АҚШ Суасты Кемесі: V-4 және оның тарихы

Кіріспе

АҚШ-тың су асты кемесі

Су астында жүзу тереңдігі: 381 фут (116 м)
1 × BuEng MAN қосымша дизельді-электрлік дизель генераторы,
1 × GM Winton және 1 × GM Winton қосымша дизель генераторлары,
|Кеме экипажы=*Құрылысы бойынша: 8 офицер, 78 матрос
1931:

Дизайн

V4 – 1920 жылдардың соңында қолданысқа берілген V қайықтарының екінші буынының біріншісі, ол АҚШ жасаған ең ірі ядролық емес су асты қайығы болып табылады. V4 өз класындағы ең ірі қайық болды. Бұл су асты қайықтары арнайы келісім бойынша Вашингтон келісімінің қару-жарақ және тоннаж шектеулерінен босатылды. Оның конфигурациясы, сондай-ақ V5 және V6 конфигурациялары, Тынық мұхитының батыс бөлігінде Жапониямен теңіз соғысының болу ықтималдығын арттыра түсетін стратегиялық тұжырымдаманың дамуының нәтижесінде пайда болды. Бұл фактор және 1922 жылғы Вашингтон теңіз келісімінің салдары ұзақ қашықтыққа арналған су асты "крейсерлері" немесе "стратегиялық барлаушылар", сондай-ақ ұзаққа төзімді мина тасушылардың қажеттігін көрсетті, мұнда жылдамдық емес, ұзаққа төзімділік маңыздырақ болды. Дизайнға U 139 және U 151 типтеріндегі неміс "U крейсерлері" ықпал еткен болуы мүмкін, бірақ V4, V5 және V6 олардан ірілеу болды. V4 және оның жақын туындары V5 (Narwhal) және V6 (Nautilus) бастапқыда бұрынғы V қайықтарын қозғалтқан Busch Sulzer қозғалтқыштарынан гөрі үлкен және қуатты MAN жасаған дизельдік қозғалтқыштармен жабдықталуы тиіс болған, бірақ бұл қозғалтқыштар сәтсіздікке ұшырады. Арнайы жасалған қозғалтқыштар жобаланған қуатын шығара алмады, ал кейбіреулерінде қауіпті картерлік жарылыстар орын алды. V4 ақырында кішкентай MAN дизельдерімен жабдықталды, ал V5 және V6 үшін – . Кішкентай дизельдер мина сақтауға жеткілікті орын қалдыру үшін қажет болды. Құрылған қозғалтқыштардың техникалық сипаттамалары: екі BuEng өндірісіндегі, MAN жобалаған тікелей жетекті 6 цилиндрлі 4 циклді дизельдік қозғалтқыш, әрқайсысы . Негізінен мина тасуға арналған және 6,150,000 АҚШ долларына салынған, 10 минут ішінде сегіз мина орнатуға болады.

Екінші дүниежүзілік соғыс

1941 жылғы 28 қарашада Стивен Г. Баршеттің басқаруындағы «Аргонавт» Перл-Харбордан Мидуэй аралын патрульдеу үшін, «USS Trout» кемесімен бірге Мидуэй қорғаныс тобы 7.2 ретінде шықты. 7 желтоқсанда күн батқаннан кейін бірнеше минут өткен соң су бетіне шыққанда, радио арқылы Жапонияның Перл-Харборға шабуыл жасағаны туралы хабардар болды. «Аргонавт» екі сағаттан кейін Мидуэй маңындағы теңіз шайқасын зерттеу үшін толық дайындыққа келді. «Аргонавт» соғыс кезінде жаудың теңіз күштеріне алғашқы рет жақындасты, бірақ нашар маневрлеу қабілеті «Мидуэй» кемесіне қарсы торпеда шашу үшін қолайлы позицияға жетуіне кедергі келтірді. Жойғыштардың бірі айдың жарығында «Аргонавтты» суға батып бара жатқанда көрді; бірақ жойғыш су астындағы су асты кемесін таба алмады, ал «Аргонавт» торпеда шашу үшін позицияға орналаса алмады. Түн бойы су астында ұсталғаннан кейін, «Аргонавт» таңертең аккумуляторларды зарядтау үшін су бетіне шықты және Мидуэйден келген АҚШ ұшағынан сәтті бомбалауға ұшырады. «Аргонавттың» ылғалды сығыру құралдары конденсацияны болдырмауға тиімсіз болды, бұл электр өрттеріне әкеліп, әртүрлі электр жабдықтарын жұмыссыз қылды. Үш экипаж мүшесі жоғары температурадан ауырып жатты, бірақ президент Рузвельт радио сөйлеуінде «Аргонавттың» соғысқа қосқан үлесін атап өткені Баршетті патрульді тоқтатуға құмарлықтан бас тартуға ынталандырды. Су асты кемесін 17 тоннаға дейін ауырлату арқылы экипаж алдыңғы және артқы балласт резервуарлары арасында шеберлікпен үйлестірілген сорғылау арқылы суға түсу уақытын 52 секундқа дейін қысқарта алды; бірақ бұл уақыт жау ұшақтарынан қашу үшін әлі де тым баяу деп есептелді. «Аргонавт» 1942 жылғы 20 қаңтарда сағат 06:00-де «USS Litchfield» кемесімен табысты кездесті, осылайша эсминец оны Перл-Харборға қайтаруына мүмкіндік берді. Перл-Харборға оралғаннан кейін, әскер тасымалы үшін су асты кемесін асығыс түрлендіру жұмыстары аяқталды. 10 қаңтарда «Аргонавт» бес жүк кемесінен және оларды сүйрейтін жойғыштардан тұратын конвойды байқады – жапондық «Maikaze», «Isokaze» және «Hamakaze» эсминецтері Лэйден Рабаулға қайтып келеді. Кездейсоқ оқиға бойынша, бомбасы жоқ АҚШ Әскери-әуе күштерінің (АӘК) ұшағы «Аргонавттың» шабуылына куә болды. Ұшақтағы экипаж мүшесі бір жойғыштың торпедадан зақымданғанын және жойғыштардың дереу қарсы шабуыл жасағанын көрді. «Аргонавттың» мұрты кенеттен ерекше бұрышпен судан шықты. Тереңдік зарядынан су асты кемесі қатты зақымдалғаны анық болды. Жойғыштар «Аргонавтты» айналып, оған снарядтар құюды жалғастырды; ол толқындардың астына батып, одан кейін ешқашан хабар алынбады. Оның аты 26 ақпанда Әскери-теңіз кемелерінің тізімінен өшірілді. Соғыс аяқталғаннан кейін жапондықтардың берген мәліметтерінде тереңдік зарядтарымен шабуыл жасалып, содан кейін атыс жүргізілгені, сол кезде «су асты кемесінің жоғарғы бөлігі қиратылғаны» жазылған. «Аргонавттың» батып кеткеніне куә болған АӘК ұшқышының баяндамасына сүйене отырып, ол соңғы патрульдегі жапондық эсминецке зақым келтіргені үшін мақталады. (Соғыстан кейін JANAC есеп беруінде оған ешқандай есім берілмеді.) Үш эсминецтің 1943 жылғы 10 қаңтардағы зақымдану туралы ешқандай хабарламасы болмағандықтан, эсминецке тиген «соққы» ерте жарылыстан болуы мүмкін. Экипаж үшінші соғыс патруліне аттанғанға дейін «Аргонавт» қоңырауын сыйға тартты. Оның жоғалғанынан кейін 20 айдан кейін Перл-Харбордағы Су асты кемелерінің базасында Су асты кемелерінің естелік шіркеуі салынды және қасиетті орын ретінде ашылды. Оның мұнарасында ілінген қоңырау «Аргонавттан» алынған, ол бүгінге дейін қызметтерде соғылады.

