Екінші дүниежүзілік соғыстағы британдық «Бофортер» ұшағы
Bristol Beaufighter
Бристоль Beaufighter: Екінші дүниежүзілік соғыстағы британдық көпүрлі ұшақ. Түндегі күресші, зымырандық шабуылдаушы, теңіз шабуылдаушысы ретінде қолданылды. 🚀🛡️🌊
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Екінші дүниежүзілік соғыс кезеңінің британдық ауыр истребитель ұшағы
British heavy fighter aircraft of the WWII era
the aircraft
Bristol Type 156 Beaufighter (көбінесе Beau деп аталады) – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Bristol Aeroplane Company компаниясымен жасалған британдық көп мақсатты ұшақ. Алғашқыда ол "Бристоль Бофорт" торпедалық бомбалаушысының ауыр истребитель нұсқасы ретінде жоспарланған. Beaufighter тиімді түнгі жауынгер болып көрсетті және Ұлыбритания шайқасы кезінде Корольдік әуе күштерінің (RAF) қарулы күштерінде қолданысқа енді. Оның үлкен өлшемі ауыр қару-жарақ пен ерте дабыл радарларын айтарлықтай өнімділікті төмендетпестен тасымалдауға мүмкіндік берді. Beaufighter көптеген міндеттерде қолданылды, зымыранмен қаруланған жер шабуылы ұшағы ретінде қолданылғандықтан "Rockbeau" және Остік кемелерге қарсы торпедалық бомбалаушы ретінде "Torbau" деген лақап аттарын алды, ол "Бофортты" ығыстырды. Кейінгі операцияларда ол негізінен теңіз шабуылы/жер шабуылы ұшағы ретінде қолданылды, RAF жағалау командасы бір кезде барлық басқа командалардың ішінде ең көп Beaufighter ұшақтарына ие болды. Австралия Корольдік әуе күштері (RAAF) Бисмарк теңізі шайқасы сияқты кемелерге қарсы ұшақ ретінде оны кеңінен пайдаланды. Beaufighter RAF (59 эскадрилья), Fleet Air Arm (15 эскадрилья), RAAF (жеті эскадрилья), Royal Canadian Air Force (төрт эскадрилья), United States Army Air Forces (төрт эскадрилья), Royal New Zealand Air Force (екі эскадрилья), Оңтүстік Африка әуе күштері (екі эскадрилья) және Polskie Siły Powietrzne (Еркін поляк әуе күштері; бір эскадрилья) құрамында соғыс кезінде кеңінен қолданылды. Beaufighter ұшақтарының түрлері Австралияда Ұшақ өндірісі департаменті (DAP) тарапынан өндірілді, мұндай ұшақтар кейде DAP Beaufighter деп аталды.
The Bristol Type 156 Beaufighter (often called the Beau) is a British multi role aircraft developed during the Second World War by the Bristol Aeroplane Company. It was originally conceived as a heavy fighter variant of the Bristol Beaufort torpedo bomber. The Beaufighter proved to be an effective night fighter, which came into service with the Royal Air Force (RAF) during the Battle of Britain, its large size allowing it to carry heavy armament and early airborne interception radar without major performance penalties. The Beaufighter was used in many roles; receiving the nicknames Rockbeau for its use as a rocket armed ground attack aircraft and Torbeau as a torpedo bomber against Axis shipping, in which it replaced the Beaufort. In later operations, it served mainly as a maritime strike/ground attack aircraft, RAF Coastal Command having operated the largest number of Beaufighters amongst all other commands at one point. The Royal Australian Air Force (RAAF) also made extensive use of the type as an anti shipping aircraft, such as during the Battle of the Bismarck Sea. The Beaufighter saw extensive service during the war with the RAF (59 squadrons), Fleet Air Arm (15 squadrons), RAAF (seven squadrons), Royal Canadian Air Force (four squadrons), United States Army Air Forces (four squadrons), Royal New Zealand Air Force (two squadrons), South African Air Force (two squadrons) and Polskie Siły Powietrzne (Free Polish Air Force; one squadron). Variants of the Beaufighter were manufactured in Australia by the Department of Aircraft Production (DAP); such aircraft are sometimes referred to by the name DAP Beaufighter.
