Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1776 жылы Уайт-Плейнс маңындағы шайқас, Нью-Йорк штаты
1776 battle near White Plains, New York
27 тамызда Лонг-Айленд шайқасында жеңілгеннен кейін генерал Вашингтон мен оның 9 000 әскері 29 тамыз күні түнінде Йорк аралына (сол кезде Манхэттен деп аталған) қашып шықты. Генерал Хау 15 қыркүйекте Манхэттенге десант түсірді, бірақ оның алға жылжуы келесі күні Харлем-Хайтста тоқтатылды. Трогс-Некке жасалған сәтсіз десанттан кейін, ол 18 қазанда Пеллс-Пойнтке қарсылыққа ұшыраса да әскерін түсірді. Бұл Вашингтонның әскерін сол күштердің, Манхэттендегі әскерлерінің және Хадсон өзенінің арасында қоршауға алу мақсатындағы айналмалы маневрді бастау үшін жасалды. Хау Нью-Рошельде лагерь құрды, бірақ оның әскерінің алдыңғы бөлімдері Мамаронекке жақын, Уайт-Плейнстен 7 миль (11 км) қашықтықта орналасты, онда Континентальдық армияның аз қорғалған жабдықтау қоймасы болды. Путнам британдық әскерлердің орналасқан жерін анықтады және әскер мен оның жабдықтарына қауіп төндірілгенін түсінді. Ол бұл туралы Вашингтонға хабарлағанда, Вашингтон сол күні Путнамды солтүстікте орналасқан әскерлерімен Лорд Стирлингке, дереу Уайт-Плейнске жорық жасауға бұйрық берді. Олар 21 қазанда сағат 9:00-де Уайт-Плейнске келді, ал күні бойы армияның басқа бөлімдері де соңынан ерді. Вашингтон армияның көп бөлігін Уайт-Плейнске көшіруге шешім қабылдады, ал Манхэттендегі Форт-Вашингтонды қорғау үшін Натанаэль Гриннің басқаруында 1200 сарбаздық гарнизонды қалдырды. 22 қазанда Хау Нью-Рошельде Вильгельм фон Книпхаузеннің басқаруымен қосымша 8000 әскердің десант түсіруімен күшейтілді. Вашингтон 23 қазанда Солтүстік Уайт-Плейнстегі Илайджа Миллер үйінде штаб-пәтерін құрды және екі қатар бекіністермен нығайтылған қорғаныс позициясын таңдады. Бекіністер Бронкс өзенінің жанындағы батпақты жермен қорғалған, оң жағында тік төбелер артта орналасқан. Американдық қорғаныстың ұзындығы 3 миль (5 км) болды. Одан әрі, оң жақта Чаттертон төбесі орналасқан, ол британдықтардың алға жылжуы керек болатын жазықты бақылап тұрды. Бастапқыда төбеде бірнеше жүз сарбаздан тұратын ополчениелік бөлімдер орналасқан, оның ішінде Джон Брукстың Массачусетс ополчениелік ротасы да болды. 24 және 25 қазанда Хау әскері Нью-Рошельден Скарсдейлге көшті, онда олар Бронкс өзенінің шығыс жағалауын бақылап тұратын лагерь құрды. Бұл көшу, әрине, Чарльз Лидің колоннасын ұстау ниетімен жасалды, ол бағытын өзгертіп, Уайт-Плейнске қарай жолға шықты және олардан қашу үшін түнгі уақытта жедел марш жасауға мәжбүр болды. Хау 28 қазанның таңертеңіне дейін Скарсдейлде қалды, содан кейін оның әскері Уайт-Плейнске қарай жорық жасады, оң жағында генерал Генри Клинтонның британдық әскерлері, сол жағында генерал фон Хейстердің басқаратын гессендік әскерлері болды.
