Кит Годшо: Grateful Dead тобының пианистісі және өмірі

Кіріспе

Америкалық музыкант және ән жазушы (1948–1980)

Кит Ричард Годшо (19 шілде 1948 – 23 шілде 1980) – 1971 жылдан 1979 жылға дейін "Grateful Dead" рок-тобында ойнаған американдық пианист. "Grateful Dead" тобынан кеткен соң, ол әйелі Доннамен бірге 1980 жылы "Heart of Gold Band" тобын құрды, бірақ алғашқы концертінен кейін көп өтпей, автокөлік апатында алған жарақаттарынан көз жұмды.

Өмірбаян

Годшо Вашингтон штатының Сиэтл қаласында дүниеге келді және Калифорния штатының Конкорд қаласында өсті. Бес жасында әкесінің (жартылай кәсіби музыкант) ынтасымен фортепиано сабақтарын бастады, кейіннен жасөспірім шағында кәсіби ансамбльдерде Диксиленд және коктейль джазын орындады. Годшоның айтуынша: "Мен екі жыл бойы смокинг киіп, елдік клубтар мен Диксиленд топтарында акустикалық пианинода ойнадым. Сондай-ақ пианино барларда концерттер бердім және Сан-Франциско айманындағы әртүрлі орындарда әншілерге сүйемелдеу үшін триолар құрдым, 'Misty' сияқты коктейль стандартын джаз музыканттары наразылықпен ойнайтын халыққа танымал әндерді орындадым – бұл маған ұнамады. Мен шынайы нәрсеге қатысуға тырысып жаттым, бұл міндетті түрде музыка болмауы мүмкін еді". 1970 жылдың қараша айында ол бұрынғы FAME Studios студиясының вокалисі Донна Джин Тэтчермен танысып, үйленді; олардың ұлы Zion, BoomBox тобының мүшесі, 1974 жылы дүниеге келді. 1971 жылдың тамызында жұбайлар Джерри Гарсиямен концертте кездесті; сәйкес келіп, ауырып қалған клавишашы/вокалист Рон "Пигпен" МакКернан (Годшомен 1971 жылдың желтоқсанынан 1972 жылдың маусымына дейін бірге ойнайтын) топтың келесі гастрольдік турнесіне төтеп бере алмады. Ол кезде Годшоның күтімін көбінесе әйелі алып, Уолнат-Крикте (Калифорния) лаунж-пианисті ретінде жұмыс істеді. Ол сол дәуірдің танымал музыкасына қызығушылық танытпаса да, модальдық джаз, бибоп және свингке басымдық беріп, заманауи джаз-роктан бас тартты. Бірнеше дереккөздер оның Дейв Мейсон және Джеймс пен Гуд Бразерс сияқты рок-музыканттарымен бірлесіп жұмыс істегенін көрсетеді. Годшоның айтуынша: "Мен алғаш рет [Grateful Dead] тобын әжемнің достарымен бірге көрдім, олар Grateful Dead-тің жанкүйерлері еді. Мен олармен бірге концертке бардым және шынайы болып жатқанын білмейтін нәрсені көрдім. Бұл әдемі, бірақ есінен шығаратын емес, жай ғана әдемі. Періштелер хоры емес, бірақ өте қасиетті, таза және әдемі рухани жарық. Сол кезде мен мұндай нәрсенің бар екеніне қатты қызығушылық таныттым. Бұл Доннамен алғаш танысқаннан шамамен бір жарым жыл бұрын болды. Мен олармен туыс екенімді білдім". Топ 1970 жылдың қаңтарында Том Константен кеткеннен кейін МакКернанның аспаптық мүмкіндіктерін толықтыру үшін Говард Уэльс, Мерл Сондерс және Нед Лагин сияқты бірнеше клавишашыларды сессиялық музыканттар ретінде шақырғанмен, Годшо 1971 жылдың қыркүйегінде топқа тұрақты мүше ретінде қабылданды. Ол алғаш рет 1971 жылдың 19 қазанында Миннесота университетінің Нортрап аудиториясында Dead тобымен бірге сахнаға шықты. 1971 жылдың күзіндегі турнеде тік пианино мен кейде Хаммонд органын орындағаннан кейін, Годшо 1972 жылдан 1974 жылға дейін концерттерде негізінен акустикалық рояльде (тоғыз футтық Ямаха және Штайнвей аспаптары) ойнады. Осы кезеңде Годшоның жалға алған пианинолары Карл Кантримен жасалған заманауи пикап жүйесімен жабдықталды. Дыбыс инженері Оусли Стэнлидің айтуынша: "Кантриман пикапы конденсаторлық микрофон сияқты электростатикалық принциппен жұмыс істеді. Ол өте жоғары кернеумен зарядталды, сондықтан оны орнату және пайдалану қиын болды. Ылғалды ауа райында шырылдап, дұрыс орнатылмаған жағдайда музыкаға жат дыбыстар шығаратын, бірақ жұмыс істеген кезде керемет еді". Басқару блогы Годшоға аспаппен вах-вах педалін пайдалануға мүмкіндік берді. 