Бірінші дүниежүзілік соғыстағы Австралия жеңіл атқыштар әскери медициналық бөлімі
Light horse field ambulance
Австралиялық бірінші дүниелік соғыстағы жеңіл атты әскери госпитальдері – жаралы сарбаздарға медициналық көмек көрсеткен құрама. Дәрігерлер мен тіс дәрігерлерінен құралған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Жеңіл атпен жүретін жедел жәрдем – Бірінші дүниежүзілік соғыстағы австралиялық әскери бөлім. Оның мақсаты – австралиялық жеңіл ат бригадасының жараланған және науқас сарбаздарына медициналық көлік және көмек көрсету. Әдетте, әр жедел жәрдемге подполковник басшылық етеді. Жедел жәрдемдегі барлық офицерлер дәрігерлер немесе хирургтар болған. Көбінесе тіс дәрігерлері де жедел жәрдемге қосылатын. Жедел жәрдем екі бөлімнен тұрады: жылжымалы және жылжымайтын. Жылжымалы бөлім өз бригадасымен бірге соғысқа қатысып, онда Дәрігерлік пунктін (Dressing Station) құрады. Ол жараланғандарды таспалар немесе арбалармен алып, оларды Дәрігерлік пунктіне жеткізеді. Жылжымайтын бөлім Қабылдау пунктін (Receiving Station) құрып, басқарады, ол Дәрігерлік пунктінен жіберілген жараланғандарды қабылдайды. Жедел жәрдемнің хирургтары Қабылдау пунктінде жараланғандарға ота жасады. Қабылдау пунктінен науқастар мен жараланғандар алдымен Жарақаттанғандарды жинау пунктіне (Casualty Clearing Station), содан кейін базалық ауруханаға жіберіледі.
A light horse field ambulance was an Australian World War I military unit whose purpose was to provide medical transport and aid to the wounded and sick soldiers of an Australian Light Horse brigade. Typically a Lieutenant Colonel commanded each ambulance. All officers of the ambulance were medical doctors or surgeons. Dental units were often attached to the ambulance as well. An ambulance consisted of two sections, the Mobile and the Immobile. The Mobile Section travel with its brigade into combat, where it would establish a Dressing Station. It use stretchers or carts to retrieve the wounded and transport them to the Dressing Station. The Immobile Section established and operated a Receiving Station, which received the wounded the Dressing Station sent on. The ambulance's surgeons would operate on the wounded at the Receiving Station. From the Receiving Station, the sick and wounded would go first to the Casualty Clearing Station and ultimately to a Base Hospital.
Көлік
Жеңіл атпен жүретін жедел жәрдем машиналары Таяу Шығыс театрында жұмыс істеді: Мысыр, Синай түбегі, Палестина және Сирия. Жарақаттыларды тасымалдау әдістері құмды, шаңды ортада тиімді жұмыс істеуі керек еді. Аспаптар, жаяу әскердің жедел жәрдем машиналары сияқты, қысқа қашықтыққа, қиын жерге немесе жаудың атысы жүкті жануарларды қауіпсіз пайдалануға мүмкіндік бермеген кезде қолданылды. Велосипедтік таспалар Бұл таспалар танымал емес және тиімсіз болды; Газа шайқастарынан кейін күштер оларды пайдаланудан бас тартты. Құм арбасы Көлік бөлімінің негізгі құралы болып табылды. Онда кең болат доңғалақтары болды және жұмсақ құмда үш аспапты тасымалдауға арналған. Алты жылқы немесе есек күшін қамтамасыз етті. Құм арбасы Палестина мен Сирияның қатты, кедір-бұдыр жерінде жұмыс істеуге қолайсыз болды және олар жиі бұзылып жататын. Құмға сырғып жүретін шана Бір жарақаттыны құмда тасымалдау үшін қолданылды; шананы екі жылқы тартты. Жеңіл жедел жәрдем вагоны Хирург-полковник В.Д.С. Уильямс жобалаған, төрт атты командамен тартылды. Мұндай вагондардың кейбіреулерін Бірінші дүниежүзілік соғыстың басында жедел жәрдем бөлімдері Мысырға алып барды. Түйедегі каколет Түйедегі каколет жарақаттыларды ұзын қашықтыққа, дөңгелекті көліктер өте алмайтын қиын жерлерге тасымалдау үшін қолданылды. Каколеттің екі түрі болды: отырып тасымалдауға арналған және жатып тасымалдауға арналған. Бір түйе екі науқасты тасымалдайтын, біреуін түйенің бір жағына, екіншісін екінші жағына орналастыратын.
The light horse field ambulances operated in the Middle East theatre: Egypt, the Sinai peninsula, Palestine and Syria. The methods used to transport the wounded had to operate effectively in the sandy, dusty environment. Stretcher As in infantry field ambulances, stretchers were used for transport over short distances, rough terrain or when enemy fire prevented the safe employment of bearer animals. Cycle stretcher These were unpopular and ineffective; after the Gaza battles the forces abandoned the use of cycle stretchers. Sand cart The mainstay of the transport section was the sand cart. It featured wide steel rims and was designed be able to carry three stretchers over soft sand. Six horses or mules provided the motive power. The sand cart was poorly suited to operating on the hard, rough ground of Palestine and Syria, and breakdowns were frequent. Sand sledge Used to transport one stretcher case over sand; two horses pulled the sledge. Light ambulance wagon Drawn by a four horse team, the light ambulance wagon was designed by Surgeon Colonel W. D. C. Williams. Wagons of this type were taken to Egypt by some of the field ambulance units during the early days of World War I.
Camel cacolet The camel cacolet was used to carry wounded over long distances on rough terrain impassable to wheeled transport. There were two types of cacolet: the sitting and the lying down type. One camel would carry two patients, one on either side of the camel's hump.