Вашингтон штатындағы I-182 тас жолы

Кіріспе

Три-Ситис, Вашингтон штатындағы штаралық тас жол

Шарааралық 182 (I 182) – АҚШ-тың Вашингтон штатындағы шығыс-батыс бағытындағы қосымша штаралық тас жол. Ол I 82 тас жолынан Три-Ситис аймағына жалғау ретінде қызмет етеді және Ричленд пен Паско арасындағы Шарааралық 182 көпірі арқылы Колумбия өзенін кесіп өтеді. I 182 жолының ұзындығы 15 миль (24 км) және ол АҚШ-тың 12-ші бағытымен (US 12) толығымен бірге жүреді; сонымен қатар ол 240-шы мемлекеттік бағытты (SR 240) және 395-ші АҚШ бағытын қиып өтеді.

Три-Ситис аймағының кәсіпкерлері 1958 жылдан бастап автожол салу үшін лоббилеуді бастады, себебі I 82 бағытының алғашқы жобалары аймақтан алыс жолмен жүргізілді. I 182 1969 жылы федералды үкімет тарапынан бағыт дауына байланысты келісім ретінде құрылды, бұл Три-Ситис қаласына тікелей қол жеткізуге және басқа көліктер үшін айналма жол жасауға мүмкіндік берді. Жаңа автожол Ричленд пен Паско арасындағы көпір құрылысын да қамтиды, ол 1940 жылдардан бері ұсынылып келеді және 1931 жылға дейін жұмыс істеген бұрынғы кабельдік паромның орнында салынды. I-182 тас жолын салу 1971 жылы басталуы тиіс еді, бірақ табиғатты қорғау топтарының қарсылығы, алмасу орындары туралы даулар және 1980 жылы тас жолдарды қаржыландыруды федералды үкімет тоқтату себепті кейінге шегерілді. Ричлендтен батысқа қарай Якима өзенінің үстінде салынған алғашқы бөлім 1980 жылдың соңында салынып, үш жылдан кейін қозғалысқа ашылды. Шарааралық 182 көпірі 1984 жылдың қарашасында ашылды және бір ай бұрын Паскода ашылған, қазіргі 12 АҚШ айналма жолына қосылған ұзын бөлімге жалғастырылды. Автожолдың I 82 және Ричленд арасындағы соңғы бөліктері 1986 жылдың наурыз айында қозғалысқа ашылды.

