АҚШ-тағы өсуді басқару – халық санының өсуімен бірге қажетті қызметтерді қамтамасыз ету шаралары. Жоспарлау, құрылыс, тұрғын үй, табиғатты қорғау маңызды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Өсімді басқару, АҚШ-та, халық саны өскен сайын олардың қажеттіліктерін қанағаттандыру үшін қажетті қызметтердің қолжетімділігін қамтамасыз ету мақсатында үкімет қолданатын әдістер жиынтығы болып табылады. Өсімді басқару жерді пайдалану жоспарлау, аймақтарға бөлу және учаскелеуді реттеудің дәстүрлі шеңберінен шығып, даму ерекшеліктері мен үкіметтік өкілеттіктердің ауқымын кеңейтеді. Бұл тек мемлекеттік қызметтермен ғана шектелмейді. Табиғи кеңістіктерді қорғау, жеткілікті және қолжетімді баспана, коммуналдық қызметтерді ұсыну, тарихи құнды ғимараттар мен орындарды сақтау, сондай-ақ бизнес жүргізу үшін қажетті жағдайларды жасау сияқты басқа да талаптар да ескеріледі.
Growth management, in the United States, is a set of techniques used by the government to ensure that as the population grows that there are services available to meet their demands. Growth management goes beyond traditional land use planning, zoning and subdivision controls in both the characteristics of development influenced and the scope of government powers used. These are not necessarily only government services. Other demands such as the protection of natural spaces, sufficient and affordable housing, delivery of utilities, preservation of buildings and places of historical value, and sufficient places for the conduct of business are also considered.
Өсуді басқару түрлері
Жергілікті билік органдары дамуды шектеу немесе оны басқа жерлерге ықпалдау үшін әртүрлі құралдар мен техникаларды қолданады. Негізгі техника – қызмет көрсету шығындарын азайту мақсатында жер учаскелерін аймақтарға бөлу. Аймақтарға бөлу арқылы урбанизацияның таралу аймағын қысқартуға болады, бұл бірдей адам санының кішірек аумақта тұруына және жұмыс істеуіне мүмкіндік береді, мемлекеттік қызметтерді тиімдірек ұсынуға жағдай жасайды. Мысалы, өрттен қорғау және жедел медициналық жәрдем көрсету қызметтері тығыз орналасқан аумақтарда, халық сирегі орналасқан жерлерге қарағанда арзанға түседі. Бұл бірдей қызмет деңгейі үшін шығындарды азайтады, салық төлеушілердің қаржысын үнемдейді. Осы тиімділік нәтижесінде жеке сектор да пайда көруі мүмкін. Мысалы, азық-түлік дүкендері мен пицца жеткізу қызметтері шектеулі аумаққа ғана қызмет көрсете алады. Егер олардың қызмет көрсету аймағында клиенттер саны көп болса, қызмет көрсету құны төмендейді. Қалалық аймақтардың шетіндегі игерілмеген жерлер көбінесе өсуді басқару шараларының нысаны болады, себебі олардың болашақ қолданылуы әлі анықталмаған. Ондай жерлерді ауыл шаруашылығына немесе төмен тығыздықтағы тұрғын үйлер салуға пайдалануға болады. Дамудың рұқсат етілген тығыздығын төмендету (жер учаскелерін қайта бөлу) 1970 жылдары Калифорниядағы қала маңындағы билік органдарының болашақта қарқынды дамуды болдырмау үшін қолданған құралы болды. Мұндай тәсілдердің мәселесі – олар сот дауларына әкеледі, өйткені жер иелері жер учаскелерін қайта бөлуді өтемақысыз өздерінің құқықтарын шектеу деп санайды. Аймақтарға бөлу ережелерін өзгерту арқылы болашақта салынатын құрылыстар санын азайту иелерінің сотқа жүгінуіне әкеледі. Қалалық аумақтардағы жер көлеміне қатысты коэффициенттерді төмендету – болашақ даму деңгейін шектеуге бағытталған тағы бір құрал. Коэффициенттер – бұл салынған кеңістіктің учаске аумағына қатысты мөлшері, төменгі коэффициенттер әрине, аз қабатты және бірліктерді білдіреді. Дамуға әсер ететін төлемдерді енгізу – дамуды қалыптастыру үшін қолданылатын тағы бір құрал, онда жаңадан салынған мүлік иелеріне жаңа дамудың қоғамға тигізер "әсері" үшін төлем алынады. Ақы төлеулерді көлік инфрақұрылымын жақсарту, жаңа саябақтар салу және мектептерді кеңейту сияқты мақсаттарға жұмсауға болады. Дамуға әсер ететін төлемдер қолданыстағы нысандарды күтіп ұстау үшін емес, аймақтағы жаңа құрылыстар санына пропорционалды жаңа нысандарды құру үшін қолданылады. Қала маңындағы тығыздықтың үлкен аумаққа таралуын болдырмау сонымен қатар ашық кеңістіктерді қамтамасыз етеді, сондықтан ауылдық жерде өмір сүргісі келетін адамдар урбанизацияның олардың өмір салтына қауіп төндірмей, мұны істей алады.
