон полигонына (қазіргі Райт Паттерсон әуе базасы) жеткізілген 15 YP-84A ұшақтары XP-84 ұшақтарынан жаңартылған J35 A-15 қозғалтқышымен, төрт мұрын бөлігінде және әрбір қанат түбірінде бірден бар алты 0,50 дюймдік M2 Браунинг пулеметтерімен және әрқайсысы шамамен ұстайтын қанат ұштарындағы жанар май резервуарларымен ерекшеленді. Турбореактивтік қозғалтқыштарды жеткізудегі кешігулер мен XP-84A өндірісіне байланысты Thunderjet 1947 жылы өндірістік P-84B ұшақтары зауыттан шыға бастаған кезде тек шектеулі ұшу сынақтарынан өтті. Әсіресе, қанат ұштарындағы резервуарлардың ұшақ құрылысына тигізетін әсері толыққанды зерттелмеді, бұл кейіннен мәселе тудырды. 1947 жылғы Ұлттық қауіпсіздік заңы бойынша АҚШ Әуе күштері құрылғаннан кейін "Истребитель" атауы "Жауынгер" деп өзгертілді, ал P-84 F-84 болып өзгерді.

In 1944, Republic Aviation's chief designer, Alexander Kartveli, began working on a turbojet powered replacement for the P 47 Thunderbolt piston engined fighter aircraft. The initial attempts to redesign the P 47 to accommodate a jet engine proved futile due to the large cross section of the Thunderbolt's fuselage. Instead, Kartveli and his team designed a new aircraft with a much slimmer fuselage housing an axial compressor turbojet engine in the rear fuselage, and an air intake in the nose of the fuselage, with air ducts running from the nose to the engine and taking up much of the fuselage volume. Fuel was mainly stored in tanks in the thick, but laminar flow airfoil, unswept wings. On 11 September 1944, the USAAF released General Operational Requirements for a day fighter with a top speed of , a combat radius of 850 mile (1368 km), and armament of either eight or six machine guns. In addition, the new aircraft had to use the General Electric TG 180 axial turbojet which entered production as the Allison J35. These specifications proved to be too ambitious, however, and the radius requirement was reduced to 705 mile (1135 km) and the armament suite was reduced to six .50 caliber or four .60 caliber machine guns in order to reduce weight. On 11 November 1944, Republic received an order for three prototypes of the new XP 84 — known to Republic as the Model AP 23. Since the design promised superior performance to the Lockheed built P 80 Shooting Star and Republic had extensive experience in building single seat fighters, no competition was held for the contract. The name "Thunderjet" was chosen to continue the Republic Aviation tradition started with the P 47 Thunderbolt, while emphasizing the new method of propulsion. On 4 January 1945, even before the aircraft took to the air, the USAAF placed an additional order for 25 service test YP 84As and 75 production P 84Bs (later modified to 15 YP 84A and 85 P 84B). Meanwhile, wind tunnel testing by the National Advisory Committee for Aeronautics revealed longitudinal instability and stabilizer skin buckling at high speeds. The weight of the aircraft, a great concern given the low thrust of early turbojets, was growing so quickly that the USAAF had to set a gross weight limit of The results of this preliminary testing were incorporated into the third prototype, designated XP 84A, which was also fitted with a more powerful J35 GE 15 engine with of thrust. The first prototype XP 84 was rolled out in December 1945, but availability of suitable engines delayed flight testing. The first prototype was transferred to Muroc Army Air Field (present day Edwards Air Force Base) where it flew for the first time on 28 February 1946 with Major Wallace A. "Wally" Lien at the controls. It was joined by the second prototype in August, both aircraft flying with J35 GE 7 engines producing On 8 September 1946, the second XP 84 set a US national airspeed record of , but failed to match the world speed record of set the day before by a British Gloster Meteor. The effort to break the speed record delayed the test program with the second prototype. The 15 YP 84As, which were delivered to Patterson Field (present day Wright Patterson Air Force Base) for service tests from January 1947, differed from XP 84s by having an upgraded J35 A 15 engine, carrying six 0.50 in M2 Browning machine guns (four in the nose and one in each wing root), and having the provision for wingtip fuel tanks holding each. Due to delays with delivery of jet engines and production of the XP 84A, the Thunderjet had undergone only limited flight testing by the time production P 84Bs began to roll out of the factory in 1947. In particular, the impact of wingtip tanks on the aircraft's structure was not thoroughly studied. This proved problematic later. After the creation of the United States Air Force by the National Security Act of 1947, the "Pursuit" designation was replaced with "Fighter", and the P 84 became the F 84.

