Лондон қаласының Хаттон Гарден аймағы

Кіріспе

Холборндағы көше және аудан, Лондон.

Хаттон-Гарден – Лондонның Камден ауданындағы Холборн ауданындағы көше және коммерциялық аймақ, Сафрон-Хиллдің тар шеңберімен шектеседі, ол өз кезегінде Лондон қаласына тікелей жапсарлас. Ол атын королева Елизавета I-нің сүйіктісі, сэр Кристофер Хэттоннан алған, ол осы жерде сарай салып, Ели епископтарының Лондондық резиденциясы – Ели Плейс бақшасы мен жеміс бағына ие болған. Хэттон отбасының меншігінде қалып, король Карл II тұсында әсем тұрғын үйлермен салынған. Бірнеше онжылдық бойы, негізгі көшеден тыс жерлерде, 1861 жылы салынған жергілікті шіркеудің атымен – Санкт-Албанның Холборны деген атаумен де белгілі болған. Ели Плейсдегі Сент-Этельдреда шіркеуі – Ескі Епископ сарайының сақталған жалғыз бөлігі. Бұл ғимарат Лондонда Эдуард I патшаның тұсында салынған екі ғимараттың бірі. Қазір ол Англиядағы ең көне шіркеулердің бірі болып табылады, ол 1879 жылы қайта жаңғыртылып, Рим-католиктердің құдайға табыну орны ретінде пайдаланылуда. Хаттон-Гарден мен Сент-Кросс көшелерінің оңтүстік-шығыс бұрышында орналасқан, қазір Wren House деп аталатын қызыл кірпіштен салынған ғимарат, Хаттон-Гарден құрылысының Англикан шіркеуі болған. Кейін ол қайырымдылық мектебінің басшыларына тиесілі болды, содан кейін бірыңғай киім киген ұл мен қыздың мүсіндері қосылды. Хаттон-Гарден – Лондонның зергерлік орталығы және Ұлыбританиядағы алмаз саудасының ірі шолуы. Бұл мамандық 19-ғасырдың басында, жақын жердегі Клеркенвеллдегі ежелгі орталығынан бастау алған. Бүгінде мұнда зергерлік өнеркәсібінің 300-ге жуық кәсіпорны және 90-нан астам дүкен бар, бұл Ұлыбританиядағы зергерлік бұйымдар сататын ең ірі жиынтық. Бұл бизнестердің ең ірісі – халықаралық алмаз саудасына үстемдік еткен халықаралық компаниялар тобы – De Beers. Олардың бас кеңсесі Хаттон-Гарденнің басты сауда көшесінің артындағы кеңсе және қойма кешенінде орналасқан. Сэр Хирам Максимнің 57-ші Хаттон-Гарденде шағын зауыты болды және 1881 жылы ол минутына 666 оқ атқызылатын Максим пулеметінің прототипін ойлап тапты және өндіруді бастады. Хаттон-Гарденде кең ауқымды жер асты инфрақұрылымы бар – сақтау бөлмелері, туннельдер, кеңселер және шеберханалар. Қазіргі уақытта бұл аймақта Blinkbox және Grey Advertising сияқты көптеген медиа, баспа және шығармашылық компаниялар орналасқан. 20-ғасырда Хэттон Плейс және Сафрон-Хилл (Оливер Твисттегі Фагиннің үйінің нашар санитарлық жағдайдағы орны) көшелері жақсартылып, қазіргі заманда «люкс» пәтерлер блогымен салынды, оның ішінде бұрынғы «Панч» журналының баспаханасы орналасқан Да Винчи үйі және архитектуралық ерекшелігімен ерекшеленетін Зигкурат ғимараты бар.

Hatton Garden is a street and commercial zone in the Holborn district of the London Borough of Camden, abutting the narrow precinct of Saffron Hill which then abuts the City of London. It takes its name from Sir Christopher Hatton, a favourite of Queen Elizabeth I, who established a mansion here and gained possession of the garden and orchard of Ely Place, the London seat of the Bishops of Ely. It remained in the Hatton family and was built up as a stylish residential development in the reign of King Charles II. For some decades it often went, outside of the main street, by an alternative name St Alban's Holborn, after the local church built in 1861. St Etheldreda's Church in Ely Place, all that survives of the old Bishop's Palace, is one of only two remaining buildings in London dating from the reign of Edward I. It is one of the oldest churches in England now in use for Roman Catholic worship, which was re established there in 1879. The red brick building now known as Wren House, at the south east corner of Hatton Garden and St Cross Street, was the Anglican church for the Hatton Garden development. It was taken over by the authorities of a charity school, and the statues of a boy and girl in uniform were then added. Hatton Garden is London's jewellery quarter and the centre of the diamond trade in the United Kingdom. This specialisation grew up in the early 19th century, spreading out from its more ancient centre in nearby Clerkenwell. Today there are nearly 300 businesses here in the jewellery industry and over 90 shops, representing the largest cluster of jewellery retailers in the UK. The largest of these businesses was De Beers, the international family of companies which dominated the international diamond trade. Their headquarters were in an office and warehouse complex just behind the main Hatton Garden shopping street. Sir Hiram Maxim had a small factory at 57 Hatton Garden and in 1881, invented and started to produce the Maxim Gun, a prototype machine gun, capable of firing 666 rounds a minute. Hatton Garden has an extensive underground infrastructure of vaults, tunnels, offices and workshops. The area is now home to many media, publishing and creative businesses, including Blinkbox and Grey Advertising. Surrounding streets including Hatton Place and Saffron Hill (the insalubrious setting for Fagin's den in Oliver Twist) were improved during the 20th century and in modern times have been developed with blocks of 'luxury' apartments, including Da Vinci House (occupying the former Punch magazine printworks) and the architecturally distinctive Ziggurat Building.