There are a wide variety of tools or techniques used by local governments to reduce development or to shift it to other places. A major technique is the application of zoning to reduce the cost of service delivery. Zoning can be used to reduce the area affected by urbanization, allowing the same number of people to live and work in a smaller area, allowing governmental services to be delivered more efficiently. For example, fire protection and emergency medical response services are less expensive to provide in compact areas than in areas where the population is more spread out. This results in lower expenditures for the same level of service, which saves taxpayer dollars. The efficiencies gained can also result in benefits to the private sector. For example, grocery stores and pizza delivery businesses can serve only a limited area. If more customers are located within their service delivery area, the cost of delivering their services is decreased. Undeveloped land at the periphery of urban areas is often the target of growth management efforts since its future use is yet to be determined. That land can be targeted for agricultural use or low density residential development. Reducing the allowable density of development (downzoning) was a tool adopted by suburban jurisdictions in California in the 1970s to attempt to prevent intense development in the future. The problem with such approaches is that they lead to lawsuits as owners of that land perceive the downzoning as a taking of their rights without compensation. Changing zoning rules to allow fewer future developments almost always leads to suits by owners. Reducing floor area ratios in urban areas is another tool aimed at reducing future development levels. The ratios are the amount of built space relative to the parcel area with lower ratios obviously implying fewer stories and units. Imposing impact fees is another tool that is used to shape development in that a charge is leveled on owners of newly developed properties for the "impact" the new development will have on the community. Fees can be used for such things as transportation improvements, new parks, and expansion of schools. Impact fees are not used to maintain existing facilities, but instead, are used to create new facilities in proportion to the number of new developments in the area. Preventing suburban densities from affecting a large area also has the effect of providing open spaces so that people who wish to live in a rural setting can do so without urbanization threatening their lifestyle.
Калифорния зерттеулері
АҚШ-тың әр түрлі аймақтары өздерінің аумағындағы тұрғын үйлер мен коммерциялық құрылыстардың өсуін шектеу немесе оларды даму деңгейі төмен аймақтарға жылжыту мақсатында жергілікті өсуді басқару шараларын сынап көрді. Гликфельд пен Левин 1988 және 1992 жылдары Калифорния штатының барлық қалалары мен округтерінде өсуді басқару шараларына қатысты екі ірі зерттеу жүргізді. Бірінші зерттеу 18 түрлі өсуді басқару шарасын қарастырды. Көптеген аймақтар тұрғын үй, коммерциялық және жаңа құрылыстарға қатысты бір немесе бірнеше өсуді басқару шараларын қабылдады. Оларға тұрғын үй немесе коммерциялық құрылыстарды салуға рұқсат алу үшін белгілі бір деңгейде қызмет көрсетуді талап ету, рұқсат етілген тұрғын үйлердің тығыздығын төмендету, ғимараттардың биіктігін немесе берілген учаскедегі еден ауданының мөлшерін шектеу сияқты талаптар кірді. Әдетте, Тынық мұхитының жағалауындағы аймақтар штаттың ішкі аймақтарына қарағанда көбірек шектеулерге ие болды. Екінші зерттеу көрсеткендей, екі зерттеу арасындағы төрт жылдық кезеңде өсуді басқару заңнамасының күмүлативтік әсері, халық санының өсуі мен пайыздық ставкаларды ескергенде, Калифорния штатының жалпы құрылысына рұқсат етілген көлемдермен байланыссыз болды. Дегенмен, кейінгі зерттеулер көрсеткендей, бұл шаралар жаңа құрылысты ірі қалалардан штаттың ішкі аймақтарына жылжытуға көмектесті, бұл төмен кірісті және аз ұлттық азаматтарға ерекше әсер етті. Яғни, бұл шаралар Калифорниядағы жалпы құрылыс деңгейіне әсер етпеді, бірақ жаңа құрылыстың қайда салынатынына әсер етті.
Jurisdictions throughout the United States have experimented with local growth management measures designed to limit the growth of residential or commercial development within their jurisdiction or to shift them to areas with less development. Glickfeld and Levine conducted two major studies of growth management measures in virtually all California cities and counties in 1988 and 1992. The first study inquired about 18 different types of growth management measures. The vast majority of the jurisdictions had adopted one or more growth management measures to affect residential, commercial or new development. These varied from requiring adequate service levels as a condition for receiving approval to construct residential or commercial developments to measures that reduced permitted residential density to measures that restricted the height of buildings or the floor area ratio on a given parcel. Typically, jurisdictions near the Pacific coastline had more restrictions than those in the interior of the state. The second study showed that over the four year period between the two surveys the cumulative effect of growth management legislation showed no relationship to permitted construction values for California as a whole when controlling for population growth and interest rates. However, a follow up study showed that the measures helped displace new construction from the metropolitan areas to the interiors of the state with low income and minority populations being particularly impacted. That is, the measures did not affect overall construction levels in California but did affect where new construction was built.
Кешенді жоспарлау
Өсуді басқару техникаларын қолдану жиі кешенді жоспар жасаумен реттеледі. Бұл жоспар жаңа өсімнің қауымдастыққа тигізер әсерін бағалауға және сол әсерді жеңілдету жолын анықтауға пайдаланылуы мүмкін. Көптеген штаттар жергілікті өсуді басқару қағидаларын реттеу үшін мемлекеттік шаралар қабылдады. АҚШ-тағы штаттық өсуді басқаруды бастағандардың бірі Орегон штаты болды, ол 1970 жылдары қалалық өсу шекараларын белгіледі, ал Флорида штаты 1985 жылы Өсуді басқару заңын қабылдады.
The application of growth management techniques is often governed by the development of a comprehensive plan. The plan can be used to measure the impact that new growth will have on the community and define the method by which that impact is mitigated. Several states have adopted state measures to govern local growth management ordinances. Pioneers in statewide United States growth management were Oregon, which established Urban Growth Boundaries in the 1970s and Florida which passed the Growth Management Act in 1985.