Пайдалану тарихы

F 84B, YP 84A-дан тек жылдам атылатын M3 пулеметтерімен ерекшеленді (кейін F 84-терде сегіз жоғары жылдамдықты әуе кемелері (HVAR) қанатының астына ілініп алып жүруге мүмкіндік болды), 1947 жылдың желтоқсанында Мейн штатының Бангор қаласындағы Доу-филдте 14-ші ұрыс тобымен қызметке кірді. Ұшу шектеулері дереу енгізілді, басқаруды кері бұрудан максималды жылдамдық 0,8 Мах-қа дейін шектелді, ал фюзеляж терісінің бүктелуінен максималды үдеу 5,5 g күшпен (54 м/с²) шектелді. Мұны күрделендіре түскендей, ұшақтың бөлшектерінің жетіспеушілігі мен техникалық қызмет көрсетудегі қиындықтар оған «механиктердің қасіреті» деген лақап атты берді. 1948 жылдың 24 мамырында F 84B паркінің барлығы ұшақтың қанаттарындағы конструкциялық ақауларға байланысты жерге отырғызылды. F 84C біршама сенімді J35 A 13C қозғалтқышымен жабдықталды, ол F 84B-де қолданылатын A 15 C-мен бірдей қуатты, сондай-ақ отын және электр жүйелері өзгертілді. Бұл өзгерістерден басқа, F 84C F 84B-мен дерлік бірдей болды және сол ақаулардан зардап шекті. 1948 жылғы F 84 бағдарламасын қарау нәтижесінде F 84B немесе F 84C ұшақтарының ешқайсысы өздерінің жоспарланған миссиясының ешқандай аспектісін орындауға қабілетті немесе жұмысқа жарамды емес екені анықталды. Бағдарлама тоқтатылудан құтылды, өйткені өндірісі жақсы жүріп жатқан F 84D негізгі ақауларды қанағаттанарлықтай жойды. F-80 ұшағымен сынақ ұшу кезінде Shooting Star ұшағының ұшып көтерілуі қысқа, төмен биіктікте көтерілу жылдамдығы жоғары және маневрлеу қабілеті жақсы болғанымен, F-84 көбірек бомба жүктемесін алып жүре алды, жылдамрақ болды, биік биіктікте жақсы өнімділік көрсетті және ұшу қашықтығы артық болды. Келісімге келгендей, 1949 жылы АҚШ Әуе күштері F 84B және F 84C ұшақтарына 100-ден астам жаңартулар енгізу үшін 8 миллион АҚШ долларын жұмсады, ең бастысы қанаттарды F 84D стандартына ұқсас деңгейде нығайтты. Нәтижесінде жақсартылған жағдайларға қарамастан, F 84B және F 84C екі ұшағы да 1952 жылы қызметтен шығарылды. Құрылымдық жақсартулар 1949 жылы пайдалануға берілген F 84D-де зауытта жүзеге асырылды. Қанаттары қалың алюминий қабығымен жабылды, отын жүйесі қыста JP 4 отынын пайдалана алатын етілді және қуатты J35 A 17D қозғалтқышы орнатылды. Сынақтан өтпеген қанаттың ұшындағы отын резервуарлары жоғары g маневрлері кезінде шамадан