Маршрут сипаттамасы

Автомагистраль I 82 және US 12 трассаларының қиылысынан басталады, Ричлендтен оңтүстік-батысқа қарай, Бэджер тауының жанында орналасқан. I 182/US 12 бір мезгілде Ат Аспан тауларындағы Goose Gap шатқалы арқылы өтеді және солтүстік-шығысқа қарай Ричленд қаласының шетіне дейін созылады, Queensgate Drive алмасуы маңындағы тұрғын үйлер мен ірі сауда орталықтарының арасынан өтеді. Содан кейін Якима өзенінен өтіп, SR 240 трассасымен қиылысады, Три-Сити теміржолының бойымен орталық Ричлендтің оңтүстік жағынан өтеді. Джордж Вашингтон жолымен келесі қиылысында SR 240 автокөлік жолынан бөлініп, Кенневикке қарай оңтүстік-шығысқа бұрылады. Ричлендтен I 182 гольф алаңынан өтіп, Колумбия өзенінен 182 мемлекетаралық көпір арқылы өтеді, ресми түрде Ли-Волпентест көпірлері деп аталады. Көпір алты жолақты және Сакагевия мұра жолының бөлігін қамтиды, екі бетонды құрылым 594 метрге созылған. Автокөлік жолы Франклин округіне кіріп, Бродмур бульварымен қиылысқаннан кейін оңтүстік-шығысқа қарай бұрылып, батыс Пасконың қалалық аудандарынан өтеді. Содан кейін 68-ші Солтүстік жолдағы Гезса стадионы – кіші лига бейсбол стадионынан өтеді және 395-ші АҚШ трассасымен қиылысады, ол Көк көпір арқылы Кенневик қаласының орталық бөлігіне қосылады. Автокөлік жолы тұрғын үйлер мен гольф алаңдары арасынан өтеді, содан кейін Пасконың Амтрак станциясынан солтүстікке қарай BNSF теміржолының теміржол айлағынан өтеді. Бұл жол штаттың маңызды автомобиль жолдары бағдарламасының бөлігі болып табылады, өйткені ол ірі қалаларды байланыстырады. Автокөлік жолын Вашингтон штатының Көлік департаменті (WSDOT) күтіп ұстайды, ол жыл сайынғы орташа тәуліктік қозғалыс көлемін анықтау үшін зерттеу жүргізеді. 2016 жылы тас жолдағы орташа қозғалыс көлемі I 82 қиылысындағы 11 000 көлік құралынан басталып, SR 240-пен шығысқа қарайғы қиылыста 67 000 көлік құралына дейін жеткен. Аймаққа Бен Франклин Транзитінің бірнеше автобус маршруттары қызмет көрсетеді және екі тұрақ және көлік тасымалдау алаңы бар. 1922 жылдың қазан айында жақын жердегі жол көпірі ашылды және ол 1913 жылы құрылған Ішкі Империя тас жолының (Мемлекеттік жол 3) бөлігі болды, ол Эленсбургті Палуза және Спокан қалаларымен байланыстырды. Ішкі Империя тас жолы 1926 жылы құрылған ұлттық нөмірленген автомобиль жолдары жүйесіне енгізілді, ол оны бірнеше маршруттарға бөлді. Үш қала бөлігі 410-шы АҚШ трассасының бөлігі болды, ол Абердинді Айдахо штатының Льюистон қаласына жалғастыратын шығыс-батыс бағыты. Ричлендтің Колумбия өзенінен өтетін жалғыз көпірі 1894 жылдан 1931 жылға дейін жұмыс істеген Тиммерман паромдық көпірі болды, бірақ Якима өзенінен өтетін көпір және Кенневик арқылы өтетін маршрут та бар еді. 1940-1950 жылдары Солтүстік Ричлендтің Ханфорд полигонында жұмыс орындарының өсуіне байланысты қаладан солтүстікке қарай бекітілген көпір салу ұсынылды. Алайда, көпірді зерттеу үшін қаржы қарастырылмады. 1958 жылдың қаңтарында Вашингтон штатының тас жолдар комиссиясы бекіткен федералды үкіметтің бастапқы ұсынысы Якима аңғарының бойымен жүргізілуі тиіс еді, бірақ Три-Ситис қалаларын айналып өтіп, Проссер немесе Мабтон қалаларына жақын жерде Орегон штатының Бордман қаласының маңында Колумбия өзенінен өтуі керек еді. 1958 жылы маршрут Колумбия өзенінен бұрынғы Уматилла көпірімен өтуге шығысқа қарай өзгертілгеннен кейін, Три-Ситидегі бизнес лидерлері аймаққа тікелей қызмет ететін ұзын автокөлік жолын салу үшін лоббилеуді бастады. 1961 жылы мемлекеттік үкімет Якима аңғарынан өту үшін Ханфорд полигонын пайдалануды қоса алғанда, Үш қалаға қызмет ететін өзгертілген маршрутты зерттеу үшін мүмкіндік зерттеуін тапсырды. Зерттеу Үш қаладан келген лоббистік әрекеттің нәтижесінде, Walla Walla басшыларының қолдауымен жүргізілді. Зерттеу бастапқыда Үш қалалардың сәйкестігі жоба үшін мемлекеттік жолдар бюросының (BPR) максималды километрлік қашықтығында тұра алмайды деген қорытындыға келді, бірақ 1962 жылдың қаңтарында қайта зерттеу тапсырылды. Екінші зерттеудің нәтижелерін 1963 жылдың мамыр айында Вашингтон штатының тас жолдар комиссиясы жариялады, оның ішінде Три-Ситидің шетіндегі Кионада оңтүстікке қарай бұрылатын маршрут болды. 1965 жылы басталған жеке мүмкіндік зерттеуі оңтүстік Ричленд пен солтүстік Паско арқылы ұзақ маршрутты жалғастырып, Уоллула көлінің бойында Пендлтонға қарай жалғастыратынын ұсынды. Бұл зерттеу комиссия мен BPR өңірлік кеңсесі 1967 жылдың желтоқсанында қолдады, бірақ Орегондық топтар қарсы болды.