Хэттон-Гарденнің дамуы, 16591694

Хэттон Гарден ауданы батыста Лезер-Лейн және шығыста Сафрон-Хилл аралығында, оңтүстікте Холборннан солтүстікте Хэттон-Уоллға дейін, 1659 және 1694 жылдар аралығында жаңа тұрғын үй ауданы ретінде дамыды. Ол Ковент-Гардендегі тұрғын үйлерден кейін пайда болды және Блумсбери скверімен бір уақытта салынды. Бұл жерде бұрын Эли епископтарының ортағасырлық сарайы, бақтары мен жеміс бақшасы орналасқан. Сарай оңтүстік-шығыс бұрышында, Эли-Плейс орнында тұрды. 1570 жылдары Елизавета патшайымының канцлері және сүйіктісі сэр Кристофер Хаттон, учаскенің бір бөлігін жалға алып, сарайдың солтүстік-батысында Хаттон үйін салды. 1581 жылы ол патшайымнан, лауазым бос тұрған кезде, тұрақты грант алды. Ол қайтыс болғаннан кейін, мүлік сэр Кристофердің немере інісі, сэр Уильям Ньюпорттың (өзін Хаттон деп атаған) жесірі, леди Елизавета Хаттонға өтті. 1646 жылы, Англия азамат соғысы кезінде ол қайтыс болды, ал мүлік 1649-1660 жылдардағы Британдық одақтастығы кезінде Парижге жер аударылған Карл II-нің жақын досы, Кристофер Хаттонға қайта оралды. Епископтар Хаттонның құқығын даулады, бірақ Протекторат кезінде епископ Мэтью Рен Лондон мұнарасында тұтқынға алынды, ал сарай парламенттік мақсаттарға берілді және қирады. Ақша табу үшін лорд Хаттон 1654 жылы учаскені ұзақ мерзімге жалға берді, ол 1658 жылы іс жүзінде тұрақты болды, бірақ ол жерді өз иелігінде қалдырды. 1659 жылы Джон Эвелин Хэттон көшесінің (Хэттон Гарден жолы) оңтүстіктен солтүстікке қарай, сарайдың батыс жағына жақын салынып жатқанын көрді, бұл жаңа жоспарланған қалалық ауданның басталуы болды. Спекулянттар Clerkenwell және Inns of Court-қа жақын Лондон үйлерін қалаған бай адамдарды, қалалық шенеуніктерді және елден келген помещиктерді тарту үшін биік және кең үйлер салуға жалға алды. Осылайша, жаңа көшелердің тікбұрышты желісінде, тартымды мұражайлар мен ішкі панельдері бар әртүрлі, бірақ үйлесімді қалалық пейзаж пайда болды. Чарльз көшесі (алғашқыда Кросс-стрит деп аталған) Гревилл көшесінің жалғасы ретінде батыстан шығысқа қарай салынды, ал епископтардың бақшасы, (Ричард Ньюкорттың 1658 жылғы картасында көрсетілгендей) Хаттонның орталық фонтаны бар қабырғалы түйін бақшасы ретінде жасалған, Хаттон-Уоллға дейін созылды. Хэттон көшесі оның орталық жолының бағытын ұстанды. 1666 жылы, Ұлы өрт болған жылы, құрылыс солтүстікке қарай екі негізгі блокқа дейін жетті. Қалған ашық жерді өрттен қашқан лондондықтар баспана ретінде пайдаланды, бірақ Хэттон Гарден өрттен зардап көрмеді. 1670 жылы лорд Хаттон қайтыс болғаннан кейін, солтүстік бөлігі 1694 жылға дейін, оның ұлы, сэр Кристофер Хаттон, 1-ші виконт Хаттонның кезінде аяқталды. Оның агенті белгілі бухгалтер Стивен Монтедж (1623-1687) болды. Хэттон-стрит шіркеуінің (қазіргі Рен-хаус) құрылысы 1685-86 жылдары басталды. Шығыс жағында Хэттон көшесіне параллель орналасқан Ұлы Кирби көшесі, артқы бақшалары бар орталық блокты қоршады, бірақ солтүстік бөліктерде шығыстағы Хатт және Тунн-Ярд (Хаттон-Плейс орнында) және батыстағы басқа да шағын аулалар кішігірім тұрғын үйлерге және коч-хаустарға қолжетімділікті қамтамасыз етті. Оңтүстік бөліктерде Корольдің бас ауласы (кейін Робин Вуд ауласы, Робин Гуд ауласы) батысқа ұқсас жағдайда жабылып, шығысқа қарай қанды жүрек ауласы (Арлидж ауласы, Юнион соты) сарайға жақын жерде Авраам Арлидж (1645-1717) салды, ол Кенилворт (Уорикшир) туған шебер ағашшы, жобада кеңінен жұмыс істеді және ақылды инвестициялар арқылы байлыққа ие болды. Арлидждің 1694 жылғы зерттеуі аяқталған мүлікті егжей-тегжейлі көрсетеді: ол 1712 жылы сэр Джон Кастың орнына Ағаш шеберлерінің құрметті компаниясының шебері болды. Алғашқы тұрғындардың арасында Кристофер Меррет, Роберт Фергюсон, Джон Фламстед, Уильям Уистон және капитан Томас Корам болды.