Шығу тегі
Beaufighter ұшағының тұжырымы 1938 жылы қаланды. Мюнхен дағдарысы кезінде Bristol Aeroplane Company Корольдік әуе күштерінің (RAF) ұзақ қашықтыққа ұша алатын, максималды қирату үшін ауыр жүк көтере алатын жауынгер ұшақтарына шұғыл қажеттілік бар екенін мойындады. Дамудың алғашқы кезеңдерінде Bristol болашақ ұшақтың бірнеше конфигурациясын жасады, оның ішінде үш орындық бомбалаушы ұшақ, екі зеңбірекпен жабдықталған арқалық қару мұнарасы бар Type 157 және Bristol компаниясы "спорттық модель" деп атаған, жұқа фюзеляжы бар Type 158. Ұшақ жауынгер үшін тым үлкен деген күмән болғанымен, ұсыныс Әуе штабы тарапынан жылы қабылдады. Мүмкін, осыны күтіп, Әуе министрлігі Bristol компаниясынан "жұқа фюзеляж" конфигурациясының мүмкіндіктерін зерттеуді сұрады. "Beaufort жауынгерлік ұшағы" – бұл қолданыстағы жобаны өзгерту болғандықтан, оның дамуы мен өндірісі жаңа ұшаққа қарағанда жылдамдауға болады деп күтілді. Алты ай ішінде бірінші F.11/37 прототипі R2052 аяқталды. Жеткізілгенге дейінгі сынақтар кезінде екі жылдамдықты суперзарядталған Hercules I IS қозғалтқыштарымен жабдықталған R2052 алғашқы прототипі таза конфигурацияда 539 км/сағ (335 миль/сағ) жылдамдыққа жетті. Екінші прототип R2053, Hercules I M қозғалтқыштарымен (Hercules II-ге ұқсас) және операциялық жабдықпен жабдықталған, 15 000 фут биіктікте 309 миль/сағ (497 км/сағ) жылдамдыққа жетті. Авиация авторы Филип Мойестің сөзіне сүйенсек, екінші прототиптің көрсеткіштері көңіл көншітпеді, әсіресе бастапқы өндіріс ұшағының Hercules III қозғалтқыштары, әсіресе қосымша операциялық жабдық орнатылған жағдайда, көп жақсартуды күтпеді; Hercules қозғалтқышын Short Stirling бомбалаушы сияқты басқа ұшақтарды қуаттандыруға деген сұраныс Beaufighter өндірісінің қарқынына қауіп төндіретіні мойындалды. Осы факторлар осы типтегі балама қозғалтқыштарды қабылдауға қызығушылықты күшейтті. Ұшу сынақтары Merlins ұшақтың қуатын жеткіліксіз қалдырғанын, сол жаққа қарай бұрылуға бейім екенін, ұшу мен қонуды қиындататынын және 337 Merlin қозғалтқыштарымен жабдықталған ұшақтың 102-сі апатқа ұшырағанын көрсетті. 1941 жылдың мамыр айында Beaufighter Mk. II үлгілері R2274 және R2306, Beaufighter Mk. III стандартына сәйкес өзгертілді; әдеттегі қаруды ату кезінде кері соққы мен мұрынның төмен қарай батуын жеңу үшін пилоттың артына орнатылған төрт зеңбірек мұнарасын орнату үшін алты қанатты және екі ішкі зеңбірек алынып тасталды, бірақ бұл пилоттың шұғыл эвакуациясына кедергі келтірді. Австралиядағы Beaufort өндірісінің және Корольдік Австралия әуе күштері (RAAF) қолданған британдық Beaufighter-дың үлкен жетістігі Австралия үкіметінің 1943 жылдың қаңтарында Fishermans Bend, Мельбурн, Викториядағы Ұшақ өндірісі департаменті (DAP) ұйымы аясында Beaufighter-ды өндіруге шешім қабылдауына ықпал етті. DAP Beaufighter шабуыл және торпедалық бомбалаушы болып, "Mk.21" деп аталды. Дизайнға өзгерістерге Hercules VII немесе XVIII қозғалтқыштары және қару-жараққа енгізілген шағын өзгерістер кірді. 1945 жылдың қыркүйегінде британдық өндіріс аяқталғанда, Bristol және Fairey Aviation Company Stockport және RAF Ringway-де (498), сондай-ақ Ұшақ өндірісі министрлігі (3336) және Blythe Bridge-тегі Rootes (260) компаниялары 5564 Beaufighter-ды жасады. 1946 жылы Австралияда өндіріс тоқтаған кезде 364 Mk.21 ұшағы салынды.