The freeway begins at a trumpet interchange with I 82 and US 12, located near Badger Mountain southwest of Richland. The I 182/US 12 concurrency travels through the Goose Gap in the Horse Heaven Hills and continues northeast into suburban Richland, cutting between housing subdivisions and big box stores around the Queensgate Drive interchange. It then crosses over the Yakima River and intersects SR 240, beginning a short concurrency along the southern outskirts of central Richland while following the Tri City Railroad. At the following interchange with George Washington Way, SR 240 splits from the freeway and travels southeast towards Kennewick. From Richland, I 182 passes a golf course and crosses the Columbia River on the Interstate 182 Bridge, officially named the Lee–Volpentest Bridges, which carries six lanes and a section of the Sacagawea Heritage Trail on twin 1,950 feet (594 m) concrete spans. The freeway then enters Franklin County and passes through the suburban neighborhoods of western Pasco as it bends southeast after an interchange with Broadmoor Boulevard. It then passes Gesa Stadium, a minor league ballpark, at North Road 68 and reaches an interchange with US 395, which connects to downtown Kennewick via the Blue Bridge. The freeway passes between residential areas and a golf course before crossing over a railyard owned by the BNSF Railway north of Pasco's Amtrak station. it is also part of the state government's Highway of Statewide Significance program, recognizing its connection to major communities. The freeway is maintained by the Washington State Department of Transportation (WSDOT), which conducts an annual survey of traffic volume that is expressed in terms of annual average daily traffic. Average traffic volumes on the highway in 2016 ranged from a minimum of 11,000 vehicles at the I 82 interchange to a maximum of 67,000 vehicles at its eastern interchange with SR 240. The corridor is served by several bus routes operated by Ben Franklin Transit and has two park and ride facilities. A road bridge was opened nearby in October 1922 and became part of the Inland Empire Highway (State Road 3), a state highway created in 1913 to connect Ellensburg to the Palouse and Spokane. The Inland Empire Highway was incorporated into the national numbered highway system created in 1926, which divided it between several routes. The Tri Cities section was part of US 410, an east–west route that connected Aberdeen to Lewiston, Idaho. Richland's sole Columbia River crossing was the Timmerman ferry, a cable ferry that ran from 1894 to 1931, but an alternate existed using the Yakima River bridge and a route through Kennewick. A fixed bridge north of the city was proposed in the 1940s and 1950s in response to job growth at North Richland's Hanford Site under the jurisdiction of the Atomic Energy Commission (AEC). The bridge was never funded for study, The initial proposal from the federal government, which was approved by the Washington State Highway Commission in January 1958, would follow the Yakima Valley but bypass the Tri Cities by turning south near Prosser or Mabton to cross the Columbia River near Boardman, Oregon. After the route was shifted east in 1958 to cross the Columbia River on the existing Umatilla Bridge, business leaders in the Tri Cities began lobbying for a longer freeway to directly serve the area. In 1961, the state government ordered a feasibility study to examine a modified route that would serve the Tri Cities, including the use of the Hanford Site to bypass the Yakima Valley. The study came in response to a lobbying effort from the Tri Cities with support from Walla Walla leaders. The study initially concluded that a Tri Cities alignment would be unable to stay within the maximum mileage from the federal Bureau of Public Roads (BPR) for the project, but a re study was ordered in January 1962. The results of the second study were unveiled by the Washington State Highway Commission in May 1963, including a route that would turn south at Kiona on the outskirts of the Tri Cities. A separate feasibility study begun in 1965 recommended a longer alignment through southern Richland and northern Pasco that would continue along Lake Wallula towards Pendleton. This study was endorsed by the commission and the regional BPR office in December 1967 but remained opposed by Oregon groups.