1973 жылдың ортасында ол Fender Rhodes электр фортепианосын қосты және топтың 1973 жылдың күзіндегі турнесінде Хаммонд органын қайтадан сынап көрді; Родс фортепианосы 1976 жылға дейін оның құрамында болды. Топтың ұзақ гастрольдік үзілісінен кейін, ол 1976 және 1977 жылдардың басында топтың концерт алаңдарымен жабдықталған келісімшарт бойынша тоғыз футтық Штайнвей рояльдарын пайдалана берді, содан кейін 1977 жылдың қыркүйегінде Yamaha CP 70 электрлік рояліне ауысты. Аспаптың қиын күйленуі 1978 жылы Гиза платосындағы концерттің жазбаларын жоспарланған концерттік альбомға қоймауға себеп болды. Бастапқыда Годшо бай мелодиялы, сұйық және буги-вуги әсерімен топтың рок музыкасына импровизациялық тәсілін толықтырған стильді енгізді; сыншы Роберт Кристагау оның ойнауын "Чик Корея мен Литтл Ричард арасындағы айқас" деп сипаттады. Гарсия 1980 жылы Марк Роулендпен сұхбатта Годшоның өліміне аз уақыт қалғанда: "Кит пианинодағы ақымақ савант сияқты жігіт. Ол өте жақсы пианист, бірақ музыканы, пианиноның топтың қалған бөлігімен қалай үйлесетінін түсінбеді. Біз оған үнемі пластинкаларды ойнатып тұратынбыз, бірақ бұл оның қабілеті емес еді. Оның қабілеті – клавиатура, пианиноның өзі". Басист Фил Леш оның "біздің бөліктеріміздің арасындағы кеңістікке мінсіз сыйып қалу" қабілетін жоғары бағалады, ал Билл Кройцманн оның "музыкалық жүрегінен" шабыттанды. Гарсияның биографы Блэр Джексон Годшоның 1978 және 1979 жылдары Dead тобындағы ойнауының сапасы төмендегенін де айтты. "Оның ойнауында бұрынғы жылдардағы (1972–1974) жарқындық пен қиял жоқ болды. Оның соңғы жылында ойнаған көптеген нәрселері қарапайым, блоктық, аккордтық нәрселер еді. Мен көптеген қате ноталарды естімеймін, бірақ ол бұрынғыдай тәуекелге барып, басқаларды ынталандырмайды. Кейде оның кешірек кезеңіндегі Кит тек Dead тобының жалпы дыбысында орын алып отырғандай көрінеді. Бұл басқаларға әсер етті ме? Әрине, бірақ оны өлшеу мүмкін емес". Ақырында, Донна Джин Годшоның айтуынша: "Кит пен мен өз тобымызды құруды немесе басқа нәрсені істеуді қаладық. Сондықтан біз Оклендтегі (17.02.1979) қайырымдылық концертін бердік, содан кейін бірнеше күннен кейін үйде отырып, топта қалу-қалмауымыз туралы әңгімелестік және өзара келісім бойынша кеттік". Клавишашы/вокалист Брент Мидланд (Годшо сияқты Сан-Франциско айманында өскен) бір жылға жуық уақыттан бері Боб Уэйр тобында олардың орнына дайындалып, 1979 жылдың 22 сәуірінде Сан-Хосе штаты университетінің Спартан стадионында Grateful Dead тобымен алғаш рет сахнаға шықты. Dead тобымен өнер көрсету кезеңінде оның жалғыз жетекші вокалы және толығымен өзінің шығармасы "Let Me Sing Your Blues Away" болды, ол Роберт Хантермен бірлесіп жазылған және 1973 жылы шыққан Wake of the Flood альбомында жарияланды. Ол тікелей эфирде алты рет орындалды, барлығы 1973 жылы. Ол сонымен қатар 1975 жылы шыққан Blues for Allah альбомындағы екі топтық шығармаға үлес қосты. Кит пен Донна Годшо 1975 жылы Keith & Donna альбомын шығарды, онда Гарсия, Spooky Tooth бас гитарисі Крисси Стюарт және Wings барабаншысы Денни Сейвелл кіретін негізгі топ болды. Альбом 1970 жылдары олар тұрған Калифорния штатының Стинсон-Бич қаласындағы үйлерінде жазылды. 