Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық әскери және саяси қайраткер (1807–1884)
British soldier and politician (1807–1884)
Генерал-лейтенант Артур Ричард Уэлсли, Веллингтонның 2-ші герцогы (3 ақпан 1807 – 13 тамыз 1884), 1812–1814 жылдары Дуро лорды, ал 1814–1852 жылдары Дуро маркизі атанды. Ватерлоо жеңімпазы және премьер-министр болған Артур Уэлслидің үлкен ұлы, ол 1852 жылы әкесінен герцогтық атаны мұраға алды және 1853–1858 жылдары Ат шебері лауазымын атқарды. 1858 жылы ол "Жартер" орденінің рыцары болды.
Lieutenant General Arthur Richard Wellesley, 2nd Duke of Wellington, (3 February 1807 – 13 August 1884), styled Lord Douro between 1812 and 1814 and Marquess of Douro between 1814 and 1852, was a British soldier and politician. The eldest son of Arthur Wellesley, 1st Duke of Wellington, victor of Waterloo and Prime Minister, he succeeded his father in the dukedom in 1852 and held minor political office as Master of the Horse from 1853 to 1858. In 1858, he was made a Knight of the Garter.
Өмірбаян және білім
Уэлсли Харли-стритте, Мэрилебон, Лондон қаласында, Веллингтонның 1-ші герцогы Артур Уэлсли мен 2-ші барон Лонгфорд Эдвард Пакенхамның қызы, құрметті Кэтрин Сара Доротея "Китти" Пакенхамның үлкен ұлы ретінде дүниеге келді. Лорд Чарльз Уэлсли оның кіші інісі, ал Лорд Уэлсли, Лорд Морнингтон және Лорд Коули оның көкелері болды. Ол Темпл Гроув мектебінде, Итон колледжінде, Оксфордтағы Крайст-Черчте және Кембридждегі Тринити колледжінде білім алды. Әкесі 1812 жылы Веллингтон графы атанғанда ол Лорд Дуро деген құрметті атақпен белгілі болды, ал 1814 жылы әкесі герцог болғаннан кейін Дуро маркизі атанды.
Wellesley was born at Harley Street, Marylebone, London, the eldest son of Arthur Wellesley, 1st Duke of Wellington, and the Honourable Catherine Sarah Dorothea "Kitty" Pakenham, daughter of Edward Pakenham, 2nd Baron Longford. Lord Charles Wellesley was his younger brother and Lord Wellesley, Lord Mornington and Lord Cowley his uncles. He was educated at Temple Grove School, Eton College, Christ Church, Oxford, and Trinity College, Cambridge. He became known by the courtesy title Lord Douro when his father was created Earl of Wellington in 1812 and as Marquess of Douro in 1814 after his father was elevated to a dukedom.
Әскери мансап
Лорд Дуро 1823 жылы 81-ші жаяу полкінде, ал 1825 жылы 71-ші (Гайленд) жаяу полкінде прапорщик болды, 1825 жылы Корольдік атты қарауылда корнет, 1827 жылы Корольдік атты қарауылда лейтенант, 1828 жылы Корольдік атты қарауылда капитан, сондай-ақ сол жылы Корольдік атқыштар корпусының капитаны, 1830 жылы Корольдік атқыштар корпусының майоры, 1831 жылы атқыштар бригадасында майор, 1834 жылы тіркелмеген тізімдегі подполковник, 1846 жылы полковник, 1853 жылы Виктория (Миддлсек) атқыштар ерікті корпусының подполковнигі және 1854 жылы генерал-майор атанды.
Lord Douro became an ensign in the 81st Regiment of Foot in 1823 and in the 71st (Highland) Regiment of Foot in 1825, a cornet in the Royal Horse Guards in 1825, a lieutenant in the Royal Horse Guards in 1827, a captain in the Royal Horse Guards in 1828 and in the King's Royal Rifle Corps the same year, a major in the King's Royal Rifle Corps in 1830 and in the Rifle Brigade in 1831, a lieutenant colonel on the unattached list in 1834, a brevet colonel in 1846, a lieutenant colonel in the Victoria (Middlesex) Rifle Volunteer Corps in 1853 and a major general in 1854.