тыс бұрылуды тудыратын қанаттың құрылымдық ақауларына себеп болғаны анықталды. Бұл мәселені шешу үшін резервуарлардың сыртына кішкентай үшбұрышты қанаттар қосылды. F-84D 1952 жылы Әуе күштері қызметінен шығарылды және 1957 жылы Әуе Ұлттық гвардиясы (ANG) қызметінен шықты. Бірінші тиімді және толыққанды қабілетті Thunderjet 1950 жылы пайдалануға берілген F 84E моделі болды. Ұшақ J35 A 17 қозғалтқышымен, қанатты нығайтумен, қанаттың алдында және қанаттың артында фюзеляждың кеңейтілуімен (пилот кабинасы мен авиаэлектроника бөлімін кеңейту үшін), А 1B пулеметінің AN/APG 30 радиолокациялық радарымен және қанаттың астындағы пилондарда қосымша екі отын резервуарын орнату мүмкіндігімен жабдықталды. Соңғысы ұрыс радиусын 850 мильден (1368 км) 1000 мильге (1609 км) дейін ұлғайтты. F 84 дизайнының бастапқы жетістіктерінің бірі – 5 дюймдік HVAR зымырандары атылғаннан кейін қанатпен қатар бүгілген ракеталық тіреуіштер болды, бұл ескі бекітілген тіреуіштердің соқтығысуын азайтты. Бұл жаңалық басқа АҚШ ұшақ-жауынгерлерімен де қабылданып алынды. 1950 жылдың сәуірінде F 84E ұшақтарының жартысы ғана пайдалануға берілді. Бұл негізінен Allison қозғалтқыштарына арналған қосалқы бөлшектердің жетіспеушілігіне байланысты болды. F 84E ұшақтары айына 25 сағат ұшуға тиіс болды, бұл 100 сағатты құрады. Корея соғысы мен НАТО-ның ұшу сағаттары Allison-ның жаңа қозғалтқыштар жасау қабілетінен тез асып кетті. F 84E 1956 жылы Әуе күштері қызметінен шығарылды, 1957 жылға дейін Әуе күштері резервіне қызмет етті және 1959 жылға дейін ANG бөлімшелерімен бірге болды. Соңғы тура қанатты F 84 – F 84G, ол F 84F-тің қызметке кіргенше аралық шешім ретінде қарастырылған, бірақ НАТО әуе күштерін құру үшін көп мөлшерде тапсырыс берілді. Ол сол жақ қанатта май құю бумды, автопилотты, аспаптық қону жүйесін, J35 A 29 қозғалтқышын, ерекше жақтаулы шатырды (алдыңғы үлгілерге де қайта жабдықталған) және бір Mark 7 ядролық бомбасын алып жүруге мүмкіндік берді. F 84G 1951 жылы пайдалануға берілді, бірақ жеткізулер қозғалтқыштардың жетіспеушілігіне байланысты баяулады. Өндіріс 1953 жылдың шілдесіне дейін жалғасты, 3,025 F 84G жеткізілді, олардың 789-ы АҚШ Әуе күштеріне, ал 2,236-ы АҚШ-тың әскери көмегінің бөлігі ретінде АҚШ одақтастарына жіберілді. F 84G 1960 жылдың ортасында Әуе күштері қызметінен шығарылды.

