Кіріспе
Перу саясаткері Карлос Эрнесто Фернандо Ферреро Коста (7 ақпан 1941 жылы туған) – Перу саясаткері, 1995 жылдан 2006 жылға дейін Лима өкілі ретінде Perú Posible партиясынан конгрессмен болып қызмет етті, сондай-ақ 2000 жылдың соңынан 2003 жылға дейін Конгресс төрағасы болды. 2003 жылдың желтоқсанынан 2005 жылдың тамызына дейін Перудің премьер-министрі қызметін атқарды. Ол Perú Posible партиясының мүшесі. Perú Posible партиясына қосылғанға дейін Альберто Фухиморидің Cambio 90 партиясының мүшесі болған. Оның алдынғы лауазымын Беатрис Мерино атқарды, ол 2003 жылдың 15 қазанында президент Алехандро Толедоның өтінішімен отставкаға кетті.
Carlos Ernesto Fernando Ferrero Costa (born 7 February 1941) is a Peruvian politician who served as congressman as a member of Perú Posible representing Lima from 1995 until 2006 and also served as the President of the Congress from late 2000 until 2003. He was the Prime Minister of Peru from December 2003 until his resignation August 2005. He belongs to the Perú Posible party. Before he became a member of the Perú Posible party, he was part of the Fujimorist Cambio 90 of Alberto Fujimori. His predecessor was Beatriz Merino, who resigned on October 15, 2003 at the request of President Alejandro Toledo.
Өмірбаян
Ол 1941 жылдың 7 ақпанында дүниеге келген. Агроном Альфредо Ферреро Ребаглиати мен Аделина Коста Элистің ұлы, ол 1941 жылы Лимада дүниеге келді, ал бірнеше күннен кейін оның отбасы Пискоға, Икаға көшіп кетті. Лимаға оралғаннан кейін, ол бастағыш білімін Immaculate Heart мектебінде аяқтады, содан соң Santa María Marianistas мектебінде орта білімін бітірді. Оның інісі Рауль Ферреро Ребаглиати Министрлер Кеңесінің төрағасы және Сыртқы істер министрі болды. Оның бауыры, заңгер және дипломат Эдуардо Ферреро Коста Альберто Фухиморидің екінші үкімет кезінде канцлер болды. Жоғары білімін ол 1959 жылы Перудің Католиктік понтификалық университетінде алды. Сол университеттің түлегі болып, 1964 жылы бакалавр, ал 1966 жылы заң мамандығы бойынша диплом алды. Ол сонымен қатар Жоғары әскери зерттеулер орталығында оқыды. Университетте оқыған жылдары Христиандық әлеуметтік студенттік фронтының мүшесі болды. 1965-1969 жылдары Radio Miraflores радиосында саяси комментатор ретінде радиожурналистикамен айналысты. Сонымен қатар, Panamericana Televisión (1978-1980) және América Televisión (1989) телеарналарында жаңалықтар комментаторы болды. 1999-2000 жылдары Canal N телеарнасында 2x2 бағдарламасын жүргізушілердің бірі болды. 1965-1982 жылдары Перудің Орталық резервтік банкінде жұмыс істеді. 1967 жылы Халықаралық валюта қорында талдау және қаржы саясаты бойынша оқудан өтіп, Экономикалық зерттеулер бөліміне қабылданды. Кейін BCR Бас хатшылығында жұмыс істеді. 1976-1980 жылдары BCR-дің әкімшілік менеджері, ал 1978-1980 жылдары Пуаянго-Түмбес екіұлттық комиссиясының Перу бөлігінің президенті болды. 1982 жылы банк қызметінен кеткенге дейін банктің заң бөлімінде жұмыс істеді. Femenina del Sagrado Corazón (1965-1967), Католиктік, Рикардо Пальма, Сан-Мартин-де-Поррес, Сан-Маркос және Лима университеттерінде, сондай-ақ Перу дипломатиялық академиясында заң профессоры болып жұмыс істеді.