The concept of the Beaufighter has its origins in 1938. During the Munich Crisis, the Bristol Aeroplane Company recognised that the Royal Air Force (RAF) had an urgent need for a long range fighter aircraft capable of carrying heavy payloads for maximum destruction. During early development, Bristol had formalised multiple configurations for the prospective aircraft, including variations such as a proposed three seat bomber outfitted with a dorsal gun turret with a pair of cannons, the Type 157 and what Bristol referred to as a "sports model", with a thinner fuselage, the Type 158. While there was some scepticism that the aircraft was too big for a fighter, the proposal was given a warm reception by the Air Staff. Perhaps in anticipation of this, the Air Ministry had requested that Bristol investigate the prospects of a "slim fuselage" configuration. Since the "Beaufort cannon fighter" was a conversion of an existing design, development and production was expected to proceed more quickly than with a new one. Within six months the first F.11/37 prototype, R2052, had been completed. During the pre delivery trials, the first prototype R2052, powered by a pair of two speed supercharged Hercules I IS engines, had achieved 335 mph (539 km/h) at 16,800 ft (5,120 m) in a clean configuration. The second prototype, R2053, which was furnished with Hercules I M engines (similar to Hercules II) and was laden with operational equipment, had attained a lower speed of 309 mph at 15,000 ft. According to aviation author Philip Moyes, the performance of the second prototype was considered disappointing, particularly as the Hercules III engines of the initial production aircraft would likely provide little improvement, especially in light of additional operational equipment being installed; it was recognised that demand for the Hercules engine to power other aircraft such as the Short Stirling bomber posed a potential risk to the production rate of the Beaufighter. These factors had thus sparked considerable interest in the adoption of alternative engines for the type. Flight tests found that the Merlins left the aircraft underpowered, with a pronounced tendency to swing to port, making take offs and landings difficult and resulting in a high accident rate – out of 337 Merlin powered aircraft, 102 were lost to accidents. In May 1941, the Beaufighter Mk. IIs R2274 and R2306, were modified to the Beaufighter Mk. III standard; removing the six wing guns and two inboard cannons to install a Boulton Paul built four gun turret behind the pilot, to overcome the effect of recoil and nose down tendency when firing the usual armament but was found to obstruct the emergency egress of the pilot. Production of the earlier Beaufort in Australia and the great success of British made Beaufighters used by the Royal Australian Air Force (RAAF), contributed to the Australian government deciding in January 1943 to manufacture Beaufighters under the Department of Aircraft Production (DAP) organisation at Fishermans Bend, Melbourne, Victoria from 1944. The DAP Beaufighter was an attack and torpedo bomber known as the "Mk.21". Design changes included Hercules VII or XVIII engines and some minor changes in armament. By September 1945, when British production ended, 5,564 Beaufighters had been built by Bristol and the Fairey Aviation Company at Stockport and RAF Ringway (498); also by the Ministry of Aircraft Production (3336) and Rootes at Blythe Bridge (260). When Australian production ceased in 1946, 364 Mk.21s had been built.