The F 84B, which differed from the YP 84A only in having faster firing M3 machine guns (later F 84s also had provision to carry eight High Velocity Aircraft Rockets (HVAR) underwing), became operational with 14th Fighter Group at Dow Field, Bangor, Maine, in December 1947. Flight restrictions followed immediately, limiting maximum speed to Mach 0.8 due to control reversal, and limiting maximum acceleration to 5.5 g force (54 m/s2) due to wrinkling of the fuselage skin. To compound the problem, parts shortages and maintenance difficulties earned the aircraft the nickname, "Mechanic's Nightmare". On 24 May 1948, the entire F 84B fleet was grounded due to structural failures in the aircraft's wings. The F 84C featured a somewhat more reliable J35 A 13C engine of the same power as the A 15 C used by the F 84B, and modified fuel and electrical systems. Beyond these modifications, the F 84C was virtually identical to the F 84B, and suffered from the same defects. A 1948 review of the F 84 program discovered that none of the F 84B or F 84C aircraft could be considered operational or capable of executing any aspect of their intended mission. The program was saved from cancellation because the F 84D, whose production was well underway, had satisfactorily addressed the major faults. A fly off against the F 80 revealed that while the Shooting Star had a shorter takeoff roll, better low altitude climb rate and superior maneuverability, the F 84 could carry a greater bomb load, was faster, had better high altitude performance and greater range. As a compromise, the USAF in 1949 committed US$8 million to implement over 100 upgrades to all F 84Bs and F 84Cs, most notably reinforcing the wings to a similar standard to the F 84D. Despite the resultant improvements, both the F 84B and F 84C were withdrawn from service during 1952. The structural improvements were factory implemented in the F 84D, which entered service in 1949. Wings were covered with thicker aluminum skin, the fuel system was winterized and capable of using JP 4 fuel, and a more powerful J35 A 17D engine with was fitted. It had been discovered that the untested wingtip fuel tanks contributed to wing structural failures by inducing excessive twisting during high g maneuvers. To correct this, small triangular fins were added to the outside of the tanks. The F 84D was phased out of USAF service in 1952 and left Air National Guard (ANG) service in 1957. The first effective and fully capable Thunderjet was the F 84E model which entered service in 1950. The aircraft featured the J35 A 17 engine, further wing reinforcement, a fuselage extension in front of the wings and extension aft of the wings to enlarge the cockpit and the avionics bay, an A 1B gunsight with AN/APG 30 range finding radar, and provision for an additional pair of fuel tanks to be carried on underwing pylons. The latter increased the combat radius from 850 mile (1368 km) to over 1000 mile (1609 km). One improvement to the original F 84 design was rocket racks that folded flush with the wing after the 5 inch HVAR rockets were fired, which reduced drag over the older fixed mounting racks. This innovation was adopted by other US jet fighter bombers. Despite the improvements, the in service rates for the F 84E remained poor with only half of the aircraft operational in April 1950. This was primarily due to a severe shortage of spares for the Allison engines. The expectation was that F 84Es would fly 25 hours per month, accumulating 100 hours between engine overhauls. The actual flight hours for Korean War and NATO deployments rapidly outpaced the supply and Allison's ability to manufacture new engines. The F 84E was withdrawn from USAF service in 1956, serving with the Air Force Reserve until 1957 and lingering with ANG units until 1959. The final straight wing F 84 was the F 84G, intended as a stop gap until the swept wing F 84F entered service, but ordered in large numbers to build up NATO air forces. It introduced a refueling boom receptacle in the left wing, autopilot, Instrument Landing System, J35 A 29 engine with of thrust, a distinctive framed canopy (also retrofitted to earlier types), and the ability to carry a single Mark 7 nuclear bomb. The F 84G entered service in 1951, although deliveries were slowed by shortages of engines. Production continued until July 1953 with 3,025 F 84Gs delivered, with 789 going to the USAF and 2,236 to US allies as part of US military aid. The F 84G was retired from the USAF in mid 1960.

