Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Манхэттенде, Нью-Йорк қаласындағы мазар.
Mausoleum in Manhattan, New York
Грант ескерткіш қауымдастығын құру
Грант қайтыс болған кезде де жұртшылық оны жоғары бағалағандықтан, оған ескерткіш орнату туралы көптеген шақырулар жасалды. Улисс қайтыс болған күні Нью-Йорк қаласының мэрі Уильям Расселл Грейс Джулияға телеграмма жіберіп, екі Грантты да жерлеу үшін Нью-Йорк қаласын ұсынды. Грейс Джулияға күйеуін жерлеуге болатын қалалық саябақтардың тізімін берді. Грейс 1885 жылдың 24 шілдесінде Нью-Йорктің белгілі тұлғаларына Гранттың құрметіне ұлттық ескерткіш салу үшін қолдау жинау мақсатында хат жазды. Қатысушылардың жиырмасы топ атынан шешімдер қабылдау үшін атқару комитетін құрды. 29 шілдеде Ұйымдастыру комитеті Грант ескерткіш қауымдастығы (GMA) ретінде тіркелді. Оның төрағасы – АҚШ-тың 21-ші президенті Честер А. Артур, ал хатшысы – Гарвард колледжінің алғашқы афроамерикандық түлегі Ричард Теодор Гриннер болды. Бұған қоса, мэр Грейс және АҚШ-тың бұрынғы мемлекеттік хатшысы Гамильтон Фиш вице-президенттер ретінде тағайындалды, сондай-ақ Дрексел, Морган және компаниясының қаржыгері Дж. П. Морган да осы лауазымға ие болды. Қауымдастықта барлығы "100 мен 150-ге дейін" мүше болды, олардың ішінде көптеген қазіргі және зейнеткерлік жастағы саясаткерлер бар еді.
Because the public still held Grant in high esteem when he died, there were many calls for a monument honoring him. On the same day as Ulysses's death, William Russell Grace, the mayor of New York City, sent a telegram to Julia offering New York City as the burial ground for both Grants. Grace gave Julia a list of city parks where her husband could be buried, Grace wrote a letter to prominent New Yorkers on July 24, 1885, to gather support for a national monument in Grant's honor: Twenty of the attendees created an executive committee, which was to make decisions on the group's behalf. On July 29, the Committee on Organization was incorporated as the Grant Monument Association (GMA). Its chairman was Chester A. Arthur, the 21st U. S. president, and its secretary was Richard Theodore Greener, the first black alumnus of Harvard College. In addition, mayor Grace and former U. S. secretary of state Hamilton Fish were named as vice chairmen, as was financier J. P. Morgan of Drexel, Morgan & Co. The association had "between 100 and 150" members in total, including numerous sitting and retired politicians.
Орнын таңдау және уақытша қабір
Қалалық шенеуніктер бастапқыда Улисссті Орталық саябақта жерлеуді жоспарлаған, ал Грант отбасы саябақтағы үш орынды қарастырды. Грант отбасы Орталық саябақтағы орындар Улисс пен Джулияға сыймас үшін тым кішкентай деп санады. Содан кейін отбасы Манхэттеннің Солтүстік-Батыс жағындағы Риверсайд саябағындағы тағы бір орынды қарастырды; ол орын дамымаған болғанымен, көптеген жергілікті кәсіпкерлер мен саясаткерлер саябақты Гранттардың жерлеу орны ретінде қолдады. 28 шілдеде қалалық қызметкерлер Улиссстің отбасы өзгеріске келіскеннен кейін оны Риверсайд саябағына жерлеуді шешті. Риверсайд саябағындағы орын тіктеудің үстінде орналасқан. Құрылысы тіктөртбұрышты, есігі және христиандық кресі Хадсон өзеніне қарап тұрды. Ол кірпіш қабырғалармен қоршалған және шатыры күмбезді болды. Гранттың табыты жер бетінен сәл төмен орналастырылуы керек еді, ал қабірдің айналына жартылай шеңберлі жол салынды. Грант 8 тамызда, 1,5 миллионға жуық аза тұрғандармен өткен жерлеу рәсімінен кейін жерленді. Уақытша қабір қаланың ең танымал орындарының біріне айналды, 16 тамызда ғана 30 000-нан 40 000-ға дейін келуші болды. Аймаққа орындықтар орнатылды және келушілерге нұсқаулықтар сатылды. "Грант лагері" деп аталған қабірдің сыртында отыз әскер күзетіп тұрды. Көптеген адамдар қабірден бөлшектер алуға тырысты. 1885 жылдың соңына дейін жұртшылық қабірге келіп, естелік заттар қалдыра берді. Грант жерленген кезде тұрақты қабірдің орны әлі бекітілмеген еді. Қалалық саябақ комиссиясы қабірді Риверсайд саябағының 122-ші және 127-ші көшелері арасына орналастыруға келісім берді, бірақ Риверсайд саябағын Калверт Вокспен бірге жобалаған Фредерик Ло Олмстед бұл жоспарға ынтасыз қарады. Тамыздың ортасына қарай қалалық саябақ комиссиясы Вокс пен инженер Уильям Барклей Парсонстан Гранттың қабірі үшін тұрақты ескерткіш орнының шекарасын анықтауды сұрады. Сондай-ақ, Риверсайд саябағының қалған бөлігінен қабірді бөліп тұру үшін оның солтүстігіне жол салу жоспарланды. Қабір аймақта жылжымайтын мүліктің дамуына серпін берді, ал Манхэттен теміржол компаниясы 1886 жылдың соңына дейін қабірге дейін жоғарылатылған теміржол салуды ұсынды. Кейбір азаматтар бұл шалғай орналасқан жердің туристерді тарту және жылжымайтын мүліктің дамуын ынталандыру үшін таңдалғанын мәлімдеді, бірақ айналасы 1890 жылдары салынды.
City officials initially planned to bury Ulysses in Central Park, and the Grant family examined three sites in the park. Efn|Namely Central Park South, the Central Park Mall, and the Great Hill and the Grant family believed the sites in Central Park were too small to fit both Ulysses and Julia. The family then considered another site in Riverside Park on Manhattan's Upper West Side; though the site was undeveloped, many local businessmen and politicians endorsed the park as the Grants' burial site. On July 28, city officials decided to bury Ulysses in Riverside Park after his family agreed to the change. The Riverside Park site was perched atop a bluff. The structure was rectangular in plan, with a door and a Christian cross facing the Hudson River. It was enclosed by brick walls and a barrel vaulted roof. Grant's coffin was to be placed slightly below ground level, and a semicircular driveway was built around the tomb. Grant was interred on August 8, following a funeral that attracted up to 1.5 million mourners. The temporary tomb briefly became one of the city's most popular sites, with an estimated 30,000 to 40,000 visitors on August 16 alone. Benches were installed in the area, and guidebooks were sold to visitors. Thirty soldiers were stationed outside the tomb, which was nicknamed "Camp Grant". Many passersby tried to obtain pieces of the tomb. The public continued to visit and leave mementos during late 1885. The site of the permanent tomb had yet to be finalized when Grant was interred. The city's park commissioners had tentatively decided to place the tomb in Riverside Park between 122nd and 127th Streets, but Frederick Law Olmsted, who had co designed Riverside Park with Calvert Vaux, was unenthusiastic about this plan. By mid August, the city's park commissioners had asked Vaux and engineer William Barclay Parsons to determine the boundaries of a permanent memorial site for Grant's tomb. Officials also planned to construct a road north of the tomb to separate it from the rest of Riverside Park. The tomb had spurred real estate development in the area, and the Manhattan Railway Company had proposed constructing an elevated line to the tomb by the end of 1886. Some members of the public claimed the relatively remote site had been selected only to attract tourists and encourage real estate development, although the surrounding area was built up in the 1890s.
Бастапқы күш-жігер және қарсылық
Грант монументі қауымдастығы бастапқыда монументтің мақсатын немесе құрылымын жарияламады, бірақ бұл идеяға халық қолдау көрсетті. 29 шілдеде, қауымдастық құрылған күні, Western Union компаниясы қауымдастықтың қорына 5000 доллар сыйлады, және бір ай ішінде қор 50 мың доллардан асты. 20 тамыздағы қатысушылар жиналысында комитет бұрынғы губернатор Алонзо Б. Корнеллдің ұсынысымен 1 миллион доллар (қазіргі шақта миллион долларға тең) жинау мақсатын белгіледі, сондай-ақ қайырымдылық концерттерін ұйымдастыру жоспарланды. 1885 жылдың тамыз айының соңында қаржы жинау баяулады, себебі GMA мүшелерінің салғыштық көзқарасы, сондай-ақ Иллинойс штатында сол аттас бәсекелес қауымдастықтың болуы себеп болды. Грантқа монумент орнатуға зор ынта болғанымен, алғашқы қаржы жинау әрекеттері штаттан тыс баспасөз тарапынан білдірілген жағымсыз пікірлердің арқасында тоқтап қалды. Көптеген ірі газеттер Джулияның мәлімдемесін жариялағанмен, бұл қаржы жинауға көмектеспеді. "Риверсайдты мен және менің отбасым күйеуім, генерал Гранттың жерлену орны ретінде таңдадық. Біріншіден, мен Нью-Йорк оның қалауы екеніне сендім. Екіншіден, ол мен өмір бойы тұрғым келетін үйге жақын, және оның бейітіне жиі бара аламын. Үшіншіден, мен сенемін, және қазір сенімдімін, қабірге оның отандастары басқа жердегіден гөрі осы жерге көбірек келеді. Төртіншіден, Нью-Йорктегі саябақ ұсынысы генерал Гранттың өзі қойған жалғыз шартты орындады және оған толық келісім білдірді, атап айтқанда, мен оның қасында орын аламын. Сонымен қатар, GMA-ның монумент үшін нақты жоспары болмады, бұл донорларды көңілсіздікке түсірді және олардың ынтасын басып тастады. Джоан Во өзінің «АҚШ Гранты: американдық батыр, американдық миф» атты кітабында былай деп жазды: «Неге азаматтар пішіні әлі де құпия болып қалған монументті салу үшін ақша беруі керек?» GMA-ның көптеген мүшелерінің өз міндеттері болды және олар жобаға толық көңіл бөле алмады. GMA-ның атқарушы кеңесінің төрт ай ішінде он жиналысы кворумды құра алмағандықтан тоқтатылды. GMA қараша айына дейін 100 000 доллар жинады, бұл кейбір күндері 1,50 доллар жиналған сәтсіз қаржы жинау әрекеттерінен кейін болды.