Жоспарлау және қарсылық

I 182 федералдық үкімет тарапынан 1968 жылдың соңында Вашингтон және Орегон штаттарының тас жол комиссиялары арасындағы келісім ретінде ұсынылды, бұл Орегонға бағытталған көлік ағынына елеулі әсер етпестен, Три-Ситис аймағына қатынайтын тас жол жүйесіне мүмкіндік берді. Оның белгіленуі және жалпы бағыты, Проссердегі I 82-ден Пасконың шығысында орналасқан 12-ші АҚШ тас жолына дейін (1967 жылы 410-шы АҚШ тас жолын алмастырды) 1969 жылдың 23 маусымында Америкалық мемлекеттік тас жолдар шенеуірлері қауымдастығымен бекітілді. Вашингтон штатының тас жол комиссиясы I 182 тас жолының жалпы дәлізін 22 шілдеде мақұлдады; егер инженерлік жұмыстар үдетілсе, 56 шақырымдық автожолдың құрылысы 1971 жылы басталуы тиіс еді, бірақ қаржыландырудың шектеулі болуы және маршрут бойынша даулар құрылысты кейінге жылдырды. Жаңа автожол 1965 жылдың 11 маусымында ашылған Паско айналма жолының бір бөлігін, бұрынғы 410-шы АҚШ тас жолының бөлігі ретінде пайдалану жоспарланған. Басқа бөлімдері жергілікті өтініштерге байланысты қайта жобаланды, әсіресе Паскода, Ричленд және Бентон округінің үкіметтері 1970 жылдың қазан айында екі қиылыстың алдын ала жобасын мақұлдағаннан кейін. Штаттың Три-Ситис әуежайының солтүстігіне қарасты ұсынылған бағыты, Паско айналма жолымен байланысатын Колумбия алқабы колледжінің кампусы маңындағы оңтүстік бағытына өзгертілді. Батыс Паскодағы Колумбия өзеніндегі көпірдің шығыс жағындағы жоспарланған қиылыс мемлекеттік тас жол комиссиясының шешімімен 100-ші жолға көшірілді. Жаңадан күшіне енген Ұлттық экологиялық саясат туралы заңға (NEPA) сәйкес, жобаға экологиялық әсерді бағалау (EIS) жүргізу туралы бұйрық 1971 жылдың басында жергілікті табиғатты қорғау ұйымдарының, мысалы, Төменгі Колумбия алқабындағы Одубон қоғамы мен Сиерра клубының Рэтлснейк Хиллз бөлімшесінің наразылықтарынан кейін берілді. Олар Колумбия өзеніндегі көпірдің жануарлар дүниесіне, әсіресе Якима өзенінің дельтасындағы Колумбия нүктесі маңындағы су құстарына тигізетін әсеріне алаңдаушылық білдірді. Оларға Ричлендтен батысқа қарай I 182 тас жолының ауыл шаруашылығы жерлері арқылы өтуіне қарсылық білдірген жер иелері қосылды, бірақ Ричленд қалалық кеңесі Гуз Гэп дәлізін қолдағаннан кейін бұл мәселе шешілді. Табиғатты қорғаушылар мен жер иелері NEPA-ны бұзғаны үшін Вашингтон штатының тас жол департаментіне қарсы сотқа шағымдануы мүмкін екенін мәлімдеді, бірақ 1973 жылдың басында Киона бөлігіне арналған тендерлерді өткізу кешіктірілгеннен кейін штатпен келіссөздер жүргізілгеннен кейін сотқа шағымдану жоспарларын тоқтатты. Штат үкіметі осы келіссөздердің нәтижесінде Ричленд аймағындағы маршрутқа міндеттеме бермейтініне уәде берді.

I 182 was proposed by the federal government in late 1968 as a compromise between the Washington and Oregon highway commissions, which allowed the Interstate system to serve the Tri Cities without a great impact to direct traffic bound for Oregon. Its designation and general route, from I 82 in Prosser to US 12 (which replaced US 410 in 1967) east of Pasco, was approved by the American Association of State Highway Officials on June 23, 1969. The Washington State Highway Commission also approved the general corridor for I 182 on July 22; Construction on the 35 mile (56 km) freeway was scheduled to begin as early as 1971 if engineering work was accelerated, but was delayed by limited funding and disputed routing decisions. The new freeway would use part of the Pasco Bypass, which opened on June 11, 1965, as part of US 410. Other sections were redesigned through route revisions prompted by local requests, particularly in Pasco after the governments of Richland and Benton County approved a tentative design for two interchanges in October 1970. The state's proposed alignment north of the Tri Cities Airport was abandoned in favor of a southern route around the Columbia Basin College campus connecting to the Pasco Bypass. A proposed interchange on the east side of the proposed Columbia River bridge in western Pasco was also moved to Road 100 by the state highway commission. An environmental impact statement (EIS) under the newly enforceable National Environmental Policy Act (NEPA) was ordered for the project in early 1971 following protests from local conservation groups, such as the Lower Columbia Basin Audubon Society and Rattlesnake Hills chapter of the Sierra Club. They raised concerns on the impact of the proposed Columbia River bridge on wildlife, particularly waterfowl around nearby Columbia Point in the Yakima River Delta. They were joined by landowners protesting the routing of I 182 through farmland west of Richland, but were overruled by the Richland city council's endorsement of the Goose Gap corridor in April 1971. The conservationists and landowners threatened to file a lawsuit against the Washington State Department of Highways for violating the NEPA, but halted their plans to sue after negotiations with the state following delays in bidding for the Kiona section in early 1973. The state government promised to not commit to a Richland area route as a result of these negotiations.

