Кіріспе
АҚШ-тағы ұйымдасқан еңбек күшінің мәні мен қуаты жұмыс орындарындағы құқықтар, жалақы, жұмыс уақыты, саяси өркендеу, еңбек заңдары және басқа да еңбек жағдайларын қамтитын, бір-біріне қарсы әрекет ететін күштер арасындағы тарихи шиеленістердің нәтижесі болып табылады. Ұйымдастырылған кәсіподақтар мен олардың AFL–CIO және қалалық федерациялар сияқты бас ұйымдары бәсекелесіп, эволюциялап, бірігіп, бөлініп, өзгеретін құндылықтар мен басымдықтар, сондай-ақ федералдық үкіметтің мерзімік араласуына қарсы дамыды. Көптеген өнеркәсіптік дамыған елдерде еңбек қозғалысы өз саяси партияларын құрды, АҚШ бұл тұрғыдан ерекше жағдайды көрсетті. Екі үлкен американдық партия да кәсіподақ дауыстарына үміткер болды, бірақ Демократиялық партия көбінесе одан сәтті шықты. Еңбек одақтары 1930 жылдардан 1960 жылдардың ортасына дейін ұлттық саясатқа үстемдік еткен «Жаңа келісім» коалициясының маңызды бөлігі болды. Солтүстік-шығыста кәсіподақтарды қолдаған либералды республикашылар 1964 жылдан кейін билігін жоғалтты. Соңғы онжылдықтарда еңбек одақтары мен демократтар арасында берік одақ құрылды, ал Республикалық партия кәсіподақтар мен ұжымдық келісімдерге жасауға құқыққа жаулы болып кетті. Ұйымдасқан еңбек тарихы 1890 жылдардан бері ғалымдардың мамандану саласы болып табылады және ұйымдасқан кәсіподақтардың құрылысына бағытталған көптеген ғылыми еңбектерді тудырды. 1960 жылдары әлеуметтік тарих кең таралғанда, жұмысшылардың, соның ішінде ұйымдастырылмаған жұмысшылардың тарихына, әсіресе гендерлік және нәсілдік аспектілерге жаңа назар аударылды. Бұл «жаңа еңбек тарихы» деп аталады. Көптеген зерттеулер ұйымдасқан еңбекті зерттеуге әлеуметтік тарих көзқарастарын енгізуге тырысты. Көптеген көрсеткіштер бойынша, АҚШ-та ұйымдасқан еңбек күшінің күші соңғы онжылдықтарда төмендеді.
The nature and power of organized labor in the United States is the outcome of historical tensions among counter acting forces involving workplace rights, wages, working hours, political expression, labor laws, and other working conditions. Organized unions and their umbrella labor federations such as the AFL–CIO and citywide federations have competed, evolved, merged, and split against a backdrop of changing values and priorities, and periodic federal government intervention. In most industrial nations, the labor movement sponsored its own political parties, with the US as a conspicuous exception. Both major American parties vied for union votes, with the Democratic Party usually much more successful. Labor unions became a central element of the New Deal coalition that dominated national politics from the 1930s into the mid 1960s during the Fifth Party System. Liberal Republicans who supported unions in the Northeast lost power after 1964. In recent decades, an enduring alliance was formed between labor unions and the Democrats, whereas the Republican Party has become hostile to unions and collective bargaining rights. The history of organized labor has been a specialty of scholars since the 1890s, and has produced a large amount of scholarly literature focused on the structure of organized unions. In the 1960s, as social history gained popularity, a new emphasis emerged on the history of workers, including unorganized workers, and with special regard to gender and race. This is called "the new labor history". Much scholarship has attempted to bring the social history perspectives into the study of organized labor. By most measures, the strength of organized labor has declined in the United States over recent decades.
1900 жылға дейінгі ұйымдасқан еңбек
Америкадағы еңбек дауларының тарихы Революциялық кезеңге дейін жетеді. Мысалы, 1636 жылы Мэн жағалауындағы аралда балықшылар ереуілі болды, ал 1677 жылы Нью-Йоркте ереуілге шыққан он екі арба жегіш айыппұл төледі. Дегенмен, отарлық кезеңдегі еңбек наразылықтарының көпшілігі уақытша және оқшауланған болды, және келіссөздер мақсатында жұмысшылардың тұрақты топтарын құруға сирек әкелді. Ереуілдер әдетте заңсыз деп есептелмегендіктен, наразылықтан зардап шеккендерге заңмен көмектесуге мүмкіндік болмады. Колониялық дәуірде жұмысшыларды қылмыстық қудалаудың жалғыз белгілі жағдайы 1746 жылы Джорджия штатының Саванна қаласында ағаш шеберлерінің ереуілінен туды. Алайда, Өнеркәсіптік революция барысында бұл модель тез өзгерді, әсіресе ірі қалаларда. Мысалы, 1790 жылы Бостон қаласында 1300 қолөнершінің басым көпшілігі өздерін «шебер жұмысшы» деп атады. 1815 жылға қарай, тәуелсіз өндіріс құралдары жоқ жұмысшылар бұл «шеберлерді» көпшілік ретінде ығыстырды. Сол кезде Нью-Йорк пен Филадельфияда да жұмысшылар шеберлерден көп болды. Бұл өзгеріс ауқымды трансатлантикалық және ауылдық-қалалық көші-қонның нәтижесінде болды. Жағалау қалаларына көші-қон жұмыс күшінің үлкен потенциалын жасады, бұл өз кезегінде капитал иелеріне жұмыс күшін көп қажет ететін кәсіпорындарға инвестиция салуға мүмкіндік берді. Қолөнершілер бұл өзгерістердің нәтижесінде бұрынғыдан гөрі күшті бәсекелестікке түсіп, мүмкіндіктерін шектеді және бұрын болмаған төменгі әлеуметтік мобильділік тәуекелдерін тудырды. Бұл жағдайлардағы басты мәселе әрқашан жұмысшылардың ұжымдық келіссөздер жүргізу арқылы жеке өздеріне қол жеткізе алмайтын артықшылықтарды – жалақыны көтеру, жұмыс уақытын қысқарту немесе жағдайды жақсарту үшін пайдалануға рұқсат етілуі болды. Көп жағдайда сотталғандар кінәлі деп танылды. Алайда, көптеген жағдайларда талапкерлердің мақсаты қатаң жазалар салу емес, қолайлы прецедент орнату болды, және айыппұлдар көбінесе шамалы болды. Одақтардың заңдылығын шешкен «Комонвеллға қарсы Хант» ісі бойынша маңызды шешімге дейінгі істердің орталық тақырыбы революциядан кейінгі Америкада ағылшын ортақ құқығының қолданылуы болды. Ағылшын ортақ құқығының қолданылуы – әсіресе жалақыны көтеру үшін жасалған келісімнің заңсыз екендігі туралы ортақ құқық тұжырымының қолданылуы қорғау және айыптау тарапы арасында жиі талқыланды. Мысалы, 1806 жылғы «Комонвеллға қарсы Пуллис» ісі, Филадельфиядағы жолақышылардың жалақыны көтеру үшін сөз байласуына қатысты, қорғау адвокаттары ортақ құқықты еріксіз және танылмайтын деп сипаттады және оның орнына заң шығарушы органды революцияның демократиялық уәдесінің іске асырылуы ретінде мақтады. Жалақыны көтеру үшін бірігудің заңсыз екендігін шешкенде, Рекорджер Мозес Леви бұл пікірмен келіспеді, «заң шығарушы орган актілері азаматтың міндеттерін білуге тиіс кодекстің шағын бөлігін құрайды. Біз ортақ құқықтың жинақтарында көптеген және ең маңызды істер туралы ақпаратты іздейміз». 1721 жылы «R v Journeymen Tailors of Cambridge» ісі бойынша прецедент бекітілді, ол тігіншілерді жалақыны көтеру үшін жасалған құпия келісім үшін кінәлі деп тапты. Леонард Леви Хантты «Америкалық кәсіподақтардың Магна-картасы» деп атады, бұл оның американдық және ағылшын заңдарындағы кәсіподақтарға қатысты қатынастардағы маңызды айырмашылықты көрсетеді, ол «еңбек ұйымдарынан қылмыстылықтың кәмсеті алынып тасталды». 1806 жылғы «Пуллис» ісінен кейін келесі үш онжылдықта жұмысшыларға қатысты тағы он сегіз қудалау ісі болды. Алайда, осындай бір ғана іс, «People v. Fisher», жалақыны көтеру мақсатында бірігудің заңсыз екенін растады. Басқа бірнеше істерде кәсіподақтардың әдістері, емес, кәсіподақтардың өзі заңсыз деп танылды. «Комонвеллға қарсы Морроу» ісі бұл стандартты жетілдіруді жалғастырды, «екіншілердің немесе қоғамның құқықтарына зиян келтіретін екі немесе одан да көп адамның келісімі» заңсыз болады деп мәлімдеді. Пенсильвания Жоғарғы Сотының судьясы Джон Гибсон басшылық еткен «Комонвеллға қарсы Карлайл» ісінде бірігудің мақсаты, оның жай ғана болуы емес, заңсыздықтың кілті екені көрсетілді. Гибсон былай деп жазды: «Егер әрекет жеке тұлға үшін заңды болса, ол бірлесіп жасалғанда, тікелей зиян келтіру ниеті болған жағдайда ғана құпия келісімнің нысаны бола алады». Дегенмен, Хант еңбек ұжымдарының заңды екенін растаған алғашқы іс болмаса да, ол бұл тұжырымды ашық және нақты түрде бірінші болып растады.
Ертедегі федерациялар
Локомотив инженерлері мен пойызшылар ерлік қоғамы – қазір Халықаралық командашылар ерлік қоғамының бөлігі – 1863 жылдың мамыр айында құрылды. 1866 жылы құрылған Ұлттық еңбек одағы (NLU) АҚШ-тағы алғашқы ұлттық еңбек федерациясы болды. Ол 1872 жылы таратылды. Сент-Криспин рыцарьдарының аймақтық ордені 1867 жылы солтүстік-шығыста құрылды және 1870 жылға қарай 50 000 мүшесі болды, ол елдегі ең ірі одақ еді. 1870 жылы Сент-Криспин қыздары деп аталған әйелдер одағы құрылды. 1879 жылы рыцарьдар әйелдерді ресми түрде қабылдады, олар 1886 жылға қарай одақтың мүшелерінің 10 пайызын құрады, бірақ ұйым нашар болды және көп ұзамай құлдырады. Олар машиналардың және білікті емес жұмысшылардың шебер аяқ шеберлерінің тәуелсіздігіне тигізетін зиянға қарсы күресті. Криспин конституциясының бір тармағы «жасыл қолдардың» мамандыққа кіруін шектеуге тырысты, бірақ бұл сәтсіз аяқталды, өйткені жаңа машиналарды жартылай білікті жұмысшылар да басқара алатындықтан, қолмен тігуге қарағанда көбірек аяқ киім өндіруге болатын.
Темір жол бауырластары
1870 жылдан кейін ірі теміржол жүйелерінің қарқынды өсімі мен бірігуі нәтижесінде бүкіл елді қамтитын кәсіподақтар құрылды. 1901 жылға қарай 17 маңызды теміржол ұйымы жұмыс істеді; олар басқарумен, олардың пайдалы екенін мойындағандықтан, әдетте жақсы қарым-қатынаста болды. Басты кәсіподақтардың қатарында Локомотив инженерлерінің (BLE) бауырластығы, Жолды күтіп ұстау бөлімінің (BMWED) бауырластығы, Теміржол кондукторларының ордені, Локомотив отты жағушылардың бауырластығы және Теміржол пойыз құраушыларының бауырластығы болды. Олардың негізгі мақсаты мүшелері үшін сақтандыру және медициналық қызметтер пакетін жасау, сондай-ақ еңбек тәртібін, мысалы, өтілдік тәртіп пен шағымдану рәсімдерін келісу болды. Олар AFL мүшесі болған жоқ және 1880 жылдары Еңбекшілердің орденімен, ал 1890 жылдары Америка теміржол одағымен күресті. 1916 жылы жалпыұлттық ереуіл жасау қаупі туғаннан кейін Адамсон заңы арқылы сегіз сағаттық жұмыс күні үшін он сағаттық жалақы төлеуді қамтамасыз ету арқылы олар өз билігін нығайтты. Бірінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін теміржолдарды мемлекеттік меншікке алуды жақтады және 1919 жылы жалпыұлттық ереуіл ұйымдастырды. Екі бағдарлама да сәтсіз аяқталып, 1920 жылдары бауырластықтар көбінесе тоқырап қалды. Олар, әдетте, саяси тұрғыдан тәуелсіз болды, бірақ 1924 жылы Роберт М. Ла Фоллеттің үшінші партиялық науқанын қолдады.
Еңбек ерлері
Алғашқы тиімді еңбек ұйымы, мүшелік және ықпалы жағынан аймақтықтан асып түскені – 1869 жылы құрылған Еңбек рыцарлары болды. Рыцарлар барлық өндіруші топтардың мүдделерінің біртұтастығына сенді және қатарына барлық жұмысшыларды ғана емес, сонымен қатар өндіруші деп санауға болатын әркімді қабылдауға тырысты. Барлық өндірушілерді қабылдау 1880 жылдан кейін қарқынды өсуге алып келді. Теренс В. Паудерли басшылығымен олар түрлі мәселелерді, кейде саяси немесе кооперативтік жобалар арқылы қозғады. Паудерли экономикалық қысым көрсету емес, саясат және білім беру арқылы мақсаттарына жетуді үміттенеді. Рыцарлар жұмысшы мәдениетін дамытуда, әйелдерді, отбасыларды, спортты және демалыс шараларын, сондай-ақ мүшелер үшін білім беру жобаларын дамытуда ерекше табысқа жетті. Рыцарлар еркін еңбектің маңыздылығын баса назар аударатын және паразиттер мен спекулянттарға қарсы өндірушілер арасындағы келісім мен ынтымақтастықты уағыздайтын республикалық идеологияларын күшті түрде қолдады. Хеймаркет оқиғасы Чикагодағы МакКормик орақ фабрикасында Рыцарлар ұйымдастырған ереуіл ретінде басталды. МакКормик ереуілімен бірге 1 мамырда Чикагода 80 000, көбінесе иммигрант жұмысшылар, сондай-ақ АҚШ-тың қалған бөлігінде 340 000 жұмысшылар жалпы ереуілге шықты. Бұл ереуілге 1877 жылғы Ұлы теміржол ереуілінің полиция зорлық-зомбылығы нәтижесінде құрылған қарулы анархистердің өркендеп келе жатқан қозғалысы қатысты. Бастапқыда жағдай салыстырмалы түрде тыныш болғанмен, полиция мен ереуілшілер арасында қақтығыс басталды. МакКормик зауытына қарсы наразылық білдіргендер жиналғанда, Рыцарлар емес, саяси анархистер тобы ереуілдегі Рыцарлар жұмысшыларының арасында қолдау табуға тырысты. Полиция бейбіт митингті таратып жатқанда бомба жарылып, жеті полицей қаза тауып, көптеген адамдар жарақат алды. Бомба жасаған анархистер кінәлі деп танылды. Олардың салтанатты процесі ұлттық назар аударды. Еңбек рыцарларына анархистік зорлық-зомбылықты қолдады деген жалған айып ауыр соққы берді. Кейбір Рыцарлар ұйымдары аз радикалды және беделді AFL кәсіби одақтарына немесе теміржол бауырластықтарына көшті.