Дизайн
Бристоль Бофайтер – «Бофорт» торпедалық бомбалаушысының истребительдік түрі. Бұл екі қозғалтқышты, екі орындық, ұзақ қашықтыққа арналған ұшақ. Ұшақтың құрылымы толығымен металдан жасалған монокок конструкциясынан тұрады, үш бөлімге бөлінген, кеңінен «Z бөлімі» мен «L бөлімі» лонгерондары қолданылған. Бофайтердің қанаты ортадан бекітілген, консольдік, толығымен металлдан жасалған моноплан схемасын қолданады, ол да үш бөлімнен құралған. Бофайтердің қару-жарағы төменгі фюзеляж бен қанаттардың әртүрлі бөліктерінде орналасқан. «Бофорттың» бомбалық бөлімшесі толығымен алынып тасталған, бірақ кішкентай бомбаларды сырттан тасымалдауға болады. Жалпы алғанда, төменгі фюзеляжға 20 мм-лік Hispano Mk. III зеңбірегі орнатылған. Бастапқыда олар 60 оқты барабандардан оқтандырылды, бұл радар операторының оқ-дәрі барабандарын қолмен ауыстыруын қажет етті – бұл, әсіресе түнде және бомбалаушыны қуғанда, қиын және жағымсыз жұмыс болды. Бірақ жақын арада олардың орнына белдікпен оқтандыру жүйесі орнатылды. Зеңбіректерге қанаттарда орналасқан алты .303 калибрлі (7,7 мм) «Браунинг» пулеметтері қосымша орнатылды (төрт оң жақта, екі сол жақта, сол жақтағы қону шамдарының орналасуынан туындаған асимметрия). Бұл сол кездегі ең ауыр, тіпті ең ауыр қаруланған истребительдердің бірі еді. Егер Бофайтерлер торпедалық бомбалаушылар ретінде дамырылса, олар өздерінің атыс күшін (көбінесе пулеметтер алынып тасталды) зениттік отты басу және жау кемелерін, әсіресе эскортты және кішкентай кемелерді жою үшін пайдаланды. Зеңбіректер мен пулеметтердің кері соққысы ұшақтың жылдамдығын шамамен 25 теңіз шақырымына дейін төмендетуі мүмкін еді. Жаңадан жабдықтау және қайта оқыту процесі бірнеше айға созылды. 1940 жылдың 17-18 қыркүйегінде 29-шы эскадрильяның Бофайтерлері алғашқы операциялық түнгі патрульдік рейсін жасады, ол оқиғасыз аяқталды, ал келесі күні алғашқы операциялық күндізгі рейсі орындалды. 1940 жылдың 25 қазанында Бофайтердің алғашқы құлатылған жау ұшағы – «Дорнье Do 17» тіркелді. Бофайтердің алғашқы партиялары түнгі ұрыс операциялары үшін радармен жабдықталмаған, олар 1940 жылдың соңында RAF St Athan-дағы 32-ші техникалық қызмет бөлімінде орнатылды. Mk. II үлгісі де Корольдік Әскери-теңіз күштерінің Әуе күштеріне жеткізілді. 1942 жылдың наурыз айында эскадрильяларға AI Mark VIII радарымен жабдықталған Бофайтер Mk. VIF түнгі истребительдері жеткізілді. Бофайтер түнгі истребитель ретінде өзінің тиімділігін көрсетті, бірақ басқа да салаларда да жұмыс істеді. Соғыс кезіндегі тапшылықтарға байланысты, кейбір Бофайтерлер ұшақтарының винттерінің қанаттарын бұратын жабдықтарысыз операциялық қызметке кірді. Екі қозғалтқышты Бофайтердің кейбір үлгілері, егер жұмыс істемейтін винті бұралмаса, бір қозғалтқышта ұшуға қабілетсіз болды, бұл кемшілік бірнеше операциялық жоғалтуларға және ұшақ экипажының қазасына әкелді. Жерорта теңізінде АҚШ Әуе күштерінің (USAAF) 414-ші, 415-ші, 416-шы және 417-ші түнгі истребитель эскадрильялары 1943 жылдың жазында жүздей Бофайтер алды және 1943 жылдың шілдесінде алғашқы жеңіске жетті. Жаз бойы эскадрильялар күндіз конвойды сүйемелдеу және жердегі нысандарға шабуыл жасау операцияларын жүргізді, бірақ негізінен түнгі истребитель ретінде ұшты. «Нортроп P-61 Блэк Видоу» истребительдері 1944 жылдың желтоқсанында келіп түскенімен, USAAF Бофайтерлері соғыстың соңына дейін Италия мен Францияда түнгі операцияларды жалғастырды. 1943 жылдың күзінен бастап «Москито» ұшақтары RAF-тің негізгі түнгі истребителі ретінде Бофайтерді ауыстыруға жеткілікті мөлшерде қолжетімді болды. Соғыстың соңына қарай RAF құрамында қызмет ететін 70-ке жуық ұшқыш Бофайтер ұшақтарында ұшу кезінде «эстер» атағын алды. Кем дегенде бір тұтқынға алынған Бофайтер Германияның Люфтваффе әуе күштерінде пайдаланылған, ұшақтың неміс таңбаларымен ұшудағы суреті сақталған.
