Жан Жак Режи де Камбасер: Наполеон кодексінің авторы
Jean-Jacques-Régis de Cambacérès
Жан Жак Режи де Камбасер: Француз аристократы, заңгер, Наполеон кодексінің авторы. Француз азаматтық құқығының негізін қалаушы, саясаткер. Биографиясы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз дворяны, заңгер және мемлекет қайраткері (1753–1824)
French nobleman, lawyer and statesman (1753–1824)
Жан Жак Режис де Камбасерес, Парма герцогы (ʒɑ̃ ʒak ʁeʒis də kɑ̃baseʁɛs, 18 қазан 1753 – 8 наурыз 1824), Француз революциясы мен Бірінші империя кезінде француз дворяны, заңгер, франкмасон және мемлекет қайраткері болды. Ол ең әйгілісі Наполеон кодексінің авторларының бірі ретінде танылады, ол әлі күнге дейін француз азаматтық құқығының және көптеген елдердегі француз үлгісіндегі азаматтық құқықтың негізін құрап келеді.
Jean Jacques Régis de Cambacérès, Duke of Parma (ʒɑ̃ ʒak ʁeʒis də kɑ̃baseʁɛs, 18 October 17538 March 1824), was a French nobleman, lawyer, freemason and statesman during the French Revolution and the First Empire. He is best remembered as one of the authors of the Napoleonic Code, which still forms the basis of French civil law and French inspired civil law in many countries.
Ерте өмір
Камбасерес Монпельеде заңгерлік әулеттен шыққан. Балалық шағы салыстырмалы түрде кедей болғанымен, оның інісі Этьен Юбер де Камбасерес кейін кардинал, ал әкесі Монпелье қаласының мэрі болды. 1774 жылы Камбасерес Экс колледжінде заң мамандығын бітіріп, Тулузадағы есеп және қаржы сотында кеңесші болып әкесінің орнын басты. Ол 1789 жылғы француз революциясын қолдады және Версальдегі Генерал штабтар отырысында дворяндардың делегациясын үкімет екі есеге арттырған жағдайда Монпелье дворяндарынан қосымша депутат ретінде сайланды. Алайда, делегация саны артпағандықтан, ол өз орнына отырмады. 1792 жылы ол 1792 жылдың қыркүйегінде жиналған және Бірінші француз республикасын жариялаған Ұлттық конвенцияда Геро департаментін өкілдік етті.
Cambacérès was born in Montpellier, into a family of the legal nobility. Although his childhood was relatively poor, his brother Étienne Hubert de Cambacérès later became a cardinal, and his father later became mayor of Montpellier. In 1774, Cambacérès graduated in law from the college d'Aix and succeeded his father as Councillor in the court of accounts and finances in Toulouse. He was a supporter of the French Revolution of 1789, and was elected as an extra deputy to represent the nobility of Montpellier, in case the government doubled the nobility's delegation at the meeting of the Estates General at Versailles. However, as the delegation was not increased, he never took his seat. In 1792, he represented the department of Hérault at the National Convention which assembled and proclaimed the First French Republic in September 1792.
Ұлттық конвенция
Революциялық тұрғыдан алғанда, Камбасерес орташа республикашыл болды және Ұлттық конвенцияда орталықтан солға қарай отырды. Людовик XVI-ның сотында ол Конвенттің сот ретінде отыруға құқығы жоқ екенін айтып наразылық білдірді және корольге өзінің қорғанысын ұйымдастыруға мүмкіндік беруді талап етті. Дегенмен, сот басталғанда, Камбасерес Луиді кінәлі деп таныған көпшілікпен бірге дауыс берді, бірақ жазаны заң шығару органы ратификациялағанша кейінге шегеруді ұсынды. Оның құқықтану білімі барлық тарапқа пайдалы болды; ол баршаның досы, ешкімнің жауы емес еді. Кодекс 1804 жылы Бонапарт (Наполеон императоры ретінде) жарияланды. Нәтижесінде, Наполеон кодексі Камбасерес пен төрт заңгерден құралған комиссияның еңбегі болды. Кодекс – рим құқығының жеңіл өңделген түрі, солтүстік Францияда (Париж әдет-ғұрыптары) әлі де қолданылып келе жатқан франктер заңдарынан алынған шағын өзгерістермен бірге. Кейіннен Кодекс Наполеонның Польша, Италия, Нидерланды, Бельгия және Батыс Германияны басып алуы арқасында кеңейтілді. Осылайша, Камбасерес еңбегі еуропалық құқық тарихына зор әсер етті. Алайда, Кодекстің нұсқалары қазіргі таңда Квебекте (ол ешқашан Наполеонның билігінде болған емес) және Луизианада ғана қолданыста, ол Наполеонның билігінде қысқа ғана уақыт болды. Наполеон кодексі азаматтық құқықпен айналысты, ал қылмыстық құқық, қылмыстық процессуалдық және азаматтық процессуалдық кодекстер одан кейін жарық көрді.