Америка еңбек федерациясы
Ұйымдастырылған сауда және еңбек одақтары федерациясы 1881 жылы Сэмюэл Гомперс басшылығымен құрылды. Ұлттық еңбек одағы сияқты, ол әртүрлі кәсіподақтардың федерациясы болды және жұмысшыларды тікелей қабылдамады. Оның бастапқы мақсаттары – кәсіподақтар құруға ынталандыру және балалар еңбегіне тыйым салу, ұлттық сегіз сағаттық жұмыс күні және қытай және басқа шетелдік келісімшарт жұмысшыларын шығару сияқты заңдар қабылдау. Еңбек одақтары ұйымдастырған ереуілдер 1880-ші жылдары жиі бола бастады. 1881 мен 1905 жылдар аралығында 37 000 ереуіл болды. Көбінесе құрылыс саласында, одан кейін көмір өндірушілерде ереуілдер өтті. Басты мақсат – жұмыс жағдайларын бақылау, бірыңғай жалақы мөлшерлемелерін белгілеу, мүшелерді жұмыстан шығаруға қарсылық көрсету және қай бәсекелес одақ бақылауда екенін анықтау. Көптеген ереуілдер қысқа мерзімді болды. Экономикалық дағдарыс кезінде ереуілдер күштірек, бірақ аз табысты болды, себебі компания бәрібір ақша жоғалтып жатты. Компания пайдадан айырылып, тез келісімге келгісі келген кезде ереуілдер табысты болды. Федерация тиімді заңнаманы қабылдауға күш салды, бірақ жаңа одақтарды ұйымдастыруда немесе құруда көп жетістікке жете алмады. Ол дәстүрлі түрде ағаш өңдеушілер одағының Питер Дж. МакГайрға жатқызылатын қыркүйектің бірінші дүйсенбісінде ұлттық Еңбек күнін атап өту туралы ұсынысты қолдады. Сонымен қатар, ол жұмыс күнін заң немесе кәсіподақ келіссөздері арқылы шектеуді көздеген сегіз сағаттық қозғалысты қолдады. 1886 жылы кәсіподақ қозғалысы мен Еңбекшілер ордені арасындағы қарым-қатынас нашарлаған кезде МакГайр және басқа кәсіподақ көшбасшылары 8 желтоқсанда Огайо штатының Колумбус қаласында конгресс өткізуге шақырды. Ұйымдастырылған сауда және еңбек одақтары федерациясы сол конгресте құрылған Америка еңбек федерациясы (AFL) деп аталған жаңа ұйыммен бірікті. AFL көптеген кәсіподақ көшбасшыларының Еңбекшілер орденіне наразы болуының нәтижесінде құрылды, ол көптеген кәсіподақтарды қамтитын және сол дәуірдегі ең ірі ереуілдерде маңызды рөл атқарған ұйым. Жаңа AFL Еңбекшілер орденінен өзгешеленді, өйткені ол оған қосылған әрбір кәсіподақтың тәуелсіздігіне баса назар аударды және мүшелікті жұмысшылар мен жұмысшылардан тұратын ұйымдармен шектеді, ал Еңбекшілер ордені өндіріске бағытталғандықтан жалақы алмайтын адамдарды да қабылдады. 19 ғасырдың соңында AFL тұрақты түрде өсті, ал Еңбекшілер ордені дерлік жойылды. Гомперс бастапқыда өнеркәсіптік кәсіподақтарды жақтағанмен, AFL-ді құрайтын шебер одақтарының қарсылығына байланысты ол бұл идеядан бас тартты. AFL-дің кәсіподақтары негізінен білікті жұмысшылардан құралды; білікті емес жұмысшылар, афроамерикандықтар және әйелдер көбінесе қабылдамады. AFL әйелдердің ерлердің жұмысына қауіп төндіретінін санайды, өйткені олар көбінесе төмен жалақыға жұмыс істеді.
Батыс тау-кеншілер федерациясы
Батыс тау-кеншілер федерациясы (WFM) 1893 жылы құрылды. Көбінесе Америка Еңбек Федерациясымен бәсекелесіп, WFM жаңа федерацияларды, соның ішінде Батыс Еңбек Одағын (кейін Америка Еңбек Одағы деп қайта аталды) құрды. Колорадодағы Еңбек соғыстарынан және оның президенті Чарльз Мойер мен хатшы-қазынашысы Биг Билл Хейвудтың Айдахоның бұрынғы губернаторын құтқарғандықтан сотталуынан кейін WFM консервативтік бағытқа бұрылды. Екеуі де кінәсіз деп табылғанымен, Мойер басқарған WFM, осы ұйымның құрылтай съезінен кейін бірнеше жыл өткен соң, Өндірістік жұмысшылар әлемінен (IWW) (Хейвуд және басқа да жұмысшы радикалдары, социалистер мен анархистер 1905 жылы құрған) бөлінді. 1916 жылы WFM Тау-кен, диірмен және балқыту жұмыскерлерінің халықаралық одағына айналды, ол кейін Американың Біріккен болат жұмысшыларына қосылды.
Пуллманның соққысы
1890 жылдардың басындағы үлкен экономикалық депрессия кезінде Пуллман сарай вагондары компаниясы өзінің фабрикаларындағы жалақыны төмендетті. Наразы жұмысшылар Юджин В. Дебс басқарған Америка теміржол одағына (ARU) қосылды, ол барлық теміржолдарда Пуллман вагондарына бойкот жариялау арқылы олардың ереуілін қолдады. ARU мүшелері бүкіл ел бойынша Пуллман вагондарын пойыздарға тиеуден бас тартты. Осы тиеушілер жазаланғаннан кейін, ARU 1894 жылдың 26 маусымында теміржолдарды тоқтатты. Төрт күн ішінде 29 теміржолда 125 000 жұмысшы Пуллман вагондарын басқарудан бас тартты. Ереуілшілер мен олардың қолдаушылары да тәртіпсіздіктер мен саботажға қатысты. Теміржолдар Чикаго, Милуоки және Сент-Пол теміржолының бас кеңесшісі Эдвин Уокерді ереуілмен айналысуға жауапты арнайы федералды прокурор ретінде тағайындады. Уокер федералды сотқа жүгініп, кәсіподақ басшыларына бойкотты қандай да бір жолмен қолдау көрсетуге тыйым салатын бұйрық алды. Сот бұйрығы "Шерманның монополияға қарсы заңына" негізделген, ол "бірнеше штаттар арасындағы сауда-саттыққа кедергі келтіретін кез келген келісімшартты, бірігуді немесе құпия келісімді" тыйым салған. Дебс және ARU-дың басқа да басшылары бұйрықты елемеді, соның салдарынан федералды әскерлер шақырылды. Ереуілді АҚШ маршалдары және президент Гровер Кливленд жіберген Нельсон Майлз басқарған 2000 АҚШ әскері таратып жіберді, себебі ереуіл АҚШ поштасын жеткізуге кедергі келтірді. Ереуіл кезінде 13 ереуілші қаза тауып, 57-сі жараланды. Ереуіл кезінде шамамен 340 000 долларлық мүлік зардап шекті. Дебс федералды сот бұйрығын бұзғаны үшін алты айға түрмеге қамалды, ал ARU тарап кетті.
Ұйымдасқан еңбек, 1900-1920 жылдар
Австралиялық тарихшы Питер Шергольд көптеген ғалымдардың АҚШ-тағы өнеркәсіп қызметкерлерінің өмір сүру деңгейі Еуропадағыдан жоғары болғанын растайды. Ол Питтсбургтегі жалақы мен өмір сүру деңгейін Англияның Бирмингем қаласымен салыстырады. Оның сөзіне göre, өмір сүру құнын ескергенде (АҚШ-та бұл көрсеткіш 65 пайызға жоғары), екі қалада біліктілігі жоқ жұмысшылардың өмір сүру деңгейі шамамен бірдей болды, ал білікті жұмысшылардың өмір сүру деңгейі екі есе жоғары еді. Американың артықшылығы 1890 жылдан 1914 жылға дейін уақыт өте келе артты, сондай-ақ Ұлыбританиядан Американың өнеркәсіптік саласына білікті жұмысшылардың тұрақты ағыны болды. Шергольдтың мәлімдемесінше, білікті америкалықтар британдықтарға қарағанда жоғары жалақы алды, бірақ біліктілігі жоқ жұмысшылардың жалақысы төмен болды. Американдықтар ұзақ сағаттар бойы жұмыс істеді, жарақат алу қаупі жоғары болды және әлеуметтік қызметтерге қол жеткізу мүмкіндігі шектеулі еді. 1860 жылдан 1900 жылға дейін Американың ең бай 2 пайызы елдің байлығының үштен біріне ие болды, ал ең бай 10 пайызы байлықтың үштен екі бөлігіне ие болды. Ең төменгі 40 пайызы мүлдем байлықтан құр болды. Мүлік тұрғысынан алғанда, ең бай 1 пайыз 51 пайызға ие болды, ал ең төменгі 44 пайыз 1,1 пайызды иеленді. Француз экономисі Томас Пикетти сол кездегі экономистердің, мысалы Уилфорд И. Кингтің, АҚШ-тың бұрынғы Еуропа сияқты теңсіздікке ұшырап, "алғашқы новаторлық идеалдарынан алыстап бара жатқанына" алаңдағандарын атап өтті. 1890 жылдан 1914 жылға дейін бүкіл ел бойынша өндірістегі кәсіподақ жалақысы аптасына 17,63 доллардан 21,37 долларға дейін өсті, ал орташа жұмыс аптасы аптасына 54,4 сағаттан 48,8 сағатқа дейін қысқарды. Барлық фабрика жұмыскерлерінің жалақысы 11,94 және 15,84 долларды құрады, себебі кәсіподақтар негізінен білікті фабрика жұмыскерлерімен жұмыс істеді.
Көмір күресінің ереуілі, 1900-1902
Біріккен шахтерлер одағы 1900 жылы Орта Батыстағы жұмсақ көмір (битуминоз) кеніштеріне қарсы өткізген ереуілінде сәттілікке жетті, бірақ 1902 жылы Пенсильвания штатындағы қатты көмір (антрацит) кеніштеріне қарсы ереуілі ұлттық саяси дағдарысқа ұласты. Президент Теодор Рузвельт көмірдің үздіксіз жеткізілуін қамтамасыз ететін, жалақыны көтеріп, жұмыс уақытын қысқартатын, бірақ одақты саудагерлік өкіл ретінде мойындамайтын келісімге келді.
Әйелдер кәсіподақтары лигасы
1903 жылы құрылған Әйелдер кәсіподақ лигасы жұмыс істейтін әйелдерге көмектесуге арналған алғашқы еңбек ұйымы болды. Ол оларды жергілікті ұйымдарға біріктірмеді; оның мақсаты AFL-ді қолдау және көбірек әйелдерді кәсіподақтарға қосылуға ынталандыру болды. Ол жұмысшы әйелдер мен орта таптың реформаторларынан құралды және көк жағалы әйелдерге қаржылық көмек, моральдық қолдау, жұмыс дағдыларын үйрету және әлеуметтік мәдениетті жетілдіру бойынша оқытуды ұсынды. 1907–1922 жылдары Маргарет Драйер Робинс басшылығымен ең белсенді қызметін атқарды, ол мәселені жария етті және ең төменгі жалақы, жұмыс уақытын шектеу және бала еңбегіне қарсы лоббилік жұмыс жүргізді. Дрейердің басшылығымен жалақылы жұмысшылар үшін маңызды заңдар қабылданып, жаңа қауіпсіздік ережелері енгізілді. 1911 жылы Нью-Йорктегі Манхэттенде "Триангел" шинель фабрикасында өрт шықты. Ғимаратта өрт қауіпсіздігі шараларының болмауы салдарынан оқиғада 146, көбінесе әйелдер қаза тапты. Бұл оқиға зауыттардағы қауіпсіздік шараларын күшейтуге бағытталған қозғалысқа әкелді. Сонымен қатар, бұл Әйелдер кәсіподақ лигасына еңбек қозғалысындағы әйелдердің жұмыс жағдайлары туралы ашық әңгіме жүргізуге мүмкіндік берді.
Әлемнің өнеркәсіптік жұмысшылары
"Әлемдік өндірістік жұмысшылар" (IWW) ұйымы 1905 жылы Чикаго қаласында шамамен 30 радикалды еңбекшінің тобымен құрылды. Олардың ең белгілі басшысы Уильям "Биг Билл" Хейвуд болды. IWW жаңашыл тактиканы дамытты және шеберлік одағының емес, өндірістік одақтың үлгісімен ұйымдастырылды; шындығында, олар "Бір үлкен одақ" және жалақы жүйесін жою мақсатына ұмтылып, одан да асып түсті. Көптеген, бірақ барлығы емес, Wobblies анархо-синдикализмді қолдады. IWW ұйымдастыру жұмыстарының көп бөлігі Батыс аймақтарында жүргізілді, ал оның алғашқы мүшелерінің көпшілігі шахтерлер, орман шаруашылығы жұмысшылары, консерві зауыдының және док жұмысшылары болды. 1912 жылы IWW жиырма мыңнан астам тоқыма жұмысшыларының ереуілін ұйымдастырды, ал 1917 жылы IWW-нің Ауыл шаруашылығы жұмысшылары ұйымы (AWO) Солтүстік Американың орталық аймағында жүз мыңға жуық көшпелі шаруа жұмысшыларын біріктірді. Соңында "Бір үлкен одақ" тұжырымы док жұмысшыларынан теңіз жұмысшыларына, одан әрі әлемнің көптеген бөліктеріне тарады. Жұмыс орны мен экономикалық демократияға адал IWW ерлер мен әйелдерді мүшелікке қабылдады және жұмыс істеу жағдайына қарамастан, барлық нәсілдер мен ұлттардың жұмысшыларын ұйымдастырды. Өркендеген кезеңінде 150 000 мүшесі болды (1905 және 1916 жылдар аралығында 200 000 мүшелік куәліктері берілді), бірақ Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде және одан кейін оның көптеген мүшелері қаза болды, шамамен 10 000 ұйымдастырушы түрмеге қамалды және мыңдаған адам шетелдік науқас қоздырушылар ретінде елден қуылды. 1927 жылы IWW Колорадодағы көміршілердің жалпы ереуілін сәтті өткізіп, жағдайды жақсартты. IWW біліктілігі жоқ жұмысшыларды да ұйымдастыруға болатынын көрсетті. IWW бүгінгі күні де жұмыс істеп келеді, бірақ оның ең маңызды әсері оның құрылғаннан кейінгі алғашқы 20 жылында болды.
Үкімет пен еңбек
1908 жылы АҚШ Жоғарғы Соты Лоувe v. Lawlor (Дэнбери шапка шеберлерінің ісі) туралы шешім қабылдады. 1902 жылы шапка шеберлерінің одағы Коннектикут штатындағы кәсіподақ емес компания өндірген шапкаларға қарсы бүкіл ел бойынша бойкот ұйымдастырды. Компания иесі Дитрих Лоуэ Шерман монополияға қарсы заңын бұза отырып, сауданы шектеу мақсатындағы заңсыз біріккендері үшін одаққа қарсы сотқа шағымданып берді. Сот одаққа тыйым салу және үш еселенген мөлшерде залап төлеу туралы бұйрық шығарды. 1915 жылы Сот атынан сөз сөйлеген Оливер Венделл Холмс тағы да Лоуэнің пайдасына шешім шығарды, бұл одаққа 252 130 доллар төлеуді бұйырған төменгі федералды соттың шешімін қолдады. (АFL төлеген адвокаттардың құны 100 000 доллардан асып кетті). Бұл жағдай әдеттегідей бірнеше кәсіподақ жетекшілерінің қысқа мерзімге түрмеге қамалуымен аяқталған іс емес; нақтырақ айтқанда, жүздеген мүшелерінің өмірлік жинақтары тәркіленді. Төменгі соттың шешімі маңызды прецедент құрды және кәсіподақтар үшін өзекті мәселеге айналды. 1914 жылғы Клейтон заңы кәсіподақтарды монополияға қарсы тыйым салудан босатып, "адамның еңбегі тауар немесе сауда нысаны емес" деген Конгрестің принципін алғаш рет бекітті. Алайда, сот түсіндірмелері оны осылай әлсіретті, сол себепті 1932 жылы Норрис Ла Гуардия заңы қабылданғанға дейін монополияға қарсы заңдар бойынша еңбекке қатысты қудалаулар жалғасты. Лоувe v. Lawlor, 208 U. S. 274 (1908), 235 U. S. 522 (1915) Штаттық заңнама 1912–1918: 36 штат барлық өндірістік жазабастар үшін жұмысшыларға өтемақы төлеу принципін қабылдады. Сонымен қатар: өндірісте зиянды заттарды қолдануға тыйым салу, бірнеше штат жеті күнде бір күн демалыс беруді міндеттеді, түнгі жұмысты тиімді тоқтатудың басталуы, жұмыс күнінің ұзақтығына шектеулер және әйелдер үшін ең төменгі жалақы заңдары енгізілді.