1975 жылы Grateful Dead тобымен байланысты топтарға жиі ашылатын Keith & Donna Band-тің турнелік нұсқасында Кройцманн барабанда орындады, ал бұрынғы Quicksilver Messenger Service жабдықтарын басқарған Стивен Шустер саксофонда орындады, бұл Гарсияға бірнеше рет қосылуға мүмкіндік берді. Бұл ансамбль таратылғаннан кейін Годшолар 1976 жылдан 1978 жылға дейін Джерри Гарсия тобының құрамында өнер көрсетті. Little Feat тобының Лоуэлл Джорджпен бірлесіп жазылған "Six Feet of Snow" 1979 жылы шыққан Down on the Farm альбомында ұсынылды; Джордж жақында Grateful Dead тобының 1978 жылы шыққан Shakedown Street альбомын продюсерлік еткен. Grateful Dead тобынан кеткеннен кейін Годшолар Алабама штатындағы отбасымен бірге демалысқа шықты. Ол топтың кең аумағында қалып, уақыт-уақыт Калифорнияға оралып, Дэн Хилидің (топтың ұзақ жылдар бойы концерттік дыбыс инженері) Healy Treece Band-інде Кройцманмен бірге орындады және кем дегенде бір рет Хантермен бірге ойнады. Ол сонымен қатар әйелімен бірге The Ghosts (кейін The Heart of Gold Band деп аталды) тобын құрды.

Godchaux was born in Seattle, Washington, and grew up in Concord, California, a regional suburban center within the East Bay of the San Francisco Bay Area. He began piano lessons at age five at the instigation of his father (a semi professional musician) and subsequently played Dixieland and cocktail jazz in professional ensembles as a teenager. According to Godchaux, "I spent two years wearing dinner jackets and playing acoustic piano in country club bands and Dixieland groups I also did piano bar gigs and put trios together to back singers in various places around the Bay Area [playing] cocktail standards like 'Misty' the way jazz musicians resentfully play a song that's popular – that frustrated space I just wasn't into it I was looking for something real to get involved with – which wouldn't necessarily be music". He met and married former FAME Studios session vocalist Donna Jean Thatcher in November 1970; their son Zion, of the band BoomBox, was born in 1974. The couple introduced themselves to Jerry Garcia at a concert in August 1971; coincidentally, ailing keyboardist/vocalist Ron "Pigpen" McKernan (who would go on to play alongside Godchaux from December 1971 to June 1972) was unable to handle the rigors of the band's next tour. At the time, Godchaux was largely supported by his wife and irregularly employed as a lounge pianist in Walnut Creek, California. While he was largely uninterested in the popular music of the era and eschewed au courant jazz rock in favor of modal jazz, bebop, and swing, several sources claim that he collaborated with such rock acts as Dave Mason and James and the Good Brothers, a Canadian trio acquainted with the Grateful Dead. According to Godchaux, "I first saw [the Grateful Dead] play with a bunch of my old lady's friends who were real Grateful Dead freaks. I went to a concert with them and saw something I didn't know could be really happening It was not like a mind blowing far out, just a beautiful far out. Not exactly a choir of angels but some incredibly holy, pure and beautiful spiritual light. From then on, I was super turned on that such a thing existed. This was about a year and a half ago, when I first met Donna I knew I was related to them." Although the band had employed several other keyboardists (including Howard Wales, Merl Saunders and Ned Lagin) as session musicians to augment McKernan's limited instrumental contributions following the departure of Tom Constanten in January 1970, Godchaux was invited to join the group as a permanent member in September 1971. He first performed publicly with the Dead on October 19, 1971, at the University of Minnesota's Northrup Auditorium. After playing an upright piano and increasingly sporadic Hammond organ on the fall 1971 tour, Godchaux