Жақсы күрес! 1927 ж. Жин Танни мен Джек Демпси арасындағы атақты "Ұзақ санау" бокс матчы туралы мақала. Тарих, нәтижелер, даулы мәселелер. Бокс, спорт жаңалықтары.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Бокс жарысы
Boxing competition
Ұзақ санау жекпе-жегі немесе Ұзақ санау шайқасы – әлемнің ауыр салмақ чемпионы Джин Тунни мен бұрынғы чемпион Джек Демпси арасындағы кәсіби бокс бойынша 10 раундтық реванш болды. Тунни бұл жекпе-жекті бірауыздан жеңіске жетті. Ол 1927 жылдың 22 қыркүйегінде Чикагодағы Солдат алаңында өтті. "Ұзақ санау" атауы осы жекпе-жекке Тунни жетінші раундта нокаутқа түскенде, Демпсидің бейтарап бұрышқа барып тұрмауы салдарынан санау кешіктірілгендіктен берілді. Бұл "ұзақ санаудың" нәтижеге әсер еткені әлі де даулы мәселе. Дәл 364 күн бұрын, 1926 жылдың 23 қыркүйегінде Тунни Филадельфиядағы Сесквицентиелл стадионында Демпсиді 10 раундта бірауыздан жеңіп, әлемнің ауыр салмақ чемпионы атағын иеленді. Тунни мен Демпси арасындағы алғашқы жекпе-жек Чикагодан тыс жерде өткізілді, себебі Демпси Аль Капоне өзінің жанкүйері екенін білген және оның жекпе-жекке қатысуын қаламайтын. Капоне реванш үшін Демпсиге 50 000 доллар тіккені туралы хабарлар тарады, бұл жекпе-жектің бұрмаланғаны туралы жалған әңгімелерге себеп болды. Демпси екі жекпе-жекте де ставка жасаушылардың сүйіктісі болды, себебі көптеген адамдар Демпсиге бәс тіккен. Реванш Чикагодағы Солдат алаңында өтті және 2 658 660 доллар (1927 жылғы 2 658 660 доллар қазіргі уақытта шамамен <есептелген сомаға> тең) кіріс әкелді. Бұл ойын-сауық тарихындағы алғашқы 2 миллион долларлық кіріс болды. Тунни рекордтық 990 445 доллар сыйлық алды. Жекпе-жекті Грэм МакНами және Филлипс Карлин 60-тан астам NBC радиостанциясына хабарлады. Тунни алғашқы жекпе-жекте үлкен артықшылықпен жеңгеніне қарамастан, екінші жекпе-жекке жұртшылықтың қызығушылығы арта түсті. Демпси 1920-жылдардың "үлкен бестігіне" кіретін спортшылардың бірі болды және ол Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде әскерге шақырылғанда бас тартты деген қауесет тарады. Шындығында ол әскерге жазылуға тырысқан, бірақ қабылданбады; кейін сот Демпсиді әскерден қашудан ақтатты. Тунни әдебиет пен өнерді жақсы көретін және АҚШ Теңіз корпусының бұрынғы мүшесі болған. Оның лақап аты "Жауынгер теңізші" еді. Жекпе-жек нокауттарға қатысты жаңа ережелер бойынша өтті: егер боксшы нокаутқа түссе, қарсыласы бейтарап бұрышқа өткеннен кейін, ол өз күшімен 10 секунд ішінде тұруға тиіс болды (яғни жаттықтырушысы жоқ бұрыш). Демпси лагері осы жаңа ережені қолдануды сұрады, ол әлі де кеңінен қолданылмаған еді. Демпси реваншқа дайындық кезінде жаңа ережені елемеген сияқты көрінді. Сонымен қатар, жекпе-жек 6 метрлік рингте өтті, бұл аяқ жұмысы жақсы боксшыға, яғни Тунниге артықшылық берді. Демпси қарсыластарын жақын арада ұнатып, әдетте маневр жасауға аз орын беретін 16 фут рингте жекпе-жек өткізетін.