State legislation 1912–1918: 36 states adopted the principle of workmen's compensation for all industrial accidents. Also: prohibition of the use of an industrial poison, several states require one day's rest in seven, the beginning of effective prohibition of night work, of maximum limits upon the length of the working day, and of minimum wage laws for women.
Колорадодағы көмір кен орындары соғысы
1913 жылғы 23 қыркүйекте Американың Біріккен кеншілер одағы Рокфеллерге тиесілі Колорадо отын және темір компаниясына қарсы ереуіл жариялады, бұл Колорадо көмір алаптары соғысы ретінде танымал. Зорлық-зомбылықтың ең жоғары нүктесі айлар бойы жалғасқан өзара өлтірістерден кейін 1914 жылғы 20 сәуірде Лудлоу қанына ұласты, онда Колорадо Ұлттық гвардиясы Лудлоудағы ереуілшілер лагеріне атыс салғаннан кейін оннан астам әйел мен бала қаза тапты. Бұл ереуіл американ тарихындағы ең көп өлім-жұлымға әкелген еңбек дауларының бірі саналады.
Бірінші дүниежүзілік соғыс
Сэмюэл Гомперс және дерлік барлық кәсіподақтар соғыс күшін жақтап, белсенді қолдау көрсетті. Олар өздерінің беделін пайдаланып, танылуға және жалақыны арттыруға қол жеткізді. Жалақының өсуімен және толық жұмыспен қамтуға қол жеткен кезде ереуілдерді барынша азайтты. Зауыттардың үздіксіз жұмыс істеуін қамтамасыз ету үшін Уилсон 1918 жылы Ұлттық соғыс еңбек кеңесін құрды, ол басшылықты қолданыстағы кәсіподақтармен келіссөздер жүргізуге міндеттеді. AFL кәсіподақтары мен теміржол ұйымдары өздерінің жас жігіттерін АҚШ Қарулы күштеріне қатысуға ынталандырды. Олар соғысқа қарсы IWW және солшыл социалистердің әскери жинақтан бас тарту және соғыс өндірісін баяулату әрекеттеріне қарсы күресті. Президент Уилсон Гомперстің құрамына кіретін, өте беделді Ұлттық қорғаныс кеңесіне тағайындады, онда ол Еңбек жөніндегі соғыс комитетін құрды. 1917 жылы AFL мүшелерінің саны 2,4 миллионға жетті. Соғысқа қарсы социалистер IWW-ді басқарды, ол соғыс күшін әлсіретуге тырысты және федералдық үкіметтің заңдық шараларымен таратылды.
Бірінші дүниежүзілік соғыста жұмыс істейтін әйелдер
Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде көптеген әйелдер соғысқа кеткен ерлер қалдырған немесе соғыс қажеттіліктері үшін жаңадан құрылған жұмыс орындарына тартылды. Қару-жараққа деген үлкен сұраныс пен соғыс жағдайының жалпы шиеленісі 1918 жылға қарай қару-жарақ фабрикаларын американдық әйелдердің ең ірі жұмыс берушісіне айналдырды. Әйелдерді дәстүрлі түрде ерлер атқаратын жұмыстарға алуға бастапқыда қарсылық болғанымен, соғыс еңбекке деген қажеттілікті күшейтті, сол себепті әйелдер көптеп жұмысқа қабылданды және үкімет соғысқа байланысты салаларда әйелдерді жұмысқа алуды белсенді түрде қолдады. Осының нәтижесінде әйелдер ауыр өнеркәсіпте ғана емес, сонымен қатар бұрын тек ерлерге ғана арналған басқа да жұмыстарды атқара бастады, мысалы, теміржол күзетшілері, билет сатушылар, автобус және трамвай жүргізушілері, пошта қызметкерлері, полиция қызметкерлері, өрт сөндірушілер және кеңсе қызметкерлері. Бірінші дүниежүзілік соғыс американдық тарихта әйелдердің дәстүрлі ерлер жұмысына үлкен көлемде кірісуіне куә болды. АҚШ Еңбек департаменті белгілі еңбек зерттеушісі және әлеуметтік ғылымның маманы Мэри ван Клик басқаратын "Өнеркәсіптегі әйелдер" тобын құрды. Бұл топ соғысқа байланысты өнеркәсіпте жұмыс істейтін әйелдер үшін стандарттарды әзірлеуге көмектесті, сондай-ақ Ван Клик мүше болған Соғыс еңбек саясаты кеңесімен бірлесіп жұмыс істеді. Соғыстан кейін "Өнеркәсіптегі әйелдер" тобы Мэри Андерсон басқарған АҚШ Әйелдер бюросына трансформацияланды.
1919 жылғы ереуілдер
1919 жылы AFL қол жеткізген табыстарын қалыптастыруға тырысып, ет, болат және көптеген басқа да салаларда ірі ереуілдер ұйымдастырды. Кәсіби басшылық қарсы шабуыл жасап, маңызды ереуілдерді капитализмді құлатуды көздеген коммунистер басқарды деп мәлімдеді. Көбінесе ереуілдер сәтсіз аяқталып, кәсіподақтарды 1910 жылғы деңгейге дейін кері қайтарды.
1919 жылғы көміршілердің ереуілі
Джон Л. Льюис басқарған Біріккен шахтерлер одағы 1919 жылдың 1 қарашасында барлық жұмсақ (битуминоздық) көмір кен орындарында ереуіл жариялады. Олар Бірінші дүниежүзілік соғыстың аяқталуына дейін қолданылатын жалақы туралы келісімге келген еді және енді соғыс кезеңіндегі табыстарын қалыпты етуді көздеді. АҚШ Бас прокуроры А. Митчелл Палмер қажеттіліктерді өндіруге немесе тасымалдауға кедергі келтіруді қылмыс деп жариялаған Левер заңын қолданды. Сот бұйрығына қарамастан, 400 мың көмірші жұмыстан бас тартты. Көмір операторлары радикалдық карта ойнап, Владимир Ленин мен Леон Троцкий ереуілге бұйрық беріп, оны қаржыландырып отыр деген мәлімдеме жасады, және баспасөздің бір бөлігі де осы пікірді қолдады. Льюис қылмыстық айыптамаларға тап болғандықтан және пропагандалық науқанға сезімталдық танытқандықтан, ереуіл шақыруын кері алып қойды. Льюис Біріккен автомобиль жұмысшылары одағының (UAW) фракцияларын толық бақылай алмады, көптеген жергілікті ұйымдар оның шақыруын елемеді. Ереуіл үшінші аптасына созылғанда, елдің басты отын қоры азайып, халық үкіметтен күшті шаралар қабылдауды талап етті. Бес аптадан кейін соңғы келісімге қол жеткізілді, шахтерлер жалақысына 14 пайыздық үстеме алды.
1919 жылы телефон операторлары ереуілден жеңіске жетті
Бір маңызды ереуілде еңбек күштері жеңіске жетті. Өмір сүру құнының өсуіне байланысты Бостон телефон операторлары одағының президенті Джулия О'Коннор Жаңа Англия телефон компаниясынан жалақыны көтеруді сұрады. Операторлардың жалақысы өндірістегі әйелдерге қарағанда орташа есеппен үштен бір бөлігіне кем болды. Сәуір айында Жаңа Англиядағы 9 000 әйел оператор ереуілге шығып, телефон байланысының көп бөлігін тоқтатты. Компания ереуілге қарсы студенттерді жұмысқа алды, бірақ олар ереуілді қолдаған ер адамдардың зорлық шабуылына ұшырады. Бірнеше күннен кейін жалақыны көтеру туралы келісімге қол жеткізілді. О'Коннор, сәттілікке жеткен соң, әйел операторларды ұйымдастыру бойынша ұлттық науқанды бастады. 1910 жылғы Лос-Анджелес Таймс бомбалауының салдары да кәсіподақтардың әлсіреуіне себеп болды. Бұл бомбалау, бүкіл елде Халықаралық көпір және құрылыс темір жұмысшылары қауымдастығының мүшелері ұйымдастырған ондаған террористік саботаж оқиғаларының бірі болды, нәтижесінде 21 адам қаза тауып, 100-ден астам адам жарақат алды. Бұл сот үкімдері "американдық еңбек қозғалысын қиратты, оны Жаңа мәмілеге дейін дерлік тоқтатты". 1920 жылы қысқа мерзімді экономикалық төмендеуден кейін, 1920 жылдар ауыл шаруашылығы мен көмір өндіруден басқа жалпы алғанда өркендеудің онжылдығы болды. 1921-1929 жылдардағы ЖІӨ өсімі 6,0 пайызды құрады, бұл шамамен 3 пайызды құрайтын ұзақ мерзімді орташа көрсеткіштен екі есе жоғары болды. Барлық жұмыскерлердің нақты жылдық табысы (1914 жылғы доллармен есептелген, жұмыссыздықтан шегерілген) 1921 жылы 566 доллар, ал 1929 жылы 793 доллар болды, бұл 40 пайыздық нақты өсімді білдірді. Онжылдықтың экономикалық өркендеуі бағалардың тұрақты болуына әкелді, бұл кәсіподаққа қосылудың маңызды себебін жойды. Жұмыссыздық 1921 жылы 11,7 пайыздан 1923 жылы 2,4 пайызға дейін төмендеді және 1930 жылға дейін 2-5 пайыз аралығында сақталды. 1920 жылдары еңбек қозғалысында күшті басшылықтың жетіспеушілігі де байқалды. Америкалық еңбек федерациясының президенті Сэмюэл Гомперс 37 жыл қызмет еткеннен кейін 1924 жылы қайтыс болды. Көздердің айтуынша, оның орнын бастан келе жатқан Уильям Грин, "Америка тау-кен жұмысшыларының біріккен ұйымының" хатшы-қазынашысы, "АФЛ-дің бірінші президентінің агрессивтілігі мен қиялына ие болмады". АФЛ 1920 жылы 4 миллион мүшеге жеткеннен кейін 1925 жылы 3 миллионнан аз мүшеге дейін азайды. Ел бойынша жұмыс берушілер кәсіподақтарға қарсы "Америкалық жоспар" деп аталатын сәтті науқанға жетекшілік етті, ол кәсіподақтарды елдің жекелеген рухына "жат" деп көрсетуге тырысты. Сонымен қатар, Ұлттық өндірушілер қауымдастығы сияқты кейбір жұмыс берушілер, оларды бүлдірушілік әрекеттермен байланыстыра отырып, синдикализмді беделсіз ету үшін Қызыл қорқыныш тактикасын қолданды. АҚШ соттары 1920 жылдары бұрынғыға қарағанда кәсіподақтарға азырақ қолдау көрсетті. Осы онжылдықта корпорациялар ереуілге қарсы сот бұйрықтарын бұрынғы кездерге қарағанда екі есе көп қолданды. Сонымен қатар, жұмыскерлерді жұмыстан шығару қаупімен кәсіподаққа қосылмау туралы келісімшартқа қол қоюға мәжбүрлеу 1932 жылға дейін заңсыз деп табылған жоқ.
1922 жылғы теміржолдар ереуілі
1922 жылғы Ұлы теміржол ереуілі 1 шілдеде басталды. Ереуілге себеп – теміржол еңбек кеңесінің теміржол машиналарын жөндеу және күтіп ұстау жұмысшыларының сағаттық жалақысын 1 шілдеден бастап 7 центке төмендету туралы хабарлауы болды. Бұл азайту, зардап шеккен жұмысшылардың жалақысының орташа есебімен 12 пайызға төмендеуін білдірді, соның салдарынан дүкен жұмысшылары ереуілге шығу немесе шықпау туралы дауыс берді. Операторлар одағы ереуілге қосылмады, ал теміржолдар шамамен 400 000 бос қызмет орнының үштен екі бөлігін толтыру үшін ереуіл бұзушыларды жұмысқа алды, бұл теміржолдар мен ереуілшілер арасындағы шиеленісті күшейтті. 1 қыркүйекте федералды судья ереуілге, жиналуға және пикетке қарсы кең ауқымды «Дагерти бұйрығын» шығарды. Одақтар бұл бұйрыққа қатты наразылық білдірді, ал бірнеше көмектесу ереуілі кейбір теміржолдарды толығымен тоқтатты. Көптеген дүкен жұмысшылары теміржолдармен жергілікті деңгейде келісімге келгендіктен, ереуіл ақырында тоқтады. Көбінесе жағымсыз ұсыныстар – ереуіл кезіндегі зорлық-зомбылық пен шиеленістің естелігімен бірге – теміржолдар мен дүкен жұмысшылары арасындағы қарым-қатынасты жылдар бойы нашарлатты. Кәсіподақтар әлі әрекет етпегенмен, елдің әртүрлі қалаларында жұмыссыздықтан көңілі толмаған азаматтардың жергілікті және спонтанды шерулері өтті. 1930 жылдың наурыз айында жүздеген мың жұмыссыз жұмысшылар Нью-Йорк, Детройт, Вашингтон, Сан-Франциско және басқа қалалар арқылы Коммунистік партияның Жұмыссыздар Кеңесі ұйымдастырған жаппай наразылыққа қатысты. 1931 жылы Чикагода 400-ден астам жәрдемдік наразылықтар болды, ал 1932 жылы бұл көрсеткіш 550-ге жетті. Бұл ұйымдардың жетекшілері көбінесе коммунистік және социалистік партиялар сияқты радикалды топтардан шықты, олар «бағдарсыз аудандық белсенділікті ұйымдастырылған халықтық қорғаныс ұйымдарына» біріктіруді мақсат етті.
1932 жылғы Норрис-Ла Гвардияға қарсы заң
Ұйымдасқан еңбек 1932 жылы Норрис-Ла-Гвардия заңының қабылдануымен бірге жандана түсті. 1932 жылдың 23 наурызында республикалық президент Герберт Гувер Норрис-Ла-Гвардия заңына қол қойды, бұл Вашингтонның 1930 жылдары қабылдайтын көптеген кәсіподақтарды қолдайтын заңдардың алғашқысы болды. Заң федералды соттарға ғана қатысты болғанымен, көптеген штаттар болашақта осыған ұқсас заңдарды қабылдады. Бұған қоса, заң жұмыс берушілердің кейбір қызметкерлерін кәсіподаққа қосылмауға міндеттейтін "сары иттің шарты" деп аталатын келісімшарттарды тыйым салды; осы келісімшартқа қол қоюдан бас тартқан қызметкерлер жұмыстан босатылды. Норрис-Ла-Гвардия заңының қабылдануы Америка Еңбек Федерациясы үшін жеңіс болды, олар Конгресске осы заңды қабылдау үшін бес жылдан астам уақыт бойы лоббилеу жұмыстарын жүргізген еді.