Маршруттың өзгеруі және қаржыландыру

I 182 бағытын Проссер мен Орегон арасындағы I 82 бағытының шешілмеген мәселесі де әсер етті; қарастырылған нұсқалардың арасында Үш қала арқылы Валлула ойысына қарай толық бағыт, сондай-ақ Ат аспан тауларындағы I 182-нің солтүстік-оңтүстік бағытымен Кенневик арқылы өту мүмкіндігі қарастырылды. 1973 жылдың соңында I-82 жолын Ат көк таулары арқылы Три-Ситиден оңтүстік-батысқа және Уматилла көпіріне қарай бағыттауға мүмкіндік беретін мемлекетаралық келісімге қол жеткізілді; I-182 жолының қысқартылған нұсқасы кейін Баджер тауының маңындағы түйіскен жерден Паскоға дейін жүреді. I 182 жолының қысқартылған бөлігіндегі алғашқы автокөлік жолының түйіскені, мемлекетаралық автомобиль жолдары стандарттарына сәйкес Орегон даңғылында (қазіргі SR 397) толық кловерлиф түйіскені салынды. Ол 1971 жылы салынып, 1973 жылдың шілдесінде ашылды, бұл Паско айналма жолының мемлекет қаржыландырған 2 миллион долларлық жақсартуының бөлігі болды (қазіргі уақытта шамамен 2 миллион доллар). Федералдық автомобиль жолдары басқармасы (BPR-дің мұрагері) 1976 жылдың желтоқсанында I 182 дәлізін толық мақұлдады және оның толық құнын 90 миллион долларға бағалады (1976 жылғы 90,0 доллар қазіргі уақытта шамамен миллион долларға тең); жобаның ЭҚЖ және I 82 Prosser-Oregon бөлімі қазан айында мақұлданды және федералдық үкімет маңызды әсерлер таппады. I 182 жолының жалпы жобасы, оның ішінде түйіскен жерлері мен ұсынылған орналасуы келесі жылы бірнеше қоғамдық тыңдаулардан және жергілікті билік органдарымен консультациялардан кейін бекітілді. Ричленд қалалық әкімдігі SR 240 түйіскен жерін Якима өзенінің батыс жағына жылжытуға тырысты, бірақ басқа жергілікті лауазымды тұлғалардың сын-пікірлерінен кейін бұл жоспарларды кері қайтарып алды. 1978 жылы Франклин округі комиссарлар кеңесі 100-ші жолдың түйіскен жерін шығысқа қарай 1200 футқа (366 м) жылжытуға тырысты, бірақ болашақ тұрғын үй құрылысына қызмет ету үшін 116-шы жолда бұрышты түйіскен жерді іздеген жергілікті жер иелері қарсы болды. Зерттеуден және бірнеше қоғамдық тыңдаулардан кейін округтік комиссарлар келесі жылы түйіскен жердің орны 100-ші жолды ұстанатынын растады; дауыс беру кейіннен қарсыластардың бірнеше шағымдарынан кейін Вашингтонның Жоғарғы соты 1983 жылғы шешімінде бекітілді. Мемлекеттік үкімет 37 үйді, бірнеше қоймаларды, ересектерге арналған кинотеатрды және жергілікті гольф алаңының бір бөлігін бұзуға немесе басқа жерге көшіруге тура келеді деп есептеді. I 182 құрылысын 1979 жылы аяқтау жоспарланған еді, бірақ мемлекеттік газ салығынан түскен түсімнің азаюы, федералдық үкіметтің мемлекетаралық құрылысты қаржыландыруға 90 пайыз үлесін теңестіруі керек болғандықтан, құрылыстың басталуы бірнеше жылға кейінге қалдырылды. I 182-нің аяқталуы сонымен қатар автомобиль жолдары бойынша қаржыландыруды федералдық үкімет тоқтатуымен және Картер әкімшілігінің 1980 жылдың басында ұлттық инфляциялық дағдарысқа байланысты құрылысын бастамаған жобаларға үлкен қысқартулар жасауымен кешіктірілді. Вашингтон өзінің сұраған 228 миллион долларының 55 миллион долларын алды (1980 жылғы 55,0 доллар қазіргі уақытта шамамен миллион долларына тең, ал 228,0 доллары қазіргі уақытта шамамен миллион долларына тең) 1980 жылы, бұл I 182 және басқа да жобаларды жоспарлауды кешіктірді. Маусым айында бұрынғы губернатор Альберт Д. Розеллини, Вашингтон штатының көлік комиссиясының мүшесі ретінде, I 90 шосынды Сиэтл мен Беллвью арасында аяқтау үшін қалған барлық федералдық қаражатты бөлуді ұсынды, бірақ басқа жобаларды кейінге қалдырды, бірақ комиссия оның ұсынысын қоғамдық наразылықтан кейін қабылдамады. Федералдық үкімет 1980 жылдың қазан айында Вашингтонның 1981 жылғы бөлінуінен 150 миллион доллар (1980 жылғы 150,0 доллар қазіргі уақытта шамамен миллион долларына тең) бөлді, бұл I 182-ні салуға арналған конкурсты күту кезінде бастауға мүмкіндік берді. 1982 жылдың наурыз айында штаттық заң шығарушы орган WSDOT (көлік жолдары департаментінің мұрагері) қысқа мерзімді муниципалды облигацияларды сатуға, соның ішінде I 182-ні қайта бастау үшін, федералдық үкімет көбірек қаражат бөле алмайынша, заң қабылдады. 1983 жылы газға салынатын салықтың 5 центке өсуі Вашингтонға бөлінетін 16 миллион долларлық (қазіргі уақытта шамамен миллион долларына тең) қайта қалпына келтірілген қаражатты қамтамасыз етті, ол I 82, I 182 және I 90 жобаларына бөлінді.