After losing the Battle of Long Island on August 27, General Washington and his army of 9,000 troops escaped on the night of August 29–30 to York Island (as Manhattan was then called). General Howe followed up with a landing on Manhattan on September 15, but his advance was checked the next day at Harlem Heights. After an abortive landing at Throg's Neck, he landed troops with some resistance at Pell's Point on October 18 to begin an encircling maneuver that was intended to trap Washington's army between that force, his troops in Manhattan, and the Hudson River, which was dominated by warships of the Royal Navy. Howe established a camp at New Rochelle, but advance elements of his army were near Mamaroneck, only 7 mile (11 km) from White Plains, where there was a lightly defended Continental Army supply depot. Putnam discovered the general placement of the British troop locations and recognized the danger to the army and its supplies. When he reported this to Washington that evening, Washington immediately dispatched Putnam with orders to Lord Stirling, whose troops were furthest north, to immediately march to White Plains. They arrived at White Plains at 9:00 am on October 21, and were followed by other units of the army as the day progressed. Washington decided to withdraw most of the army to White Plains, leaving a garrison of 1,200 men under Nathanael Greene to defend Fort Washington on Manhattan. On October 22, Howe was reinforced by the landing at New Rochelle of an additional 8,000 troops under the command of Wilhelm von Knyphausen. Washington established his headquarters at the Elijah Miller House in North White Plains on October 23, and chose a defensive position that he fortified with two lines of entrenchments. The trenches were situated on raised terrain, protected on the right by the swampy ground near the Bronx River, with steeper hills further back as a place of retreat. The American defenses were 3 mile (5 km) long. Beyond that, on the right, was Chatterton's Hill, which commanded the plain over which the British would have to advance. The hill was initially occupied by militia companies numbering several hundred, probably including John Brooks' Massachusetts militia company. On October 24 and 25, Howe's army moved from New Rochelle to Scarsdale, where they established a camp covering the eastern bank of the Bronx River. This move was apparently made in the hopes of catching Charles Lee's column, which had to alter its route toward White Plains and execute a forced march at night to avoid them. Howe remained at Scarsdale until the morning of October 28, when his forces marched toward White Plains, with British troops on the right under General Henry Clinton, and primarily Hessian troops on the left under General von Heister.
Шайқас
Вашингтон әскерін қайда орналастыратындығын анықтау үшін жерді тексеріп жатқанда, хабаршылар оған британдықтардың алға жылжуы туралы хабарлады. Штаб-пәтеріне оралған соң, ол Джозеф Спенсер басқаратын 2-ші Коннектикут полкіне британдықтардың шабуылын баяулатуды бұйырды және Хаслетті, 1-ші Делавэр полкін, Александр Макдугалдың бригадасымен (Рудольф Рицмеманың 3-ші Нью-Йорк полкі, Чарльз Уэббтің 19-шы континенталды полкі, Уильям Смолвудтың 1-ші Мэриленд полкі, 1-ші және 2-ші Нью-Йорк полктері) бірге Чаттертон Хиллді күшейтуге жіберді. Одан кейін өзеннің сол жағындағы жақын төбеге шегінді. Бұл біріккен қорғаныс бүкіл британдық армияны тоқтатты, ол американдықтардың барлық желісіне шабуыл жасауға дайындықтанғандай маневр жасады. Хау мен оның штабы кеңескен кезде, сол жақтағы гессендік артиллерия төбедегі позицияға оқ атып, отаршылдарды үрейлі шегінуге мәжбүр етті. Макдугал мен оның бригадасының келуі оларды қайта жинауға көмектесті, содан кейін отаршылдар оң жақта, ал континентальдықтар төбенің үстінде орналасқан қорғаныс шебі құрылды. Соңында Хау бұйрық берді, оның көп бөлігі күтіп тұрғанда, британдық және гессендік әскерлердің жасағы төбені басып алуға жіберілді. Британдық шабуылды гессендік полктер бастады. Ралл американдық оң жаққа шабуылдауға тиіс болды, ал полковник Карл фон Доноп басқаратын гессендік батальон (Линсинг, Мингероде, Ленгерек және Кохлер гранадиерлері, сондай-ақ Доноптың жеке аңшы полкі) орталыққа шабуылдауға тиіс болды. Генерал Александр Леслидің британдық колоннасы (5-ші, 28-ші, 35-ші және 49-шы полктерден тұратын) оң жаққа шабуылдауға тиіс болды. Доноптың күштері өзеннен өтуде қиындыққа ұшырады немесе өтуге тартынды, сондықтан британдық күштердің бір бөлігі бірінші болып өтті. Раллдың шабуылы американдық оң жақтағы отаршылдарды шашыратты, Мэриленд және Нью-Йорк полктерінің қанатын ашық қалдырды, олар британдық шабуылшыларға мылтықпен оқ жаудырып, олардың шабуылын уақытша тоқтатты. Қанатының ашық болуы оларды соғысқанда шегінуге мәжбүр етті, бұл британдық күштің басқа бөлімдерімен қақтығысқан американдық желінің қалған бөлігін де біртіндеп шегінуге мәжбүр етті. Хаслеттің Делавэр полкі американдық сол жақты бекітіп, қалған әскерлер солтүстікке шегінгенде, төбеден соңғы болып кетті. Шайқас қызыл қанды болды, екі тарап та континентальдықтар тәртіпті шегінуге кіріспей тұрып, ауыр шығынға ұшырады.