ФРД және Ұлттық өнеркәсіптік қалпына келтіру туралы заң
Президент Франклин Д. Рузвельт 1933 жылдың 4 наурызында қызметке кіріп, экономикалық дағдарысты жеңілдетуге бағытталған бағдарламаларды дереу іске қоса бастады. Маусым айында ол Ұлттық өнеркәсіпті қалпына келтіру заңын қабылдады, ол жұмысшыларға кәсіподақтар құру құқығын берді. 1935 жылы Жоғарғы сот Ұлттық өнеркәсіпті қалпына келтіру заңын конституцияға қайшы деп тапса да, екі айдан кейін Вагнер заңымен алмастырылды, бұл жұмысшыларды кәсіподақтарға қосылуға және осы ұйымдарды күшейтуге ынталандырды. NIRA жұмысшылардың кәсіподақ құруға деген ниеттерін арттырды және жұмыссыздық немесе аштыққа қарсы науқандарға қатысудың орнына, олар түрлі салаларда кәсіподақтарды мойындау үшін ереуілдерге қатыса бастады. 1933 жылы жұмыс тоқтатулардың саны 1695-ке жетті, бұл 1932 жылғы көрсеткіштен екі есе көп. 1934 жылы 1865 ереуіл болды, оған 1,4 миллионнан астам жұмысшы қатысты. 1934 жылғы сайлаулар "елді шарпыған радикалды өзгерістерді" көрсеткен болуы мүмкін, себебі Рузвельт Сенатта кез келген партияның ең үлкен көпшілігін жеңіп алды, ал АҚШ Өкілдер палатасында 322 демократ 103 республикашылға қарсы орын алды. "Төменнен бастау алған үлкен әлеуметтік қозғалыс" үкіметтің атқарушы билігінің тәуелсіздігін күшейтті деген болжам бар.
Америка еңбек федерациясы: қолөнер кәсіподақшылығы мен өндірістік кәсіподақшылығы
AFL 1933 жылы 2,1 миллион мүшеден 1936 жылы 3,4 миллионға дейін қарқынды өсті. Бірақ жаңа мүшелерді қалай ұйымдастыру мәселесінде ішкі шиеленістер күшейді. Дәстүрлі түрде AFL кәсіподақтарды салалық емес, кәсіби білік бойынша ұйымдастырды. Яғни, электршілер мен стационарлық инженерлер ірі автомобиль жасаушы кәсіподаққа қосылудың орнына, өздерінің кәсіби дағдыларына бағытталған жеке кәсіподақтар құрды. AFL басшыларының көпшілігі, оның ішінде президент Уильям Грин, ұйымның көп жылдық кәсіби кәсіподақтар жүйесінен бас тартуға құлшынбады және Джон Л. Льюис сияқты ұйым ішіндегі басқа басшылармен келіспеушіліктер туды. Екі федерация мүшелік үшін күресті; екеуі де Рузвельтті және «Жаңа саясатты» қолдады, бірақ CIO солшыл бағытта болды, ал AFL ірі қалалық саяси машиналармен тығыз байланыста болды.
Джон Л. Льюис және CIO
Джон Л. Льюис (1880–1969) 1920–1960 жылдары Американың Біріккен шахтерлер одағының (UMW) президенті және Өнеркәсіптік ұйымдар конгресінің (CIO) құрылуының жетекші күші болды. UMW ұйымдастырушыларын пайдалана отырып, жаңа CIO Американың Біріккен болат жұмысшыларын (USWA) құрды және 1930 жылдары миллиондаған басқа өнеркәсіптік жұмысшыларды ұйымдастырды. Льюис Франклин Д. Рузвельтке (FDR) Жаңа саясаттың бастапқы кезеңінде толық қолдау көрсетті. 1935 жылы Вагнер заңы қабылданғаннан кейін Льюис сол кездегі жұмысшылар арасында Рузвельттің үлкен беделін пайдаланып, көмір шахталарына ұйымдастырушыларды жіберіп, жұмысшыларға «Президент сіздерді одаққа қосылуға шақырады» деді. Оның UMW 1936 жылы FDR-дің негізгі қаржылық демеушісі болды, ол 500 000 доллардан астам қаржы бөлді. Льюис «жеке кен орындары» деп аталатын кен орындарды ұйымдастыру арқылы өзінің ықпалын кеңейтті, олар US Steel сияқты болат өндірушілерге тиесілі болды. Бұл өз кезегінде 1892 және 1919 жылдары кәсіподақтарды ұйымдастыруға қарсылық көрсеткен және содан бері барлық ұйымдастыру әрекеттеріне қарсы тұрған болат өнеркәсібін ұйымдастыруды қажет етті. Алайда, болат жұмысшыларын ұйымдастыру міндеті Льюисті АФЛ-мен келіспеушілікке түсірді, ол өнеркәсіптік жұмысшыларды және белгілі бір саланың барлық жұмысшыларын білдіретін өнеркәсіптік кәсіподақтарды еңбек саласындағы шеберлікке ие жұмысшылармен салыстырғанда төмен бағалады. Льюис Индустриялық ұйымдар комитетінің алғашқы президенті болды. Шын мәнінде, Льюис – CIO болды: оның UMW Автомобиль жұмысшыларының біріккен одағы (UAW), Американың Біріккен болат жұмысшылары, Тоқыма жұмысшылары одағы және басқа да жаңадан құрылған немесе күресіп жатқан одақтарды ұйымдастыруға жұмсалған қаржылық ресурстардың көп бөлігін қамтамасыз етті. Льюис 1920 жылдары UMW-дан қуылған көптеген адамдарды CIO-ға жетекшілік етуге шақырды және өзінің шәкірті Филип Мюррейді Болат жұмысшыларын ұйымдастыру комитетінің төрағасы етіп тағайындады. Ең үлкен жетістік – 1936 жылғы 7 күндік ереуіл болды, ол General Motors компаниясын тоқтатты. Бұл GM және негізгі автомобиль өндіруші компанияларының CIO-ға кәсіподақ құруына мүмкіндік берді (бірақ Ford Motor Company бірнеше жыл бойы қарсы тұрды). Алайда, бұл оқиғаның кері әсерлері де болды, өйткені Gallup сауалнамасы көрсеткендей, «Ең бастысы, ереуілдің қолданылуы орта таптың ықыласын жоғалтты». CIO-ның нақты мүше саны (жарнамалық көрсеткіштерге қарағанда) 1942 жылдың ақпанында 2 850 000 адамды құрады. Оның ішінде 537 000 автожұмысшы (UAW), шамамен 500 000 болат жұмысшысы, 300 000-ға жуық киім жұмысшылары, 180 000 электр жұмысшысы және 100 000 резеңке жұмысшысы болды. CIO-ға сонымен қатар 550 000 Біріккен шахтерлер одағының мүшелері де кірді, олар жыл соңына дейін CIO-дан ресми түрде шыққан жоқ. Қалған 700 000 мүше отыздан астам кішігірім кәсіподақтарға тарады. 1930 жылдардағы кәсіподақ қозғалысының тарихшылары оның айқын табысын жұмысшылардың қатарындағылардың – оларды ондаған жылдар бойы аз жетістіктерге жеткен басшыларға (мысалы, Джон Л. Льюис) біраз уақыттан кейін бірігуге шақыратын себептермен түсіндіруге тырысты. 1930 жылдардың ортасындағы белсенділіктің неліктен осылайша қысқа мерзімді болғанын қалай түсіндіруге болады?
Екінші дүниежүзілік соғыста одақтардың көтерілуі
Одақ мүшелерінің саны 1933 жылы 2,8 миллионнан 1941 жылы 8,4 миллионға дейін тез өсті, бұл шаруашылық емес жұмыс күшінің 23 пайызын құрады, ал 1945 жылы 14 миллионға жетті, яғни жұмыс күшінің шамамен 36 пайызы. 1950 жылдардың ортасына қарай біріккен AFL CIO 15 миллионнан астам мүшелерден жарна жинады, бұл шаруашылық емес жұмыс күшінің үштен біріне жуық. Одақтасу Солтүстік қалаларында күштірек болды, ал Оңтүстікте әлсіз болды, себебі қайта-қайта жасалған жұмылдыру әрекеттері сәтсіз аяқталды. 1937 жылы CIO-дан бөліну AFL-дің бір миллионнан астам мүшесін жоғалтуына себеп болды, бірақ ол өздігінен 760 000 мүше қосты. 1937 мен 1945 жылдар аралығында CIO екі миллион жаңа мүше қабылдады, ал AFL шамамен 4 миллион мүше қабылдады. 1930 жылдардың соңындағы қақтығыстардан кейін AFL және CIO арасындағы юрисдикциялық даулар азайды, әрқайсысы өздерінің мамандандырылған салаларына назар аударды. CIO ірі өндіріс салаларында, әсіресе автомобиль, болат, ет өңдеу, көмір және электр құралдары салаларында күшті болды. AFL филиалдары құрылыс, жүк тасымалы, универмагтар және мемлекеттік қызмет салаларында күштірек болды. Теміржол ұйымдары тәуелсіздіктерін сақтап қалды. AFL және CIO екеуі де 1940 және 1944 жылдары Рузвельтті қолдады, олардың дауыстарының 75 пайызынан астамы оларға бұйрылды, миллиондаған доллар жұмсалып, ондаған мың учаскелік жұмысшылар жұмылдырылды. Алайда, Льюис 1940 жылы сыртқы саясат мәселелері бойынша Рузвельтке қарсы болды, бірақ оның мүшелері оның ФДР-ға қарсы дауыс беру туралы кеңесін елемеді, ол CIO басшысы лауазымынан кетті. 1939-1941 жылдар аралығында Сталин мен Гитлер бір-бірін қолдаған кезде, солшылдар Ұлыбританияның Германияға қарсы соғысына американдық көмекке қарсы болды. Олар Ұлыбританияға "Ленд-Лизинг" бойынша жабдықтар жеткізіп тұрған әскери өнеркәсіпте ереуілдер ұйымдастырды. 1941 жылдың маусым айының басында Лос-Анджелес маңындағы ұшақ зауытындағы ереуіл, елдің истребительдерінің төртінші бөлігін өндіретін зауытты жапты, бұл оқиға ең ірісі болды. CIO басшылығының келісімімен президент Рузвельт зауытты қайта ашу үшін Ұлттық гвардияны кіргізді. Бірақ 1941 жылдың маусым айының соңында Германияның КСРО-ға шабуылынан кейін коммунистік белсенділер соғыс өндірісін қолдаушыларға айналды және жауынгерлік ереуілдерді тоқтатты. Льюис елдің энергиямен қамтамасыз етілуіне өте зор ықпал ететінін түсінді. 1943 жылы, соғыстың ортасында, еңбек ұжымдары ереуілдерге қарсы саясат ұстанған кезде, Льюис көмір шахтерлерін жалақыны көтеру үшін он екі күндік ереуілге шығарды. Конгресстегі екіпартиялық консервативті коалиция либералды оппозицияға қарсы одақтарға қарсы заң қабылдады, ең бастысы – 1947 жылғы Тафт-Хартли заңы. 1945 жылы AFL және CIO ұлттық және жергілікті басшыларының статистикалық талдауы еңбек қозғалысында мансапқа жолдың кең ашық екенін көрсетті. Басқа элиталардан айырмашылығы, еңбек көшбасшылары бай, білімді WASP отбасыларынан шыққан жоқ. Шын мәнінде, олар жалпы ұлттық ересек еркектерге ұқсас болды, Оңтүстіктен және шаруашылықтан шыққандардың саны аз болды. Одақ басшылары көбінесе демократтарды қолдады. Жаңа CIO басшылары жас, үшінші партиялармен байланысы күштірек және жергілікті азаматтық іс-шараларға аз қатысты. Басқа жағынан алғанда, AFL және CIO басшыларының шығу тегі біршама ұқсас болды.
Екінші дүниежүзілік соғыста әйелдер жаңа жұмыс орындарына орналасады
Соғыс 16 миллион америкалық ер адамның әскери жұмылдырылуына себеп болды, бұл қалалық еңбек күшінде үлкен олқылық тудырды. (Фермаларда жұмыс істейтін еркектер әскерге шақырудан босатылды.) 1945 жылы әйелдердің 37% жұмыс істеді, бұл патриотизм және жоғары жалақы алу мүмкіндігі сияқты факторлармен ынталандырылды. 1945 жылы әр төртінші үйленген әйел жұмыс істеді. Көптеген үй шаруашылық қызметкерлері, әсіресе соғыс зауыттарында, әлдеқайда жақсы төленетін жұмыс орындарына ауысты. Соғыс кезінде шамамен 6 миллион әйел еңбек күшіне қосылды. Олар бұрын еркектер монополиялаған болат өндіруші, ағаш өңдеуші және автобус жүргізуші сияқты лауазымдарды иеленді. Әйелдерге бұрын тыйым салынған жұмыс орындары ашылса да, афроамерикандық әйелдер сияқты, бұрыннан қатысып келген демографиялық топтар азырақ өзгеріске ұшырады. Олардың күйеулерінің табысы ақ әйелдерге қарағанда одан да жақсы әсер етті. Соғыс кезінде афроамерикандық әйелдердің үй шаруашылық қызметкерлері ретінде жұмыс істеу үлесі 59,9%-дан 44,6%-ға төмендеді, бірақ Карен Андерсон 1982 жылы олардың тәжірибесін «соңғылар жұмысқа алынды, алғашқылар жұмыстан шығарылды» деп сипаттады. Соғыс аяқталғаннан кейін көптеген оқ-дәрі жасау жұмыстары тоқтатылды. Көптеген зауыттар жабылды, ал қалғандары азаматтық өндіріске қайта жабдықталды. Кейбір жұмыс орындарында әйелдер әскери қызметте болғандықтан еңбек стажы жоғалтпаған қайта оралған ардагерлермен алмастырылды. Дегенмен, 1946 жылы жұмыс істейтін әйелдердің саны 1944 жылғы көрсеткіштің 87%-ын құрады, ал 13%-ы үй шаруашылығымен айналысу үшін еңбек күшінен шықты.
At the end of the war, most of the munitions making jobs ended. Many factories were closed; others retooled for civilian production. In some jobs, women were replaced by returning veterans who did not lose seniority because they were in service. However, the number of women at work in 1946 was 87% of the number in 1944, leaving 13% left the labor force to become housewives.
Уолтер Рётер және UAW
1936–1937 жылдардағы Флинттегі отырып ереуіл Біріккен автокөлік жұмысшылары одағының (UAW) құрылуындағы шешуші оқиға болды. Соғыс кезінде Уолтер Ройтер UAW-тің бағытын өз қолына алып, 1946 жылы ірі ереуілдерге жетекшілік етті. Ол коммунистерді билік орындарынан, әсіресе Фордтың ұйымынан ығыстырды. Ол CIO-ның және біріккен AFL CIO-ның ең шешен және белсенді көшбасшыларының бірі болды. Зеректі келіссөздер тактикасын қолданып, «Үлкен үштік» автокөлік өндірушілерінің жоғары табысын UAW мүшелерінің жалақысын арттыруға және жақсырақ әлеуметтік жеңілдіктер алуға пайдаланды.