primarily played acoustic grand piano (including nine foot Yamaha and Steinway instruments) at concerts from 1972 to 1974. Throughout this period, Godchaux's rented pianos were outfitted with a state of the art pickup system designed by Carl Countryman. According to sound engineer Owsley Stanley, "The Countryman pickup worked by an electrostatic principle similar to the way a condenser mic works. It was charged with a very high voltage, and thus was very cantankerous to set up and use. It had a way of crackling in humid conditions and making other rather unmusical sounds if not set up just right, but when it worked it was truly brilliant." The control box also enabled Godchaux to use a wah wah pedal with the instrument. He added a Fender Rhodes electric piano in mid 1973 and briefly experimented with the Hammond organ again on the band's fall 1973 tour; the Rhodes piano would remain in his setup through 1976. Following the group's extended touring hiatus, he continued to use contractually stipulated nine foot Steinways furnished by the band's venues in 1976 and early 1977 before switching exclusively to the Yamaha CP 70 electric grand piano in September 1977. The instrument's unwieldy tuning partially contributed to the shelving of the band's recordings of their 1978 engagement at the Giza Plateau for a planned live album. Initially, Godchaux incorporated a richly melodic, fluid and boogie woogie influenced style that intuitively complemented the band's improvisational approach to rock music; critic Robert Christgau characterized his playing as "a cross between Chick Corea and Little Richard." According to Garcia in a 1980 interview with Mark Rowland conducted shortly before Godchaux's death, "Keith is one of those guys who is sort of an idiot savant of the piano. He’s an excellent pianist but he didn’t really have a concept of music, of how the piano fit in with the rest of the band. We were constantly playing records for him and so forth but that wasn’t his gift. His gift was the keyboard, the piano itself." Bassist Phil Lesh lauded his ability to "fit perfectly in the spaces between [our] parts," while Bill Kreutzmann was inspired by his "heart of music." Garcia biographer Blair Jackson has also asserted that "the quality of Keith’s playing in the Dead fell off in ’78 and early ’79. It no longer had that sparkle and imagination that marked his best work (’72–’74). Much of what he played in his last year was basic, blocky, chordal stuff. I don’t hear many wrong notes but he’s not exactly out there on the edge taking chances and pushing the others, as he frequently did, in his own quiet way, in his peak Grateful Dead years. I guess the worst thing you could say about later period Keith is that he was just taking up sonic space in the Dead’s overall sound. Did this affect the others? No doubt, though it can’t be measured." Eventually, according to Donna Jean Godchaux, "Keith and I decided we wanted to get out and start our own group or something else – anything else. So we played that benefit concert at Oakland [2/17/79] and then a few days later there was a meeting at our house and it was brought up whether we should stay in the band anymore and we mutually decided we'd leave." Keyboardist/vocalist Brent Mydland (who shared Godchaux's suburban East Bay background) had been groomed as their replacement for nearly a year in the Bob Weir Band and made his Grateful Dead debut at San Jose State University's Spartan Stadium on April 22, 1979. During his tenure with the Dead, his only lead vocal and wholly original