The Bristol Beaufighter is a fighter derivative of the Beaufort torpedo bomber. It is a twin engine two seat long range day and night fighter. The aircraft employed an all metal monocoque construction, comprising three sections with extensive use of 'Z section' frames and 'L section' longeron. The wing of the Beaufighter used a mid wing cantilever all metal monoplane arrangement, also constructed out of three sections. The Beaufighter's armament was located in various positions on the lower fuselage and wings. The bomb bay of the Beaufort had been entirely omitted, but a small bomb load could be carried externally. A total of four forward firing 20 mm Hispano Mk. III cannons were mounted in the lower fuselage area. These were initially fed from 60 round drums, requiring the radar operator to change the ammunition drums manually—an arduous and unpopular task, especially at night and while chasing a bomber. They were soon replaced by a belt feed system. The cannons were supplemented by six .303 in (7.7 mm) Browning machine guns in the wings (four starboard, two port, the asymmetry caused by the port mounting of the landing light). This was one of the heavier, if not the heaviest, fighter armament of its time. When Beaufighters were developed as fighter torpedo bombers, they used their firepower (often the machine guns were removed) to suppress flak fire and hit enemy ships, especially escorts and small vessels. The recoil of the cannons and machine guns could reduce the speed of the aircraft by around 25 knots. The re equipping and conversion training process took several months to complete; on the night of 17/18 September 1940, Beaufighters of 29 Squadron conducted their first operational night patrol, conducting an uneventful sortie, the first operational daylight sortie was performed on the following day. On 25 October 1940, the first confirmed Beaufighter kill, a Dornier Do 17, occurred. Initial production deliveries of the Beaufighter lacked the radar for night fighter operations; these were installed by No. 32 Maintenance Unit at RAF St Athan during late 1940. The Mk. II was also supplied to the Fleet Air Arm of the Royal Navy. A night fighter Beaufighter Mk. VIF was supplied to squadrons in March 1942, equipped with AI Mark VIII radar. The Beaufighter showed its merits as a night fighter but went on to perform in other capacities. Due to wartime shortages, some Beaufighters entered operational service without feathering equipment for their propellers. As some models of the twin engined Beaufighter could not stay aloft on one engine unless the dead propeller was feathered, this deficiency contributed to several operational losses and the deaths of aircrew. In the Mediterranean, the United States Army Air Forces (USAAF) 414th, 415th, 416th and 417th night fighter squadrons received a hundred Beaufighters in the summer of 1943, achieving their first victory in July 1943. Through the summer, the squadrons conducted daytime convoy escort and ground attack operations but primarily flew as night fighters. Although the Northrop P 61 Black Widow fighter began to arrive in December 1944, USAAF Beaufighters continued to fly night operations in Italy and France until late in the war. By the autumn of 1943, the Mosquito was available in enough numbers to replace the Beaufighter as the primary night fighter of the RAF. By the end of the war, some 70 pilots serving with RAF units had become aces while flying Beaufighters. At least one captured Beaufighter was operated by the Luftwaffe – a photograph exists of the aircraft in flight, with German markings.