ҚКК және 1940-шы жылдардағы саясат
1935 жылдан кейін кәсіподақтарға жаңа қарсыластар пайда болды. Газет тілшісі Вестбрук Пеглер, «Жаңа саясаттың» өзінің моральдық және саяси бұрыққан деп есептеген күшті кәсіподақтарды қолдауына ерекше ашуланды. Пеглер өзін халықшыл және шындықты іздеуші журналист ретінде қарастырды, оның миссиясы елді қауіпті басшылар билікте екендігі туралы ескерту болды. 1941 жылы Пеглер Голливудтағы кәсіподақтардағы алаяқтықты әшкерелеген жұмысы үшін, әсіресе Уильям Моррис Биоффтың қылмыстық жолын баяндағаны үшін Пулитцер сыйлығын алған тұңғыш тілші болды. Пеглердің танымалдылығы одақтарға және жалпы либерализмге қолдаудың азаюын көрсетті, әсіресе 1946 жылғы сайлауда республикалықтардың үлкен табысы одақтарға қарсы үгілді.
1945 жылғы шабуыл толқыны
1945 жылдың тамызында соғыс аяқталғаннан кейін, негізінен CIO басшылығымен ірі ереуілдер толқыны өршиді. Қараша айында UAW өздерінің 180 мың GM жұмысшыларын пикетке шығарды; 1946 жылдың қаңтарында оларға жарты миллион болат жұмысшысы, сондай-ақ 200 мыңнан астам электрмен жұмыс істейтіндер және 150 мың қаптау жұмысшылары қосылды. Көптеген ұсақ ереуілдермен бірге, ереуілдердің жаңа рекорды тіркелді. Нәтижелер әртүрлі болды – кәсіподақтар белгілі бір табыстарға қол жеткізді, бірақ экономика соғыс келісімшарттарының үзілуімен, бейбіт уақытқа өндірісті қайта құрудың қиындығымен, 12 миллион әскери қызметкердің жұмысқа оралуымен және миллиондаған әйелдердің үйге қайтуымен шатырланды. Конгрестің консервативті бақылауы либералды заңнаманы тоқтатып, CIO-ның Оңтүстік АҚШ-та кеңінен тарауға бағытталған "Дикси операциясы" сәтсіз аяқталды. CIO тазартуға қарсылық көрсеткен бірнеше кәсіподақты, әсіресе үшінші ірі филиалын – Американың Біріккен Электр, Радио және Машина жасау жұмысшыларын (UE) шығарды және UE мүшелерін тартып алу үшін жаңа бәсекелес IUE құрды. Осы уақытта, 1947 жылы AFL өзінің алғашқы саяси бөлімшесін – Саяси білім беру жөніндегі жұмысшылар лигасының құрды. AFL үлкен партиялар арасында бейтараптық мүмкін емес деп санап, өзінің тарихи бейпартиялық дәстүрінен бас тартты. 1952 жылға қарай AFL орталықтандырудан, жергілікті тәуелсіздіктен және бейпартиялықтан бас тарды, CIO-ны сипаттаған орталықтандыру, ұлттық координация және партиялық одақтар стилімен ерекшеленетін жаңа саяси тәсілді қабылдады. Осы қадамдардан кейін CIO және AFL 1948 жылғы президенттік сайлауда Генри Уоллеске қарсы тұруға және Гарри С. Трумэннің қайта сайлануы үшін белсенді жұмыс істеуге мүмкіндік алды. CIO мен AFL арасында маңызды келіспеушіліктер болған жоқ, сондықтан олар 1955 жылы AFL-CIO ретінде достықпен бірікті.
Тафт-Хартли заңы
1947 жылғы Еңбекпен басқару қатынастары туралы заң, сондай-ақ Тафт-Хартли заңы деп те аталады, 1947 жылы Вагнер заңына түзетулер енгізіп, кәсіподақтар мен басқаруға шектеулер қойды. Бұл, соғыс кезіндегі көмір шабуылдарынан және экономикаға зиян келтіргені саналған болат, автомобиль және басқа да салалардағы соғыстан кейінгі ереуілдерден кейін, сондай-ақ 1946 жылғы теміржол ереуіліне байланысты туындаған қоғамдық талаптарға жауап болды. Аталған ереуіл ұлттық экономиканы тоқтату алдында соңғы сәтте тоқтатылды. Заңға кәсіподақтар қарсы шықты, Президент Гарри С. Трумэн вето қойды, бірақ Конгресс оның ветосын қабылдады. Заңды жою немесе өзгерту әрекеттері нәтижесіз аяқталды және ол бүгінге дейін күшінде. Заңның жақтаушылары – сенатор Роберт А. Тафт және өкіл Фред Хартли, екеуі де республикашылдар. Конгресс 1947 жылғы 23 маусымда ветоны қабылдап, заңды күшіне енгізді. Трумэн ветосында бұл заңды "құлдық еңбек заң жобасы" деп сипаттады, бірақ ветосы бұзылғаннан кейін, ереуілдер мен жұмыс тоқтатуларды тоқтату үшін оның төтенше жағдай ережелерін бірнеше рет қолданды. Жаңа заңға сәйкес, кәсіподақ өкілдері коммунистер емес екендерін растайтын мәлімдемеге қол қоюға міндетті болды, әйтпесе кәсіподақ Ұлттық еңбек қатынастары жөніндегі кеңес кепілдік берген федералдық келіссөздер жүргізу құқығынан айырылар еді. (1965 жылғы Жоғарғы Сот шешімімен бұл ереже конституцияға қайшы деп танылды – *United States v. Brown* ісі). Тафт-Хартли заңы 1935 жылғы Вагнер заңына, ресми түрде Ұлттық еңбек қатынастары туралы заң деп аталатын заңға түзетулер енгізді. Түзетулер NLRA-ға кәсіподақтар тарапынан жасалған "әділ емес еңбек тәжірибесі" саналатын тыйым салынған әрекеттердің тізімін қосты. Бұрын NLRA тек жұмыс берушілердің жасаған әділ емес еңбек тәжірибесіне ғана тыйым салған болатын. Заң юрисдикциялық ереуілдерге тыйым салды, онда кәсіподақ жұмыс берушіні белгілі бір жұмысты өкілдік ететін қызметкерлерге беруге мәжбүрлеу үшін ереуіл жасайды, сондай-ақ екіншілік бойкоттар мен "бір орындағы" пикеттерге тыйым салды, онда кәсіподақтар тікелей даулары жоқ, бірақ мақсатталған бизнеспен байланысты бизнестің тауарларын пикетке шығарады, ереуіл жасайды немесе өңдеуден бас тартады. 1959 жылы қабылданған Еңбекпен басқару есеп беру және жариялау туралы заң екіншілік бойкоттарға қатысты бұл шектеулерді одан әрі күшейтті. Заңмен жабық кәсіподақтар заңсыз деп жарияланды, олар жұмыс берушіні тек кәсіподақ мүшелерін ғана жұмысқа алуға міндеттейтін келісімдер еді. Кәсіподақ кәсіпорындарында, яғни жаңадан жұмысқа қабылданғандар белгілі бір мерзімде кәсіподаққа қосылуға міндетті болған жағдайларда, ұжымдық келісімшарттың бөлігі ретінде және егер шарт жұмысшыға жұмысқа орналасқан күнінен немесе келісімшарттың күшіне енген күнінен кейін кемінде отыз күн өткен соң кәсіподаққа қосылуға мүмкіндік берсе ғана рұқсат етілді. Ұлттық еңбек қатынастары жөніндегі кеңес және соттар кәсіподақтардың кәсіподақ қауіпсіздігі шарттарын орындау өкілеттігіне қосымша шектеулер қойды және олардың әділ өкілдік ету міндетінің бөлігі ретінде барлық мүшелерге кең көлемде қаржылық мәліметтерді жариялауды талап етті. Бірақ, заң қабылданғаннан кейін бірнеше жыл өткен соң, Конгресс кәсіподақ кәсіпорындарын бекіту үшін жұмысшылардың дауыс беруін талап ететін ережелерді жойды, өйткені жұмысшылар оларды барлық жағдайда мақұлдағандығы анық болды. Сондай-ақ, түзетулер жеке штаттарға "жұмыс істеу құқығы" заңдарын қабылдау арқылы өз юрисдикцияларында кәсіподақ қауіпсіздігі шарттарын толыққанды заңсыз етуге рұқсат берді. Қазіргі уақытта Оңтүстік аймақтағы барлық штаттар мен Орталық Батыстағы, жазықтардағы және Роки таулары аймақтарындағы бірқатар дәстүрлі республикашыл штаттарда жұмыс істеу құқығы заңдары бар. Түзетулер кәсіподақтар мен жұмыс берушілерге жаңа ұжымдық келісімшарт жасау үшін ереуілге немесе басқа экономикалық шараларға кірісуге ниеттенсе алпыс күн бұрын хабарлауды талап етті; алайда, ол келісімшарт мерзімі біткеннен кейін "салқындату кезеңін" белгілемеді. Заң АҚШ Президентіне ұлттық төтенше жағдай туғызатын ереуілдерге немесе ықтимал ереуілдерге араласуға рұқсат берсе де, Президент бұл өкілеттікті әр онжылдықта азайып бара жатыр. Тарихшы Джеймс Т. Паттерсон мынадай қорытынды жасады: 1950 жылдары көптеген сарапшылар Тафт-Хартли заңының жұмысшылар үшін Вагнер заңының жұмыс берушілер үшін болғаннан гөрі кем зардапты болды дегенге келісті. Еңбек қатынастарында ең маңыздысы Тафт-Хартли сияқты мемлекеттік заңдар емес, кәсіподақтар мен басқарудың экономикалық нарықтағы салыстырмалы күші болды. Кәсіподақтар күшті болған жерде олар көбінесе жақсы жағдайға ие болды; ал олар әлсіз болғанда, жаңа заңдар оларға қосымша зиян келтірмеді.
By the 1950s most observers agreed that Taft Hartley was no more disastrous for workers than the Wagner Act had been for employers. What ordinarily mattered most in labor relations was not government laws such as Taft Hartley, but the relative power of unions and management in the economic marketplace. Where unions were strong they usually managed all right; when they were weak, new laws did them little additional harm.
Антикоммунизм
АФЛ жұмысшылар қозғалысы ішіндегі коммунистерге әрқашан қарсы болды. 1945 жылдан кейін олар осы күресін бүкіл әлемге жеткізді. CIO-да 1930 жылдардың соңы мен соғыс жылдарында ұйымдастыру жұмысында маңызды рөл атқарған коммунистік элементтер болды. 1949 жылы олар тазартылды. AFL және CIO Трумен әкімшілігінің суық соғыс саясатын, соның ішінде Трумен доктринасын, Маршалл жоспарын және НАТО-ны ынталы түрде қолдады. CIO-дағы солшыл элементтер наразылық білдіріп, негізгі кәсіподақтардан қуылды. Автомобиль жұмыскерлерінің біріккен ұйымының басшысы Уолтер Роутер UAW-ті коммунистік мүшелерден тазартты. Ол КОБ-да да белсенділік танытып, 1949 жылы коммунистер басымдығы бар он бір кәсіподақты КОБ-дан шығаруға жетекшілік етті. Коммунизмге қарсы орталық-солшыл көшбасшы ретінде Роутер 1947 жылы либералдық «Америкалықтар демократиялық әрекет үшін» тобын құрды. 1949 жылы ол Лондон конференциясына КОО делегациясын басқарып, коммунистер басымдығы бар Дүниежүзілік кәсіподақтар федерациясына қарсы Халықаралық еркін кәсіподақтар конфедерациясын құруға қатысты. Ол 1939 жылы Социалистік партиядан шығып, 1950-1960 жылдары CIO және Демократиялық партиядағы либералдық мүдделердің жетекші өкілі болды. Джеймс Б. Кери де CIO-ның WFTU-дан шығуына және еркін сауданы және демократиялық кәсіподақтарды бүкіл әлемде насихаттауға бағытталған Халықаралық еркін кәсіподақтар конфедерациясын құруға әсер етті. 1949 жылы Кери электр жұмыскерлерінің халықаралық одағын құрды, бұл электр жұмыскерлерінің жаңа CIO одағы болды, себебі бұрынғысы, Американың Біріккен электр, радио және машина жұмыскерлері, солшыл идеологиямен тығыз байланысты болды. Марксистік экономист Ричард Д. Вольф антикоммунизмді ірі бизнес, республикашылар мен консерваторлардың стратегиясының бір бөлігі деп санайды. Бұл стратегия Жаңа мәмілені күштеп қабылдаған коалиция мүшелерін, атап айтқанда, ұйымдасқан еңбек, социалистік және коммунистік партияларды бөліп, жоюға бағытталған.
Еуропалық Одақтың құлдырауы, 1955-2016
ХХ ғасырдың ортасындағы ең жоғары деңгейінен бастап, американдық еңбек қозғалысы тұрақты түрде төмендеп келеді, жеке сектордағы шығындар мемлекеттік сектордағы табыстардан асып түседі. 1950 жылдардың басында AFL және CIO біріккен кезде, американдық еңбек күшінің шамамен үштен бірі кәсіподаққа мүше болған; 2012 жылға қарай бұл көрсеткіш 11 пайызға төмендеді, оның ішінде жеке секторда 5 пайыз, ал мемлекеттік секторда 40 пайызды құрады. Ұйымдасқан еңбек күштерінің ықпалы бірте-бірте азайды және жұмысшылардың саяси процестегі ұжымдық дауысы әлсіреген. Осының салдарынан жалақылар тоқтап қалды және табыстың теңсіздігі артты. "Ұлттық еңбек қатынастары заңы бастапқыда кәсіподақтар үшін пайдалы болғанымен, ол еңбек қозғалысының құлдырауына да себепкер болды. Заңда кәсіподақ құру құқығы бекітілді, бірақ ол құрған жұмыс орындарындағы сайлау жүйесі кәсіподақтардың әр жаңа зауытты немесе фирманы жеке ұйымдастыруын талап етті, өнеркәсіп бойынша ұйымдастырудың орнына. Көптеген еуропалық елдерде ұжымдық келісімдер автоматты түрде сол саланың басқа фирмаларына таратылды, бірақ АҚШ-та олар көбінесе зауыт қақпасынан әрі жүрмеді. Соның салдарынан соғыстан кейінгі алғашқы онжылдықтарда ұйымдастыру жұмысы экономиканың жалпы өсу қарқынына ілесе алмады". 1970 жылдары импорт ағыны күрт өсті (мысалы, Германия мен Жапониядан автомобильдер, болат және электроника, Азиядан киім мен аяқ киім), бұл американдық өндірушілердің бәсекеге қабілетін төмендетті. 1980 жылдары жұмыспен қамту құрылымында үлкен өзгерістер болды, жоғары жалақылы секторларда жұмысшылар саны азайды, ал төмен жалақылы секторларда көбейді. Көптеген компаниялар зауыттарын жапты немесе оңтүстік штаттарға көшірді (онда кәсіподақтар нашар дамыған). 1970 жылдан кейін компаниялар зауыттарды жабу немесе оларды төмен жалақылы штаттарға немесе шетелдерге көшіру арқылы ереуілдердің тиімділігі күрт төмендеді. 1970 жылы 381 жұмыс тоқтату болса, 1980 жылы 187, ал 2010 жылы бар болғаны 11 жұмыс тоқтату болды. 1981 жылы президент Рональд Рейган – бұрынғы кәсіподақ төрағасы – Кәсіби әуе трафигін басқару ұйымының (PATCO) ереуілін тоқтатып, кәсіподақтарға ауыр соққы берді, жинақталған әлсіздіктер осылай ашыққа шықты. Жеке сектордағы жұмысшылардың кәсіподаққа мүшелігі күрт азайды, бірақ 1970 жылдан кейін федералды, штаттық және жергілікті үкіметтердегі қызметкерлердің кәсіподақтары өсті. 1970-1980 жылдардағы зияли ахуал реттеуді жеңілдету және еркін бәсекелестікті қолдады. Көптеген салалар, соның ішінде әуе тасымалы, жүк тасымалы, теміржол және телекоммуникация, қатысты кәсіподақтардың наразылығына қарамастан, реттеуден босатылды. Республикашылдар консервативті сарапшылар орталықтарын идеялық база ретінде пайдаланып, мемлекеттік қызметкерлердің кәсіподақтарының күшін шектеу және бизнес ережелерін жою мақсатында заң жобаларын іске қосты.