In revolutionary terms, Cambacérès was a moderate republican and sat left of center during the National Convention. During the trial of Louis XVI he protested that the Convention did not have the power to sit as a court and demanded that the king should have due facilities for his defence. Nevertheless, when the trial proceeded, Cambacérès voted with the majority that declared Louis to be guilty, but recommended that the penalty should be postponed until it could be ratified by a legislative body. His legal expertise made him useful to all parties; he was a friend to all and an enemy to none. The Code was promulgated by Bonaparte (as Emperor Napoleon) in 1804. In the end, the Napoleonic Code was the work of Cambacérès and a commission of four lawyers. The Code was a minor revised form of Roman law, with minor modifications drawn from the laws of the Franks still current in northern France (Coutume de Paris). The Code was later extended by Napoleon's occupations to Poland, Italy, the Netherlands, Belgium, and Western Germany. Cambacérès' work has thus been influential in European legal history. However, versions of the Code are only still in force in Quebec (which was never under Napoleon' control) and Louisiana, which was only briefly under Napoleon's control. The Napoleonic Code dealt with Civil Law; other codes ensued for Penal Law, criminal procedure, and civil procedure.
Наполеонмен өмір (1804-1815)
Камбасерес Бонапарттың билікті өз қолына шоғырландыруына қарсы болды (бұл 1804 жылғы 18 мамырда Бірінші француз империясының жариялануымен аяқталды), бірақ Наполеонның басшылығында жоғары лауазымда қалды: Империяның архи-канцлері және 1815 жылдың 2 маусымынан 7 шілдесіне дейін Лордтар палатасының президенті. Ол сондай-ақ Империяның князі болды және 1808 жылы Парма герцогы (французша: duc de Parme) атағын алды. Монархия қайта орнатылғаннан кейін, ол революциялық әрекеттері үшін тұтқындалу қаупіне ұшырады және 1816 жылы Франциядан қуылды. Оның Людовик XVI-ның өлім жазасына кесілуіне қарсы болғаны оның пайдасына болды, ал 1818 жылдың мамырында Франция азаматы ретіндегі оның азаматтық құқықтары қайта жаңартылды. 1815 жылдан бастап Камбасерес Камбасерес герцогы атағын пайдаланды (Империя құлағаннан кейін Парма герцогтығы бұрынғы императрица Мария Луизаға өтті). Ол Француз академиясының мүшесі болды және 1824 жылы қайтыс болғанға дейін Парижде тыныш өмір сүрді.
Cambacérès disapproved of Bonaparte's accumulation of power into his own hands (culminating in the proclamation of the First French Empire on 18 May 1804) but retained high office under Napoleon: Arch Chancellor of the Empire and President of the House of Peers from 2 June, to 7 July 1815. He also became a prince of the Empire and in 1808 was made Duke of Parma (French: duc de Parme). After the restoration of the monarchy, he was in danger of arrest for his revolutionary activities, and he was exiled from France in 1816. The fact that he had opposed the execution of Louis XVI counted in his favor, and in May 1818 his civil rights as a citizen of France were restored. From 1815 and on, Cambacérès used the title of Duke of Cambacérès (on the fall of the Empire, the Duchy of Parma passed to former Empress Marie Louise). He was a member of the Académie Française and lived quietly in Paris until his death in 1824.
Жеке өмір
Францияда гомосексуализмді қылмыс деп санамау үшін Камбасерес жауапты деген кең тараған пікір қате. Француз революциясына дейін содомия патша заңдары бойынша өлім жазасына кесілген қылмыс болып саналған. Жазасы – өртену болды. Алайда, ер адамдардың өте аз бөлігі содомия үшін сотталып, өлім жазасына кесілді (он сегізінші ғасырда бестен аспады). Полиция ұстаған содомдықтар көбінесе ескертумен босатылып, ең көп жағдайда бірнеше апта немесе ай бойы түрмеде қалады. 1791 жылы Ұлттық құрылтай француз қылмыстық заңын қайта қарап, дінге негізделген түрлі құқық бұзушылықтарды, соның ішінде дінге қарсы сөздерден арылды. Содомия нақты айтылмады, бірақ «дінге қарсы қылмыстар» деген жалпы атаумен қамтылды. Қоғамдық пікірталас болмағандықтан, оның себептері белгісіз қалды (осыған ұқсас жағдай Ресей революциясының алғашқы жылдарында болды). Камбасерес гомосексуал болды, оның сексуалдық бағдары жақсы белгілі болды және ол оны жасыруға тырыспады. Ол үйленбеді және басқа еркектермен араласып жүрді. Наполеонның осы тақырыпта бірнеше әзіл айтқандығы жазылған. Камбасерес әйелді миссияға алғанын естіген Наполеон: «Менің құттықтауым, енді сіз әйелдерге жақындап қалдыңыз ба?» деді. Роберт Бадинтер бірде француз Ұлттық жиналысында гомосексуалдардың сексуалдық келісім жасын реформалау туралы пікірталас кезінде Камбасересті Корольдік сарай бақшасында «Танте Урлурет» деп атағандарын айтты. Бірақ шын мәнінде, Камбасерес гомосексуалдарды заң жүзінде қудалауды тоқтатуға жауапты емес еді. Ол Наполеон кодексін әзірлеуде маңызды рөл атқарды, бірақ бұл азаматтық құқық кодексі болды. Оның 1810 жылғы қылмыстық кодекске қатысы болмады, ол сексуалдық қылмыстарды қамтиды. 