Жағалаулық командалық
RAF Coastal Command-тің Beaufighter сияқты ұзақ қашықтыққа ұшатын ауыр истребитель ұшақтарына мұқтаждығы мойындалды және 1941 жылдың басында Bristol компаниясы Beaufighter Mk. IC ұзақ қашықтықтағы истребителінің әзірлемесіне кірісті. Стандартты Mk. I үлгісіне негізделген, Coastal Command-қа арналған 97 Beaufighter ұшағының алғашқы партиясы асығыс түрде өндірілді, бұл өндіріс желісінде жоспарланған қосымша қанатты отын бактерілерін орнатуға мүмкіндік бермеді. Сондықтан Vickers Wellington ұшағынан алынған 50 галлондық бактер уақытша түрде зеңбірек бөлімдері арасындағы еденге орнатылды. Beaufighter Жерорта теңізіндегі Ось державаларының кемелеріне, ұшақтарына және құрлықтағы нысандарына қарсы өте тиімді болды деген қауесет бар; Coastal Command бір кезде Beaufighter-дің басты қолданушысы болды, ескірген Beaufort және Blenheim ұшақтарын ауыстырды. Сұранысты қанағаттандыру үшін Fairey және Weston өндіріс желілері кейде тек Coastal Command Beaufighter ұшақтарын ғана өндірді. 1941 жылдың желтоқсан айында Beaufighter ұшақтары "Аркус" операциясына қатысып, британдық коммандостар Vågsøy аралына түскен кезде оқтан қорғады. 1942 жылы Beaufighter ұшақтары Бискай шығанағында ұзақ қашықтықтағы патрульдерді жүзеге асырып, Ju 88 және Focke Wulf Fw 200 Condor сияқты ұшақтарды ұстады, олар одақтас елдердің суастына қарсы патрульдеріне қарсы әрекет етті. Beaufighter ұшағының Hercules қозғалтқыштарында клапанды механизмдерге тән шулы клапандық құрылғылары жоқ жақсы клапанды механизмдер қолданылды. Бұл ең алдымен қозғалтқыштың алдыңғы бөлігіндегі шу деңгейінің төмендеуінен көрінді. Оңтүстік-Шығыс Азия театрында Beaufighter Mk. VIF Индиядан түнгі истребитель ретінде және Бирма мен Таиландтағы жапондық коммуникация желілеріне қарсы операцияларда қолданылды. Mk. X Beaufighter ұшақтары да Бирмада ұзақ қашықтықтағы күндізгі шабуылдық миссияларды орындады. Жоғары жылдамдықтағы, төмен биіктіктегі шабуылдар, көбінесе ауқымды ауа райы жағдайларына және уақытша жөндеу және техникалық қызмет көрсету мүмкіндіктеріне қарамастан, өте тиімді болды.
It was recognised that RAF Coastal Command required a long range heavy fighter aircraft such as the Beaufighter and in early 1941, Bristol proceeded with the development of the Beaufighter Mk. IC long range fighter. Based on the standard Mk. I model, the initial batch of 97 Coastal Command Beaufighters were hastily manufactured, making it impossible to incorporate the intended additional wing fuel tanks on the production line and so 50 gallon tanks from the Vickers Wellington were temporarily installed on the floor between the cannon bays. The Beaufighter was reputedly very effective in the Mediterranean against Axis shipping, aircraft and ground targets; Coastal Command was, at one point, the majority user of the Beaufighter, replacing its inventory of obsolete Beaufort and Blenheim aircraft. To meet demand, both the Fairey and Weston production lines were, at times, only producing Coastal Command Beaufighters. In December 1941, Beaufighters participated in Operation Archery, providing suppressing fire while British Commandos landed on the occupied Norwegian island of Vågsøy. In 1942, long range patrols of the Bay of Biscay were routinely conducted by Beaufighters, intercepting aircraft such as the Ju 88 and Focke Wulf Fw 200 Condor operating against Allied anti submarine patrols. The Beaufighter's Hercules engines used sleeve valves, which lacked the noisy valve gear common to poppet valve engines. This was most apparent in a reduced noise level at the front of the engine. In the South East Asian Theatre, the Beaufighter Mk. VIF operated from India as a night fighter and on operations against Japanese lines of communication in Burma and Thailand. Mk. X Beaufighters were also flown on long range daylight intruder missions over Burma. The high speed, low level attacks were very effective, despite often atrocious weather conditions and makeshift repair and maintenance facilities.
