Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Чикагодағы газет
Newspaper in Chicago
«Чикаго Демократы» Иллинойс штатының Чикаго қаласындағы алғашқы газет болды. Ол 1833 жылдан 1861 жылға дейін жарық көрді. 2017 жылы Atom, LLC «Чикаго Демократы» газетін қайта іске қосып, Иллинойс штатындағы жаңалықтар, спорт, ауа райы және ақпаратты штатымыз бойынша жабатын веб-сайт құрды.
The Chicago Democrat was the first newspaper in Chicago, Illinois. It was published from 1833 to 1861. In 2017 Atom, LLC restarted Chicago Democrat and has built a website aimed at statewide coverage of news, sports, weather and information in Illinois.
Тарих
Жаршысы Джон Калхун Джексон демократы болды, ол 1833 жылдың соңында Нью-Йорк штатының Уотертаун қаласынан батысқа, Нью-Йорк штатындағы газет бизнесінің сәтсіздігінен кейін, Чикаго туралы саяхатшылардың әңгімелеріне шабыттанған «Демократ» газетін құру үшін келді. Баспа жұмысы газет шығарудан жақсы төленді, бірақ газет жаңа қауым үшін маңызды болды, қаланың дамуына көмектесу және оған көбірек адамдарды тарту үшін, сондай-ақ оның жарияланған саяси партиясының істерін ілгерілету үшін. Шекарада газет шығару қиын болды. 1835 жылдың мамырында Калхун екінші хабарлама шығарды, онда өткен төрт айда газеттің дерлік жоғалып кеткені үшін кешірім сұрады және жаңа редактор «Демократ» қайта жарияланғанда жаңалықтардың сапасын жақсартатынын уәделеді. Ол 1834-1835 жылдардың қысында басып шығаруға қағаздың жетіспеушілігін атап өтті. Ол өзінің алғашқы бәсекелесі – «Чикагоның американдық» газетінің пайда болуын тікелей атамады, бірақ оған жауап берген болуы мүмкін (бұл газетті қарсы саяси партия – вигтер демеушілік еткен). 1836 жылы Калхун газетті демократиялық саясаткерлердің синдикатына тапсырды, мүмкін, бұл Кук округінің қазынашысы лауазымына тағайындалуының шарты болды. Синдикат сол уақытта қалаға жаңадан келген және демократиялық нарыққа берілген «Ұзын» Джон Вентвортты жұмысқа алды. Вентворт бірнеше жылдан кейін газетті осы синдикаттан толығымен сатып алды. Вентворттың қарсыластары, қала туралы емес, өзі туралы көбірек жаңалықтар жариялағаны үшін оны айыптағанда, кем дегенде жартылай дұрыс болды. Бұл стратегия сәтті болған сияқты, өйткені Вентворт осы кезеңде АҚШ Конгресінде Чикагоны біраз уақыт өкілдік етті, сонымен қатар Чикагоның мэрі болып екі рет қызмет етті. «Демократ» газетінің таралым көрсеткіштерінің болмауы газет аудиториясы туралы көп нәрсе білуді қиын жасайды, бірақ 1850 жылдары олардың саны азайған болуы мүмкін. Қызметкерлердің саны аз сақталды, ал басқа газеттердегі тілшілердің саны өсті, сонымен қатар баспа машиналары заманмен және басқа газеттермен, мысалы, 1847 жылы құрылған «Чикаго Трибюн» газетімен қадамдаса алмады. «Демократ» газетінің иесі Вентворт 1850 жылдардың соңында жаңа Республикалық партияның мүшесі болды – бұл Америка Азамат соғысына дейінгі жылдардағы саясаттың салдары деп айтуға болады, себебі құлдыққа қатысты сезімдер бүкіл елде одақтар мен саяси жағдайдың өзгеруіне әкелді. 1861 жылы, соғыс басталмас бұрын, Вентворт «Демократ» газетін жапты. Ол соңғы мерзімінде шаршағанын және көмекшісі Дэвид Брэдлидің қайтысынан кейін жұмысын жалғастыра алмайтынын айтты. Басқалары оның кез келген сәтте күтілетін соғысты жаңғыртуға және жеткілікті түрде жабуға қажетті ақшаны инвестициялауға құлшынбағанын болжады. Тағы бір маңызды себеп – Чикагоның тағы бір «Ескі қоныс аударушысы» Дж. Янг Скаммонның 250 000 долларлық қорқытуға байланысты сот ісі. Скаммон ашуланды, өйткені Вентворт оны «жабайы» банкир ретінде бейнелейтін карикатура жариялады (суреттегі семіз мысық Скаммонның ерекше көзілдірігін тақты). Вентворт өзінің жазылу тізімін «Чикаго Трибюнға» берді, оның баспагерлері Скаммонды талап арыздан бас тартуға көндірді. Вентворттың саяси мансабы жалғасты, бірақ оның газеті жоғалып кетті; оның толық саны 1871 жылы Чикаго өртінде өртенсе де, көптеген нөмірлері қазір Чикаго тарих мұражайында, Чикаго қалалық кітапханасында және басқа да архивтерде қол жетімді.