"Түндерджет" ұшатын ұшақ

Түнгі ұшақтардың көпшілігіне тән, Thunderjet ұшып көтерілу мүмкіндіктері қанағаттандырмайтын еді. Кореяның ыстық жаздарында, толық жауынгерлік жүктемемен, ұшақ ұшып көтерілу үшін тіпті RATO бөтелкелерінің (екі немесе төртеуі орнатылған, әрқайсысы 14 секунд ішінде 1000 фунт (4.4 кН) итерме күші беретін) көмегімен де 3048 метрлік ұшу-қону жолағы қажет болатын. Алдыңғы ұшақтан басқалары ракеталардың тығыз түтінінен көру мүмкіндігінен айырылды. F 84 ұшақтарын 160 миль/сағ (140 түйін, 260 км/сағ) жылдамдықпен жерден көтеруге тура келді, ал рульді толығымен артқа бұру қажет болды. Қону да шамамен осы жылдамдықпен жасалатын. Салыстыру үшін, North American P-51 Mustang шамамен 120 миль/сағ (100 түйін, 190 км/сағ) жылдамдықпен қонды. "Қызу" қону жылдамдығына қарамастан, Thunderjet аспаптармен ұшуға оңай болды және қарсы жел үлкен қиындық тудырмады. Тығыз, тік қанатының арқасында Thunderjet толық газ бергенде және төмен биіктікте Mach 0.82 шегіне жедел жетті. Ұшақта жылдамрақ ұшуға жеткілікті қуат болды, бірақ төмен биіктікте Mach шегінен асып кетсе, қанаттары сындыратын күшті көтерілу мен конструкциялық бұзылулар орын алатын. 15000 футтан (4572 метр) жоғары F 84 жылдам ұша алатын, бірақ бұл қатты дірілдеуге әкелетін. Дегенмен, әуе жылдамдығын басқару оңай болғандықтан, 10000 футтан қауіпсіз шомылу бомбалауға мүмкіндік берді. Жоғарғы жылдамдық шектеуі Кореядағы советтік Микоян-Гуревич МиГ-15 ұшақтарына қарсы қиындық тудырды. МиГ-тен баяу болған F 84, сондай-ақ, максималды бір мезгілдегі бұрылу жүктемесі тек 3g болғандықтан, тығыз бұрылуға қабілетсіз болды, одан кейін жылдамдық тез төмендеді. Екі МиГ-ті түсірген F 84E ұшқышы екінші жеңісін ұшағын қасақана көтерілуге мәжбүрлеу арқылы жеңіп алды. Оны қуған МиГ ұшақтары осы күшті маневрді орындауға үлкермеді, ал біреуі жерге құлап түсті. F 84E ұшқышының бақытына орай, ұшақ жарылмады, бірақ фюзеляжы қатты деформацияланды. F 84 тұрақты қару платформасы болды және компьютерлік нысана көздеу құрылғысы дәл ату мен бомбалауға көмектесті. Ұшқыштар Republic компаниясының ұшағының беріктігін жоғары бағалады. Ұшқыштар Thunderjet-ті "Жеңілдеткіш" деп атады. Оны "Темір бұрыш", "ауа соратын ойық", "Доңыз" ("Жер тышқаны"), және "Әлемдегі ең жылдам үш дөңгелекті велосипед", "Жерді жақсы көретін әйел" деп те атады, бұл ұзақ ұшу-қону жолдарына куәлік етеді. F 84 туралы әңгімелерде барлық ұшақтар ұшу-қону жолағының соңындағы топырақты іздейтін "сенсор" құрылғысымен жабдықталған делінеді. Құрылғы топырақтың иісін сезген кезде басқару жүйесі қосылып, ұшқышқа жерден ұшуға мүмкіндік береді. Сол сияқты, алдыңғы тіреу дөңгелегінің шұңқырында топыраққа толы қап тасымалдануы керек еді. Ұшу-қону жолағының қауіпсіз жылдамдығына жеткенде, ұшқыш топырақты дөңгелектердің астына төгіп, сенсорды алдап жібереді.