The routing of I 182 also remained affected by the unresolved routing of I 82 between Prosser and Oregon; among the options considered were a full route through the Tri Cities towards the Wallula Gap as well as routes in the Horse Heaven Hills with a north–south version of I 182 through Kennewick. A cross state compromise was reached in late 1973, which allowed for I 82 to be routed through the Horse Heaven Hills to the southwest of the Tri Cities and towards the Umatilla Bridge; a truncated version of I 182 would then run from an interchange near Badger Mountain to Pasco. The first freeway interchange built to Interstate Highway standards on the truncated section of I 182 was a full cloverleaf interchange at Oregon Avenue (now SR 397). It began construction in 1971 and opened in July 1973 as part of $2 million in improvements (equivalent to $2.0 in 1973 is equivalent to about <calculated amount> in recent years million in dollars) to the Pasco Bypass funded by the state. The Federal Highway Administration (successor to the BPR) granted full approval to the corridor for I 182 in December 1976 and estimated its full cost at $90 million (equivalent to $90.0 in 1976 is equivalent to about <calculated amount> in recent years million in dollars); the EIS for the project and the Prosser–Oregon section of I 82 had been approved in October and the federal government found no significant impacts. The general design of I 182, including its interchanges and proposed location, were approved the following year after several public hearings and consultation with local governments. The Richland city government attempted to shift the location of the SR 240 interchange to the west side of the Yakima River, but withdrew those plans amid criticism from other local officials. In 1978, the Franklin County Board of Commissioners attempted to shift the Road 100 interchange east by 1,200 feet (366 m) to align with the existing road, which was opposed by local landowners who sought an angled interchange at Road 116 to serve future housing development. Following a study and several public hearings, the county commissioners voted the following year to confirm that the interchange location would follow Road 100; the vote was later upheld in a 1983 decision by the Washington Supreme Court following several appeals by opponents. The state government estimated that 37 homes, several warehouses, an adult movie theater, and part of a local golf course would need to be demolished or relocated to make way for the freeway. Construction of I 182 was originally planned to be completed by 1979, but reduced revenue from the state's gas tax, meant to match the federal government's 90 percent contribution to Interstate construction funding, pushed back the start of construction by several years. Completion of I 182 was also delayed by a federal freeze on highway funding with major cutbacks on projects that had not begun construction ordered by the Carter administration in early 1980 due to a national inflation crisis. Washington received $55 million out of its requested $228 million allocation (equivalent to $55.0 in 1980 is equivalent to about <calculated amount> in recent years million out of $228.0 in 1980 is equivalent to about <calculated amount> in recent years million in dollars) for 1980, which caused planning delays on I 182 and other projects around the state. In June, former governor Albert D. Rosellini, as a member of the Washington State Transportation Commission, proposed earmarking all remaining federal funds to complete I 90 between Seattle and Bellevue while deferring other projects, but the commission rejected his proposal following public outcry. The federal government released $150 million (equivalent to $150.0 in 1980 is equivalent to about <calculated amount> in recent years million in dollars) of Washington's 1981 allocation in October 1980, which allowed for bidding to construct I 182 to begin amid the wait for more funding. The state legislature passed a law in March 1982 that would allow WSDOT (successor to the highways department) to sell short term municipal bonds in order to resume stalled projects, including I 182, until the federal government would be able to allocate more funds. A five cent national gas tax increase in 1983 allowed for $16 million (equivalent to $16.0 in 1983 is equivalent to about <calculated amount> in recent years million in dollars) in restored funds to be allocated to Washington, which was earmarked for I 82, I 182, and I 90.