The Grant Monument Association did not originally announce the function or structure of the monument, but the idea drew public support nonetheless. On July 29, the day the GMA was established, Western Union donated $5,000 to the association's fund. and the fund surpassed $50,000 in less than a month. At a membership meeting on August 20, the committee set a fundraising goal of $1 million (equivalent to $ million in ), spurred by a suggestion from former governor Alonzo B. Cornell. and benefit concerts. Fundraising had slowed down by the end of August 1885, in part because of the GMA members' lackadaisical attitude, as well as the existence of a competing association with the same name in Illinois. Although there was great enthusiasm for a monument to Grant, early fundraising efforts were stifled by growing negative public opinion expressed by out of state press. The opposition was vocal in the view that the monument should be in Washington, D. C. Even though many major newspapers published Julia's statement, this failed to boost fundraising. blockquote|Riverside was selected by myself and my family as the burial place of my husband, General Grant. First, because I believed New York was his preference. Second, it is near the residence that I hope to occupy as long as I live, and where I will be able to visit his resting place often. Third, I have believed, and am now convinced, that the tomb will be visited by as many of his countrymen there as it would be at any other place. Fourth, the offer of a park in New York was the first which observed and unreservedly assented to the only condition imposed by General Grant himself, namely, that I should have a place by his side. Furthermore, the GMA still had no definite plan for the monument, which frustrated and discouraged donors. Joan Waugh wrote in her book, U. S. Grant: American Hero, American Myth: "Why should citizens give money to build a monument whose shape was still a mystery?" Many of the GMA's members also had responsibilities of their own and could not devote their full attention to the project. Ten of the GMA's executive meetings were canceled in four months because there were not enough members to form a quorum. The GMA had raised $100,000 by November, following lackluster fundraising efforts that netted as little as $1.50 on some days.
Қаражатты жинаудың баяулауы
1886 жылғы қаңтарда АҚШ Конгресінде жобаға 500 000 доллар (кейін 250 000 долларға дейін төмендетілді) қаражатын бөлуді көздейтін заң ұсынылды. Сол айда 29 сенімді тұлға және төрт саясаткерді құрамына алған, қызметін заңды түрде жүзеге асыратын жаңа Грант ескерткіші қауымдастығы құрылды. Грант қайтыс болған күнінен бір жыл өткен соң, 123 000 немесе 129 000 доллар жиналды. Тұрақты қабірдің болашағы белгісіз болғанымен, уақытша қабірде 1886 жылғы мамыр айында Еске алу күніне арналған шаралар өткізілді. АҚШ әскерлері 1886 жылғы маусымға дейін Грант қабірін күзетіп тұрды, содан кейін қалалық саябақ полициясы күзетуді өз мойнына алды. Сол жылдың ортасына қарай қабірге келушілер азайды. Қорға Монтклер қаласындағы (Нью-Джерси штаты) Метрополитен опера театрында өткен қайырымдылық концерттері мен Никель қоры қауымдастығы сияқты көздерден аз-маз қаржы түсе берді. Джулия 987,50 доллар сыйлады. Қор 1886–1887 қаржы жылында барлығы 10 000 доллар жинады, ал келесі қаржы жылында да дәл осы соманы жинады.
A bill was proposed in the United States Congress in January 1886, which would have provided $500,000 for the project (later reduced to $250,000). A new Grant Monument Association was legally incorporated that month, with 29 trustees and four politicians who were ex officio members. and had raised either $123,000 or $129,000 by the first anniversary of Grant's death. Despite uncertainty over the permanent tomb's fate, the temporary tomb hosted events such as a Memorial Day ceremony in May 1886. U. S. troops continued to patrol Grant's tomb until June 1886, when city park police began patrolling the tomb. the number of visitors to the tomb had tapered off by the middle of that year. The fund continued to receive small donations from such sources as a benefit concert at the Metropolitan Opera House and the Nickel Fund Association of Montclair, New Jersey. Julia donated $987.50, The fund had raised only $10,000 during the entire 1886–1887 fiscal year, and it raised the same amount during the following fiscal year.
Сұраныссыз жоспарлар
Қаражат жинау баяулаған сайын, адамдар Грант монументі қауымдастығына деген сенімін жоғалта бастады, ал жұртшылық ескерткіш үшін өз ұсыныстарын ұсынды. 1885 жылдың соңында American Architect and Building News жобалау конкурсын өткізді, бірақ жұртшылықтың кейбір мүшелері байқауды ресми деп қате түсінді. Американдық сәулетшілер институты (AIA) ГМҚ-ға ресми сәулет жобалау конкурсын өткізуді ұсынғанмен, қауымдастық бұл кеңеске құлақ аспады және ұқсас ескерткіштерді салған басқа топтармен байланыспады. Қауымдастық 1886 жылға дейін ұсыныстарды қабылдауды жалғастырды. Тарихшы Дэвид Канның айтуынша, Кальверт Вокстің бір жоспары "тыныш күрделі болды, сондықтан жазбаша сипаттамалар оның шынымен қалай көрінуі керектігін түсіндірмейді", ал "Нью-Йорк Таймс" газеті басқа жоспар "адамдарды қорқытып, қаржыны тоқтатуы мүмкін" деді. Бірнеше ай ішінде ГМҚ Америка мен Еуропадан "бірқатар жобалар, эскиздер мен ұсыныстар" алды, 1887 жылдың ақпан айына дейін 14 жоспар ұсынылды. Қауымдастыққа келіп түскен жобалардың арасында американдық мүсінші Уильям Уетмор Стори, неміс мүсіншісі Джозеф Эхтелер болды. Гриннер 1887 жылдың басында Гарфилд Ұлттық монументі қауымдастығы сияқты басқа топтарға кеңес алу үшін хат жаза бастады және ол Наполеон ЛеБрунды кеңесші сәулетші ретінде жалдады. 31 қазанға дейін. ГМҚ бірнеше нақтылау сұрақтарына жауап бермеді, ал соңғы мерзімнен кейін Гриннер "ешқашан уақыт белгіленбегенін" мәлімдеді. Сол кездегі әдеттегідей, сәулетшілер өз ұсыныстарын анонимді түрде ұсынуға шақырылды; ең жақсы бес жоба ақшалай сыйлықтарды алады. ГМҚ AIA-ның және басқа сәулетшілер қауымдастықтарының шағымдарын елемеді, бірақ ережелерді сәл өзгертті. 1888 жылдың 1 қарашасы екі рет 1889 жылдың 10 қаңтарына ауыстырылды. Бірінші байқауға 65 жоба қабылданды, оның 42-сі АҚШ-тан тыс елдерден келді. Кейбір жоспарлар үш жыл бұрын American Architect and Building News журналына ұсынылған болатын. Жеңімпаз болып шыққан Вашингтондағы Клусс және Шульце компаниясының жоспары негізінде шамамен екі бұрышты өлшейтін кесенеге, биіктігі биік биіктікке тең болатын. Гранттың атты мүсіні шахтаның алдына қойылмақ. Көптеген ірі газеттер, соның ішінде "Таймс" газеті бұл жоспарды сынады. The Weekly Mail and Express 1889 жылдың соңында 10 000 доллар сыйлады, бұл қор 140 000 долларға дейін өсті. Республиканың Ұлы Армиясы осы жерде ғибадатхана салудың бәсекелестік жоспарын ұсынды, ал штаттың сыртындағы көптеген адамдар Гранттың сүйегін Арлингтон ұлттық зиратына ауыстыру идеясын қолдады. Бірінші байқаудың судьялары 1889 жылдың желтоқсанында білікті сәулетшілерді екінші байқауға шақыруды ұсынды, ал ГМҚ-ның Адольф Л. Сангері 1890 жылдың наурыз айының соңында қауымдастық екінші байқауды бастайтынын жариялады. Сәуір айының басында ГМҚ ресми түрде әлеуетті бәсекелестерге хаттар жіберді. Әр қатысушыдан ескерткіш залы мен Улисс пен Джулия Гранттың табыттарын орналастыруға орын беретін биік ескерткіш жобалау талап етілді. Сонымен қатар, жобаның құны 500 000 доллардан аспауы керек. 1890 жылы мамыр айында Конгресске заң жобасы енгізілді, егер ГМҚ 200 000 доллар жинаса, ескерткіш үшін 250 000 доллар беріледі. Сол айда ГМҚ уақытша қабірдің жанында сыйлық сауда дүкенін ашты. Екінші байқаудың кейбір мәліметтері жария етілсе де, көптеген сәулетшілер бәрібір бәсекеге түсуге тырысты. Бес бәсекелестік мерзімді шілдеден қазанға дейін ұзартуды талап етті, бірақ ГМҚ әр бәсекелеске тек 1 қыркүйекке дейін берді, өйткені АҚШ Сенаты тамыз айында Гранттың сүйегін Арлингтонға көшіру туралы қаулы қабылдады. Әр сәулетші ГМҚ-ның атқарушы комитеті алдында өз жоспарын түсіндіруге шақырылды; жобалар күрделілігі бойынша әртүрлі болды. 1890 жылы 9 қыркүйекте ГМҚ Дунканға тапсырыс берді, ол өзінің дизайны 496 000 және 900 000 доллар аралығында болады деп есептеген. Дункан "әскери сипаттағы қабір болуы керек" деген ескерткіш құрылысын жасағысы келгенін және "тұрғылықты тұрғын үйге ұқсамау" керектігін жазды. Дунканның жобасына сәйкес, оның негізі шаршы, пішіні цилиндр тәрізді, ал іргетасы пирамида тәрізді, ал алдыңғы жағында портик, артқы жағында апсида орналасқан. Құрылыс кезінде апсида алынып тасталды. Сол қазанда ГМҚ Дунканмен келісімшартқа қол қойды. Гранттың сүйегін Арлингтонға көшіру үшін күш-жігер жалғастырылғанымен, Өкілдер палатасы 1890 жылы желтоқсанда Сенат қаулысын қабылдамады. Басқа штаттардың өкілдері президенттің сүйегін ауыстыруды жақтаса, Нью-Йорк өкілдері, соның ішінде Розуэлл П. Флауэр мен Джон Рейнс қарсы болды. Барлық "қажетті емес" дизайн элементтері, соның ішінде Гудзон өзенінен 54 000 долларлық жақындау, жоспардан ақшаны үнемдеу үшін алынып тасталды. ГМҚ-ның мүшелері тұрақты қабір уақытша қабірдің орнында салынады деп есептегенімен, қалалық саябақ комиссарлары Клэремонт саябағындағы шығысқа қарайғы жерді ұсынды. Сайтқа қатысты шатасуға қарамастан. Келесі аптада ГМҚ негіз құрылысы үшін Джон Т. Брэдиге 18 875 долларлық келісімшарт берді, ал Корнелиус Вандербильт II Грант монументі үшін екінші қор құрды. Саябақ комиссарлары мен ГМҚ сондай-ақ тұрақты қабырды уақытша жерде салуға келісті. Дункан шілдеге дейін жобасын жетілдіріп, қарапайымдастыруын жалғастырды. 