Typical of most early jets, the Thunderjet's takeoff performance left much to be desired. In hot Korean summers with a full combat load, the aircraft routinely required 3048.00 m of runway for takeoff even with the help of RATO bottles (two or four of these were carried, each producing 1,000 lbf (4.4 kN) of thrust for 14 seconds). All but the lead aircraft had their visibility obscured by the thick smoke from the rockets. F 84s had to be pulled off the ground at 160 mph (140 kn, 260 km/h) with the control stick held all the way back. Landings were made at a similar speed. For comparison, the North American P 51 Mustang landed at approximately 120 mph (100 kn, 190 km/h). Despite the "hot" landing speeds, the Thunderjet was easy to fly on instruments and crosswinds did not present much of a problem. Thanks to the thick straight wing the Thunderjet rapidly reached its Mach 0.82 limitation at full throttle and low altitude. The aircraft had sufficient power to fly faster, but exceeding the Mach limit at low altitudes resulted in a violent pitch up and structural failure causing the wings to break off. Above 15000 feet (4572 m), the F 84 could be flown faster but at the expense of severe buffeting. However, the airspeed was sufficiently easy to control to make safe dive bombing from 10,000 ft possible. The top speed limitation proved troublesome against Soviet Mikoyan Gurevich MiG 15s in Korea. Slower than the MiG, the F 84 was also unable to turn tightly with a maximum instantaneous turn load of only 3 gs followed by rapid loss of airspeed. One F 84E pilot credited with two MiG kills achieved his second victory by intentionally flying his aircraft into pitch up. The MiGs chasing him were unable to follow the violent maneuver and one crashed into the ground. Luckily for the F 84E pilot, the aircraft did not disintegrate but the airframe did suffer heavy warping. The F 84 was a stable gun platform and the computing gunsight aided in accurate gunnery and bombing. Pilots praised the aircraft for Republic's legendary ruggedness. Pilots nicknamed the Thunderjet "The Lead Sled". It was also called "The Iron Crowbar", "a hole sucking air", "The Hog" ("The Groundhog"), and "The World's Fastest Tricycle", "Ground Loving Whore" as a testament to its long takeoff rolls. F 84 lore stated that all aircraft were equipped with a "sniffer" device that, upon passing takeoff safety speed, would look for the dirt at the end of the runway. As soon as the device could smell the dirt, the controls would turn on and let the pilot fly off the ground. In the same vein, it was suggested a bag of dirt should be carried in the front landing gear well. Upon reaching takeoff safety speed, the pilot would dump the dirt under the wheels, fooling the sniffer device.

Корей соғысы

"Тандерджет" Корея соғысында ерекше көзге түсті. 1950 жылдың қазанында Қытай Халық Республикасы соғысқа қатысқаннан кейін, АҚШ-тың Бірінші әуе күштері F-84 ұшақтарының Кореяға жіберуін сұрады. F-84B және F-84C ұшақтарының J35 қозғалтқыштарының қызмет мерзімі 40 сағатты құрағандықтан, оларды шетелге орналастыру мүмкін болмады. Ал F-84D және F-84E үлгілері жақсырақ болды, сондықтан F-84E ұшақтарымен жабдықталған 27-ші эскадрилья "Батан" әуе кемесімен Қиыр Шығысқа аттанды және 1950 жылдың 30 қарашасында Жапонияға жетті. Техникалық қызмет көрсеткеннен кейін, F-84 ұшақтары Тэгу әуежайына (K2 деп белгіленген) көшірілді және 1950 жылдың 7 желтоқсанында алғашқы жауынгерлік миссияларын орындады. Ұшақтарға бастапқыда B-29 Superfortress бомбалаушыларын сүйемелдеу міндеті жүктелді. Бірінші "Тандерджеттің" әуедегі жеңісі 1951 жылдың 21 қаңтарында тіркелді, бірақ оның құны екі F-84 ұшағы болды. F-84, жылдамдығы мен маневрлілігі жоғары советтік Микоян-Гуревич МиГ-15 ұшағына қарағанда нашар болды, ал МиГ-ке қарсы әуе миссиясы жақын арада F-86 Sabre ұшағына берілді. F-84 жердегі нысаналарды шабуылдау рөліне ауысты, онда ол өте табысты болды. Кореяда F-84 ұшақтарын пайдаланған бөлімшелердің саны АҚШ-тан Ұлттық гвардия әскерлерін шақыру және театрдегі F-80 эскадрильяларын қайта жарақтандыру арқылы біртіндеп артты. F-84 барлығы 86 408 миссияға қатысып, 55 586 тонна бомба, 6 129 тонна напалм және 22 154 ракета атты. АҚШ Әуе күштері F-84 ұшақтары соғыста жойылған барлық жер үсті нысаналарының 60%-ы үшін жауапты екенін мәлімдеді. F-84 ұшақтарының ерекше операцияларының бірі – 1952 жылы Суйхо тоғанына жасалған шабуыл. Соғыс кезінде F-84 әуеде отын құюды қолданған АҚШ Әуе күштерінің алғашқы истребителі болды. Әуе шайқастарында F-84 ұшқыштары сегіз МиГ-15 ұшағын жоқ қылды, ал советтік тарап 64 ұшақты жоғалтқанын мәлімдеді. Барлығы 335 F-84D, E және G үлгілері жойылды. 1953 жылғы АҚШ Әуе күштерінің статистикалық жинағына сәйкес, Корея соғысы кезінде 305 F-84 ұшағы жоғалды, оның ішінде 249-ы жауынгерлік миссияларда, ал 56-сы жауынгерлік емес жағдайларда.