Құрылыс

I 182 тас жолының құрылысы үш бөлімге бөлінді: I 82 тас жолынан 100 тас жолына дейін батыста орналасқан 12,4 шақырымдық батыс жартысы, төрт түйіспеден тұрады; 100 тас жолынан 395 АҚШ тас жолына дейін, Колумбия алқабы колледжіне жақын орналасқан 9 шақырымдық шығыс жартысы, және 12 және 395 АҚШ тас жолдарын алып жүретін Паско айналма жолы. 1980 жылдың қазан айында батыс бөлігіндегі алғашқы жоба – 251 метрлік Якима өзені көпірі (ресми атауы Р.К. Бреммер көпірі) құрылысы, жақын маңдағы электр желісі мен теміржолды орын ауыстырумен басталды. Ұзын Колумбия өзені көпірінің құрылысы үш рет тендер сұрағаннан кейін 1981 жылдың 8 шілдесінде басталды және үш жыл ішінде аяқталуы жоспарланды. Якима және Колумбия өзендері арасындағы I 182 тас жолының Ричленд бөлігіне байланысты ұзақ айлар бойы жалғасқан жер дауы, учаскедегі қиыршық тас орнының иесімен туындағандықтан, тендер жариялау кешіктірілді. 1981 жылдың шілдесінде дау алдын ала төлем туралы келісім арқылы шешілді, бұл 1982 жылдың сәуірінде құрылысты бастауға мүмкіндік берді. Бұл бөлімге Колумбия нүктесіндегі қалалық Шам На Пум гольф алаңының жартылай жабылуы да кірді, ол сауда орталығы ретінде қайта жаңартылғанға дейін ойынды жалғастыру үшін қайта құрылды. 1983 жылдың қыркүйегінде Якима өзені көпірінің батыс жағы екі бағытты қозғалыс үшін уақытша пайдалануға берілді. 1982 жылдың басында Паско маңындағы өзеннің шығыс жағында құрылыс басталды; Батыс Паско бөлігіндегі топырақ жұмыстары жыл соңына дейін аяқталды. I 182 тас жолындағы алғашқы эстакада, Ричлендтен батысқа қарай 12 АҚШ тас жолы (қазіргі Кеннеди тас жолы) арқылы өтетін, 1983 жылдың сәуірінде қозғалысқа ашылды. 1984 жылдың сәуірінде SR 240 тас жолының бір бөлігі Джордж Вашингтон тас жолындағы түйіспедегі жұмыстарды жалғастыруға дайындық ретінде Ричлендтегі I 182 тас жолының жаңа қатарларына бағытталды. 1984 жылдың маусым айында 12 АҚШ тас жолы Колумбия алқабы колледжінің түйіспесіндегі дөңгелек пандусқа бағытталды, бұл түйіспе үшін бұрынғы тікелей пандусқа қарағанда жылдамдығының төмен болуына байланысты наразылықтарға әкелді. Паскодағы 100 тас жолы мен Колумбия алқабы колледжі арасындағы 8 шақырымдық бөлік 1984 жылдың қыркүйегінде аяқталды, бірақ шамдарды орнатудың кешігуіне байланысты тағы бір ай бойы ашылмады. Колумбия өзені арқылы өтетін 182 тас жолының көпірі, ресми атауы Ли-Волпентест көпірлері, 1984 жылдың 27 қарашасында салтанатты түрде ашылды. Оның құрылысы 28 миллион долларға бағаланды (соңғы жылдары шамамен миллион долларға тең) және штаттың алғашқы ірі көпірі болды, құрылысында кернеулі бетон қолданылды. Көпірдің солтүстік жағы бастапқыда екі бағытты қозғалысқа ашылды, ал оңтүстік жағының құрылысы 1986 жылға дейін аяқталды. I 182 тас жолының батыс бөлігін асфальттау, I 82 және Ричленд арасында, 1985 жылдың шілдесінде М.А. Сегале құрылыс компаниясы тарапынан тас жолдың негізгі құрылысының соңғы кезеңінің аясында басталды. Жыл соңына дейін асфальт төселді, бірақ суық ауа райының салдарынан жол қозғалысқа жабық қалды. 12 АҚШ және Джордж Вашингтон тас жолы арасындағы Ричленд бөлігі 1986 жылдың 8 қаңтарында ашылды, бұл жаңа белгілер дауыл кезінде құлағаннан кейін қайта орнатылғаннан кейін туындаған кешігу болды. I 82 тас жолының түйіспесі 27 наурызда ашылды және I 182 тас жолының толық аяқталуын белгіледі; тас жолдар жақын маңдағы Көк көпірдің жаңарту жұмыстарына байланысты ұзақ мерзімді жабылу кезінде айналып өтуге мүмкіндік беру үшін үдетілген кесте бойынша ашылды.