Оңтүстік-Батыс Тынық мұхиты
Австралияның Корольдік әуе күштері (RAAF) Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Beaufighter ұшағын белсенді пайдаланды. 1942 жылғы 20 сәуірде RAAF-тың алғашқы Beaufighter IC (Beaufighter VIC, Beaufighter X және Beaufighter XIC модельдерін қамтитын австралиялық белгілеу), Ұлыбританиядан импортталған, жеткізілді; соңғы ұшақ 1945 жылғы 20 тамызда жеткізілді. Жапондық кемелер АҚШ-тың орта бомбалаушыларының мачта биіктігінен бомбалауы мен су бетінен өткізілетін бомбалау шабуылдарына ұшырады. Сегіз көліктік кеме мен төрт эсминец батып, бес ұшақ, оның ішінде бір Beaufighter жоғалды. 1943 жылғы 2 қарашада осы типтегі ұшаққа қатысты тағы бір маңызды оқиға болды: Beaufighter A19-54 A-20 Boston бомбалаушысына қарсы өткен екі бейресми жарыстың екіншісінде жеңіске жетті.
The Royal Australian Air Force (RAAF) was a keen operator of the Beaufighter during the Second World War. On 20 April 1942, the RAAF's first Beaufighter IC (an Australian designation given to various models of the aircraft, including Beaufighter VIC, Beaufighter X, and Beaufighter XIC), which had been imported from Britain, was delivered; the last aircraft was delivered on 20 August 1945. The Japanese ships were left exposed to mast height bombing and skip bombing attacks by the US medium bombers. Eight transports and four destroyers were sunk for the loss of five aircraft, including one Beaufighter. On 2 November 1943, another high profile event involving the type occurred when a Beaufighter, A19 54, won the second of two unofficial races against an A 20 Boston bomber.
Қайта қалпына келтірілуде немесе сақталуда
Бофайтер Mk. Ic A19 144 – Imperial War Museum Duxford-тың The Fighter Collection қорына тиесілі, бұл ұшақ бірнеше жылдан бері ұшуға толыққанды қалпына келтіруден өтуде. Ол JM135/A19 144 және JL946/A19 148 ұшақтарының бөліктерінен құрастырылған жиынтық ұшақ. Бофайтер Mk. IF X7688 – Австралиядағы Historical Aircraft Restoration Society (HARS) қоғамына тиесілі, бұл ұшақ ұшуға қалпына келтірілуде. Ол X7688 (алдыңғы фюзеляжы және орта бөлігі) негізінде жасалған, басқа ұшақтардың бөліктерімен толықтырылған. Бофайтер TF. X RD867 – Канада авиация мұражайында сақтауда, RD867 қалпына келтіруді күтуде. Бұл RAF-тың жартылай толыққанды қалпына келтіру жұмысы, бірақ қозғалтқыштары, қанат жапқыштары немесе ішкі құралымдары жоқ. Ол 1969 жылы «Бристоль Болингброк» ұшағына айырбас ретінде RAF мұражайынан алынған. Суға батқан бірнеше ұшақ белгілі; 2005 жылы Beaufighter (вероятно, Mk. IC, сарбаз Дональд Фрейзи және навигатор сержант Сэндери басқарған, 272-ші эскадрилья RAF) Мальтаның солтүстік жағалауынан шамамен 0,5 миль (1 км) қашықтықта табылған. Ұшақ 1943 жылғы наурыз айында ұшып шыққаннан кейін қозғалтқышының істен шығуына байланысты теңіз түбіне құлаған. Тағы бір орта теңіздегі апат Грекияның Парос аралының жанында су астында жатыр. Бұл, мүмкін, 603-ші эскадрильяның Beaufighter TF. X LX998 ұшағы, ол 1943 жылғы қарашада кемеге қарсы миссия кезінде неміс Arado Ar 196 ұшағын жойғаннан кейін атып