Антуан Брумель (1460-1512/13) – француз композиторы, Ренессанс мектебінің өкілі. Жоскен де Престен кейін, өте ықпалды композитор болды. Биографиясы, шығармалары туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз композиторы Антуан Брумель (шамамен 1460 – 1512 немесе 1513) – француз композиторы. Ол Ренессанс дәуіріндегі Франко-фламанд мектебінің алғашқы танымал француз өкілдерінің бірі болды және Жоскен Депреден кейін өз буынындағы ең ықпалды композиторлардың бірі еді.
French composer
Antoine Brumel (c. 1460 – 1512 or 1513) was a French composer. He was one of the first renowned French members of the Franco Flemish school of the Renaissance, and, after Josquin des Prez, was one of the most influential composers of his generation.
Өмір
Оның ерте өмірі туралы көп мәлімет жоқ, бірақ ол Шартр қаласының батысында, мүмкін Брунель қаласында, Ногент-ле-Ротруға жақын жерде туған болуы мүмкін, бұл оны Нидерланд композиторларының алғашқыларының бірі етіп, француз екенін көрсетеді. Ол 9 тамыз 1483 жылдан 1486 жылға дейін Шартрдегі Нотр-Дам соборында ән шырқады, содан кейін Женевадағы (1492 жылға дейін) және Лаондағы (шамамен 1497) Санкт-Петерде қызмет етті. 1498 жылдан 1500 жылға дейін Париждегі Нотр-Дамдағы ұлдар хорының жетекшісі болды, ал 1506 жылдан бастап Феррарадағы Альфонсо I д’Эстеге хормейстер болып тағайындалды, бұл орынға бұрынғы жылдары обадан қайтыс болған танымал композитор Якоб Обрехттің орнына келді. 1510 жылы ол жердегі капелла таратылды, содан кейін ол Италияда қалды; бірнеше құжаттар оны Фаенца және Мантуядағы шіркеулермен байланыстырады, ол 1512 жылы немесе одан кейін қайтыс болған болуы мүмкін. Оның Феррарадан босатылғаннан кейін кем дегенде бір шығарма жазғаны белгілі (Missa de beata virgine), және ол 1513 жылы әлі де тірі болған болуы мүмкін, өйткені Винченцо Галилейдің трактатында Брумель сол жылы Папа Лео X-пен кездескен композиторлар тобының бірі болғаны айтылады; алайда, Винченцо бір ұрпақтан кейін жазып, екінші қолдан хабарлағандықтан және басқа растау деректері табылмағандықтан, бұл мәлімет нақты деп есептелмейді. Ал кейінірек Брумель туралы жазған Генрих Гларен оның "ұзақ өмір сүргенін" көрсеткен, сондықтан оның одан да ұзақ өмір сүрген болуы мүмкін, бірақ оның жазбалары сақталмаған. 1543 жылы Феррара сарайында органшы болған Жахет Брумель, Антуанның ұлы болған деп есептеледі.
Little is known about his early life, but he was probably born west of Chartres, perhaps in the town of Brunelles, near to Nogent le Rotrou, making him one of the first of the Netherlandish composers who was actually French. He sang at Notre Dame de Chartres from 9 August 1483 until 1486, and subsequently held posts at St Peter's in Geneva (until 1492) and Laon (around 1497) before becoming choirmaster to the boys at Notre Dame de Paris from 1498 to 1500, and choirmaster to Alfonso I d'Este at Ferrara from 1506, replacing the famous composer Jacob Obrecht who had died of the plague there the previous year. The chapel there was disbanded in 1510, after which he evidently stayed in Italy; several documents connect him with churches in Faenza and Mantua, where he probably died in 1512 or shortly after. He is known to have written at least one work after his dismissal from Ferrara (the Missa de beata virgine), and he may still have been alive in 1513 since there is a mention in a treatise of Vincenzo Galilei that Brumel was one of a group of composers who met with Pope Leo X in that year; however since Vincenzo was writing more than a generation later and reporting second hand, and no other corroborating evidence has been found, this account is not considered to be certain. Then again, Heinrich Glarean, writing later about Brumel, indicated that he lived to a "ripe old age", so it remains possible that he lived longer, but records have not survived. A Jachet Brumel was organist for the Ferrara court in 1543, and is presumed to be Antoine's son.
Музыка
Брумель 1500 жылдар шамасында Еуропа музыкасында болған өзгерістердің ортасында тұрды, онда бұрынғы, бірінен кейін бірі жазылған, өте ерекшеленген дауыстық партиялар стилі, бірдей уақытта жазылған, тегіс ағынды, тең партияларға ұшырады. Осы өзгерістер оның музыкасында байқалады, оның ертерек туындылары ескі стильде, ал кейінгі композициялары Джоскин буынының стильдік нормасы болған полифониялық ағымдалылықты көрсетеді.
Brumel was at the center of the changes that were taking place in European music around 1500, in which the previous style of highly differentiated voice parts, composed one after another, was giving way to smoothly flowing, equal parts, composed simultaneously. These changes can be seen in his music, with some of his earlier work conforming to the older style, and his later compositions showing the polyphonic fluidity which became the stylistic norm of the Josquin generation.