The Thunderjet had a distinguished record during the Korean War. After the entry of the People's Republic of China into the war in October 1950, the US Fifth Air Force requested that a wing of F 84s be sent to Korea. While the F 84B and F 84C could not be deployed overseas because their J35 engines had a service life of only 40 hours, the F 84D and F 84E were more suitable, and so the F 84E equipped 27th Fighter Escort Group was sent to the Far East aboard the aircraft carrier Bataan, which arrived in Japan on 30 November 1950. After maintenance, the F 84s moved to Taegu airfield (known as K 2), flying its first operational missions on 7 December 1950. The aircraft were initially tasked with escorting the B 29 Superfortress bombers. The first Thunderjet air to air victory was scored on 21 January 1951 at the cost of two F 84s. The F 84 was outmatched by the swept wing Soviet Mikoyan Gurevich MiG 15, which was both faster and more manoeuvrable, and the MiG counter air mission was soon given to the F 86 Sabre. The F 84 switched to the ground attack role at which it excelled. The number of units operating the F 84 over Korea gradually increased, both by bringing over Air National Guard Groups from the US, and converting F 80 squadrons already in theater. The F 84 flew a total of 86,408 missions, dropping 55,586 tons (50,427 metric tons) of bombs and 6,129 tons (5,560 metric tons) of napalm, and firing 22,154 rockets. The USAF claimed F 84s were responsible for 60% of all ground targets destroyed in the war. Notable F 84 operations included the 1952 attack on the Sui ho Dam. During the war, the F 84 became the first USAF fighter to utilize aerial refueling. In aerial combat, F 84 pilots were credited with eight MiG 15 kills against a Soviet claimed loss of 64 aircraft. The total losses were 335 F 84D, E and G models. According to the USAF FY1953 statistical digest, during the Korean war, 305 F 84s were lost, including 249 in combat missions and 56 non combat losses.

Португалия

Португалия алғашқы F 84 ұшақтарын 1953 жылдың қаңтарында алды, кейіннен 25 жаңа F 84G ұшағы USAFE қорынан және басқа еуропалық операторлардан жеткізілді, нәтижесінде жалпы саны 125 F 84G ұшағына жетті. Олар Португалия Әуе Күштерінің алғашқы реактивтік истребительдері болды. Португалияда екі эскадрилья құрылды, олар F 84 ұшақтарын әуе қорғанысы және жердегі нысандарға шабуыл жасау міндеттерінде пайдаланды, ал Thunderjet сонымен қатар "Dragões" атты акробатикалық командасын жарақтандырды. 1960 жылы екі операциялық F 84 эскадрильясы таратылып, қалған F 84 ұшақтары оқу бөлімдеріне берілді. Алайда, 1961 жылы Анголада португалдық үкіметке қарсы көтеріліс басталды, осыған байланысты 25 F 84G ұшағы OGMA компаниясымен жөнделіп, Анголаға жіберілді, ал алғашқы ұшақ сол жылдың тамызында Луандаға жетті. Олар 91-ші эскадрильяны құрып, сепаратистік күштерге қарсы бомбалармен, ракеталармен және пулеметтермен шабуылдар жасады. 1966 жылы Родезия тәуелсіздік туралы бір жақты декларация жасағаннан кейін, және Ұлыбритания Корольдік Теңіз Флоты Родезияға Бейра порты арқылы отын жеткізілімін тоқтатуға бағытталған Бейра патрулін енгізгеннен кейін, Луандадан Мозамбикке сегіз F 84 ұшағы жіберілді. Олар Ұлыбритания күштерімен қақтығыстарға жол бермеу үшін күзеттік міндеттерді атқарды, әскери қимылдар қаупі сейілгеннен кейін ұшақтар Анголаға қайтарылды. F 84 ұшақтарының тозуы жоғары болды, 1973 жылға қарай тек бес F 84 ұшағы ғана қолданыста қалды, ал соңғы үлгілері сол жылы қызметтен алынды, бірақ F 84G ресми түрде 1975 жылдың қазанына дейін Португалия қызметінде болды.