The Long Count Fight, or the Battle of the Long Count, was a professional boxing 10 round rematch between world heavyweight champion Gene Tunney and former champion Jack Dempsey, which Tunney won in a unanimous decision. It took place on September 22, 1927, at Soldier Field in Chicago. "Long Count" is applied to the fight because, when Tunney was knocked down in the seventh round, the count was delayed due to Dempsey's failure to go to and remain in a neutral corner. Whether this "long count" actually affected the outcome remains a subject of debate. Just 364 days before, on September 23, 1926, Tunney had beaten Dempsey in ten rounds by unanimous decision to lift the world heavyweight title, at Sesquicentennial Stadium in Philadelphia. The first fight between Tunney and Dempsey had been moved out of Chicago because Dempsey had learned that Al Capone was a big fan of his, and he did not want Capone to be involved in the fight. Capone reportedly bet $50,000 on Dempsey for the rematch, which fueled false rumors of a fix. Dempsey was favored by odds makers in both fights, largely because of public betting which heavily tilted towards Dempsey. The rematch was held at Chicago's Soldier Field, and would draw a gate of $2,658,660 (2658660.0 in 1927 is equivalent to about <calculated amount> in recent years). It was the first $2 million gate in entertainment history. Tunney received a record purse of $990,445. The match was broadcast by announcers Graham McNamee and Phillips Carlin to more than 60 NBC radio stations. Despite the fact that Tunney had won the first fight by a wide margin on the scorecards, the prospect of a second bout created tremendous public interest. Dempsey was one of the so called "big five" sports legends of the 1920s, and it was widely rumored that he had refused to join the military during World War I. He actually had attempted to enlist in the Army, but had been turned down; a jury later exonerated Dempsey of draft evasion. Tunney, who enjoyed literature and the arts, was a former member of the United States Marine Corps. His nickname was "The Fighting Marine". The fight took place under new rules regarding knockdowns: the fallen fighter would have 10 seconds to rise to his feet under his own power after his opponent had moved to a neutral corner (i. e., one with no trainers). The Dempsey camp requested the new rule, which was not yet universal, be used. Dempsey, in the final days of training prior to the rematch, apparently ignored the setting of the new rule. Also, the fight was staged inside a 20 foot ring, which favored the boxer with superior footwork, in this case Tunney. Dempsey liked to crowd his opponents, and normally fought in a 16 foot ring that offered less space to maneuver.
Ұрыс
Тунни, көпшілік пікір бойынша, бірінші раундтан бастап алтыншы раундқа дейін жекпе-жекте үстемдік құрды, ол алыстан бокстың таныс стилін қолданып, мүмкіндіктерді іздеді және сонымен бірге ұпайлар бойынша көшбасшылықты нығайтты. Алтыншы раундтың соңына дейін бұл жекпе-жектің алғашқы кездесуден көп ерекшеленбейтінін көрсететін ештеңе болған жоқ. Бірақ жетінші раундта… (104 943 адам қатысқан, жекпе-жек түсірілген, бірақ АҚШ-тың кейбір аймақтарында көрсетілуіне тыйым салынған.) Соның салдарынан, санауды көре алған адамдар өте аз болды. Заң күшін жойғаннан кейін, көптеген адамдар видеожазбаны көріп, еңсесі құлаған боксшылардың (әсіресе Туннидің) ес-саулығын бағалай бастады, осылайша дау төмендеді. Дегенмен, бүгінгі күнге дейін бокс жанкүйерлері Демпси жеңіске жете ала ма, әлде жеңуі керек пе деген мәселеде пікірталас жүргізеді. Демпсиге деген халықтың құрметі оның Тунниге қарсы екі жеңілісінен кейін артқандығы даусыз. "Жеңіліске ұшырағаннан кейін ол одан да беделді болды", - деп жазды "Вашингтон Пост" газетінің тілшісі Ширли Пович. "Ол ұзақ санау шайқасында жеңілгенімен, кейін қаһарман атанды". Тунни төрешінің санауын "екі" де естігенін, тактикалық себептермен "тоғызға" дейін күте білгенін, ал одан кейін кез келген уақытта тұра алатынын айтты. Демпси: "Оған сенбеуімнің себебі жоқ. Джин – керемет жігіт". Кейін Демпси АҚШ Жағалау күзетіне қосылды, ол Туннимен жақын дос болып, жиі бір-бірін көріп тұрды. Тунни мен Демпси екеуі де Халықаралық бокс даңқы залының мүшелері. 2011 жылдың наурыз айында Джин Туннидің отбасы оның жекпе-жекте киген қолғаптарын Смитсония Америка тарихы ұлттық мұражайына тапсырды.
Tunney was, by most accounts, dominating the fight from rounds one to six, using his familiar style of boxing from a distance while looking for openings and, at the same time, building a points lead. Up until the end of round six, nothing indicated this fight would be far different from their original meeting. In round seven, however, the 104,943; the fight had been filmed, though was banned in areas of the US.) As a result, almost nobody was able to see the counts for themselves. Once the law was repealed, and it became possible for many to watch the footage and judge the fallen fighters' alertness (particularly Tunney's), the controversy dwindled. To this day, however, boxing fans argue over whether Dempsey could or should have won the fight. What is not in dispute is that the public's affection for Dempsey grew in the wake of his two losses to Tunney. "In defeat, he gained more stature," wrote the Washington Post's Shirley Povich. "He was the loser in the battle of the long count, yet the hero." Tunney said that he had picked up the referee's count at "two," and could have gotten up at any point after that, preferring to wait until "nine" for obvious tactical reasons. Dempsey said, "I have no reason not to believe him. Gene's a great guy." Dempsey later joined the United States Coast Guard, and he and Tunney became good friends who visited each other frequently. Tunney and Dempsey are both members of the International Boxing Hall of Fame. In March 2011, the family of Gene Tunney donated the gloves he wore in the fight to The Smithsonian's National Museum of American History.