1891 жылдың тамыз айында алдын ала қазба жұмыстары аяқталғаннан кейін Брэди негіз құрылысын бастады. және Гранттың табытын сақтаған қоршау орын ауыстырылды. Келесі айда Брэди қоршауды жаңа бетон негізіне сақтықпен көтерді. Сонымен қатар, ГМҚ басшылыққа қатысты ішкі дауларға қатысты, бұл төртінші президенті Уильям Х. Грейстің отставкаға келуіне әкелді. Честер А. Артур, Сидней Диллон және Корнелиус Вандербильт II Грейстен бұрын президент болып қызмет еткен. және 1891 жылдың соңында бірнеше сенімділер. Гранттың досы Гораций Портер 1892 жылдың басында ұйымды басқарды. Портер жақын арада ұйымның штаб-пәтерін ауыстырды. ГМҚ-ның бастапқы штаб-пәтесі Манхэттеннің төменгі бөлігіндегі Либерти және Нассау көшелеріндегі Mutual Life ғимаратының бірінде орналасқан, бірақ ГМҚ кейін 146 Бродвейге көшті. Нью-Йорк штатының заң шығарушы органы ұйымды Грант қабірі және монументі қауымдастығы деп атау туралы ұсынысты кеңсе қатесіне байланысты мақұлдамады. Сол айда Брэди Юнион Гранит компаниясының карьерлерінен алынған граниттен фасадың ең төменгі бөлігін орнатуға келісімшарт алды. ГМҚ-ның жаңа басшылығы Дунканнан ақшаны үнемдеу үшін монументті кішірейтуді сұрады. Портер сондай-ақ штат заң шығарушы органынан монумент үшін 500 000 доллар беруге көндіруге тырысты, бірақ заң шығарушылар 10% үлеске талап салғаннан кейін заң жобасы алынып тасталды. және 22 наурызда төрт апта ішінде тағы 350 000 доллар жинау жоспарларын жариялады. Топ қала бойынша әртүрлі бизнес және сауда орындарына жүгінді. Науқан тоғыз күннен кейін газеттердегі жарнамалар мен қоғамдық ақша жинау жәшіктері, сондай-ақ 185 комитеттер арқылы ақша жинау арқылы басталды. АҚШ президенті Бенджамин Гаррисон 1892 жылдың 27 сәуірінде тұрақты негіз тасын қалады, сол кезде науқан 202 800 доллар жинады. 1892 жылдың соңында Конгрестен 250 000 доллар алуға тағы бір әрекет сәтсіз аяқталды. Мамыр айының соңына қарай жалпы қор 500 000 доллардан асты, жобаның барлығына жеткілікті; ГМҚ осы екі айда 350 000 доллар жинады. Ақшаның басым көп бөлігі Нью-Йорк тұрғындарынан келді, ал ақша жинау шаралары 18 000 доллардан аз шығынға түсті. Ақша жинау 1993 жылдың басына дейін жалғасты, сол кезде 90 000 жеке донорлардан 600 000 доллар жиналды, бұл сол кездегі әлемдегі ең ірі ақша жинау науқаны болды.
As fundraising slowed down, people began to lose confidence in the Grant Monument Association, and members of the public offered their own proposals for the memorial. American Architect and Building News hosted a design competition in late 1885, although some members of the public erroneously thought the competition was an official one. Although the American Institute of Architects (AIA) recommended that the GMA host a formal architectural design competition, the association ignored this advice and did not contact other groups that had built similar monuments. The association continued to receive proposals through 1886. According to historian David Kahn, one plan by Calvert Vaux was "so complicated that written descriptions give little idea of what it was actually intended to look like", while The New York Times said another plan would "frighten people completely away from the fund". Within a few months, the GMA had received "a number of designs, sketches and suggestions" from across America and Europe, with 14 plans being submitted by February 1887. Among the plans the association received were those by American sculptor William Wetmore Story, German sculptor Joseph Echteler, Greener began writing to other groups, such as the Garfield National Monument Association, for advice in early 1887, and he hired Napoleon LeBrun as consulting architect. with a deadline of October 31. The GMA did not respond to several requests for clarification, and some days after the deadline, Greener claimed that "no time line had ever been fixed". As was common practice at the time, architects were requested to submit their proposals anonymously; the five best plans would receive cash prizes. the GMA ignored both the AIA's complaints and those of other architectural associations, though it changed the rules slightly. the original deadline of November 1, 1888, was rescheduled twice to January 10, 1889. The first competition received 65 entries, of which 42 came from outside the United States. Some of the plans had been submitted to the American Architect and Building News three years earlier, The winning plan, by Cluss & Schulze of Washington, D. C., called for a mausoleum measuring about across at its base, with a pinnacle measuring high. An equestrian statue of Grant was to be placed in front of the shaft. and many major newspapers, including the Times, derided the plans. The Weekly Mail and Express donated $10,000 at the end of 1889, increasing the fund to $140,000, The Grand Army of the Republic had proposed a competing plan for a temple on the site, and many out of state supported the idea of moving Grant's remains to Arlington National Cemetery. The judges for the first competition had recommended in December 1889 that qualified architects be invited to compete in a second competition with more specific rules, and Adolph L. Sanger of the GMA announced at the end of March 1890 that the association would launch a second competition. At the beginning of April, the GMA formally sent out letters to potential competitors. Each contestant was required to design a tall monument with space for a memorial hall and for Ulysses and Julia Grant's coffins. In addition, the plans could not cost more than $500,000. A bill was introduced in Congress in May 1890, which would provide $250,000 for the monument if the GMA raised $200,000. The same month, the GMA opened a gift shop next to the temporary tomb. Though few details of the second competition were publicly announced, numerous architects attempted to compete anyway. The five competitors wanted the deadline to be extended from July to October, but the GMA only gave each competitor until September 1, as the United States Senate had passed a resolution in August to move Grant's remains to Arlington. Each architect was invited to explain his plan in front of the GMA's executive committee; the designs varied in complexity. On September 9, 1890, the GMA awarded the commission to Duncan, who estimated his design would cost between $496,000 and $900,000. Duncan wrote that he wanted "to produce a monumental structure that should be unmistakably a tomb of military character" and that he wanted to avoid "resemblance of a habitable dwelling". Duncan's plans called for a square base, a cylindrical shaft, and a pyramidal dome, with a portico in the front and an apse in the rear. efn|During construction, the apse was eliminated. That October, the GMA signed a contract with Duncan. Although there were continued efforts to relocate Grant's remains to Arlington, the House of Representatives voted down the Senate's resolution in December 1890. While representatives from other states favored relocating the president's remains, New York representatives, including Roswell P. Flower and John Raines, were opposed. All "nonessential" design elements, including a $54,000 approach from the Hudson River, were removed from the plans to save money. Although the GMA's members had assumed that the permanent tomb would be built on the same site as the temporary tomb, the city's park commissioners favored a site slightly to the east, within Claremont Park. despite confusion over the site. The next week, the GMA awarded a $18,875 contract to John T. Brady for the foundation's construction, and Cornelius Vanderbilt II established a second fund for the Grant Monument. The park commissioners and GMA also agreed to build the permanent tomb on the temporary site. Duncan continued to refine and simplify his design through July. After preliminary excavations were completed in August 1891, Brady started constructing the foundation. and the vault holding Grant's coffin was relocated. Over the next month, Brady carefully lifted the vault onto the new concrete foundation. Meanwhile, the GMA was embroiled in internal disputes over leadership, prompting the resignation of its fourth president William H. Graceefn|Chester A. Arthur, Sidney Dillon, and Cornelius Vanderbilt II had preceded Grace as president. and several trustees in late 1891. Grant's friend Horace Porter took over the organization in early 1892 Porter soon moved the organization's headquarters,Efn|The original headquarters of the GMA was in one of Mutual Life's buildings at Liberty and Nassau Street in Lower Manhattan, though the GMA moved to 146 Broadway afterward. The New York State Legislature did not approve a proposal to rename the organization to the Grant Tomb and Monument Association due to a clerical error. The same month, Brady received a contract to erect the lowest part of the facade with granite from the Union Granite Company's quarries. The GMA's new leadership asked Duncan to downsize the monument to save money. Porter also tried to convince the state legislature to give $500,000 for the monument, but the bill was withdrawn after legislators requested a 10% kickback. and announced plans on March 22 to raise another $350,000 in four weeks. The group reached out to various businesses and trades across the city. The campaign began nine days later, raising funds through newspaper advertisements and public donation boxes, as well as from 185 committees. U. S. president Benjamin Harrison laid the permanent cornerstone on April 27, 1892, at which point the campaign had raised $202,800. Another attempt to obtain $250,000 from Congress failed in late May 1892. The total fund exceeded $500,000 by the end of May, more than enough for the entire project; the GMA had raised $350,000 in these two months. The vast majority of the money came from New Yorkers, and the fundraiser had incurred less than $18,000 in expenses. Fundraising continued through early 1893, at which point $600,000 had been raised from over 90,000 individual donors, making it the world's largest fundraiser ever at the time.