While Washington was inspecting the terrain to determine where it was best to station his troops, messengers alerted him that the British were advancing. Returning to his headquarters, he ordered the 2nd Connecticut Regiment under Joseph Spencer out to slow the British advance, and sent Haslet and the 1st Delaware Regiment, along with Alexander McDougall's brigade (Rudolphus Ritzema's 3rd New York Regiment, Charles Webb's 19th Continental Regiment, William Smallwood's 1st Maryland Regiment, and the 1st New York Regiment and 2nd New York Regiments) to reinforce Chatterton Hill. and retreated to a nearby hilltop on the same side of the river. This concerted defense brought the entire British Army, which was maneuvering as if to attack the entire American line, to a stop. While Howe and his command conferred, the Hessian artillery on the left opened fire on the hilltop position, where they succeeded in driving the militia into a panicked retreat. The arrival of McDougall and his brigade helped to rally them, and a defensive line was established, with the militia on the right and the Continentals arrayed along the top of the hill. Howe finally issued orders, and while most of his army waited, a detachment of British and Hessian troops was sent to take the hill. The British attack was organized with Hessian regiments leading the assault. Rall was to charge the American right, while a Hessian battalion under Colonel Carl von Donop (consisting of the Linsing, Mingerode, Lengereck, and Kochler grenadiers, and Donop's own chasseur regiment) was to attack the center. A British column under General Alexander Leslie (consisting of the 5th, 28th, 35th, and 49th foot) was to attack the right. Donop's force either had difficulty crossing the river or was reluctant to do so, and elements of the British force were the first to cross. Rall's charge scattered the militia on the American right, leaving the flank of the Maryland and New York regiments exposed as they poured musket fire onto the British attackers, which temporarily halted their advance. The exposure of their flank caused them to begin a fighting retreat, which progressively forced the remainder of the American line, which had engaged with the other segments of the British force, to give way and retreat. Haslet's Delaware regiment, which anchored the American left, provided covering fire while the remaining troops retreated to the north, and were the last to leave the hill. The fighting was intense, and both sides suffered significant casualties before the Continentals made a disciplined retreat.