1810 жылғы қылмыстық кодекстің авторлары еркектер арасындағы гомосексуализмге қарсы заңды қайта енгізуге мүмкіндігі болды, бірақ олар мұны қарастырған деген ешқандай дәлел жоқ. Бұл Камбасерестің ықпалымен байланысты емес, жақында жасалған зерттеулер көрсеткендей. Алайда, Наполеон шенеуніктері гомосексуализмнің ашық білінуін «қоғамдық әдепсіздікке қарсы қылмыстар» сияқты басқа заңдар арқылы басып тастай алды. Дегенмен, полиция бақылауына және мазақтауға қарамастан, революциялық және Наполеон дәуірі гомосексуалдар үшін салыстырмалы еркіндік кезеңі болды және Еуропада гомосексуализмге заңмен төзімділік дәуірін ашты. Наполеонның жаулаулары Наполеонның қылмыстық кодексінің принциптерін (соның ішінде гомосексуализмді қылмыстан босатуды) Бельгия, Нидерланды, Рейнланд және Италия сияқты Еуропаның көптеген басқа бөліктеріне енгізді. Басқа мемлекеттер де француз үлгісін ерікті түрде қабылдады, мысалы, 1813 жылы Бавария және 1822 жылы Испания. Оның гомосексуализмі туралы әзілдермен қатар, әріптестері оның шексіз тамақтанып жеуін де мазақтап отырды. Наполеон болмағанда кеңес отырысында ол болса, кездесу түскі асқа дейін аяқталады деп барлығы білген.
The common belief that Cambacérès is responsible for decriminalizing homosexuality in France is in error. Before the French Revolution, sodomy had been a capital crime under royal legislation. The penalty was burning at the stake. Very few men, however, were ever actually prosecuted and executed for consensual sodomy (no more than five in the entire eighteenth century). Sodomites arrested by the police were more usually released with a warning or held in prison for, at most, a few weeks or months. The National Constituent Assembly revised French criminal law in 1791 and got rid of a variety of offenses inspired by religion, including blasphemy. Sodomy was not specifically mentioned but was covered under the umbrella of 'religious crimes'. Since there was no public debate, its motives remain unknown (a similar state of affairs occurred during the early years of the Russian Revolution). Cambacérès was a homosexual, his sexual orientation was well known, and he does not seem to have made any effort to conceal it. He remained unmarried, and kept to the company of other bachelors. Napoleon is recorded as making a number of jokes on the subject. Upon hearing that Cambacérès had recruited a woman for a mission, Napoleon responded with, "my compliments, so you have come closer to women?". Robert Badinter once mentioned in a speech to the French National Assembly, during debates on reforming the homosexual age of consent, that Cambacérès was known in the gardens of the Palais Royal as "Tante Urlurette". In fact, however, Cambacérès was not responsible for ending the legal prosecution of homosexuals. He did play a key role in drafting the Code Napoléon, but this was a civil law code. He had nothing to do with the Penal Code of 1810, which covered sexual crimes. The authors of the Penal Code of 1810 had the option of reintroducing a law against male homosexuality but there is no evidence that they even considered doing so. This had nothing to do with the influence of Cambacérès, as recent research has shown. However, Napoleonic officials could and did repress public expressions of homosexuality using other laws, such as "offenses against public decency". Nevertheless, despite police surveillance and harassment, the Revolutionary and Napoleonic era was a time of relative freedom for homosexuals and opened the modern era of legal toleration for homosexuality in Europe. Napoleonic conquests imposed the principles of Napoleon's Penal Code (including the decriminalization of homosexuality) on many other parts of Europe, including Belgium, the Netherlands, the Rhineland, and Italy. Other states freely followed the French example, including Bavaria in 1813 and Spain in 1822. In addition to jesting about his homosexuality, Cambacérès' colleagues did not fail to poke fun at his gluttony. When he met with the council while Napoleon was away, everyone knew that the meeting would be over before lunch.
Фримасондық
Камбасерес 1775 жылы Монпельедегі "Les Amis Fidèles" ложасына қабылданды. Наполеон билігі тұсында император оған Франциядағы масондықты қадағалауды тапсырды. 1805 жылдан 1815 жылға дейін ол Францияның Ұлы Шығысының Ұлы шебері Жозеф Бонапарттың көмекшісі болды және француз масондығының революциядан кейінгі жаңаруын басқарды. Оның қызмет ету кезеңінде 1200-ден астам ложа құрылды.
Cambaceres was admitted to the lodge of "Les Amis Fidèles" in Montpellier in 1775. During Napoleon's reign, he was charged by the Emperor to monitor Freemasonry in France. From 1805 to 1815, he was the assistant of Joseph Bonaparte, Grand Master of Grand Orient de France, and managed the post revolutionary rebirth of French freemasonry. During his term, more than 1200 lodges were created.