The Hatton Garden area between Leather Lane in the west and Saffron Hill in the east, and from Holborn in the south to Hatton Wall in the north, was developed as a new residential district in the Restoration period, between 1659 and 1694. It arose soon after the residential developments in Covent Garden and was contemporary with those of Bloomsbury Square. It was formerly the site of the medieval palace, gardens and orchard of the Bishops of Ely, forming their City residence. The palace stood in the southeast corner, on the site of Ely Place. During the 1570s Queen Elizabeth's Chancellor and favourite, Sir Christopher Hatton, held a lease of part of the site and developed Hatton House to the northwest of the palace. In 1581, he obtained a more permanent grant from Queen Elizabeth during a vacancy in the see, and after his death, it passed into the possession of Lady Elizabeth Hatton, the widow of Sir Christopher's nephew Sir William Newport (who changed his name to Hatton). At her death in 1646, during the English Civil War, it reverted to Christopher Hatton, 1st Baron Hatton, a close associate of Charles II in his exile in Paris during the Commonwealth period, 1649–1660. The bishops disputed the Hattons' title, but, under the Protectorate, Bishop Matthew Wren was a prisoner in the Tower of London, and the palace itself was sequestrated to Parliamentarian uses and was badly damaged. To raise money Lord Hatton granted a long lease of the site in 1654, which became effectively permanent in 1658, though he retained the freehold. In 1659, John Evelyn observed Hatton Street (Hatton Garden road) being laid out from south to north, hard against the west side of the palace, as the beginning of a newly planned town district. Speculative builders took leases to construct tall and spacious adjoining houses to attract wealthy men at court, city officials and country gentlefolk wanting London homes, convenient for Clerkenwell and the Inns of Court. In this way a varied but harmonious townscape, with attractive detail of porches and interior panelling, grew up on a rectangular grid of new streets. Charles Street (at first called Cross Street) was laid west to east as a continuation of Greville Street, and the Bishops' orchard, which (as shown in Richard Newcourt's map of 1658) the Hattons had laid out as a walled knot garden with a central fountain, lay north of that up to Hatton Wall. Hatton Street followed the line of its central path. By 1666, the year of the Great Fire, the development had advanced north to form two principal blocks up to the line of St Cross Street (then called Little Kirby Street). The remaining open land was used as a refuge by Londoners escaping the Fire, which did not consume Hatton Garden. After Lord Hatton's death in 1670, the northern sector up to Hatton Wall was completed by 1694, in the time of his son Sir Christopher Hatton, 1st Viscount Hatton, whose agent was the noted accountant Stephen Monteage (1623–1687). Work on the Hatton Street church (now Wren House) commenced in 1685–86. Great Kirby Street, parallel to Hatton Street on the east side, enclosed a central block with rear gardens backing, but in the northern sectors, Hatt and Tunn Yard on the east (on the site of Hatton Place) and other small yards on the west provided access to smaller dwellings and coach houses. In the southern sectors King's Head Yard (later Robin Wood Yard, Robin Hood Yard) was similarly enclosed to the west, and to the east Bleeding Heart Yard (Arlidge's Yard, with Union Court) was developed near the palace by Abraham Arlidge (1645–1717), a carpenter of Kenilworth (Warwickshire) origins who worked extensively on the project and made his fortune by judicious investments. Arlidge's survey of 1694 shows the completed estate in detail: he succeeded Sir John Cass as Master of the Worshipful Company of Carpenters in 1712. Among early residents were Christopher Merret, Robert Ferguson, John Flamsteed, William Whiston and Captain Thomas Coram.