Кіріспе

Француз композиторы Антуан Брумель (шамамен 1460 – 1512 немесе 1513) – француз композиторы. Ол Ренессанс дәуіріндегі Франко-фламанд мектебінің алғашқы танымал француз өкілдерінің бірі болды және Жоскен Депреден кейін өз буынындағы ең ықпалды композиторлардың бірі еді.

Өмір

Оның ерте өмірі туралы көп мәлімет жоқ, бірақ ол Шартр қаласының батысында, мүмкін Брунель қаласында, Ногент-ле-Ротруға жақын жерде туған болуы мүмкін, бұл оны Нидерланд композиторларының алғашқыларының бірі етіп, француз екенін көрсетеді. Ол 9 тамыз 1483 жылдан 1486 жылға дейін Шартрдегі Нотр-Дам соборында ән шырқады, содан кейін Женевадағы (1492 жылға дейін) және Лаондағы (шамамен 1497) Санкт-Петерде қызмет етті. 1498 жылдан 1500 жылға дейін Париждегі Нотр-Дамдағы ұлдар хорының жетекшісі болды, ал 1506 жылдан бастап Феррарадағы Альфонсо I д’Эстеге хормейстер болып тағайындалды, бұл орынға бұрынғы жылдары обадан қайтыс болған танымал композитор Якоб Обрехттің орнына келді. 1510 жылы ол жердегі капелла таратылды, содан кейін ол Италияда қалды; бірнеше құжаттар оны Фаенца және Мантуядағы шіркеулермен байланыстырады, ол 1512 жылы немесе одан кейін қайтыс болған болуы мүмкін. Оның Феррарадан босатылғаннан кейін кем дегенде бір шығарма жазғаны белгілі (Missa de beata virgine), және ол 1513 жылы әлі де тірі болған болуы мүмкін, өйткені Винченцо Галилейдің трактатында Брумель сол жылы Папа Лео X-пен кездескен композиторлар тобының бірі болғаны айтылады; алайда, Винченцо бір ұрпақтан кейін жазып, екінші қолдан хабарлағандықтан және басқа растау деректері табылмағандықтан, бұл мәлімет нақты деп есептелмейді. Ал кейінірек Брумель туралы жазған Генрих Гларен оның "ұзақ өмір сүргенін" көрсеткен, сондықтан оның одан да ұзақ өмір сүрген болуы мүмкін, бірақ оның жазбалары сақталмаған. 1543 жылы Феррара сарайында органшы болған Жахет Брумель, Антуанның ұлы болған деп есептеледі.

Музыка

Брумель 1500 жылдар шамасында Еуропа музыкасында болған өзгерістердің ортасында тұрды, онда бұрынғы, бірінен кейін бірі жазылған, өте ерекшеленген дауыстық партиялар стилі, бірдей уақытта жазылған, тегіс ағынды, тең партияларға ұшырады. Осы өзгерістер оның музыкасында байқалады, оның ертерек туындылары ескі стильде, ал кейінгі композициялары Джоскин буынының стильдік нормасы болған полифониялық ағымдалылықты көрсетеді.

Массалар

Брумель ең алдымен мессаларымен танымал, олардың ең белгілісі – он екі дауысты Missa Et ecce terræ motus. Оның композиция техникасы өмірі бойы өзгеріп отырды: ол кейде 15 ғасырдың соңында көне саналатын cantus firmus әдісін, сондай-ақ бастапқы материалды кеңейтілген түрінде берілген парафраза әдісін, көбінесе еліктеу арқылы тенордан басқа дауыстарда қолданды. Ол Жоскин сияқты жұптап еліктеуді пайдаланды, бірақ көбінесе одан да еркін. Бір атаусыз мессасында ол әр бөлім үшін әртүрлі бастапқы материалдарды қолданды – массаның атауы оның негізінде жатқан бұрынғы композициядан (әдетте грегориандық ән, мотет немесе шансон) алынады, сондықтан масса атаусыз болып табылады. Брумель, Ренессанс дәуіріндегі көптеген композиторлар сияқты, Missa l'homme armé мессасын жазды: ол оны тенордегі ұзақ ноталардағы танымал әнмен cantus firmus мессасы ретінде жазды, осылайша оны тыңдауды жеңілдетті. Оның барлық мессалары, ерекше он екі дауысты Missa Et ecce terræ motus-тан басқа, төрт дауысқа арналған. 16 ғасырда Брумельдің ең танымал мессасы – Missa de beata virgine, түрлі грегориандық әуендердің кеңейтілген нұсқаларын пайдалана отырып жазылған парафразалық месса болды. 1547 жылы жазған Генрих Глареннің сөзіне сәйкес, ол Жоскинмен бәсекелес жағдайда жазылған, ол да сол кезде Missa de Beata Virgine мессасын жазған, және екі шығарманың стилі ұқсас. Брумельдің төрт дауысқа арналған Missa pro defunctis, соңғы туындысы, Dies Irae-ді қамтитын алғашқы полифониялық реквием ретінде ерекшеленеді. Брумельдің нұсқасында альтернативтік полифония қолданылады (грегориандық әннің бөлімдері полифониялық бөлімдермен кезектеседі). Бұған қоса, бұл сақталған ең ерте полифониялық реквиемдердің бірі: одан бұрын тек Йоханнес Оккегемнің реквиемі ғана жазылған.

Мотеттер, шансондар және аспаптық музыка

Брумель көптеген мотеттер, шансондар және кейбір аспаптық музыка жазды. Оның стилі өмір бойы дамыды, оның ертедегі шығармалары Окегем ұрпағының ретсіз сызықтары мен ырғақты күрделілігін көрсетті, ал кейінгілері Жоскин стиліне еліктейтін тегіс полифонияны, сондай-ақ қазіргі итальяндық композиторлардың гомофоникалық текстураларын қолданды (мысалы, Брумельмен бір уақытта Феррарада болған Тромбончино сияқты). Брумель стиліне тән ерекшелік – кейде ол хордалық жазуда өте жылдам әдемілеп айтуды қолданады, бұл 16 ғасырдың соңындағы мадригалдық үлгіні болжайды. Бұл кейде оның массаларының "Кредо" бөлімдерінде кездеседі, себебі бұл бөлімдегі мәтін ең ұзын, және егер ол массаның басқа бөлімдері сияқты жазылса, пропорциясыз ұзақ болып шығуы мүмкін. Жоскин де Престен кейін Брумель өзінің буынының ең ұлы композиторларының бірі саналады. Өмірінде Оттавиано Петруччи оның массаларын жинаған кітап жариялады, ал басқа композиторлар оның қайтысынан кейін оны еске алу үшін шығармалар жазды. Оның таңғажайып 12 дауысты Missa et ecce terræ motus 1570 жылғы Мюнхендегі ноталар жинағынан сақталған, оның өлімінен көп уақыт өткен соң, Лассустың орындауы үшін қолданылғандығы анық.