Construction on I 182 was divided into three sections: the 7.6 mile (12 km) western half from I 82 to Road 100 in western Pasco with four interchanges, the 5.4 mile (9 km) eastern half from Road 100 to US 395 near the Columbia Basin College, and the existing Pasco Bypass carrying US 12 and US 395. In October 1980, construction on the first project in the western segment, the 824 feet (251 m) Yakima River Bridge (officially the R. C. Bremmer Bridge), began with the relocation of a nearby electrical line and railroad. The longer Columbia River Bridge broke ground on July 8, 1981, following three attempts to solicit construction bids, and was scheduled to be complete within three years. Bidding on the Richland section of I 182 between the Yakima and Columbia rivers was delayed due to a months long land dispute with the owner of a gravel pit on the site of a proposed interchange. The dispute was resolved with a tentative payment agreement in July 1981, which allowed construction to begin in April 1982. The section also included the partial closure of the city owned Sham Na Pum golf course at Columbia Point, which was reconfigured to allow for continued play until its planned redevelopment into a shopping mall. The westbound span of the Yakima River Bridge opened for temporary use by two way traffic in September 1983. Construction on the east side of the river near Pasco began in early 1982; grading work on the West Pasco section was completed by the end of the year. The first overpass on I 182, which carried US 12 (now Kennedy Road) west of Richland, opened to traffic in April 1983. In April 1984, a section of SR 240 was rerouted onto the new lanes of I 182 in Richland in preparation for further work on the George Washington Way interchange. US 12 was redirected to a loop ramp at the Columbia Basin College interchange in June 1984, which caused complaints due to its slower speeds compared to the direct ramp that was to be demolished for the interchange. A 5 mile (8 km) section in Pasco between Road 100 and Columbia Basin College was completed in September 1984 but remained unopened for another month due to delays in light installation. The Interstate 182 Bridge over the Columbia River, officially named the Lee–Volpentest Bridges, was dedicated on November 27, 1984. It cost $28 million (equivalent to $28.0 in 1984 is equivalent to about <calculated amount> in recent years million in dollars) to construct and was the first major bridge in the state to use post tensioned cast in place concrete. The north span of the bridge was initially opened to two way traffic while work was completed on the south span, which took until 1986. Paving of the westernmost section of I 182, between I 82 and Richland, began in July 1985 under the M. A. Segale Construction Company as part of the final phase of major construction for the freeway. The section was paved by the end of the year, but the freeway remained closed to traffic due to cold weather delaying final preparations for use. The Richland section between US 12 and George Washington Way was opened on January 8, 1986, following an additional delay while new signs were reinstalled after they had been knocked over in a windstorm. The I 82 interchange opened on March 27 and marked the full completion of I 182; the highways were opened on an accelerated schedule to be used as a detour during a long term closure of the nearby Blue Bridge for re decking.

Кейінгі жобалар

I 182 тас жолының аяқталуы 1990 және 2000 жылдардың басында оның қиылысқан жерлерінде жаңа коммерциялық және тұрғын үйлер салу жоспарларына әкелді, әсіресе Ричлендтегі Кеннеди жолы (қазір Куинсгейт драйвы), батыс Паскодағы 100 тас жолы (1996 жылы Бродмур бульвары деп аталды) және Паскодағы 68 тас жолы. Куинсгейт драйвы қиылысы 2001 жылдан 2005 жылға дейін 2,3 миллион долларға қайта жаңартылды, I 182 тас жолына батысқа қарайғы қосымша жолақ пен оңтүстікке қарайғы қозғалыс үшін айналма пандус қосу мақсатында. Құрылыс 2001 жылдың шілдесінде басталды, ал айналма пандус сол жылдың қазан айында қозғалысқа ашылды, содан кейін қосымша жолақ 2005 жылдың қарашасында аяқталды. Шығыс бағытындағы қозғалыс үшін ұқсас пандус пен қосымша жолақ салудың екінші кезеңі 4,6 миллион долларлық жобалық құнымен қаржыландырылмады. Кейін Ричленд қаласы қиылыстың шығыс жартысын 2018 жылдың тамызында ашылған айналмамен алмастырды. Бродмур бульвары қиылысы 2009 жылы, Паско қаласы 68 тас жолының айналма пандустарын жақсартуды аяқтағаннан кейін көп ұзамай батысқа қарайғы айналма пандусына ие болды.