Прогресс және аяқталу
Уақытша қабір 1892 жылы мамыр айында 75 фут (23 метр) солтүстікке көшірілді, бұл келушілерге жұмысты тоқтатпай қабірді көруге мүмкіндік берді. Жаңа Англияда тас кесушілердің ереуілі сол жылдың көп бөлігінде құрылысты алты айға тоқтатты. Дункан мен Портер Жаңа Англиядан гранит сатып ала бастады. Компания 1893 жылдың маусым айына дейін ескерткіштің жоғарғы бөлігіне гранит жеткізуге дайын болды. Бірақ Брейди гранитті қабылдай алмады, себебі ескерткіштің жер асты суы деңгейін түзету қажет болды. 1893 жылдың соңына қарай жер асты суы деңгейі қабірдің жер үстіндегі жалғыз аяқталған бөлігі болды. 1894 жылы GMA-ның жылдық жиналысында қамқорлар аяқталу мерзімін 1896 жылдың басына шегерді. 1894 жылдың мамырында пойыз гранитті құрылыс алаңына жеткізе бастады. 1894 жылдың желтоқсанына қарай ескерткіш 45 фут (14 метр) биіктікке жетті, содан кейін суық ауа райына байланысты жұмыс тоқтатылды. 1895 жылдың басында гранит жеткізудегі кешігулер мен құрылыс лифтісінен шыққан түтінге байланысты даулар салдарынан жұмыс баяулады. Сол жылдың мамыр айында негіз толық аяқталды, ал ескерткіш 25,91 метр биіктікке жетіп, жыл соңында жұмыс қайтадан тоқтатылды. Дункан ішкі жұмыстарға смета сұрауды да бастады. GMA 1896 жылғы жиналысында аяқталу мерзімінің 1897 жылдың басына шегерілгенін хабарлады. Қабірдің ашылуы 25 сәуірде өтуі тиіс болғанмен, ол аяқталмай тұрды. Бір газет Гранттың туған күнінде, яғни екі күннен кейін "бір де гүл көрінбеді" деп жазды. Ескерткіштің төбесінің металл қаңқасын құрастыру 1896 жылдың басында жаңартылды, ал төбе сол жылдың ортасында аяқталды, шілдеде құрылыс тіректері алынып тасталды. Парктер департаменті тамыз айында ескерткіштің айналасындағы террасалар мен жолдарға 120 000 доллар жұмсау жоспарларын жариялады. Келесі айда ескерткіштің фасадындағы тас жұмысы аяқталды. Алдыңғы есіктер 12 сәуірде орнатылды, бұл барлық жұмыстың аяқталғанын білдірді.
The temporary tomb was relocated 75 feet (23 m) north in May 1892, allowing visitors to see the tomb without disrupting work. A stonecutters' strike in New England delayed construction for much of that year, lasting six months. Duncan and Porter began acquiring of granite from New England, The company was ready to deliver granite for the superstructure by June 1893. However, Brady could not accept the granite because the monument's water table needed to be fixed. By the end of 1893, the water table was the only completed above ground portion of the tomb. At the GMA's 1894 annual meeting, the trustees changed the completion date to early 1896. Trains began delivering granite to the site in May 1894. The monument had been built to a height of 45 feet (14 m) by December 1894, when work was paused due to cold weather. Further slowdowns occurred in early 1895 due to delays in delivering granite and disputes over smoke from a construction hoist. The base had topped out by that May, and the monument had reached 25.91 m when work was paused at the end of the year. Duncan had also begun soliciting estimates for interior work. The GMA reported at its 1896 meeting that the completion date had been changed to early 1897. Although a dedication was supposed to occur on April 25, before the tomb was even complete, one newspaper reported that "not a flower was to be seen" on Grant's birthday two days later. Work on the steel frame of the monument's roof had resumed in early 1896, and the roof was completed by the middle of that year, with the scaffolding being removed in July. The Department of Parks announced plans that August to spend $120,000 on terraces and paths around the monument, The stonework on the facade was completed the next month. The front doors were installed on April 12, marking the completion of all work.
Ашылу
Нью-Йорк қаласының бағалау кеңесі 1896 жылы ескерткіштің ашылу салтанатына 50 000 доллар бөлді. Гранттың мәйіті 1897 жылдың 17 сәуірінде саркофагқа көшіріліп, мавзолейге орналастырылды. Брэйдиге салтанатты рәсім үшін уақытша триумф аркасы мен трибуна салуға 20 250 долларлық келісімшарт берілді. 25 сәуірде, салтанатты түрде ашылуға екі күн қалғанда, қабірге шамамен 200 мың адам келді. Штат заң шығарушы органы 1897 жылдың 27 сәуірін, ашылу күнін, Нью-Йорк қаласының төрт округінде мемлекеттік мереке деп жариялады. Ашылу салтанаты Гранттың туған күніне 75 жыл толуына орай өтті. Қысымды ауа райына қарамастан, салтанатты рәсімге шамамен бір миллион көрермен жиналды.
The New York City Board of Estimate budgeted $50,000 in 1896 just for the monument's opening ceremony. Grant's remains were transferred to the sarcophagus on April 17, 1897, and placed in the mausoleum. Brady was awarded a $20,250 contract to build a temporary triumphal arch and a grandstand for the ceremony. On April 25, two days before the dedication, the tomb had an estimated 200,000 visitors. The state legislature had declared the day of the dedication, April 27, 1897, as a state holiday in four New York City area counties. The dedication marked what would have been Grant's 75th birthday. Despite inclement weather, the dedication drew an estimated one million spectators,
Трибуна салтанаттан кейін демонтаждалды, бірақ уақытша арка тағы бір ай бойы тұрды. Уақытша қабірден алынған кірпіштер АҚШ-тың әр түрлі аймақтарындағы Ұлы армия бекеттеріне жіберілді; басқа да көпшілік кірпіштерді сұрады, бірақ оларға рұқсат берілмеді. Адамдардың қауіпсіздігі үшін қабір ашылғаннан кейінгі күнге дейін жұртшылыққа жабық болды, содан кейін оннан он бес мыңға дейін адам ескерткішке кірді. Бірақ ескерткіш ашылғаннан кейін қысқа уақыттан соң Грант қабірінің тәулік бойы күзеті тоқтатылды. Осы қыркүйекте ағаштың жанына ескерткіш тақта орнатылды.
The grandstand was disassembled after the ceremony, although the temporary arch remained for another month. Bricks from the temporary tomb were sent to Grand Army posts across the U. S.; other members of the public also requested the temporary tomb's bricks but were denied. To avoid stampedes, the tomb was closed to the public until the day after the dedication, when between ten and fifteen thousand people entered the monument. although a 24 hour patrol of Grant's Tomb was withdrawn shortly after the monument opened. A memorial tablet was placed near the tree that September.
GMA операциясы
Нью-Йорк қаласының үкіметі бастапқыда қабірді күтіп ұстауға ешқандай қаржы бөлмеген. 1897 жылдың қараша айында Парктер департаменті ескерткішті 11 жыл бойы күтіп-ұстау үшін GMA-ға жыл сайын 7000 доллар төлеуге келісті. Монумент құрылысы кезінде шебер болған Джордж Д. Бернсайд алғашқы куратор болып тағайындалды және шамамен бес онжылдық бойы қызмет етті. Ескерткіштегі қағидаларға жоғары дауыспен сөйлеуге тыйым салу және ер адамдардың бас киімдерін шешіп алу талабы кірді. Грант қабірі алғашқы сегіз айда 560 000 келушіні қабылдады, ал келесі бірнеше жыл бойы жыл сайын кем дегенде 500 000 келуші тіркелді. Көптеген келушілер теміржолмен, атпен, велосипедпен немесе қайықпен келді, бірақ кейбіреулері жаяу келді. Республиканың Ұлы Армиясы 1929 жылға дейін Гранттың туған күні мен Еске алу күнінде қабірде жыл сайын салтанатты шаралар өткізді.
The New York City government initially did not provide any appropriation for the tomb's maintenance. In November 1897, the Department of Parks agreed to pay the GMA $7,000 annually to maintain the monument for 11 years. George D. Burnside, who had been a foreman during the monument's construction, was hired as the first curator, serving for nearly five decades. The monument's policies included a loud talking ban and a requirement that men take off their hats. Grant's Tomb attracted 560,000 visitors in its first eight months, and it consistently recorded at least 500,000 annual visitors over the next few years. Most visitors arrived to the site by either elevated railway, carriage, bicycle, or boat, although some traveled there on foot. The Grand Army of the Republic hosted annual ceremonies at the tomb on Grant's birthday and on Memorial Day until 1929.