On 28 November 1941 Argonaut, commanded by Stephen G. Barchet left Pearl Harbor to patrol around Midway Island with USS Trout as Midway Defense Group 7.2. She was notified by radio of the Japanese attack on Pearl Harbor when she surfaced a few minutes after sunset on 7 December. Argonaut set general quarters two hours later to investigate naval gunfire around Midway. While designed as a minelayer and not an attack submarine, Argonaut made the first wartime approach on enemy naval forces; but poor maneuverability prevented reaching a suitable position for surfaced torpedo launch against the two Japanese destroyers shelling Midway. One of the destroyers saw Argonaut as she dived to make a submerged second approach in the bright moonlight; but the destroyer was unable to locate the submerged submarine, and Argonaut was again unable to maneuver into position to launch torpedoes. After being held down all night, Argonaut surfaced at dawn to recharge batteries and was unsuccessfully bombed by a United States plane from Midway. Argonauts dehumidifiers were ineffective at preventing condensation, which caused electrical fires making various pieces of electrical machinery inoperative. Three crewmen were sick with high fevers, but President Roosevelt's mention of Argonauts contribution to the war effort in a radio speech encouraged Barchet to resist the temptation to abort the patrol. By trimming the submarine 17 tons heavy, the crew was able to reduce diving time to 52 seconds by skillfully coordinated pumping between fore and aft ballast tanks; but that time was still considered too slow to avoid hostile aircraft. Argonaut successfully rendezvoused with USS Litchfield at 06:00 20 January 1942, so the destroyer could escort her back to Pearl Harbor. On return to Pearl Harbor, the conversion to a troop transport submarine was "hastily" finished. On 10 January, Argonaut spotted a convoy of five freighters and their escorting destroyersJapanese destroyer Maikaze, Japanese destroyer Isokaze, and Japanese destroyer Hamakazereturning to Rabaul from Lae. By chance, a United States Army Air Forces (USAAF) aircraftwhich was out of bombswas flying overhead and witnessed Argonaut attack. A crewman on board the plane saw one destroyer hit by a torpedo, and the destroyers promptly counterattacking. Argonaut bow suddenly broke the water at an unusual angle. It was apparent that a depth charge had severely damaged the submarine. The destroyers continued circling Argonaut, pumping shells into her; she slipped below the waves and was never heard from again. Her name was stricken from the Naval Vessel Register on 26 February. Japanese reports made available at the end of the war recorded a depth charge attack followed by gunfire, at which time they "destroyed the top of the sub". On the basis of the report given by the USAAF flier who witnessed the attack in which Argonaut sank, she was credited with damaging a Japanese destroyer on her last patrol. (Postwar, the JANAC accounting gave her none.) Since none of the histories of the three escorting destroyers reports damage on 10 January 1943, the destroyer "hit" may have been a premature explosion. Before her crew left for their third war patrol, they donated Argonaut bell. Nearly 20 months after her loss, the Submarine Memorial Chapel was built and dedicated on the Submarine Base in Pearl Harbor. The bell hanging in her steeple comes from Argonaut, and still rings today for services.