AFL және CIO бірігуі 1955
AFL және CIO-ның достық бірігуі тек коалициялар арасындағы ашу-ыза мен юрисдикциялық даулардың аяқталуын ғана емес, сонымен қатар 1930 жылдардың ортасында басталған тәжірибе мен кеңею дәуірінің соңына да белгі берді. Бірлесу 1952 жылдың соңында AFL-дің Грин мен CIO-ның Мюррей қайтыс болғаннан кейін саяси жағынан мүмкін болды, олардың орнына Джордж Мини мен Рейтер келді. CIO енді бұрынғы радикалды күшіне ие емес еді, және AFL мүше саны екі есе көп болғандықтан, мүшелік тұрғысынан қауіп тудырмады. Сонымен қатар, AFL кеңсе қызметкерлері, мемлекеттік қызметкерлер, мұғалімдер және қызмет көрсетушілер ұйымдарын қамти отырып, қарқынды өсіп келе жатқан ақ жағалы секторға кеңірек таралуда жақсы нәтижелер көрсетті. AFL құрылыс саласындағы ұйымдары толығымен ақ нәсілді саясатты ұстанса да, жалпы алғанда, CIO-ға қарағанда AFL-де қара нәсілді мүшелердің саны көп болды. Кәсіподақтардағы сыбайлас жемқорлық мәселесі халық арасында кеңінен таныла бастады, және CIO-ның өнеркәсіптік кәсіподақтары AFL-дің жүк тасымалдау, портолық, құрылыс және ойын-сауық кәсіподақтарына қарағанда қылмыстық элементтердің ықпалына аз бейім болды. Бірақ Мини Нью-Йорк кәсіподақтарындағы жемқорлыққа қарсы күресте өзінің беделін көрсеткен және аса сыбайлас Teamsters ұйымына қатысты сыншы болды. Келіссөздерді кеңесшілердің шағын, таңдаулы тобы жүргізді. Конституцияның жобасын негізінен AFL вице-президенті Мэтью Уолл және CIO бас кеңесшісі Артур Голдберг жазды, ал бірлескен саясатты мәлімдемелерді Уолл, CIO хатшы-қазынашысы Джеймс Кэри, CIO вице-президенттері Дэвид Макдональд және Джозеф Курран, Темір жол кеңсе қызметкерлерінің басшысы Джордж Харрисон және Иллинойс AFL CIO президенті Рубен Содерстром жасады.
Консервативті шабуылдар
Еңбек одақтары 1940-1950 жылдары республикалық белсенділердің, әсіресе 1947 жылғы Тафт-Хартли заңының басты нысанасы болды. Бизнес қауымдастығы да, жергілікті республикашылар да демократтық кандидаттарды қаржыландыру мен үгіт-насихаттауда маңызды рөл атқарған кәсіподақтарды әлсіретуді қалаған. Эйзенхауэр әкімшілігінің стратегиясы Тафт-Хартли заңындағы кәсіподақтарға қарсы күшті нығайту болды. Әділет министрлігі, Еңбек министрлігі және әсіресе Конгресс жүргізген тергеулер жоғары деңгейдегі кәсіподақтардағы, әсіресе "Тимстерлер одағындағы" қылмыстық әрекеттер мен рэкетке бағытталды. Республикашылар кәсіподақтардың күмәнді қызметіне назар аудара отырып, олардың беделін түсіруді көздеді. Макклеллан комитетінің тыңдауларында "Тимстерлер" одағының президенті Джеймс Р. Хоффа қоғамдық жау ретінде көрсетілді. Жас Роберт Ф. Кеннеди комитетте жұмыс істегенде маңызды рөл атқарды. Қоғамдық пікір сауалнамалары кәсіподақтарға, әсіресе кәсіподақ басшыларына – немесе республикашылардың айтуынша, "еңбек басшыларына" – деген сенімсіздік артып келе жатқанын көрсетті. Екіпартиялық консервативтік коалиция Кеннеди аға-інілері сияқты либералдардың көмегімен ұйымдасқан еңбекке қатысты Конгрестің жаңа шектеулерін жеңіп алды, олар Лэндрам-Гриффин заңы (1959) түрінде көрінді. Басты әсері – бұрынғы авторитарлық одақтардың иерархиясына демократияны күшейту болды. Алайда, 1958 жылғы сайлауда, экономикалық төмендеу кезінде, кәсіподақтар, әсіресе штаттық "Жұмыс істеу құқығы" заңдарына қарсы күресіп, көптеген консервативті республикашыларды жеңді. "Тимстерлер" одағы президент Дейв Бек тұсындағы коррупциясы үшін АФЛ-дан қуылды. Оның қиындықтары Сенаттың көпшілікке танымал тыңдауларынан кейін ұлттық назарға ілікті. Мақсат – Джимми Хоффа (1913–1975), ол Бекты алмастырып, 1964 жылы түрмеге қамалғанға дейін толық билікке ие болды.
1960 жылдар: Азаматтық құқықтардағы либералды жетістіктер және кері әсер
Рейтер басшылығымен UAW 1950-1960 жылдары Азаматтық құқықтар қозғалысын қаржыландыру және қолдау көрсетуде маңызды рөл атқарды. Көбінесе дәстүрлі кәсіподақтар өз ақ мүшелеріне басымдық берді және федералды соттың араласуына ұшырады. 1964 жылы президент Линдон Б. Джонсонның үлкен қайта сайлану жеңісінен кейін, демократтар басымдығы бар Конгресс көптеген либералды заңдарды қабылдады. Еңбек одақтарының басшылары 1964 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заң, 1965 жылғы Сайлау құқығы туралы заң, Кедейлікке қарсы күрес, қалалар мен білім беруге көмек, Әлеуметтік қамсыздандыру төлемдерінің ұлғаюы және қарттарға медициналық қызмет көрсету сияқты Жаңа мәміле дәуірінен бергі ең көп либералды заңдарды қабылдағаны үшін өзіне еңбек сіңірді. 1966 жылғы сайлаулар күтпеген сәтсіздікке ұшырады, көптеген либералды демократтар жеңіліске ұшырады. Алан Дрейпердің сөзіне сәйкес, AFL CIO Саяси әрекет комитеті (COPE) еңбек қозғалысының негізгі сайлау ұйымы болды. Ол азаматтық құқықтарға қарсы ақ нәсілділердің наразылығын елемеді, бұл республикашылдардың басты шабуыл нүктесіне айналған еді. COPE кәсіподақ мүшелері кәсіподақ басшылығы үшін ең маңызды мәселелерге қызығушылық танытады деп дұрыс емес болжады, бірақ сауалнамалар мұның рас емес екенін көрсетті. Мүшелер көбінесе консервативті көзқараста болды. Жастары салық және қылмыс мәселелеріне көбірек алаңдады, ал ересектер нәсілдік көзқарастардан толыққанды арыла алмады. Бұған қоса, жаңа мәселе – Вьетнам соғысы – Жаңа мәміле коалициясын «жұмбақтарға» (Джонсон мен вице-президент Хьюберт Хамфри бастаған) және «бейбітшілдерге» (сенаторлар Юджин Маккарти мен Роберт Кеннеди бастаған) бөліп тастады.
Шавес пен және және Біріккен шаруа қожалықтары
Испандықтар шаруашылық еңбекшілерінің көп бөлігін құрайды, бірақ 1935 жылғы Ұлттық еңбек қатынастары заңы (NLRA) ауыл шаруашылығы жұмысшыларын қамтымағандықтан, 1960 жылдарға дейін Цезар Чавес (1927–1993) және Долорес Хуерта (1930) келгенге дейін кәсіподақ құруға көп қатысы болған жоқ. Олар Калифорния жұмысшыларын Біріккен шаруалар ұйымына (UFW) біріктірді. Чавестің зорлықсыз әдістерді қолдануы Хуертаның ұйымдастыру дағдыларымен үйлесіп, ұйымның көптеген маңызды жетістіктеріне жол ашты. UFW үшін маңызды жетістік – негізінен филиппин шаруаларымен жұмыс істейтін Шаруашылық жұмысшыларын ұйымдастыру комитетімен (AWOC) серіктестік құрып, 1972 жылы Біріккен шаруалар одағын құру болды. Бірлесіп, олар Калифорниядағы жүзім өсірушілерге қарсы жұмысшылар ереуілін және тұтынушылар бойкотын ұйымдастырды, ол бес жылдан астам уақытқа созылды. Тұтынушылар мен студенттермен ынтымақтастық арқасында UFW шаруалардың қауіпсіздігі мен жалақысын арттыру үшін штаттағы ең ірі жүзім өсірушілермен үш жылдық келісімге келді. Чавестің саяси әсері зор болды; Дженкинс атап көрсеткендей, "мемлекеттік және ұлттық элиталар енді автоматты түрде өсірушілердің жағына шықпады". Осылайша, UFW-ның саяси қарсылығы тиімді стратегиялық жоспарлаудың және дұрыс саяси ортаның арқасында сәтті болды. Бастапқы табысынан кейін UFW Чавес ұйымның негізгі басшыларын тазалауына байланысты мүшелерінің саны күрт азайды. Чавестің тиімді басқаруға қабілетсіздігіне байланысты, Теміржолшылар одағы UFW-ді ығыстырды. 2015 жылы Хосе Антонио Ороско UFW "шаруалардың күшті кәсіподағынан бүгінде көбінесе почта арқылы жіберілген қайырымдылықтарға тәуелді әлсіз ұйымға айналды, ол ондаған мың жұмыс істейтін салада бес мыңнан аз жұмысшыны білдіреді" деп мәлімдеді. Чавестің өмірбаянында Мириам Пауэлл оның құлдырауына кінәлі деп тек бір адамды айтады: Чавестің өзін.
Қонақ үйлер
Ел бойынша кәсіподақтар испаноязық мүшелерді тіркеуге мүмкіндіктер іздеп жүр. Олардың аз ғана жетістігінің көп бөлігі қонақүй саласында, әсіресе Невада штатында байқалды.
Рейган дәуірі, 1980 жылдар
Дана Клауд былай деп мәлімдейді: "Америка еңбек қозғалысының 1955 жылдан 1980 жылдарға дейінгі кезеңіндегі ең маңызды оқиға 1981 жылғы ПАТКО ереуілі болды". Көптеген кәсіподақтар 1980 жылғы президенттік сайлауда Рейганға қарсы болды, тіпті Рейган президент болған жалғыз кәсіподақ жетекшісі (немесе мүшесі) болып қала берді. 1981 жылдың 3 тамызында Рейганды қолдаған Кәсіби әуе трафигін басқару ұйымы (PATCO) үкіметтің жалақыны көтеру туралы ұсынысын қабылдамай, 16 000 мүшесін елдегі коммерциялық әуе компанияларын тоқтату үшін ереуілге шақырды. Олар жұмыс аптасын 40 сағаттан 32 сағатқа дейін қысқартуды, 10 000 долларлық бонус, жалақыны 40 пайызға дейін көтеруді және ерте зейнетке шығуды талап етті. Федералды заң мұндай ереуілге тыйым салды, ал АҚШ Көлік департаменті жүйені жұмыс істеуін қамтамасыз ету үшін резервтік жоспарды (бақылаушылар мен әскери әуе трафигін басқарушылардың) іске қосты. Ереуілшілерге 48 сағат ішінде жұмысына оралуға мүмкіндік берілді, әйтпесе олар жұмыстан босатылып, федералдық қызметте жұмыс істеуге тыйым салынар еді. Ереуілшілердің төрттен бірі жұмысына қайтып келді, бірақ 13 000 адам келмеді. Ереуіл сәтсіз аяқталып, ПАТКО таратылды, ал кәсіподақ қозғалысы жалпы алғанда үлкен соққыға ұшырады, бұл жеке сектордағы мүшелік санының азаюын жылдамдатты. Рейган әкімшілігі кезінде кәсіподақтардың күші үздіксіз төмендеді, бұл жалақыға да әсер етті. 1000-нан астам жұмыскері бар келісімшарттар бойынша алғашқы жылдық жалақының орташа өсімі 9,8 пайыздан 1,2 пайызға дейін төмендеді; өндірісте жалақының өсімі 7,2 пайыздан теріс 1,2 пайызға дейін төмендеді. Кәсіподақ мүшелерінің жалақысы кәсіподаққа мүше емес жұмыскерлерге қарағанда төмендеді. Әйелдер мен афроамерикандықтар осы тенденциялардан көбірек зардап шекті.
administration, with a concomitant effect on wages. The average first year raise (for 1000 plus–worker contracts) fell from 9.8 percent to 1.2 percent; in manufacturing, raises fell from 7.2 percent to negative 1.2 percent. Salaries of unionized workers also fell relative to non union workers. Women and blacks suffered more from these trends.
Жеке сектордағы кәсіподақтардың құлдырауы
2011 жылы жеке сектордағы қызметкерлердің жеті пайызынан кемі кәсіподаққа мүше болды. UAW автомобиль кәсіподағының мүшелерінің саны өндіріс секторының көрсеткіші: 1970 жылы 1,619,000 белсенді мүше, 1980 жылы 1,446,000, 1990 жылы 952,000, 2004 жылы 623,000 және 2010 жылы 377,000 (белсенді мүшелерге қарағанда зейнеткерлердің саны көп). 2014 жылға қарай АҚШ-тағы көмір өндіру көбінесе Вайоминг штатындағы ашық карьерлерге көшті, және тек 60,000 белсенді көмірші қалды. UMW-де 35,000 мүше бар, олардың 20,000-ы көмір шахталарында жұмыс істейді, негізінен Кентукки және Батыс Вирджиния штатындағы жер асты шахталарында. Қарсылығын айтуға болады, 1930 жылдардың соңында олардың 800,000 мүшесі болған. Дегенмен, ол 40,000 зейнеткер шахтердің және 50,000 олардың жұбайлары мен тәуелділерінің зейнетақысын және медициналық көмегін қамтамасыз етуге жауапкершілікті сақтайды.
Кәсіподақ белсенділігінің өсуі (2016 жылдан қазіргі уақытқа дейін)
2016 жылдан 2017 жылға дейін бүкіл ел бойынша кәсіподақ мүшелерінің саны артты, ал кейбір штаттарда бірнеше жылдар немесе ондаған жылдар бойы алғаш рет кәсіподақ өсімі байқалды. 2018 және 2019 жылдары шамамен жарты миллион жұмысшы ереуілге шықты, бұл соңғы үш онжылдықтағы ең жоғары көрсеткіш. 2017 жылғы кәсіподақ өсімінің басым бөлігін мыңжылдықтар құрады. Мысалы, UAW кәсіподағының жаңа мүшелерінің шамамен 76 пайызы 35 жасқа дейінгі жұмысшылар болды. 2017 жылы кәсіподақ мүшелерінің жалпы саны 1,7 пайызға өскенімен, Экономикалық саясат институты кәсіподақ мүшелігінің жыл сайынғы өзгеруінің себебі, әсіресе белгілі бір салаларда жұмысқа қабылдау немесе жұмыстан босату екенін атап өтті және бір жылдық өзгерістерді үрдіс ретінде қабылдамауға ескертті. 2017 жылы жұмыс күшінің кәсіподақтарға қатысты бөлігі 10,7 пайызды құрады, бұл өткен жылмен салыстырғанда өзгеріссіз, бірақ 2015 жылы 11,1 пайыз, ал 2007 жылы 12,1 пайызды құрады. Соңғы жылдары 1935 жылғы Ұлттық еңбек қатынастары заңының қорғауын, оған үй шаруасындағы жұмысшылар мен ферма жұмысшылары кірмейтін, сол топтарға мемлекеттік деңгейде кеңейтуге күш-жігер жұмсалды. Ұлттық үй шаруасындағы жұмысшылар альянсы Нью-Йорк, Калифорния және Гавайи штаттарында үй шаруасындағы жұмысшылардың құқықтары туралы заң қабылдануына сәтті ықпал етті, ал бірнеше штат ферма жұмысшыларының құқықтарын кеңейтетін заңдарды қабылдады. 2022 жылдың 15 шілдесінде Ұлттық еңбек қатынастары кеңесі (NLRB) 2022 қаржы жылының алғашқы үш тоқсанында кеңеске түскен кәсіподақ өкілдігі туралы өтініштердің саны 58 пайызға өскенін хабарлады. Бұл көрсеткіш 2021 жылғы қаржы жылында түскен барлық өтініштердің жалпы санынан асып түсті.