1900-жылдардан 1920-жылдардың ортасына дейін
ХХ ғасырдың басында көптеген келушілер ескерткіштің қатаң ережелерін сақтады. Бірақ кейбіреулері қатты дауыстап сөйледі, бекер жүрді, зақымдады немесе баспалдақтарда роликтермен сырғанады. Сондай-ақ, ескерткіштен бөлшектер алып, «реликвия іздеушілер» де болды. 1901 жылдың басында Нью-Йорк қалалық кеңесі Грант қабірінің маңындағы «жалпы жақсартуларға» 300 000 доллар бөлді. Джулия 1902 жылдың 14 желтоқсанында қайтыс болды және бір аптадан кейін саркофагына қойылды. 1904 жылдың басында GMA қабірде жылыту жүйесін салу үшін штаттан қаржы сұрады. Ескерткіштен де су ағып, жабын қабыршақталып түсе бастады. Жұмыс келесі жылы аяқталды. 1906 жылы шамамен 600 000 келуші келді. Ескерткіш көптеген шетелдік делегацияларды, сондай-ақ салтанатты шаралар мен демонстрацияларды тартты. 1908 жылы қала GMA-мен 21 жылға келісімшартты жаңартты, бұл қауымдастыққа жыл сайын 7 000 доллар төлеуді қамтамасыз етті. 1910 жылы Грант қабірінің батыс жағында 45 000 долларға дәретханасы бар павильон салынды, ол бұрынғы уақытша ағаш құрылысты алмастырды. 1912 жылы қабірдің артына жапондық шие ағаштары отырғызылды. Сол жылы Дункан қабірдің және оның төңірегіндегі жолдың «жедел» жөндеу жұмыстарын ұсынды, себебі дренаж нашар болғандықтан негіздің зақымданғанына сенді. GMA Луи Комфорт Тиффаниге ескерткіш үшін тоғыз күлгін шыны терезелерге 975 доллар төледі, олар 1913 жылдың наурыз айында орнатылды. Парк департаменті де жол төсемін жөндеуді жоспарлап, жеткілікті қаражат жиналғаннан кейін мүсіндер орнатуды көздеді. 1910 жылдары келушілер саны азайды, себебі көптеген Азамат соғысының ардагерлері қайтыс болды, ал көптеген жас американдықтар Гранттың бұрынғы буын үшін маңыздылығын білмейтін. Бірінші дүниежүзілік соғыс және ойын-сауық парктерінің, театрлардың және спорттың танымалдылығының артуы келушілер санына кері әсер етті. 1910 жылдардың соңына қарай қабірге жылына 300 000-ға жуық адам келді. Бастапқыда қабір түнгі уақытта газ шамдарымен жарықтандырылды, бірақ 1923 жылы олар электр шамдарымен ауыстырылды. 1920 жылдары қабірдегі мүсіндерді аяқтауға бірнеше жоспар жасалды, бірақ Дунканның дизайн бойынша шешім қабылдамауы бұл істі қиындатты.
Most visitors in the early 20th century generally adhered to the monument's strict rules. Some visitors talked loudly, loitered, vandalized, or roller skated on the steps, and there were also "relic hunters" who took pieces of the monument. The New York City Board of Estimate provided $300,000 in early 1901 for "general improvements" to the area around Grant's Tomb. Julia died on December 14, 1902, and she was placed in her sarcophagus the week afterward. The GMA requested in early 1904 that the state fund a heating plant in the tomb. The monument had also started to leak, causing the plaster to flake off. the work was completed the next year. with around 600,000 visitors in 1906. The monument also attracted many foreign delegations, as well as ceremonies and demonstrations. The city renewed its contract with the GMA in 1908 for 21 years, continuing to pay the association $7,000 annually. A pavilion with restrooms was erected to the west of Grant's Tomb in 1910 at a cost of $45,000, replacing a temporary wooden structure there. A set of Japanese cherry trees were planted behind the tomb in 1912. The same year, Duncan recommended "urgent" repairs to the tomb and surrounding pavement, as he believed the foundations had been undermined due to improper drainage. The GMA paid Louis Comfort Tiffany $975 for nine purple stained glass windows on the monument, which were installed in March 1913. The Parks Department also planned to repair the pavement, and there were plans to install statuary once sufficient funds had been raised. The number of visitors was in decline by the 1910s, in part since many Civil War veterans were dying, and many younger Americans were unaware of Grant's importance to previous generations. World War I and the growing popularity of amusement parks, theaters, and sports also negatively impacted visitor numbers; by the end of the 1910s, the tomb had only 300,000 annual visitors. The tomb was originally illuminated by gas jets at night, but these were replaced by electric lamps in 1923. During the 1920s, there were several plans to complete the statuary on the tomb, but this had been complicated by Duncan's indecision over the designs.
1920-1930 жылдардағы қайта жаңарту
1929 жылдың ақпан айында Грант қабірінің сыртында Гранттың атқа отырған мүсінін қоса, бірнеше өзгерістер жарияланды. Бұл Джон Рассел Поуп жасаған ірі жоспардың бір бөлігі болды, ол негізгі кіреберіс үстіндегі фронтон мен кеңейтілген кіреберіс алаңын қамтыды. GMA сол айда 400 000 доллар жинау жоспарымен қаржы жинауды бастады, Поуп 1929 жылдың маусымында жөндеу жобасын жасауға келісімшартқа қол қойды, ал GMA қыркүйек айына қарай 121 000 доллар жинады. Сол жылдың соңында 1929 жылғы Уолл-стрит құлауынан кейін қаржы жинау айтарлықтай баяулады, бірақ жоба 1933 жылға дейін ресми түрде тоқтатылмады. Қабірге келген адамдардың саны күніне 500-ден азайды, вандализм жиілеп, қасбет уақыт өте келе ластанды. 1934 жылы қала GMA-мен 21 жылға келісімшартты жаңартты, инфляцияға байланысты жылдық 7000 долларлық төлем өзгертілмеді. 1935 жылдың шілдесіне дейін ескерткішті тазалау жоспарланған, ал Жұмыс прогресі басқармасының (WPA) жұмысшылары сол жылдың желтоқсанында жаңа мәрмәр еденді орнатты. Джоан Воудың сөзінше, WPA қаржысы мен сувенирлерді сату қабірдің сақталуына көмектесті. 1936 жылы ашық кабельдер қабырғалардың ішіне көшірілді, ал жұмысшылар 1937 жылдың мамырында 22 500 долларға шатыр мен ішкі бөлігін 14 ай бойы жөндеді. Маусым айында GMA Диан Фаусетті соғыс карталарының екі суретін салуға шақырды, олар келесі жылы аяқталды. Қонақтардың ыңғайлылығы үшін тербеліс тіректері, қола тақталар, шам және мыс тұғырлар да орнатылды. GMA 1937 жылдың соңында 1939 жылғы Нью-Йорк әлемдік көрмесі басталар алдында жөндеуді аяқтайтынын мәлімдеді. 1938 жылы Грант қабірінде көптеген өзгерістер жасалды, оның ішінде жылыту жүйесі орнатылды, күмбездің ішкі бөлігі тазартылды және куратор кеңсесі оңтүстік-шығыс бұрышына көшірілді. Суретшілер Уильям Мьюс және Джено Юско Федералдық өнер жобасы аясында крипт маңына Одақ армиясының генералдарының бес бюстін жасады. 450 WPA жұмысшысы жобаны 1939 жылдың қаңтарына дейін аяқтады. Жұмысшылар сәуір айының басында екі ту тірегі мен сыртқы жарық шамдарын орнатты, ал GMA Гранттың 117-ші туған күнінде қабірді қайта ашты. Жөндеуге 300 000 немесе 450 000 доллар жұмсалды. GMA 1938 жылы Бруклиндегі мүсінді көшіруді алғаш ұсынды, парктік комиссар Роберт Мозес бұл жоспарды қолдағанмен, қала тұрғындары оған қарсы болды. GMA президенті Герберт Л. Саттерли және Гранттың немересі Улисс С. Грант III Флинта есімді мүсінші жасаған мүсіннің үлгісін, сондай-ақ Уильям Мьюстің басқа дизайнын қабылдамады. Джордж Д. Бернсайдтың ұлы Джордж Г. Бернсайд 1940 жылы ескерткіштің кураторы болды. Ескерткіш ашық күйінде қалды, бірақ 1942 және 1945 жылдар аралығында саркофагтар түнгі уақытта әуе шабуылынан қорғау үшін брезентпен жабылды. Сондай-ақ, 1944 жылы жапон азаматтары сыйлаған жібек мата алынып тасталды, қабірге келушілер саны да азайды. Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін қабірді Нью-Йорк полициясының қызметкерлері ғана күзетті. 1940 жылдардың соңында жылдық келушілер саны 125 000-ға жеткенімен, қабір тозуда болды. Соғыстан кейін қабірдің сыртында ат мүсінін орнату үшін қаржы жинау жұмыстары жалғасты. Қала 1950 жылдардың басында GMA-ға жылдық қаржыландыруды арттырды, бірақ қаржыландырудың артуына қарамастан, GMA 1952 жылы 230 доллар ғана таза пайда тапты. Ұйымның қаржысының көп бөлігі қаладан түсті, ал жылдық күтім шығындары 1950 жылдардың ортасына қарай 11 635 долларға жетті. 1953 және 1954 жылдарғы мәжілістерде GMA сенімділері ескерткішті федералдық үкіметке беру мүмкіндігін талқылады, бірақ ешқандай шара қабылданбады. GMA АҚШ президенті Дуайт Д. Эйзенхауэрге хат жазды, оның хатшысы жоспарды қабылдамады, бірақ Эйзенхауэр 1955 жылдың соңында осы орынды тексеру үшін топ жіберді. АҚШ өкілі Герберт Зеленко 1957 жылдың басында қабірді басқаруды АҚШ Ішкі істер министрлігіне беру туралы заң жобасын ұсынды, ал Эйзенхауэр Конгресс мақұлдағаннан кейін 1958 жылдың тамызында заңға қол қойды. Бағалау кеңесі қараша айында осы орынды федералдық үкіметке беруге дауыс берді, сол кезде қабірге барлығы 18,6 миллионнан астам адам келген.
