Тұрғын үйлердің бөлінуі мен жұмыс орындарының арақашықтығының әсері
Spatial mismatch
Тұрғын үй бөлінуі мен жұмыс орындарының арасындағы айырмашылық – қалың жұрттың табысы төмен шаруашылықтары мен жұмыс мүмкіндіктерінің арасындағы теңсіздік.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Аумақтық үйлесімсіздік – төмен кірісті отбасылардың тұратын жері мен қолайлы жұмыс мүмкіндіктерінің арасындағы қақтығыс. Оның бастапқы тұжырымы (төменде қараңыз) және кейінгі зерттеулерде ол көбінесе афроамерикалықтарға әсер ететін құбылыс ретінде түсіндірілді, бұл тұрғын үйлерді бөлу, экономикалық құрылымды өзгерту және жұмыс орындарының қала шетіне көшуі нәтижесінде туындады. Аумақтық үйлесімсіздікті алғаш рет Джон Ф. Каин, Джон Мейердің теориясын негізге ала отырып, 1968 жылы "Тұрғын үйді бөлу, негрлердің жұмыспен қамтылуы және мегаполистің орталықтандырылмауы" атты мақаласында ұсынды. Бұл мақалада "аумақтық үйлесімсіздік" термині нақты қолданылмаған, ал Каин осы терминді өзінің еңбегі деп мойындаған жоқ. 1987 жылы Уильям Джулиус Уилсон экономикалық құрылымды өзгерту рөлін, сондай-ақ АҚШ-тағы геттодағы ең төменгі таптың қалыптасуындағы қара орта таптың кетуін егжей-тегжейлі түсіндіріп, маңызды рол атқарды.
Spatial mismatch is the mismatch between where low income households reside and suitable job opportunities. In its original formulation (see below) and in subsequent research, it has mostly been understood as a phenomenon affecting African Americans, as a result of residential segregation, economic restructuring, and the suburbanization of employment. Spatial mismatch was first proposed by John F. Kain, following the theory of John Meyer, in a seminal 1968 article, "Housing Segregation, Negro Employment, and Metropolitan Decentralization". That article did not specifically use the term "spatial mismatch", and Kain disclaimed credit. In 1987, William Julius Wilson was an important exponent, elaborating the role of economic restructuring, as well as the departure of the black middle class, in the development of a ghetto underclass in the United States.
Тарих
Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін көптеген бай американдықтар қалалардан шығып, қала маңындағы аудандарға көшіп бара бастады. ХХ ғасырдың екінші жартысында универмагтар да қала маңындағы аудандарға көшу үрдісін ұстанды. 1968 жылы Каин "Кеңістіктік үйлесімсіздік гипотезасын" қалыптастырды, бірақ оны осы терминмен атаған жоқ. Оның гипотезасы бойынша, афроамерикандық жұмысшылар өсудің негізгі орталықтарынан алыс және нашар байланысқан, бөлінген аймақтарда тұрады. Бұл құбылыс төмен деңгейдегі жұмыс іздеуге тәуелді қала тұрғындары үшін көптеген салдарға әкеледі. Мысалы, жұмыс орындарынан алыс болу жұмыссыздық деңгейінің өсуіне және аймақ үшін кедейліктің нашарлауына алып келуі мүмкін. 1960 жылдардың соңында ұсынылғаннан бері кеңістіктік үйлесімсіздік гипотезасы қала ішіндегі этникалық азшылықтардың экономикалық қиындықтарын түсіндіру үшін кеңінен сілтеме жасалады.
After World War I, many wealthy Americans started decentralizing out of the cities and into the suburbs. During the second half of the 20th century, department stores followed the trend of moving into the suburbs. In 1968, Kain formulated the “Spatial Mismatch Hypothesis”, but he did not refer to it by this term. His hypothesis was that black workers reside in segregated zones that are distant and poorly connected to major centers of growth. The phenomenon has many implications for inner city residents dependent on low level entry jobs. For example, distance from work centers can lead to increasing unemployment rates and further dampen poverty outcomes for the region at large. Since its conceptualization in the late 1960s, the spatial mismatch hypothesis has been widely cited to explain the economic problems encountered by inner city minorities.
Факторлар
2007 жылы Лоран Гобильон, Харис Селод және Ив Зеноу кеңістіктегі үйлесімсіздік құбылысын қолдайтын жеті түрлі фактор бар екенін ұсынды. Төрт фактор әлеуетті жұмысшылардың қолжетімділігіне және бастамаларына байланысты. Қалған үш фактор жұмыс берушілердің қала тұрғындарына, әсіресе аз ұлт өкілдеріне қатысты жағымсыз стереотиптерден қашық болуға бейімділігін көрсетеді.