Мұғалімдер ереуілі
2018 жылы штаттар бойынша ұстаздардың ереуілдері мен наразылықтары болды, олардың сәттілігі және бірнешесі мемлекеттік қызметкерлердің ереуіліне тыйым салынған штаттарда өткендігіне байланысты еліміздің назарын аударды. Көптеген ірі ереуілдер республикалық басымдықпен дауыс берген штаттық заң шығарушы органдарда болды, осыдан "Қызыл штаттар көтерілісі" деген ат пайда болды. Аризона, Колорадо, Солтүстік Каролина, Оклахома және Батыс Вирджиния штаттарында наразылықтар өтті. Кентукки мен Солтүстік Каролинада да шағын наразылықтар ұйымдастырылды. Наразылықтар Грузия штатының Атланта маңындағы автобус жүргізушілерінің ереуіліне дейін жетті, оған шамамен 250 автобус жүргізушісі қатысты. Вирджиния штатының Ричмонд қаласындағы Вирджиния Комонвелт университетіндегі қосымша оқытушылардың ереуілі де болды, нәтижесінде қосымша жалақы көтерілді.
Жоғары технология саласындағы кәсіподақ құру
Жаңағы жоғары технологиялық сектор, әдетте компьютерлік аппараттық және бағдарламалық өнімдерді жасау, жобалау, әзірлеу және инжинирингпен айналысады, көбінесе кәсіподақтар құрылмаған, себебі бұл жұмыс олардың жоғары жалақысы мен әлеуметтік жәрдемақылары бар «ақ жағалы» жұмыс саналады. Бірақ жұмысшылар еңбек құқығына қатысты компания саясатын өзгертуге ұмтылып, белсенділік танытты. Мысалы, 2018 жылдың қарашасында Google-дің 20 000 қызметкері жыныстық қысымға қатысты компания саясатын өзгерту мақсатымен жұмыстан бас тартты. Дегенмен, бұл күш-жігерлер көбінесе кәсіподақ құру қажеттілігіне жетпейді. Себебі, қызметкерлердің көптеген артықшылықтары бар және кәсіподақпен байланыс «көк жағалы» жұмыс сипатын білдіруі мүмкін, сондықтан кәсіподақты өз жұмыс орнына әкелу үшін жеткілікті деңгейде қолдау табу қиын. Бейне ойындар индустриясы – кәсіподақ құруға күш салынып жатқан салалардың бірі. 2004 жылдан бері жарияланған көптеген оқиғалар кейбір компанияларда «қысым уақытын» (crunch time) шамадан тыс пайдалануды көрсетті. Индустрияда ойын өнімі шығарылатын кезде қызметкерлерден қосымша уақыт жұмыс істеуі күтіледі. Бірақ кейбір компаниялар мұндай «қысым уақытын» ұзақ мерзім бойы немесе қызметкерлерден үнемі талап ету ретінде пайдаланған. Сонымен қатар, бейне ойындар нарығында жұмыс істейтін көптеген қызметкерлер еңбек ақысының үстемесінен босатылған, бұл мәселені одан әрі ушықтырады. 2018 жылдан бері бейне ойындар индустриясындағы белсенді күш-жігерлер жаңа кәсіподақ құруға немесе бұл саланың мүддесін қорғау үшін қолданыстағы кәсіподақпен жұмыс істеуге бағытталды. Kickstarter компаниясы – кәсіподақ құрған алғашқы жоғары технологиялық компаниялардың бірі. Оның қызметкерлері 2020 жылдың ақпан айында кәсіподақ құруға дауыс берді. 2022 жылдың 1 сәуірінде Нью-Йорктің Стейтен-Айленд аймағындағы JFK8 қоймасындағы Amazon қызметкерлері кәсіподақ құруға дауыс берді, осылайша Amazon компаниясының АҚШ-тағы алғашқы кәсіподақталған жұмыс орны болды.
Голливудтың еңбек даулары, 2023 жыл
2023 жылдың 2 мамырынан 9 қарашасына дейін АҚШ-тың кино және теледидар саласындағы ұзақ еңбек даулары орын алды, олардың басты назарында Америка жазушылар гильдиясы мен SAG AFTRA ұйымдарының ереуілдері тұрды.
Азық-түлік және азық-түлік салаларында кәсіподақ құру
Азық-түлік және қосымша қызмет көрсету саласында АҚШ-та кәсіподаққа мүшелік деңгейі ең төменгі көрсеткіштердің бірі тіркелген, 2020 және 2021 жылдары жұмысшылардың бар болғаны 1,2% кәсіподаққа қатысқан.
Starbucks компаниясы
2021 жылдың соңында Нью-Йорк штатының Буффало қаласындағы Starbucks дүкені АҚШ-тағы 9000 дүкеннің арасында Starbucks-тың кәсіподақ құрған жалғыз орны болды, ол Халықаралық қызметкерлердің кәсіподағына (Workers United of the Service Employees International Union) қосылды. 2022 жылдың қаңтарында NLRB растаған сайлау нәтижесі бойынша Буффалодағы тағы бір дүкен кәсіподақ құрды. Осы кезеңде NLRB-ге кәсіподақ құру туралы өтініш берген дүкендердің саны оннан асты, олардың жетісі Буффало аймағынан тыс жерде орналасқан. Содан бері кәсіподақ құру үшін дауыс беруге шешім қабылдаған Starbucks дүкендерінің саны едәуір өсті. 2022 жылдың тамызына қарай 209 Starbucks дүкені кәсіподақ құруға, ал тағы 45 дүкені кәсіподақ құруға қарсы дауыс берді.
Саудагер Джо
2022 жылдың шілде айының соңында Массачусетс штатының Хэдли қаласындағы Trader Joe's дүкенінің қызметкерлері азық-түлік желісіндегі алғашқы кәсіподақталған орын болу үшін дауыс берді. Осы орындағы қызметкерлер Trader Joe's United деп аталатын тәуелсіз кәсіподақ құруды жөн көрді және бұрыннан бар кәсіподақтардан әкімшілік және құқықтық қолдау алды, бірақ ешқандай ірі, құрылған кәсіподақтың құрамына кірмеуді шешті. Боулдер, Колорадо және Миннеаполис қалаларындағы екі дүкен де осы шамада кәсіподақтануға өтініш берді. Миннеаполистегі дауыс берудің табысынан кейін Starbucks дүкендеріндегі кәсіподақтану күш-жігерімен салыстыру жасалды, екі кәсіподақтың қызметкерлері де бір-бірін ашық түрде қолдады. 2022 жылдың 23 қыркүйегіне қарай Нью-Йорктегі Бруклиндегі қызметкерлер NLRB-ге кәсіподақтануға өтініш берді және 500-ден астам Trader Joe's дүкенінің арасында үшінші кәсіподақталған орынға айналуы мүмкін.
Чипотл
2022 жылдың маусым айының соңында Мэн штатының Аугуста қаласындағы Chipotle Mexican Grill рестораны желідегі алғашқы кәсіподақ сайлауын өткізу үшін өтініш берген орынға айналды. Олар Chipotle United ретінде тәуелсіз кәсіподақ құруды көздеді, себебі жұмысшылар жетіспеушілігімен қатар, қызметкерлердің және тағамның қауіпсіздігіне қатысты мәселелерді атады. Сол айдың өзінде Chipotle бұл орынды жабуға шешім қабылдады, нәтижесінде жұмысшылар NLRB-ге шағымданып, Chipotle-ді кәсіподақтарды жоюға тырысқандықпен айыптады. Chipotle бұл айыптауларды жоққа шығарды және компанияның бұл орынға жеткілікті штаттық қызметкерлерді тағайындай алмағанын мәлімдеді. 2022 жылдың тамыз айының соңында Мичиган штатының Лансинг қаласындағы Chipotle қызметкерлері кәсіподақ құруға дауыс берді, бұл АҚШ-тағы фастфуд желісінің алғашқы кәсіподағы болды. Бұл орындағы жұмысшылар 11-3 дауыспен Халықаралық жүк тасымалдаушылар одағына қосылуды жөн көрді.
Мемлекеттік сектордағы кәсіподақтар
Еңбек одақтары, әдетте, мемлекеттік қызметкерлерге көңіл бөлмеді, себебі олар саяси партиялардың мемлекеттік қызмет пайда болғанға дейін қолданған патронат жүйесімен басқарылды. Пошта қызметкерлері бірақ кәсіподақтар құрды. Хат тасушылардың ұлттық қауымдастығы 1889 жылы құрылып, жылдам өсті. 1960 жылдардың ортасына қарай оның 6400 жергілікті бөлімшесінде 175 000 мүшесі болды. 1890 жылдардан бастап пошта кеңсесінің қызметкерлерінің бірнеше бәсекелес ұйымдары пайда болды. Бірігу туралы пікірсайыстар жылдар бойы созылды, соңында 1961 жылы NFPOC, UNMAPOC және басқалары Біріккен пошта қызметкерлерінің федерациясы (United Federation of Postal Clerks) ретінде бірікті. 1971 жылы тағы бір бірігу раундысы нәтижесінде Америка пошта қызметкерлерінің одағы (APWU) құрылды. 2012 жылы APWU-ның 330 000 мүшесі болды. Пошта одақтарының ешқайсысы ереуілге қатыспады. Тарихшы Джозеф Слейтер былай дейді: "Мемлекеттік сектордағы кәсіподақтар үшін өкініштісі, ХХ ғасырдың бірінші жартысындағы олардың тарихындағы ең терең әсер қалдырған және ұзақ сақталған бейне – Бостон полициясының ереуілі. Бұл ереуіл 1940 жылдардың соңына дейін соттар мен шенеуніктермен үнемі айтылды". Губернатор Кальвин Кулидж ереуілді тоқтатты, ал заң шығарушы орган полицияны қалалық шенеуніктердің бақылауынан шығарды. Полиция ереуілі 1920 жылдары мемлекеттік сектордағы кәсіподақтарға деген қызығушылықты басып тастады. Басты ерекшелік – ірі қалаларда мемлекеттік мектеп мұғалімдерінің одақтарының пайда болуы болды; олар AFL-ге мүше болып, Американдық мұғалімдер федерациясын (AFT) құрды. Субурбанияда және шағын қалаларда Ұлттық білім беру қауымдастығы (NEA) белсенді болды, бірақ ол еңбек одағы емес, кәсіби ұйым екенін мәлімдеді.
Жаңа келісім дәуірі
1930 жылдардың ортасында Жұмыс прогресі әкімшілігінің қызметкерлерін біріктіруге күш салыныс жасалды, бірақ президент Франклин Д. Рузвельт бұған қарсылық көрсетті. Мо Рузвельттің "жеке секторда ұжымдық келіссөздерді ынталы түрде қолдаушысы болғанмен, мемлекеттік секторда оған қарсы болды" екенін айтады. Рузвельт 1937 жылы елге үкіметінің позициясын былай жеткізді: "Барлық мемлекеттік қызметкерлер ұжымдық келіссөздер процесін, оның қалыпты мағынасында, мемлекеттік қызметке көшіру мүмкін емес екенін білуі керек. Мемлекеттің өзінің табиғаты мен мақсаттары, әкімшілік қызметкерлерінің мемлекеттік қызметкерлер ұйымдарымен өзара талқылауда толыққанды өкілдік етуіне немесе жұмыс берушіні міндеттеуіне мүмкіндік бермейді."
"Шағын жаңа келісім" дәуірі
1950 жылдары жағдай өзгерді. 1958 жылы Нью-Йорк қаласының мэрі Роберт Вагнер кіші "кішкентай Вагнер заңы" деп аталған жарлық шығарды, ол қала қызметкерлеріне белгілі бір келісімдер жасау құқықтарын берді және олардың кәсіподақтарына ерекше өкілдік құқығын берді (яғни, кәсіподақтар ғана барлық қала жұмысшылары үшін заңды түрде сөйлеуге уәкілетті болды, жұмысшылар мүше болған-болмағанына қарамастан). Басшылық наразылық білдірді, бірақ кәсіподақтар қала саясатында беделді болды. 1960-1970 жылдары мемлекеттік сектордағы кәсіподақтар мұғалімдер, кеңсе қызметкерлері, өрт сөндірушілер, полиция, түрме күзетшілері және басқа да мамандықтарды қамтуға дейін жылдам кеңейді. 1962 жылы президент Джон Ф. Кеннеди 10988 жарлығын шығарды, ол федералдық жұмысшылардың кәсіподақтарының мәртебесін жаңартты.
Соңғы жылдары
1960 жылдан кейін мемлекеттік сектордағы кәсіподақтар қарқынды өсіп, мүшелеріне жақсы жалақы мен жоғары зейнетақыны қамтамасыз етті. Өндіріс және ауыл шаруашылығы үздіксіз төмендегенімен, мемлекеттік және жергілікті билік органдарындағы жұмыспен қамту 1950 жылы 4 миллион жұмысшыдан 1976 жылы 12 миллионға, ал 2009 жылы 16,6 миллионға дейін төрт есеге өсті. 2009 жылы АҚШ-та мемлекеттік сектордағы кәсіподақтардың мүшелері жеке сектордағы кәсіподақтардың мүшелерінен алғаш рет басып өтті – 7,9 миллион және 7,4 миллион адам. 2011 жылы штаттарда қаржылық дағдарыс күшейді және республикашылар 2010 жылғы сайлауда маңызды жетістіктерге қол жеткізді. Мемлекеттік сектордағы кәсіподақтар, әсіресе Висконсин штатында, сондай-ақ Индиана, Нью-Джерси және Огайо штаттарында консервативті республикашыл заң шығарушылардан қатты шабуылға ұшырады. Консервативті штаттардың заң шығарушылары кәсіподақтардың ұжымдық келісімдер жасау мүмкіндігін күрт шектеуге тырысты. Консерваторлар мемлекеттік кәсіподақтардың тым күшті болғандықтан, олар өздерінің басшыларын сайлауға көмектесетінін, ал тым жомарт зейнетақы жүйелері штат бюджетіне ауыр салмақ түсіретінін мәлімдеді. Oxfam ұйымы жариялаған 2023 жылғы зерттеуде АҚШ еңбек құқықтарын қорғау бойынша дамыған елдер арасындағы ең нашар көрсеткіштердің біріне ие екені анықталды, соның ішінде ұйымдасу құқығы бойынша 38 ОЭСР елінің арасында 32-орында тұр.