Publisher John Calhoun was a Jacksonian Democrat, lured west at the end of 1833 from Watertown, New York to start the Democrat inspired by traveler's stories about Chicago after a series of newspaper business failures in his home state of New York. Printing paid better than newspaper publishing, but the paper was valuable to the new community both to boost the town and bring more people to it and to forward the affairs of its avowed political party. Publishing a newspaper on the frontier was challenging. In May 1835 Calhoun issued a second prospectus that apologized for the paper's virtual disappearance over the previous four months and promised a new editor would upgrade the quality of news when the Democrat re appeared. He cited a lack of available paper on which to print during the winter of 1834 1835. He did not cite, but presumably was responding to, the appearance of his first competition, the Chicago's American (sponsored by a rival political party, the Whigs). In 1836 Calhoun handed the paper over to a syndicate of Democratic politicians, perhaps in return for the party position to which he was appointed, Cook County Treasurer. The syndicate meanwhile hired "Long" John Wentworth, newly arrived in the city with solid Democratic credentials. Wentworth bought the paper outright from this syndicate within a few years. Wentworth's rivals were probably at least partially correct when they accused him of printing more news about himself than the city. This strategy appears to have been successful, since Wentworth represented Chicago in the United States Congress on and off throughout this period, and also served as mayor of Chicago twice. Lack of circulation figures for the Democrat makes it hard to know much about the paper's audience, but it seems likely that in the 1850s their number dwindled. The staff was kept small while the number of reporters at other papers grew, and the printing presses failed to keep up with the times and other newspapers such as the Chicago Tribune (started in 1847). Wentworth, owner of the Democrat, had become by the end of the 1850s a member of the new Republican Party — a turnabout that can be said, with some oversimplification, to have resulted from the politics of the years before the American Civil War when feelings about slavery caused shifting alliances and political turmoil throughout the country. In 1861, just before the war started, Wentworth closed the Democrat. He said he was tired from his recent term as mayor and unable to continue after the death of his assistant, David Bradley. Others speculated he did not care to invest the money it would take to modernize and adequately cover the war many expected at any moment. A more pressing cause was a $250,000 libel lawsuit by another of Chicago's Old Settlers, J. Young Scammon. Scammon was angry because Wentworth had published a cartoon depicting him as a "wildcat" banker (the fat cat in the picture wore a pair of Scammon’s distinctive spectacles). Wentworth gave his subscription list to the Chicago Tribune, whose publishers induced Scammon to drop the suit in return. Wentworth’s political career went on but his paper was gone; although his own complete run of the paper was burned in the 1871 Chicago Fire, many issues are now available through the Chicago History Museum, Chicago Public Library, and other repositories.