Multiple modifications, including a statue of Grant on horseback outside Grant's Tomb, were announced in February 1929. This was part of a larger plan designed by John Russell Pope, which included a pediment above the main entrance and an expanded entrance plaza. The GMA began raising funds that month, with plans to obtain $400,000, Pope signed a contract to design the renovation in June 1929, and the GMA had raised $121,000 by September. With the Wall Street Crash of 1929 later the same year, fundraising slowed significantly, but the project was not officially canceled until 1933. and visitor counts had decreased to fewer than 500 a day. and vandalism was becoming more common. The facade had also become dirty over time. In 1934, the city again renewed its contract with the GMA for 21 years; the $7,000 annual payment was not changed to adjust for inflation. There were plans to clean the monument by July 1935, and Works Progress Administration (WPA) laborers installed new marble flooring that December. According to Joan Waugh, WPA funding and the sale of souvenirs helped keep the tomb solvent. Exposed cables were relocated inside the walls during 1936, and workers completed a 14 month renovation of the roof and part of the interior in May 1937 at a cost of $22,500. In June, the GMA hired Dean Fausett to design two murals of battle maps, which were completed the next year. Swinging racks, bronze markers, a lamp, and a brass lectern were also added for visitors' benefit. The GMA announced in late 1937 that it would complete the renovation before the 1939 New York World's Fair started. Numerous modifications were made to Grant's Tomb in 1938, including the installation of a heating plant cleaned the interior of the dome, and relocated the curator's office to the southeast corner. Artists William Mues and Jeno Juszko designed five busts of Union Army generals around the crypt as part of the Federal Art Project. Four hundred and fifty WPA workers ultimately completed the project by January 1939. Workers installed two flagpoles and exterior floodlights in early April 1939, and the GMA rededicated the tomb on Grant's 117th birthday. The renovation cost either $300,000 or $450,000, The GMA first proposed relocating an existing statue in Brooklyn in 1938; although parks commissioner Robert Moses supported this plan, residents of the borough heavily opposed it. GMA president Herbert L. Satterlee and Grant's grandson Ulysses S. Grant III rejected a model of the statue created by a sculptor named Flinta, as well as another design from William Mues. George D. Burnside's son George G. Burnside took over as the monument's curator in 1940. The monument ultimately remained open, but the sarcophagi were covered by tarpaulin sheets at night between 1942 and 1945 to protect them from air raid damage. In addition, a silk sheet donated by Japanese citizens was removed in 1944. and the tomb also saw fewer visitors over the years. By the end of World War II, the tomb was only guarded by New York City Police Department officers when they patrolled the neighborhood. Although annual attendance increased to about 125,000 by the late 1940s, the tomb was becoming dilapidated. There were continued efforts to fund an equestrian statue outside the tomb after the war. The city finally increased its annual appropriation to the GMA in the early 1950s, but even with the increased appropriation, the GMA recorded a net profit of only $230 in 1952. Much of the organization's funding still came from the city, and annual maintenance costs had reached $11,635 by the mid 1950s. At its 1953 and 1954 meetings, GMA trustees discussed the possibility of transferring the monument to the federal government, but no action was taken in either case. The GMA also wrote a letter to U. S. president Dwight D. Eisenhower, whose secretary rejected the plan, though Eisenhower sent a team to look at the site in late 1955. and the governor signed the land transfer bill that March. U. S. representative Herbert Zelenko introduced a bill in early 1957 to transfer the tomb's operation to the United States Department of the Interior, and Eisenhower signed the bill in August 1958 after Congress approved it. The Board of Estimate voted to give the site to the federal government in November; the tomb had recorded over 18.6 million all time visitors at the time.
ҰҚЖ-ның жұмысы
Ұлттық парктер қызметі (NPS) 1959 жылдың 1 мамырында Грант қабірінің басқаруын ешқандай салтанатсыз қабылдады. Құрылыс ресми түрде Генерал Грант Ұлттық ескерткіші деп аталды. Улисс С. Грант III өзінің әжесі мен атасының денелерін сол жерде қалдыруды өтінді.
The National Park Service (NPS) took over the operations of Grant's Tomb on May 1, 1959, without any ceremony. The structure was officially renamed the General Grant National Memorial. Ulysses S. Grant III requested that the NPS keep his grandparents' bodies there.
1960-1970 жылдардағы жөндеу жұмыстары
Гранттың қабірін иеленгеннен кейін, Ұлттық саябақтар қызметі (NPS) атты мүсінді қосуды, фронтон орнатуды, шатырды өзгертуді және ескерткіш маңындағы жаяу өткелдерді жақсартуды жоспарлады. 1961 жылы NPS атты мүсін мен қабірді жөндеуге 200 000 доллар жұмсау ниетін білдірді. Сол жылы NPS фронтон орнату жоспарларынан бас тарды, бірақ жаңа таңбалар мен телефон сияқты шағын өзгерістер енгізді. Бұрын ГМА үшін мүсіннің эскизін жасаған Пол Маншип мүсінді жобалау үшін шақырылды; күшті қарсылыққа қарамастан, ескерткіш 1963 жылы «Тарихи американдық ғимараттар туралы шолу» жобасында тіркелді. Грант қабірі 1960 жылдардың ортасында, оған жиі зардап келтірілсе де, жыл сайын 300 000 келушіні қабылдады. 1964 жылы ГМА NPS-ке екі мозаикалық панно орнатуға 20 000 доллар аударды, ал NPS үшінші панноға 10 000 доллар жұмсады. NPS Аллын Коксқа панноларды жобалауды тапсырды. Кокс салған паннолар 1966 жылдың мамырында ашылды, және он жыл бойы қосымша өзгерістер жасалды. 1966 жылы қабір Ұлттық тарихи орындар тізіміне енгізілді, содан кейін жылдық келушілер саны 120 000-ға дейін азайды. 1960 жылдардың соңында NPS WPA кезеңінен қалған екі панноны бояп, олардың орнына портреттер салса, тағы екі панноға афроамерикандықтардың портреттері қосылды. 1970 жылы NPS қызметкерлері жауынгерлік тулар көрсетілген қоладан жасалған жақшаларды бұзды. Тулар, сондай-ақ хаттар мен басқа құжаттар сақтауға жіберілді; құжаттар су жылытқышының астында сақталды, нәтижесінде көп зақым көрді. Орындықтар қабірдегі граффитилерді тоқтатуға арналған, оларды жоюға жыл сайын 11 000 доллар жұмсалатын. Бастапқыда 20 000 доллар қарастырылған қабірдің фасады мен ішкі бөлігі 1975 жылы қалалық ескерткіштер ретінде тағайындалды.
After taking over Grant's Tomb, the NPS wanted to add an equestrian statue, install a pediment, modify the roof, and improve pedestrian flow around the memorial. In 1961, the NPS announced plans to spend $200,000 on an equestrian statue and repairs to the tomb. The NPS dropped plans for the pediment that year, but it did make some minor changes, such as the addition of new labels and a telephone, Paul Manship, who had designed a model of a statue for the GMA three decades earlier, was hired to design the statue; amid strong opposition, The memorial was documented in the Historic American Buildings Survey in 1963. Grant's Tomb continued to record 300,000 annual visitors during the mid 1960s, even as it was being vandalized frequently. The GMA transferred $20,000 to the NPS in 1964 to help pay for the installation of two mosaic murals; the NPS also spent $10,000 on a third mural. The NPS hired Allyn Cox to design the murals. Cox's murals were dedicated in May 1966, and additional modifications took place throughout the decade. The tomb was added to the National Register of Historic Places in 1966, at which point annual patronage dropped to 120,000. In the late 1960s, the NPS painted over two of the WPA era murals and replaced them with portraits; two other murals were revised to include portraits of African Americans.]] In 1970, NPS workers demolished bronze cases that had displayed battle flags. The flags themselves, as well as some letters and other documents, were placed into storage; the documents were stored under a water heater, where they were damaged significantly. The benches were intended to discourage graffiti on the tomb, which by then cost $11,000 a year to remove. Initially budgeted at $20,000, Both the facade and interior of the tomb were designated as city landmarks in 1975.
1970-жылдардың соңы мен 1990-жылдардың басында
1970 жылдары қабір үнемі тонауға ұшырап, граффитилермен жазылып, үйсіз адамдар, есірткі қолданушылар мен қарақшылар жиі келіп тұратын. Жергілікті тұрғындар қабір маңындағы мүсіндер көбінесе граффитиден зардап көрмейтінін хабарлады, бірақ 1980 жылдары мүсіндерді алып тастау туралы ұсыныстар айтылды. Нью-Йорк қаласының ескерткіштерді сақтау комиссиясы 1975 жылы мавзолейді қалалық ескерткіш деп жариялады; бұл мәртебе фасады мен ішкі кеңістікке де қатысты. Грант қабірінің батысындағы келушілер павильоны 1970 жылдары жабылды, ал 1979 жылы жылдық келушілер саны 35 000-нан асты. Алайда, Ұлттық саябақтар қызметі (NPS) граффити мен басқа да зақымданулардың алдын алуға жасаған тырашаларының көп бөлігі сәтсіз аяқталды. Қабір жөнделгенімен, қайта-қайта зақымдалып отырды; мысалы, бүркіт мүсіндерінің тұмсықтары жиі сынғандықтан, NPS олардың орнына бірнеше жаңа тұмсық сатып алды. Осы кезде қабірге жылына орташа есеппен 75 000 адам келіп тұратын. NPS қабірді күзету үшін күзетшілерді жалдағанмен, бұл граффити жасаушыларды күзетшілердің сменасы бітіп қалғанша күтуге итермеледі. Жоғарғы қабат қызметкерлердің жетіспеуіне байланысты жабылды. 1980 жылдардың соңы мен 1990 жылдардың басында газеттер қабірде болған қылмыстар туралы жиі хабарлады. 1990 жылдардың басында түнгі күзет болмады, ал ескерткіш тек сәрсенбінен жексенбіге дейін күніне сегіз сағатқа ғана ашық болды. Осы аралықта монументтің өзі де тозуға ұшырады. Ескерткіштің жабынында ақаулар мен бағаналарында жарықтар пайда болды, сондай-ақ граффитиді өшіру үшін қолданылатын химиялық ерітінді фасадына зиян келтірді.
By the 1970s, the tomb was vandalized and graffitied on a regular basis, and homeless persons, drug users, and muggers frequented the memorial. Local residents reported that the sculptures around the tomb were generally spared from graffiti, though there were calls to remove the sculptures, which had decreased by the 1980s. The New York City Landmarks Preservation Commission designated the mausoleum as a city landmark in 1975; the designation applied to both the facade and the interior. The visitor pavilion west of Grant's Tomb closed in the 1970s, and annual patronage bottomed out at just over 35,000 in 1979. Meanwhile, the NPS was largely unsuccessful in its attempts to prevent graffiti and other damage. Even when the tomb was repaired, it was often damaged again; for example, the eagle statues were damaged so frequently that the NPS procured several replacement beaks for these sculptures. at which point the tomb averaged 75,000 visitors per year. Although the NPS hired security guards to patrol the tomb, this merely prompted graffiti vandals to wait until the guards' shifts ended. The upper level was closed because of staff shortages. Newspapers regularly reported on crimes at the tomb in the late 1980s and early 1990s, There was no nighttime security in the early 1990s, and the memorial was open for only eight hours on Wednesdays through Sundays. Meanwhile, the monument itself continued to fall into disrepair. The memorial also had leaks in its roof and cracks on its pillars. and the facade was being damaged by the chemical solution that was used to wipe away the graffiti.