In 2007, Laurent Gobillon, Harris Selod, and Yves Zenou suggested that there are seven different factors that support the spatial mismatch phenomenon. Four factors are attributed to potential workers accessibility and initiatives. The remaining three factors stress employers' reluctance to divert away from the negative stigma of city people and in particular minorities when hiring.
Әлеуетті жұмысшылардың перспективалары
Жұмысқа бару шығындары қала тұрғындары үшін жұмысқа орналасуға арналған тестіге қатысуға және күнделікті жұмысқа уақытында жетуге кедергі келтіреді. Басқаша айтқанда, кейбір жұмысшылар үшін жеке көлік тым қымбат болуы мүмкін, сондықтан олар қоғамдық көлікке көп тәуелді болуы ықтимал. Қоғамдық көлік әрқашан уақтылы болмайды және барлық жұмыс орындарына тоқтамайды. Жұмыс орталығынан алшақтаған сайын жұмыс мүмкіндіктері туралы ақпарат алу мүмкіндігі төмендейді. Жұмыс орталығынан алыс тұратын адамдар, әдетте, жұмыс орталығына жақын тұратын адамдарға қарағанда, ашық қызметтер туралы аз біледі. Сондықтан, байланыстар мен ақпарат алмасуы жұмыс мүмкіндіктері туралы ақпарат алуда маңызды артықшылықтар болып табылады. Қашық жұмыс істейтіндер үшін алыс жердегі жұмыс іздеуге ынталандырудың жетіспеушілігі байқалады. Гобильон, Селод және Зеноу аз ұлт өкілдері қысқа мерзімді шығын мен ұзақ мерзімді пайда арасында белгілі бір шартты келісімге барады деп санайды. Қысқа мерзімді шығын – алыс жұмыс орталықтарына жиі сапарлар жасау. Ал ұзақ мерзімді пайда – тұрақты жұмыс табу және осылайша жалақыны арттыру. Алайда, аз ұлт өкілдері қысқа мерзімді шығынды ұзақ мерзімді пайдадан жоғары бағалайды, нәтижесінде қала шеткерінде жұмыс табу мүмкіндіктері төмендейді. Қалалық жұмысшылар үшін қала шеткерінде жұмыс іздеудің де қымбатқа түсуі мүмкін. Бұл жұмыс іздеуді қалалық тұрғын үй аймағынан тысқары кеңейту үшін жұмыс агенттігіне төлем жасаумен немесе қала шеткерінде агенттік табумен байланысты болуы мүмкін.
Commuting cost is seen as an obstacle for inner city people to be present for job interviews and furthermore to arrive to work everyday on time. In other words, cars may be too expensive for some workers and they may have to rely heavily on public transportation. Public transportation is problematic in a sense that it is not always prompt and may not stop at all job location sites. Information access to jobs decreases as distance increases away from the job center. People who are living away from the job center are generally less knowledgeable about potential openings than individuals who live closer to the job center. Therefore, networking and information spillovers are of a major advantage in accessing information about potential openings. There seems to be a lack of incentive for distance workers to search intensively for a job that is relatively far away. Gobillion, Selod and Zenou believe that minorities, more or less, do a tradeoff between short term loss and long term benefits. The short term loss involves making frequent search trips to distant work centers. However, the long term benefit involves obtaining a stable job and thus a higher wage rate. Unfortunately, minorities tend to weigh the short term loss higher than the long term benefits and as a result, decrease their opportunity at obtaining a job in the suburbs. There also seems to be a high search cost involve for urban workers looking for a job in the suburbs. It might be associated with paying a job agency to expand their search beyond the urban residential area or locating an agency in the suburbs.
Қытай
Қытайдағы қала-шарлардың өсуі, көбінесе мегаполистер мен көмір өндіруші қалалардың арасындағы немесе олармен жапсарлас агломерацияланбаған аумақтарда байқалады, мысалы, ең танымал мысалы – Ордостың Кангбаши жаңа ауданы. Бұл кеңістіктік үйлесімсіздіктің бір көрінісі. Мегаполистерге жақын жерлердегі жағдай, кен өндіру аймақтарына қарағанда болашақта аз тәуекелмен байланысты.
Growth of ghost cities in China, mostly from not yet agglomerated areas between or adjacent metropolitan areas or coal mining towns, as in the case of the most famous example, Kangbashi New Area of Ordos, are an example of spatial mismatch. In the case of places near metropolitan areas, it represents less of a risk going forward than in mining areas.