Қытай Республикасы

Қытай Республикасы Әуе күштері 1953 жылдан бастап АҚШ Әуе күшінен пайдаланылмаған F 84G ұшақтарын алды, ал 1958 жылы екінші Тайвань бұғазы дағдарысы кезінде оның F 84 ұшақтары Халықтық азаттық армиясының Әуе күштерінің МиГ-15 және МиГ-17 истребителдерімен әуеде шайқасты, екі тарап та шығынға ұшырады. Қытай Республикасы сол жылдың соңында Thunderjet ұшақтарын F 100 ұшақтарымен алмастырды.

Ерекше жетістіктер

F 84 – АҚШ Әуе күштерінің Thunderbirds тобы алғаш ұшқан ұшақ, ол 1953 жылдан 1955 жылға дейін F 84G Thunderjets, ал 1955 жылдан 1956 жылға дейін F 84F Thunderstreaks ұшақтарын пайдаланды. F 84E ұшағын Еуропадағы АҚШ Әуе күштерінің (USAFE) «Скайблейзерс» тобы да ұшқан. 1946 жылдың 7 қыркүйегінде екінші XP 84 прототипі 607,2 миль/сағ (527,6 түйін, 977,2 км/сағ) жылдамдықпен ұлттық рекорд орнатты, бұл британдық Gloster Meteor ұшағының 612,2 миль/сағ (532,0 түйін, 985,2 км/сағ) әлемдік рекордынан сәл төмен болды. Алайда, бұл рекордтардың ешқайсысы 1941 жылдың сәуір айында Me 163A зымыран ұшағының 624,2 миль/сағ жылдамдығымен көрсеткен соғыс кезеңіндегі жетістігіне жете алмады. Бұл көрсеткіш алғаш рет 1947 жылдың тамызында американдық Douglas D 558 I Skystreak ұшағымен күшін жойды, ол F 84 сияқты Allison J35 турбореактивті қозғалтқышын пайдаланды. 1950 жылдың 22 қыркүйегінде Дэвид С. Шиллинг пен полковник Уильям Ричи басқарған екі EF 84E ұшағы, британдық Flight Refuelling Limited компаниясына тиесілі Avro Lincoln танкерлерінен зондтық-дрог жүйесі арқылы жанармай құйып алып, Солтүстік Атлантика арқылы Ұлыбританиядан АҚШ-қа ұшты. Ричидің ұшағы Ньюфаундленд үстінде жанармайсыз қалды, бірақ екінші ұшақ сәтті қонды, сапар 10 сағат 2 минутқа созылып, үш рет әуеде жанармай құю қажет болды. Бұл ұшу Атлантика мұхиты арқылы көптеген истребительдерді жылдам тасымалдауға болатынын көрсетті. F 84G – әуеде жанармай құю мүмкіндігіне ие алғашқы истребитель және ядролық бомба тасымалдайтын бірінші бір орындық ұшақ. 1953 жылдың 20 тамызында 508-ші стратегиялық истребительдер қанатының 17 F 84G ұшағы әуеде жанармай құюды пайдаланып, АҚШ-тан Ұлыбританияға ұшты. Бұл 7218 шақырымдық сапар сол кезде реактивтік истребительдердің тоқтамай жасаған ең ұзақ рейсі болды. 1955 жылы F 84G тіркемеден тік ұшу жасаған алғашқы ұшақ атанды.