Массалар
Брумель ең алдымен мессаларымен танымал, олардың ең белгілісі – он екі дауысты Missa Et ecce terræ motus. Оның композиция техникасы өмірі бойы өзгеріп отырды: ол кейде 15 ғасырдың соңында көне саналатын cantus firmus әдісін, сондай-ақ бастапқы материалды кеңейтілген түрінде берілген парафраза әдісін, көбінесе еліктеу арқылы тенордан басқа дауыстарда қолданды. Ол Жоскин сияқты жұптап еліктеуді пайдаланды, бірақ көбінесе одан да еркін. Бір атаусыз мессасында ол әр бөлім үшін әртүрлі бастапқы материалдарды қолданды – массаның атауы оның негізінде жатқан бұрынғы композициядан (әдетте грегориандық ән, мотет немесе шансон) алынады, сондықтан масса атаусыз болып табылады. Брумель, Ренессанс дәуіріндегі көптеген композиторлар сияқты, Missa l'homme armé мессасын жазды: ол оны тенордегі ұзақ ноталардағы танымал әнмен cantus firmus мессасы ретінде жазды, осылайша оны тыңдауды жеңілдетті. Оның барлық мессалары, ерекше он екі дауысты Missa Et ecce terræ motus-тан басқа, төрт дауысқа арналған. 16 ғасырда Брумельдің ең танымал мессасы – Missa de beata virgine, түрлі грегориандық әуендердің кеңейтілген нұсқаларын пайдалана отырып жазылған парафразалық месса болды. 1547 жылы жазған Генрих Глареннің сөзіне сәйкес, ол Жоскинмен бәсекелес жағдайда жазылған, ол да сол кезде Missa de Beata Virgine мессасын жазған, және екі шығарманың стилі ұқсас. Брумельдің төрт дауысқа арналған Missa pro defunctis, соңғы туындысы, Dies Irae-ді қамтитын алғашқы полифониялық реквием ретінде ерекшеленеді. Брумельдің нұсқасында альтернативтік полифония қолданылады (грегориандық әннің бөлімдері полифониялық бөлімдермен кезектеседі). Бұған қоса, бұл сақталған ең ерте полифониялық реквиемдердің бірі: одан бұрын тек Йоханнес Оккегемнің реквиемі ғана жазылған.
Brumel is best known for his masses, the most famous of which is the twelve voice Missa Et ecce terræ motus. Techniques of composition varied throughout his life: he sometimes used the cantus firmus technique, already archaic by the end of the 15th century, and also the paraphrase technique, in which the source material appears elaborated, and in other voices than the tenor, often in imitation. He used paired imitation, like Josquin, but often in a freer manner than the more famous composer. A relatively unusual technique he used in an untitled mass was to use different source material for each of the sections (mass titles are taken from the pre existing composition used as their basis: usually a plainchant, motet or chanson: hence the mass is without title). Brumel wrote a Missa l'homme armé, as did so many other composers of the Renaissance: appropriately, he set it as a cantus firmus mass, with the popular song in long notes in the tenor, to make it easier to hear. All of his masses, with the exception of the highly unusual twelve voice Missa Et ecce terræ motus, are for four voices. During the 16th century the most famous of Brumel's masses was his Missa de beata virgine, a paraphrase mass using elaborations of various plainchant melodies. According to Heinrich Glarean, writing in 1547, it was written in competition with Josquin, who simultaneously wrote his own Missa de Beata Virgine, and the two works are similar in style. Brumel's Missa pro defunctis for four voices, a late work, is notable for being the first polyphonic requiem setting to include the Dies Irae. Brumel's setting uses alternatim polyphony (sections of plainchant alternate with sections in polyphony). In addition, this is one of the earliest polyphonic requiems to survive: only Johannes Ockeghem's Requiem is earlier.
Мотеттер, шансондар және аспаптық музыка
Брумель көптеген мотеттер, шансондар және кейбір аспаптық музыка жазды. Оның стилі өмір бойы дамыды, оның ертедегі шығармалары Окегем ұрпағының ретсіз сызықтары мен ырғақты күрделілігін көрсетті, ал кейінгілері Жоскин стиліне еліктейтін тегіс полифонияны, сондай-ақ қазіргі итальяндық композиторлардың гомофоникалық текстураларын қолданды (мысалы, Брумельмен бір уақытта Феррарада болған Тромбончино сияқты). Брумель стиліне тән ерекшелік – кейде ол хордалық жазуда өте жылдам әдемілеп айтуды қолданады, бұл 16 ғасырдың соңындағы мадригалдық үлгіні болжайды. Бұл кейде оның массаларының "Кредо" бөлімдерінде кездеседі, себебі бұл бөлімдегі мәтін ең ұзын, және егер ол массаның басқа бөлімдері сияқты жазылса, пропорциясыз ұзақ болып шығуы мүмкін. Жоскин де Престен кейін Брумель өзінің буынының ең ұлы композиторларының бірі саналады. Өмірінде Оттавиано Петруччи оның массаларын жинаған кітап жариялады, ал басқа композиторлар оның қайтысынан кейін оны еске алу үшін шығармалар жазды. Оның таңғажайып 12 дауысты Missa et ecce terræ motus 1570 жылғы Мюнхендегі ноталар жинағынан сақталған, оның өлімінен көп уақыт өткен соң, Лассустың орындауы үшін қолданылғандығы анық.
Brumel also wrote numerous motets, chansons, and some instrumental music. His style in these also evolved throughout his life, with his earlier works showing the irregular lines and rhythmic complexity of the Ockeghem generation, while the later ones used the smooth imitative polyphony of the Josquin style as well as the homophonic textures of the current Italian composers of popular songs (for example Tromboncino, who was in Ferrara at the same time as Brumel). One peculiar feature of Brumel's style is that sometimes he uses very quick syllabic declamation in chordal writing, anticipating the madrigalian fashion of later in the 16th century. This appears sometimes in the "Credo" sections of his masses – logically, since that section has the longest text, and if set similarly to the other sections to the mass, it can be disproportionately long. After Josquin des Prez, Brumel is considered one of the greatest composers of his generation. During his life, Ottaviano Petrucci published a book of his masses, and a number of other composers wrote pieces commemorating him after his death. His impressive 12 voice Missa et ecce terræ motus survives from a part book in Munich of 1570, long after his death, evidently used for performances by Lassus.