Саяси мансап
Ол бұрынғы президент Альберто Фухимори үшін жұмыс істеді және өзінің партиясы Cambio 90–New Majority аясында бірнеше рет сайланды. 2000 жылғы сайлауда ол Перу Позибиль партиясынан Алехандро Толедоның кандидат ретінде бірінші вице-президенттікке түсті, бірақ Альберто Фухиморидің Перу 2000 партиясы жеңіске жетті. Дегенмен, ол Конгресске қайта сайланды. 2000 жылдың соңында Фухимори отставкаға кеткеннен кейін ол Перу Конгресінің Президенті лауазымына Валентин Паниагуамен бақ сынасты. Ол сайлауда жеңіліп, Паниагуа Перудың уақытша Президенті болды. Ол 2000 жылы Конгресс Төрағасы болып сайланды, 2001 және 2002 жылдары қайта бекітілді және 2003 жылға дейін қызмет етті. 2003 жылдың 15 желтоқсанында Премьер-министр болып тағайындалды. 2004 жылдың 13 қаңтарында ол Республика Конгресінің алдына үкіметтің жалпы саясатын ұсынып, сенім дауысын сұрады (немесе инвиститура деп те атайды). Ферреро Конгресс мүшелеріне сөз сөйлеп, үкіметтің өсіп келе жатқан әлеуметтік талаптарға жауап беретінін және 2001 жылдың шілдесінен бері Толедо үкіметі ұсынған бағыттарды ұстанатынын мәлімдеді: институттарды жақсарту, кедейлікті азайту, сауда мен экономиканы нығайту, мемлекеттік реформалар мен жаңғырту және жемқорлыққа қарсы күрес. Ферреро жемқорлыққа қарсы күресу үшін мемлекеттік реформаның және мемлекеттік ресурстарды қайта бағыттаудың маңыздылығын атап өтті. Ферреро Атқарушы биліктің органикалық заңын, мемлекеттік қызмет туралы аялық заң жобасын, мемлекеттік қызметте үйлесімсіздіктер мен тыйымдар туралы заңды, мемлекеттік қызметкерлердің еңбекақысы туралы заңды өзгерту туралы ұсыныс жасады. Ол сондай-ақ процедураларды жеңілдету, өкілеттік беру, жеке инвестицияларды тарту, білім беру, әлеуметтік бағдарламалар және тағы басқаларын ілгерілетуді жоспарлап отырғанын хабарлады. Баяндамасының соңында Ферреро сенім мәселесін көтерді, нәтижесінде 49 дауыс «жақтас», 6 дауыс «қарсы» және 44 дауыс «тартыну» болды. Ол 2005 жылдың 11 тамызында президент Алехандро Толедо Фернандо Оливераны Сыртқы істер министрі етіп тағайындағаннан кейін кенеттен отставкаға кетті. 2006 жылғы сайлауда қайта сайлануға қол жеткізе алмады. Оның інісі – Эдуардо Ферреро Кост, бұрынғы АҚШ елшісі (және Фухимори әкімшілігі кезінде бұрынғы Сыртқы істер министрі).
he became Prime Minister of December 15, 2003. On January 13, 2004, he appeared before the Congress of the Republic to present the general policy of the government and ask for the vote of confidence (or also called the investiture). Ferrero addressed the congressmen and announced that the government would meet the growing social demands and that it would follow the lines that the Toledo government proposed since July 2001: improving institutions, reducing poverty, strengthening trade and the economy, reform and modernization of the State and fight against corruption. Ferrero emphasized the reform of the State to combat corruption, the realignment of public resources. Ferrero announced the proposal to modify the Organic Law of the Executive Power, the draft Framework Law of Public Employment, the Law of incompatibilities and prohibitions for the exercise of public function, the law of the Public Employment Remuneration System. He also announced that they would promote the simplification of procedures, decentralization, private investment, education, social programs, among others. At the end of his presentation, Ferrero raised the question of confidence, which obtained 49 votes in favor, 6 against and 44 abstentions. He resigned abruptly August 11, 2005 when president Alejandro Toledo appointed Fernando Olivera as Minister of Foreign Affairs. He failed to attain re election in the 2006 elections. His brother is Eduardo Ferrero Coast who is the former Ambassador (and former Minister of Foreign Affairs under the Fujimori Administration) in the United States.