түсірілген. Австралиялық экипаж аман қалды және британдық су асты кемесімен құтқарылды. Mk. VIC Beaufighter, сериялық нөмірі A19 130, батыс Тынық мұхитындағы Фергюсон аралының жағалауынан 204 фут (62 метр) тереңдікте жатыр. Ол 1943 жылғы тамыз айында ұшып шыққаннан кейін бірден қозғалтқышының істен шығуына байланысты Мальтадағы ұшақ сияқты жағдайда жоғалған. Ұшақ бірнеше секунд ішінде суға батып кетті, бірақ экипаж және жолаушы аман қалды және жағаға жүзіп жетті. Апат орны 2000 жылы табылған. 2020 жылғы мамырда Гримсби қаласының жанындағы Клиторпс жағалауындағы құмдардың жылғауынан Beaufighter TF. X апатының қалдықтары табылды, бұл No. 254-ші эскадрильяның JM333 ұшағы деп саналады. Ұшақ 1944 жылғы 21 сәуірде Норт-Коутс әуежайынан ұшып шыққаннан кейін екі қозғалтқышының істен шығуына байланысты құлаған. Экипаж жарақатсыз аман қалды.
Beaufighter Mk. Ic A19 144 – Owned by The Fighter Collection at the Imperial War Museum Duxford, this aircraft has been undergoing a lengthy restoration to flying status for some years. It is a composite aircraft built using parts from JM135/A19 144 and JL946/A19 148. Beaufighter Mk. IF X7688 – Owned by the Historical Aircraft Restoration Society (HARS) in Australia, this aircraft is being restored to fly. It will be a composite airframe based on X7688 (forward fuselage and center section), with parts from other aircraft. Beaufighter TF. X RD867 – In storage at the Canada Aviation Museum, RD867 awaits restoration. It is a semi complete RAF restoration but lacks engines, cowlings or internal components. It was received from the RAF Museum in exchange for a Bristol Bolingbroke in 1969. A number of sunken aircraft are known; in 2005, the wreck of a Beaufighter (probably a Mk. IC flown by Sgt Donald Frazie and navigator Sgt Sandery of No. 272 Squadron RAF) was identified about 0.5 mile (1 km) off the north coast of Malta. The aircraft ditched in March 1943, after an engine failure occurred soon after take off and lies inverted on the sea bed, in of water. Another Mediterranean wreck lies in of water near the Greek island of Paros. This is possibly Beaufighter TF. X LX998 of 603 Squadron, which was shot down after destroying a German Arado Ar 196 during an anti shipping mission in November 1943. The Australian crew survived and were rescued by a British submarine. A Mk. VIC Beaufighter, serial A19 130, lies in 204 feet (62 m) of water, just off the coast of Fergusson Island in the western Pacific. It was lost in almost identical circumstances to the Malta aircraft – it ditched in August 1943 after an engine failure soon after takeoff. The aircraft sank within seconds, but both crew and their passenger escaped and swam to shore. The wreck was located in 2000. In May 2020, the wreck of a Beaufighter TF. X, believed to be JM333 of No. 254 Squadron, was uncovered by shifting sands on Cleethorpes beach near Grimsby. The aircraft was ditched on 21 April 1944 after suffering a double engine failure shortly after takeoff from North Coates. The crew survived uninjured.