composition was "Let Me Sing Your Blues Away," a collaboration with lyricist Robert Hunter released on Wake of the Flood (1973). It was performed live six times, all in 1973. He also contributed to two group compositions on Blues for Allah (1975). Keith and Donna Godchaux issued the mostly self written Keith & Donna album in 1975 with a core band including Garcia, Spooky Tooth bassist Chrissy Stewart and Wings drummer Denny Seiwell. The album was recorded at their home in Stinson Beach, California, where they lived in the 1970s. A touring iteration of the Keith & Donna Band with Kreutzmann on drums and former Quicksilver Messenger Service equipment manager Stephen Schuster on saxophone frequently opened for Grateful Dead–related groups in 1975, allowing Garcia to sit in on several occasions. Following the dissolution of this ensemble, the Godchauxs performed as part of the Jerry Garcia Band from 1976 to 1978. "Six Feet of Snow", a collaboration with Lowell George of Little Feat, was featured on the latter group's Down on the Farm (1979); George had recently produced the Grateful Dead's Shakedown Street (1978). Following their departure from the Grateful Dead, the Godchauxs enjoyed an extended period of recuperation with their family in Alabama. He maintained a presence in the band's extended orbit, returning intermittently to California to perform alongside Kreutzmann in the Healy Treece Band (a venture for Dan Healy, the band's longtime live audio engineer) and on at least one occasion with Hunter. He also formed The Ghosts (later rechristened The Heart of Gold Band) with his wife; this Bay Area based aggregation eventually came to include a young Steve Kimock on guitar. Godchaux sustained massive head injuries in an auto accident while being driven home on his birthday by noted tie dye artist Courtenay Pollock (who was hosting the Godchauxs at his home in San Geronimo, California as they worked with their new band) in July 1980. Shortly before the accident, he professed to Pollock that he was "the happiest I've ever felt in my life." He died at the age of 32 on July 23, 1980, four days after his birthday. In 1994, he was inducted, posthumously, into the Rock and Roll Hall of Fame as a member of the Grateful Dead.

Мұра

Фил Лештің айтуынша, кейбір жанкүйерлер 1974 жылы гастрольдік үзіліс кезінде Киттің қосылған жылдарын Grateful Dead-тің ең жақсы жылдары деп санайды. Кітабында ол былай деп жазады: "Кит күздің [1971] турнесінің ортасында отты демдеген демонға айналды – ғана емес, біздің сансыз тармақталған жолдарымыз бен жолдарымызда топты оңай еріп жүрді, сонымен қатар допты ұстап алып, онымен бірге жүгіріп, бізді беймәлім аймақтарға бастап, көптеген адамдар Grateful Dead-тің шарықталу кезеңі деп санайтын сахнаны дайындады. Китпен бірге біз бұрын тек қана сезімілген, бірақ музыкасы жылырақ және табиғирақ болған, Pig-тің кеткенінен қалған бос орынды толығымен толтырмаған Grateful Dead-ке айналдық". Леш сондай-ақ, 1975 жылы гастрольдік үзілістен оралғаннан кейін топтың "ешқашан бірдей болмағанын" нақтылады. Билл Кройцман Кит туралы былай дейді: "Ол мен ойнаған ең жақсы клавишашылардың бірі, мүмкін тіпті ең жақсысы болды. Grateful Dead жылдар бойы Брюс Хорнсби және Брент Майдленд сияқты өте жақсы музыканттармен бірге ойнады, бірақ бұл жігіт керемет еді. Ол өте қабілетті болды, себебі Джерри мен мен күні бойы ойнай бастаған әр нәрсені алып, онымен бірге ойнай алатын. Оған материалды бұрын білудің қажеті жоқ еді. Ол әндерді алғаш рет естіп бітірмей жатып үйрене алатын. Ол дерлік кез келген нәрсені ойнай алатын".