Шығындар
Джон Фортескьюдың британ армиясы тарихында Хаудың жоғалғандары 214 британдық және 99 гессендік әскерден тұрғаны айтылады. Алайда, Родни Этвуд Фортескьюдың көрсеткен санының 19-28 қазан аралығындағы гессендік әскерлердің барлық жоғалғандарын қамтитынын, ал шын мәнінде Уайт-Плейнс шайқасында олардың тек 53-і қаза тапқанын атап көрсетеді. Бұл түзетілген сан Уайт-Плейнсте қаза тапқан, жараланған немесе жоғалып кеткен 267 британдық және гессендік әскердің жалпы санына тең. Генри Доусон болса, Хаудың жоғалғандарын 47 қаза тапқан, 182 жараланған және төрт жоғалып кеткен деп көрсетеді. Америкалық әскердің жоғалғандары белгісіз. Теодор Савас және Дж. Дэвид Дамерон 150-ден 500-ге дейін өлтірілген, жараланған және тұтқынға алынғандарды көрсетеді. Сэмюэль Роудс 47 адамның қаза тапқанын және 70 адамның жараланғанын хабарлайды. Генри Доусон Макдугалл мен Спенсердің жасақтары бойынша 50 адамның қаза тапқанын, 150 адамның жараланғанын және 17 адамның жоғалып кеткенін бағалайды, бірақ Хаслеттің полкіндегі жоғалғандар туралы мәлімет жоқ. Ал Хау әрекет етуге дайын болғанда, Вашингтонның тағы да оның қармағынан қашып шыққанын көрді. 5 қарашада ол әскерін оңтүстікке бұрып, Манхэттеннен Континенттік армияның әскерлерін толығымен қууды жоспарлады, бұл міндетті 16 қарашадағы Форт-Вашингтон шайқасында орындады. Вашингтон ақырында әскерінің көп бөлігімен бірге Хадсон өзенін Пикскиллден кесіп өтті, жабдықтау қоймаларын және маңызды өткелдерді күзету үшін Жаңа Англия полктерін артта қалдырды. Кейіннен британдықтар оны Нью-Джерси және Пенсильванияға дейін қуды, соның салдарынан Нью-Джерсиде бірнеше бекіністер құрды. Вашингтон елдің рухын көтеру үшін жеңіске жеткізу мүмкіндігін сезіп, Делавэр өзенін кесіп, 26 желтоқсандағы Трентон шайқасында Раллдың әскерлерін күтпеген шабуылға ұшыратты.
John Fortescue's History of the British Army says that Howe's casualties numbered 214 British and 99 Hessians. However, Rodney Atwood points out that Fortescue's figure for the Hessians includes the entire Hessian casualties from 19–28 October and that in fact only 53 of these casualties were incurred at the Battle of White Plains. This revised figure would give a total of 267 British and Hessians killed, wounded or missing at White Plains. Henry Dawson, on the other hand, gives Howe's loss as 47 killed, 182 wounded and four missing. The American loss is uncertain. Theodore Savas and J. David Dameron give a range of 150–500 killed, wounded and captured. Samuel Roads numbers the casualties of 47 killed and 70 wounded. Henry Dawson estimates 50 killed, 150 wounded and 17 missing for McDougall's and Spencer's commands but has no information on the losses in Haslet's regiment. and when Howe was finally prepared to act, he awoke to find that Washington had again eluded his grasp. On November 5, he turned his army south to finish evicting Continental Army troops from Manhattan, a task he accomplished with the November 16 Battle of Fort Washington. Washington eventually crossed the Hudson River at Peekskill with most of his army, leaving New England regiments behind to guard supply stores and important river crossings. Later, British movements chased him across New Jersey and into Pennsylvania, and the British established a chain of outposts across New Jersey. Washington, seeing an opportunity for a victory to boost the nation's morale, crossed the Delaware and surprised Rall's troops in the December 26 Battle of Trenton.
Мұра
Жыл сайын мерейтой күніне немесе оған жақын, Уайт-Плейнс тарихи қоғамы Нью-Йорк штатының Уайт-Плейнс қаласындағы Джейкоб Пурди үйінде осы оқиғаны еске алу шарасын өткізеді. АҚШ Әскери-теңіз күштерінің екі кемесі Ақ жазық шайқасының құрметіне аталған. CVE 66 – Екінші дүниежүзілік соғыстағы эскорт кемесі. AFS 4 – 1995 жылы қызметтен босатылған жауынгерлік жабдықтау кемесі. Кейбір тарихшылардың пікірінше, Вашингтон Ирвингтің "The Legend of Sleepy Hollow" әңгімесіндегі Басы жоқ Атбасар бейнесі осы шайқаста зеңбірек оғынан басын жоғалтқан нағыз Гессен әскерінен шабыттанған.
Each year on or near the anniversary date, the White Plains Historical Society hosts a commemoration of the event at the Jacob Purdy House in White Plains, New York. Two ships in the United States Navy were named for the Battle of White Plains. CVE 66 was an escort carrier in World War II. AFS 4 was a combat stores ship that was decommissioned in 1995. According to some historians, the Headless Horseman depicted in Washington Irving's short story "The Legend of Sleepy Hollow" was inspired by a real life Hessian soldier who lost his head by cannon fire during this battle.