1990 жылдардағы қалпына келтіру
Фрэнк Скатурро, Колумбия университетінің студенті, қабірді қалпына келтіруге күш салды. Скатурро қабір маңында әлі күнге дейін үйсіз адамдар мен есірткі қолданушылар жиналатынын, және онда адам қалдықтарының иісі жиі сезілетінін еске алды. Келесі жылы NPS Грант қабіріндегі көрмелерді жақсарту үшін бірнеше нұсқа ұсынды. 1993 жылы ол 325 беттік ашық хат жариялады және оны жаңалықтар құралдарына, сондай-ақ АҚШ президенті Билл Клинтон мен Конгресс мүшелеріне жіберді. 1993 жылы қарашада WNBC қабірдің жағдайы туралы хабар таратқаннан кейін, NPS Скатурроны жұмыстан шығарды. Сол жылы Джордж М. Крейг мемориалды қалпына келтіруді қолдау үшін «Грант қабірінің достары» деген топ құрды; ол сондай-ақ Грант монументі қауымдастығын қайта құрды, бірақ жаңадан құрылған қауымдастық қабірдің жұмысына қатыспады. Қабірдің нашар жағдайы Гранттардың мәйітін көшіру туралы бірнеше ұсыныс жасауға себеп болды. Иллинойс штатының Бас Ассамблеясы 1994 жылдың наурыз айында заң шығарушы Джуди Баар Топинканың ұсынған резолюциясын мақұлдады, онда NPS-тен Грант қабірін қалпына келтіруді немесе мәйітті Иллинойс штатына көшіруді сұрады. Скатурро және Гранттың ұрпақтарының бірі, Улисс Грант Дейц, келесі айда NPS-ті сотқа берді, агенттік құрылысты күйреуге жібергенін мәлімдеді. Агенттік Грант қабірі үшін ұзақ мерзімді жоспарды да әзірледі және ескерткіштің айналасындағы қосымша қауіпсіздік шараларына жылына 250 000 доллар қажет болды. Бұл жоспар ескерткішті жаңартуға 375 000 долларға дейін қаржы бөлді, бірақ Скатурро мен Дейц бұл соманы жеткіліксіз деп сынға алды. Ақырында, қабірді жөндеуге 1,8 миллион доллар бөлінді. Сонымен қатар, жаңа көрмелер мен механикалық жүйелер орнатылды. Жөндеу жұмыстары кезінде NPS «Rolling Bench» құрылысын бөлшектеуге тырысты, бұл наразылық тудырды. Фасад пен шатырдың жөндеу жұмыстары 1995 жылға дейін аяқталды, ал NPS мемориалды тәулігіне 24 сағат күзету үшін қосымша күзетшілер жалдады. Бұл оқиғаға демиондық шеру мен екі күндік той өтті, оған 1300 адам қатысты. Гранттардың ұрпақтары жөндеу жұмыстарына қанағаттанғанмен, ХХІ ғасырдың басында мемориалға жыл сайын шамамен 100 000 адам немесе күніне 300-ден аз адам келіп тұрды. Көптеген келушілер Американ Азамат соғысының әуесқойлары болды. 2004 жылы Нью-Йорк қаласының үкіметі NPS-ке павильонды қалпына келтіруді бастауға рұқсат берді. Келушілер орталығы 2011 жылдың 27 сәуірінде қайта ашылды. AM New York Metro 2018 жылы мемориалды қайта бояу және баспалдақтар мен жолдарды жөндеу үшін 777 355 доллар қажет екенін хабарлады.
Frank Scaturro, a Columbia University student, launched an effort to restore the tomb Scaturro recalled that homeless people and drug users still congregated around the tomb and that it was common to smell human waste there. Early the next year, the NPS proposed several options for improving the exhibits in Grant's Tomb. He published a 325 page whistleblower report in 1993 and sent it to news media, as well as government officials including U. S. president Bill Clinton and members of Congress. After WNBC aired a report on the tomb's condition in November 1993, the NPS fired Scaturro, The same year, George M. Craig formed a group known as the Friends of Grant's Tomb to advocate for the memorial's restoration; He also reestablished the Grant Monument Association, although the newly reconstituted GMA was not involved in the tomb's operation. The bad condition of the tomb had prompted several proposals to relocate the Grants' remains. The Illinois General Assembly approved a resolution by lawmaker Judy Baar Topinka in March 1994, asking the NPS to either restore Grant's Tomb or move the remains to Illinois. Scaturro and one of Grant's descendants, Ulysses Grant Deitz, sued the NPS the next month, claiming the agency had left the structure to rot. The agency was also working on a long term plan for Grant's Tomb and needed $250,000 per year for extra security around the monument. This plan provided up to $375,000 for the memorial's renovation, a move that Scaturro and Deitz criticized as insufficient. Ultimately, $1.8 million was provided for the tomb's renovation. In addition, new displays and mechanical systems were added, During the restoration, the NPS attempted to disassemble The Rolling Bench; this prompted protests, The facade and roof modifications had been completed by 1995, and the NPS had hired additional guards to patrol the memorial 24 hours a day. with a parade and a two day long celebration attended by 1,300 people. Although the Grants' descendants were satisfied with the renovation, During the early 21st century, the memorial continued to record about 100,000 annual visitors, or fewer than 300 daily visitors. Many of the visitors were American Civil War enthusiasts. The New York City government gave the NPS an easement in 2004, allowing the NPS to begin restoring the pavilion. The visitor center reopened on April 27, 2011. with such issues as peeling paint, cracks, rusted flagpoles, and water damage. AM New York Metro reported in 2018 that the memorial needed $777,355 for repainting and for repairs to the stairs and pathways.
Сипаттама
Грант қабірінің дизайны ежелгі грек және рим құрылыстарынан, әсіресе Римдегі Пантеоннан шабыт алды. Дункан өзінің дизайнының кейбір элементтерін, мысалы, өлшемдерін, 1885 жылы осы ескерткіштің суретін салған бұрынғы сыныптасы Генри О. Эвериден алған болуы мүмкін. Бұл мәлімет расталмады, себебі Эвери 1890 жылы құрылыс басталмас бұрын қайтыс болды. Жоғарғы бөлімінің ионикалық колоннадасы Бернье деген сәулетші жасаған жобаға ұқсас болуы мүмкін, алайда Берньенің жобалары ең ертесінде 1892 жылы ғана жарияланды.
The design of Grant's Tomb was inspired by ancient Greek and Roman structures, in particular the Pantheon, Rome. Duncan may have taken some elements of his design, such as dimensions, from his onetime classmate Henry O. Avery, who created a drawing for the monument in 1885. This has not been substantiated, as Avery died in 1890 before construction started. The Ionic colonnade of the upper section may have been inspired by a design created by an architect named Bernier, although Bernier's blueprints were not published until 1892 at the earliest.
Сайт
Грант қабірі Нью-Йорк қаласындағы Манхэттеннің Морнингсайд Хайтс ауданындағы Риверсайд Драйв пен 122-ші көше қиылысында орналасқан. Ол биік тік жарға орналасқан. Риверсайд Драйвтың солтүстік бағытындағы қатарлар ескерткіштің шығысында, ал оңтүстік бағытындағы қатарлар батысында жатыр. Мавзолейге мүгедектер коляскасымен кіру мүмкін емес. Бірақ, ол Шүкіршілік күні, Рождество және Жаңа жыл күндері жабық болады. Сондай-ақ, ескерткіштің бастапқы жоспарына кірмеген ағаштардан тұратын тоғай бар. Сонымен қатар, Ли Хунчжанның 1897 жылы АҚШ-қа сапары кезінде әкелген қытай пробкосы да бар. Лидің сапарына арналған естелік тақташа да сонда. Мавзолейдің батысында, Риверсайд Драйвтың ар жағында орналасқан келушілер орталығы немесе павильонда кітап дүкені, қоғамдық кеңістік және дәретханалар бар. Бұл павильонда Грант өмірінен естеліктер мен фильмдер көрсетіледі. Олардың ішінде түрлі-түсті мозаикалармен безенген 17 бетон орындықтан тұратын "Жүгіретін орындық" (The Rolling Bench) мүсіні де бар. Жобаны CITYarts коммерциялық емес ұйымы демеушілік етті. Мүсін 2008 жылдың ортасында Сильваның қадағалауымен қалпына келтірілді. Грант қабірінің жанында тағы екі ескерткіш орналасқан. Генерал Хорас Портерге арналған ескерткіш, 122-ші көшеде, 1939 жылы ашылған тұғыры бар ту тірегі. Тағы бір ту тірегі, генерал-майор Фредерик Д. Грантке арналған, ол да 1939 жылы 122-ші көшеде ашылды.
Grant's Tomb is at the intersection of Riverside Drive and 122nd Street in the Morningside Heights neighborhood of Manhattan in New York City. It occupies a high bluff, The northbound lanes of Riverside Drive abut the memorial to the east, while the southbound lanes are to the west. The mausoleum is not wheelchair accessible. although the tomb is closed on Thanksgiving, Christmas, and New Year's Day. There is also a grove of trees, which was not part of the original design for the memorial's grounds. as well as a Chinese cork, which date from Li Hongzhang's visit to the United States in 1897. There is also a commemorative tablet from Li's visit. A visitor center or pavilion is located across Riverside Drive to the west of the mausoleum and contains a bookstore, a community space, and restrooms. This pavilion displays memorabilia and a movie about Grant's life. Among these is The Rolling Bench, a sculpture consisting of 17 concrete benches bearing colorful mosaics. The project was sponsored by the nonprofit organization CITYarts. The sculpture was restored during mid 2008 under Silva's supervision. There are two other memorials in the vicinity of Grant's Tomb. The General Horace Porter memorial, at 122nd Street, is a flagpole on a pedestal dedicated in 1939. Another flagpole on a pedestal, Major General Frederick D. Grant, was also dedicated at 122nd Street in 1939.