Талдау
Еңбек тарихшыларының пікірінше, АҚШ өнеркәсіптік дамыған елдердің арасында ең зорлыққа толы еңбек тарихына ие. Кейбір тарихшылар Батыс Еуропадан өзгеше, АҚШ-та еңбек партиясының қалыптаспау себептерін түсіндіруге тырысты. Тарихшы Гэри Герстл АҚШ-та ұйымдасқан еңбек қозғалысы коммунизмге деген қорқыныш шарына жеткенде ең күшті болғанын, ал оның әлсіреуі соңғысының құлауымен бірге болғанын мәлімдейді. Герстлдің сөзіне қарағанда, капиталистік элиталар коммунизм қаупі азайғаннан кейін және неолибералдық капитализм әлемдік жүйеге айналғаннан бастап жұмысшы табымен келісімге келуге онша құштарлық танытпады. Ол бұл талдаудың мақсаты коммунистік үкіметтерді ақтау емес екенін, оларды тирандық деп сипаттайтынын қатаң айтады.
Сауалнамалар
Арнесен, Эрик, ред. АҚШ еңбек және жұмысшы табының тарихы энциклопедиясы (2006), 2064 б.; 650 мақала, сарапшылар жазған; үзінділер және мәтін іздеу
Бейк, Милли, ред. Еңбек қатынастары: Америка тарихындағы маңызды мәселелер (2005), 100-ден астам түсіндірме берілген бастапқы құжаттар; үзінді және мәтін іздеу
Бун, Грэм. "Еңбек заңнамасының басты жайттары, 1915–2015". Айлық еңбек шолуы (2015). онлайн
Борис, Айлин, Нельсон Лихтенштейн және Томас Паттерсон, ред. Америка жұмысшылары тарихындағы маңызды мәселелер: құжаттар мен эсселер (2002); бастапқы және екіншілік дереккөздер
Бреннер, Аарон Бреннер және басқалар, ред. Америка тарихындағы ереуілдер энциклопедиясы (ME Sharpe, 2009), 789 б.
Броди, Дэвид. Еңбек жолында: Америка жұмысшысы тарихының басты тақырыптары (1993); үзінді және мәтін іздеу
Коммонс, Джон Р. және әріптестері. АҚШ-тағы еңбек тарихы. [1896–1932] (4 том, 1921–1957), 1920 жылға дейінгі егжей-тегжейлі классикалық еңбек. онлайн
Деркс, Скотт. Жұмыс істейтін америкалықтар, 1880–1999: Жұмысшы класы (2000)
Дубофски, Мелвин. Индустриализм және американдық жұмысшы, 1865–1920 (1975); онлайн
Дубофски, Мелвин. Америкадағы еңбек көшбасшылары (1987)
Дубофски, Мелвин және Фостер Рия Даллес. Америкадағы еңбек: Тарих (8-ші басылым, 2010); кең ауқымды зерттеу
Дубофски, Мелвин, ред. Жаңа келісімнен бері американдық еңбек (1971); онлайн
Фауэ, Элизабет. Америка еңбек қозғалысын қайта қарау (2017); үзінді
Финк, Гэри М., ред. Еңбек одақтары (Greenwood Press, 1977). онлайн
Финк, Гэри М., ред. Америка еңбегінің биографиялық сөздігі (Greenwood Press, 1984)
Кесслер Харрис, Әлиса. Жұмысқа шығу: АҚШ-тағы жалақы алатын әйелдер тарихы (Oxford UP, 1982, 2003); онлайн
Минчин, Тимоти Дж. Өрт астындағы еңбек: 1979 жылдан бері AFL-CIO тарихы (UNC Press, 2017)
Перлман, Селиг. Еңбек қозғалысы теориясы (1928); онлайн
Тейлор, Пол Ф. ABC CLIO Америка еңбек қозғалысының серігі (ABC CLIO, 1993); энциклопедия
Зигер, Роберт Х. және Гилберт Дж. Галл. Америка жұмысшылары, американдық кәсіподақтар: ХХ ғасыр (2002).
Beik, Millie, ed. Labor Relations: Major Issues in American History (2005) over 100 annotated primary documents; excerpt and text search
Boone, Graham. "Labor law highlights, 1915–2015." Monthly Labor Review (2015). online
Boris, Eileen, Nelson Lichtenstein, and Thomas Paterson, eds. Major Problems in the History of American Workers: Documents and Essays (2002); primary and secondary sources. Brenner, Aaron Brenner et al. eds. The Encyclopedia of Strikes in American History (ME Sharpe, 2009) 789 pp. Brody, David. In Labor's Cause: Main Themes on the History of the American Worker (1993); excerpt and text search
Commons, John R. and Associates. History of Labour In The United States. [1896–1932] (4 vol. 1921–1957), highly detailed classic to 1920. online
Derks, Scott. Working Americans, 1880 1999: The Working Class (2000)
Dubofsky, Melvyn. Industrialism and the American worker, 1865 1920 (1975); online
Dubofsky, Melvyn. Labor Leaders in America (1987). Dubofsky, Melvyn, and Foster Rhea Dulles. Labor in America: A History (8th ed. 2010); wide ranging survey
Dubofsky, Melvyn, ed. American labor since the New Deal (1971); online
Faue, Elizabeth. Rethinking the American Labor Movement (2017); excerpt
Fink, Gary M., ed. Labor Unions (Greenwood Press, 1977) online
Fink, Gary M., ed. Biographical Dictionary of American Labor (Greenwood Press, 1984). Kessler Harris, Alice. Out to work: A history of wage earning women in the United States (Oxford UP, 1982, 2003); online. Minchin, Timothy J. Labor under Fire: A History of the AFL CIO since 1979 (UNC Press, 2017). Perlman, Selig. A theory of the labor movement (1928); online
Taylor, Paul F. The ABC CLIO Companion To The American Labor Movement (ABC CLIO, 1993); an encyclopedia
Zieger, Robert H., and Gilbert J. Gall. American Workers, American Unions: The Twentieth Century (2002).
Тарихнама
Фауэ, Элизабет. Америка еңбек қозғалысын қайта қарау (Routledge, 2017). Финк, Леон. Жұмысшы сыныбының ізін табуда: Америка еңбек тарихы мен саяси мәдениетіндегі очерктер (1984). Финк, Леон. "Интеллектуалдар мен жұмысшылар: академиялық талаптар және еңбек тарихын құру". Американдық тарихи шолу 96.2 (1991): 395–421. онлайн. Фитцпатрик, Эллен. "Америкалық еңбек тарихының интеллектуалдық шығу тегі туралы қайта ойлау". Американдық тарихи шолу 96.2 (1991): 422–428. онлайн. Крюгер, Томас А. "Америкалық еңбек тарихын зерттеу, ескі және жаңа". Әлеуметтік тарих журналы (1971): 277–285. онлайн. Пирсон, Чад. "XX ғасырдағы АҚШ еңбек тарихы: педагогика, саясат және даулар. 1-бөлім". History Compass (2017 ж. желтоқсан) 15#2. абстракт. Шелтон, Джон. "Еңбек және жұмысшы сыныбы: тарихи шолу". The Routledge History of the Twentieth Century United States (Routledge, 2018) 149–160 беттер. Зигер, Роберт Х. "Жұмысшылар мен ғалымдар: Америка еңбек тарихын зерттеудегі соңғы үрдістер". Еңбек тарихы 13#2 (1972): 245–266. https://doi.org/10.1080/00236567208584204. Кесслер Харрис, Элис. "АҚШ-тағы еңбек қозғалысы". Шалви/Хайман еврей әйелдерінің энциклопедиясы. 31 желтоқсан 1999. Яһуди әйелдерінің мұрағаты. (Көрген күні: 31 қазан 2023) <https://jwa.org/encyclopedia/article/labor_movement_in_united_states>. Герберг, Уилл. "АҚШ-тағы еврей еңбек қозғалысы: Бірінші дүниежүзілік соғыстан бүгінгі күнге дейін". Industrial and Labor Relations Review 6, № 1 (1952): 44–66. https://doi.org/10.2307/2518609. https://www.jstor.org/stable/2518609?searchText=jewish+women+labor+movement&searchUri=%2Faction%2FdoBasicSearch%3FQuery%3Djewish%2Bwomen%2Blabor%2Bmovement&absegments=0%2Fbasic_search_gsv2%2Fcontrol&refreqid=fastly_default%3A56697a756895c03441cb8dc8c51f751a. Йеллоуитц, Ирвин. "Еврей иммигранттары және американдық еңбек қозғалысы, 1900–1920". American Jewish History 71, № 2 (1981): 188–217. https://www.jstor.org/stable/23882031?searchText=jewish+women+labor+movement&searchUri=%2Faction%2FdoBasicSearch%3FQuery%3Djewish%2Bwomen%2Blabor%2Bmovement&absegments=0%2Fbasic_search_gsv2%2Fcontrol&refreqid=fastly_default%3Ab7c8a3ccea63c6b4f158ba3af8917c97. Хардман, Дж. Б. С. "АҚШ-тағы еврей еңбек қозғалысы: еврей және яһуди емес ықпалдар". American Jewish Historical Quarterly 52, № 2 (1962): 98–132. https://www.jstor.org/stable/23873714?searchText=jewish+women+labor+movement&searchUri=%2Faction%2FdoBasicSearch%3FQuery%3Djewish%2Bwomen%2Blabor%2Bmovement&absegments=0%2Fbasic_search_gsv2%2Fcontrol&refreqid=fastly_default%3A6590fd3b322530947636d947a810f7b0. Антлер, Джойс. "АҚШ-тағы еврей әйелдерінің тарихы". Oxford Research Encyclopedia of American History. 24 мамыр 2023. (Қатынау: 1 қараша 2023) https://oxfordre.com/americanhistory/view/10.1093/acrefore/9780199329175.001.0001/acrefore-9780199329175-e-1011. https://oxfordre.com/americanhistory/display/10.1093/acrefore/9780199329175.001.0001/acrefore-9780199329175-e-1011?rskey=rkv7s1&result=1#acrefore-9780199329175-e-1011-div1-5. Уолковиц, Даниэль. "Америкадағы еврей жұмысшы сыныбы". Oxford Research Encyclopedia of American History. 29 қараша 2021. (Қатынау: 1 қараша 2023) https://oxfordre.com/americanhistory/view/10.1093/acrefore/9780199329175.001.0001/acrefore-9780199329175-e-935. https://oxfordre.com/americanhistory/display/10.1093/acrefore/9780199329175.001.0001/acrefore-9780199329175-e-935?rskey=ysL3Ra&result=2#acrefore-9780199329175-e-935-div2-6.
Fink, Leon. "'Intellectuals' versus 'Workers': Academic Requirements and the Creation of Labor History." American Historical Review 96.2 (1991): 395–421. online
Fitzpatrick, Ellen. "Rethinking the Intellectual Origins of American Labor History." American Historical Review 96.2 (1991): 422–428. online
Krueger, Thomas A. "American labor historiography, old and new." Journal of social history (1971): 277 285 online. Pearson, Chad. "Twentieth century US labor history: Pedagogy, politics, and controversies Part 1" History Compass (Dec 2017) 15#2 abstract
Shelton, Jon. "Labor and Working Class—A Historiographical Survey." in The Routledge History of the Twentieth Century United States (Routledge, 2018) pp. 149–160. Zieger, Robert H. "Workers and scholars: Recent trends in American labor historiography." Labor History 13#2 (1972): 245–266. https://doi. org/10.1080/00236567208584204
Kessler Harris, Alice. "Labor Movement in the United States." Shalvi/Hyman Encyclopedia of Jewish Women. 31 December 1999. Jewish Women's Archive. (Viewed on October 31, 2023) <https://jwa. org/encyclopedia/article/labor movement in united states>. Herberg, Will. “Jewish Labor Movement in the United States: World War I to the Present.” Industrial and Labor Relations Review 6, no. 1 (1952): 44–66. https://doi. org/10.2307/2518609. https://www. jstor. org/stable/2518609?searchText=jewish+women+labor+movement&searchUri=%2Faction%2FdoBasicSearch%3FQuery%3Djewish%2Bwomen%2Blabor%2Bmovement&ab segments=0%2Fbasic search gsv2%2Fcontrol&refreqid=fastly default%3A56697a756895c03441cb8dc8c51f751a
Yellowitz, Irwin. “Jewish Immigrants and the American Labor Movement, 1900–1920.” American Jewish History 71, no. 2 (1981): 188–217. https://www. jstor. org/stable/23882031?searchText=jewish+women+labor+movement&searchUri=%2Faction%2FdoBasicSearch%3FQuery%3Djewish%2Bwomen%2Blabor%2Bmovement&ab segments=0%2Fbasic search gsv2%2Fcontrol&refreqid=fastly default%3Ab7c8a3ccea63c6b4f158ba3af8917c97
Hardman, J. B. S. “The Jewish Labor Movement in the United States: Jewish and Non Jewish Influences.” American Jewish Historical Quarterly 52, no. 2 (1962): 98–132. https://www. jstor. org/stable/23873714?searchText=jewish+women+labor+movement&searchUri=%2Faction%2FdoBasicSearch%3FQuery%3Djewish%2Bwomen%2Blabor%2Bmovement&ab segments=0%2Fbasic search gsv2%2Fcontrol&refreqid=fastly default%3A6590fd3b322530947636d947a810f7b0
Antler, Joyce. "The History of Jewish Women in the United States." Oxford Research Encyclopedia of American History. 24 May. 2023; Accessed 1 Nov. 2023. https://oxfordre. com/americanhistory/view/10.1093/acrefore/9780199329175.001.0001/acrefore 9780199329175 e 1011. https://oxfordre. com/americanhistory/display/10.1093/acrefore/9780199329175.001.0001/acrefore 9780199329175 e 1011?rskey=rkv7s1&result=1#acrefore 9780199329175 e 1011 div1 5
Walkowitz, Daniel. "The Jewish Working Class in America." Oxford Research Encyclopedia of American History. 29 Nov. 2021; Accessed 1 Nov. 2023. https://oxfordre. com/americanhistory/view/10.1093/acrefore/9780199329175.001.0001/acrefore 9780199329175 e 935. https://oxfordre. com/americanhistory/display/10.1093/acrefore/9780199329175.001.0001/acrefore 9780199329175 e 935?rskey=ysL3Ra&result=2#acrefore 9780199329175 e 935 div2 6
Негізгі дереккөздер
Дюбофский, Мелвин және Джозеф Маккартен, редакторлар. Американдық еңбек: құжаттар жинағы (Палгрейв Макмиллан АҚШ), 2004 ж. 312 бет.
Рис, Джонатан және З. С. Полак, редакторлар. Халықтың дауысы: Америка еңбек тарихы, өндірістік қатынастар және жұмысшы табының мәдениеті бойынша бастапқы дереккөздер (2004), 264 бет.
Гомперс, Сэмюэл. Жеті жыл өмір мен еңбек (1925, 1985 ж. қайта басылған) онлайн.
Гомперс, Сэмюэл. Сэмюэл Гомперс құжаттары (1986 – қазірге дейін) Гомперске және одан келген барлық маңызды хаттардың толық көп томдық басылымы. 1917 жылға дейінгі 9 томдық басылым жарық көрді. Төлгемасы онлайн режимінде.
Паудерли, Теренс Винсент. Отыз жыл еңбек, 1859–1889 (1890, 1967 ж. қайта басылған) онлайн.
Rees, Jonathan, and Z. S. Pollack, eds. The Voice of the People: Primary Sources on the History of American Labor, Industrial Relations, and Working Class Culture (2004), 264pp
Gompers, Samuel. Seventy Years of Life and Labor (1925, 1985 reprint) online
Gompers, Samuel. The Samuel Gompers Papers (1986– ) definitive multivolume edition of all important letters to and from Gompers. 9 volumes have been completed to 1917. The index is online Powderly, Terence Vincent. Thirty years of labor, 1859–1889 (1890, reprint 1967). online