Қалып және қасбеті
Құрылыстың биіктігі 150 фут (46 м). Фасад Галикарнасс мазарынан үлгі алған, бастапқыда одан да зор болу жоспарланған еді, бірақ ақшаны үнемдеу үшін көлемі кішірейтілді. Грант қабірінің жоғарғы бөлігі цилиндр пішіндес болғанымен, Галикарнастағы шаршы Мавзолейден өзгеше, екі құрылыстың да негізі мен перистилі пропорциясы жақын. Кейіннен келгендер оны оңтүстікке қарай орналасқан "Әскер мен теңізшілер" монументімен шатастырып алған.
The structure is 150 feet (46 m) tall The facade is modeled after the Mausoleum at Halicarnassus, it was originally intended to be but was downsized to save money. Although the upper section of Grant's Tomb is cylindrical, in contrast to the square Mausoleum at Halicarnassus, both structures had a similarly proportioned base and peristyle. while later visitors confused it with the Soldiers' and Sailors' Monument to the south.
Сырғанақ
Солтүстік бөлігінде криптке қарай екі баспалдақтан тұратын төмен түсетін баспалдақ бар. Екі саркофагтың астында бір сұр көк гранит тұғыр орналасқан. Бюсттерде Уильям Т. Шерман, Филипп Х. Шеридан, Джордж Х. Томас, Джеймс Б. Макферсон және Эдвард Орд суреттелген. Жыл сайынғы Грант қабіріндегі жазғы концертте 2009 жылы Вест-Пойнт әскери академиясының оркестрі де өнер көрсетті. Естелік орнында жыл сайын 27 сәуірде, Гранттың туған күніне орай салтанатты шара өтеді. 20 ғасырдың соңынан бастап "Гарлем аптасы" іс-шаралары Грант қабірінің сыртында ұйымдастырылды. About Time журналының мәліметінше, "көптеген афроамерикандықтар бұл аз танымал орындарға бармаған болса да, Нью-Йорк қаласының барлық тұрғындары Грант қабірін жақсы біледі", себебі "Гарлем аптасы" осы жерде өткізіледі. 20 ғасырдың соңы мен 21 ғасырдың басында WNBC телеарнасы тәуелсіздік күніне арналған телешоуларын Грант қабірін фон ретінде пайдаланып түсірді. Бұл арнайы бағдарламаларда Бон Джови және Бейонсе сияқты әртістер өнер көрсетті.
The northern arm contains a double staircase descending to the crypt, Under both sarcophagi is a single gray blue granite pedestal The busts depict William T. Sherman, Phillip H. Sheridan, George H. Thomas, James B. McPherson, and Edward Ord. The annual Grant's Tomb Summer Concert also featured West Point's United States Military Academy Band in 2009. A ceremony is held at the memorial every year on April 27, Grant's birthday. Starting in the late 20th century, "Harlem Week" events took place outside Grant's Tomb. According to About Time magazine, "While many African Americans may never have visited the lesser known sites, everybody in the New York City area knows Grant's Tomb" because of Harlem Week. During the late 20th and 21st centuries, television station WNBC TV also hosted Independence Day television specials featuring Grant's Tomb in the background. These specials have showcased performers such as Bon Jovi and Beyoncé.
Қазіргі түсініктеме
1890 жылы Грант қабірінің дизайны жарияланғанда, «Нью-Йорк Таймс» газеті «мүдделі емес және білікті бақылаушылар таңдаудың дұрыс екеніне келісуі керек» деп жазды, ал «Бруклин Ситизен» газеті бұл жобаны «адамның қадір-қасиетіне лайық және ұлы мегаполиске арналған құрмет» деп атады. Архитектура сыншысы Монтгомери Шейлер бұл жобаны екінші жобалау байқауында ұсынылған бес жобаның ішіндегі «әлдеқайда жақсысы» деп сипаттады. Бір газет бұл құрылысты «одақ үшін күрестің ең маңызды ескерткіші» деп атаса, екіншісі оны «көрінісі өте ақ және мәрмәрге ұқсас» деп сипаттады. Жергілікті газеттер дизайнды әртүрліше бағалап, «арзан», «сүйкімсіз», «қияң», «жаман», «қабақты», «ауыр» және «қате» деп атады. 1896 жылы «Цинциннати Инкуайер» газетінің сыншысы ескерткіштің «біркелкі биіктігі жоқ екенін» жазды. Кенотаф ғибадатхананың үстінде орналасқан. Сызықтар қатаң, ал сезім ағып кетпейді. Қабір ашылғаннан кейін бір журнал интерьерін мақтап, қасбетін «керемет, пропорционалды және лайықты» деп атады, бірақ батыс және шығыс жақтарын «қызығушылық тудырмайды» деп сипаттап, қабірдің екі бөлігінің бір-бірімен үйлесімсіз екенін айтты. «Builder» журналы да сыртқы көріністің масштабтарына қатысты мәселелерді көтерді және «ішкі дизайнды» «Les Invalides» дизайнынан қарапайым деп сипаттады, бірақ «ол Америкадағы ең танымал ескерткіштердің қатарына кіруге лайық» деп жазды. 1910 жылы «Таймс» газетінің редакторы бұл құрылысты «мавзолейлік монстр» деп атады. Улисс Гранттың шөбересі Эдит Грант Гриффитс «олар, әрине, қатаң және абыройлы ғимаратқа қайшы келеді» деді, ал Улисс С. Грант қауымдастығының президенті орындықтарды Линкольн мемориалының сыртындағы американдық тауларға теңеді. Бұрынғы қалалық саябақтар комиссары Август Хекшер II 1977 жылы қабірдің «қаладағы салыстырмалы түрде аз ғимараттардың ішінде мүлдем қауіпсіз» екенін және «қаланың осы патриоттық рухты еске түсіру арқасында жақсырақ болғанын сезінесіз» деп жазды. 1980 жылы Голдбергер ескерткішті «көркемдікке қарағанда көрікті, бірақ іштен қарағанда әсерлі» деп атады. Роберт А. М. Стерн және оның 1983 жылғы «Нью-Йорк 1900» кітабының авторлары Дунканның дизайны «Гранттың өзінің беделінен асып кеткен кейіптерін емес, американдық Вальхалланы, американдық биліктің құдайханасын құруға бағытталған» деді. Мемориал алғашқы жылдары көптеген естелік открыткаларда көрсетілді. 20 ғасырдың ортасында Грант қабірі «Дидс қалаға барады» (1936) сияқты медиа жұмыстарында да айтылды. Ғасырдың соңында Грант қабірі физикалық жағдайы нашарлағандықтан, ол 1991 жылғы қылмыстық триллер «Нью-Джек-Сити» сияқты фильмдерде де көрсетілді. XXI ғасырда Грант қабірі «Pan Am» сияқты шоуларда да пайда болды, онда ол Париждегі бір орынның орнына қолданылды. 1950-1959 жылдары комедиялық «Өмірді сатуға тікелей» шоуында Граучо Маркс жиі байқаушылардан «Грант қабірінде кім жерленген?» деп сұрады, өйткені Гранттардың саркофагтары жер астында болмағандықтан, Грант қабірінде ешкім жерленбеген. Маркс «Грант» деген жауапты қабылдады және оны бергендерге жұбаныш сыйлығын берді. Бұл жұмбақ кем дегенде 1930 жылдарға дейін бар еді.
When the design for Grant's Tomb was announced in 1890, The New York Times wrote that "disinterested and competent observers must agree that the choice was well made", while the Brooklyn Citizen called the design "worthy of the man and a credit to the great metropolis". Architectural critic Montgomery Schuyler described the design as "by far the best" of the five submitted in the second design competition. One newspaper called the structure "our one great memorial of the struggle for union", while another described it as "remarkably white and marble like in appearance". Not all reception was positive: local newspapers variously referred to the design as "cheap", "flimsy", "squat", "ugly", "clumsy", "heavy", and "awkward". A critic for the Cincinnati Enquirer wrote in 1896 that the monument "is hardly harmonious height. A cenotaph stands rather irrelevantly upon a temple The profile lines are stiff, and the feeling is not flowing " After the tomb opened, one magazine praised the interior and called the facade "imposing, well proportioned and dignified", but it labeled the western and eastern elevations as "lacking in interest" and described the tomb's two sections as being out of scale with each other. The Builder magazine similarly took issue with the scale of the exterior, and it described the "motif of the interior" as plainer than that of Les Invalides, but still wrote that "it is entitled to rank among the most notable monuments in America". One editorial in the Times in 1910 dubbed the structure a "mausoleum monstrosity". Ulysses Grant's great granddaughter Edith Grant Griffiths, who said "they certainly clash with that severe and dignified building", while the Ulysses S. Grant Association's president compared the benches to having a roller coaster outside the Lincoln Memorial. Conversely, architecture critic Paul Goldberger praised the benches as "perhaps Manhattan's finest piece of folk art of our time", Former city parks commissioner August Heckscher II wrote in 1977 that the tomb was "among the comparatively few structures in the city that are absolutely safe" and that "one feels that the city is better for these evocations of a patriotic spirit so at odds with modernity". In 1980, Goldberger called the monument "more pompous than graceful, but it is imposing, particularly from within " Robert A. M. Stern and the co authors of his 1983 book New York 1900 said Duncan's design "embodied not so much the character of Grant, a character who outlived his reputation, but to create an American Valhalla, a shrine to American power". In its early years, the memorial was featured in many commemorative postcards, In the mid 20th century, Grant's Tomb continued to be mentioned in such media works as Mr. Deeds Goes to Town (1936). As Grant's Tomb declined physically at the end of the century, it was also shown in movies such as the 1991 crime thriller New Jack City. During the 21st century, Grant's Tomb was also featured in shows such as Pan Am, where it stood in for a location in Paris. When the comedian Groucho Marx's quiz show You Bet Your Life aired from 1950 to 1959, he often asked contestants, "Who was buried in Grant's Tomb?" since neither of the Grants' sarcophagi is underground, nobody is buried in Grant's Tomb. Marx accepted the answer "Grant" and awarded a consolation prize to those who gave it. The riddle dates to at least the 1930s.