Саяси мансап
Лорд Дуро 1829 жылы парламенттегі Алдебургтің бұзылған округінен сайланды және 1832 жылғы реформа заңымен округ таратылғанға дейін осы мандатты сақтап қалды. Ол 1837 жылға дейін парламенттен тыс қалды, содан кейін Норвичтен қайта сайланды. 1852 жылы ол әкесінен герцогтық титулын мұраға алды және Лордтар палатасына өтті. 1853 жылдың басында ол Жеке кеңеске ант берді және лорд Абердиннің коалициялық үкіметінде Аттар бастығы болып тағайындалды, ол 1855 жылы лорд Палмерстон премьер-министр болғанда осы лауазымды сақтап қалды. Ол 1858 жылы Палмерстон үкіметінің қалған бөлігімен бірге отставкаға кетті. Осы жылы ол Гартер орденінің рыцарі атанды. 1863 жылы Веллингтон өзінің туысы Уильям Пол Тайлни Лонг Уэлсли, 5-ші Морнингтон графының қайтысынан кейін Морнингтон графтығын мұраға алды. 1868 жылдан 1884 жылға дейін ол Миддлсекс округінің лорд-лейтенанты болды.
Lord Douro was elected to parliament for the rotten borough of Aldeburgh in 1829, a seat he held until its abolition by the Reform Act of 1832. He was out of parliament until 1837, when he was returned for Norwich. In 1852 he succeeded his father in the dukedom and entered the House of Lords. In early 1853 he was sworn of the Privy Council and appointed Master of the Horse in Lord Aberdeen's coalition government, a post he retained when Lord Palmerston became prime minister in 1855. He resigned along with the rest of the Palmerston government in 1858. The latter year he was made a Knight of the Garter. In 1863, Wellington inherited the earldom of Mornington on the death of his cousin William Pole Tylney Long Wellesley, 5th Earl of Mornington. From 1868 to 1884 he was Lord Lieutenant of Middlesex.
Отбасылық және жеке мұра
1839 жылы Веллингтон фелдмаршал Джордж Хейдің қызы, Леди Элизабет Хейге үйленді. Олардың балалары болмады. Леди Элизабет қайын атасы үшін өте жақын болғанымен, неке бақытты болмады. Әкесінен мұрагерлікке ие болғанда, ол былай деген: "Веллингтон герцогы жарияланғанда, бөлмеге мен ғана кіретінімді көзге елестетіңдер". Әке мен бала арасындағы қарым-қатынас, атақты әкенің ұлының сол атаққа жете алмайтын классикалық мысалы ретінде сипатталады. Веллингтон 1884 жылдың тамыз айында 77 жасында Суссекс графтығының Брайтон қаласындағы Брайтон теміржол станциясында қайтыс болды және Хэмпшир графтығындағы Стратфилд Сайде үйіне жерленді. Оның мұрагерлік құқығы алты жылдан кейін қайта расталды. Оның орнына жүрегі жақын туысы Генри келді. Герцогиня 1904 жылдың тамыз айында 83 жасында Суррей графтығының Хершам қаласындағы Беархилл (Бурхилл) паркінде (үйінде) қайтыс болды және Стратфилд Сайде жерленді. Оның мұрагерлік қалдырған мүлкі 13,997 фунт стерлингті құрады.
Wellington married Lady Elizabeth Hay, daughter of Field Marshal George Hay, 8th Marquess of Tweeddale, in 1839. They had no children. The marriage was not a happy one although Lady Elizabeth was a great favourite with her father in law. On succeeding his illustrious father he was said to have remarked: "Imagine what it will be when the Duke of Wellington is announced, and only I walk in the room." The relationship between father and son is often described as the classic case of the son of a famous father who cannot match such fame. Wellington died at Brighton Railway Station, Brighton, Sussex, in August 1884, aged 77, and was buried at the family seat Stratfield Saye House, Hampshire. His probate was resworn six years later at He was succeeded by his nephew, Henry. The Duchess died at Bearhill (Burhill) Park (House), Hersham, Surrey, in August 1904, aged 83, and was buried at Stratfield Saye. Her probate left assets of £13,997.
Әдебиетте
Бронте отбасы Африканы отарлау туралы ойын-қиялдарында Веллингтонның бірінші герцогы мен оның екі ұлын сомдады. Олар Артур туралы көптеген әңгімелер жазды, Шарлотта осы әңгімелердің "авторы" рөлін Чарльзға жүктеді. Шарлотта мен Бранвелл ересек жасқа келгенде, Лорд Байронның шығармаларынан шабыт алып, Артурды романтикалық, батыр тұлға ретінде бейнеледі. Олар оны Заморна герцогы, кейіннен Ангрия императоры Адриан деп атады. Оның мінезі "Джейн Эйр" романындағы Эдвард Рочестер кейіпінің негізі болды. Томас Рейкс ("Кіші"), британдық саудагер-банкір, денди және күнделік жазушы, Веллингтонның екінші герцогы Артур Уэлслидің жақын балалық досы, бірге саяхаттаған және құмар ойнаған серігі болды. Оның "Веллингтонның екінші герцогымен және басқа да көрнекті замандастарымен жеке хат алмасу" атты екі томдық күнделігі 1861 жылы жарық көрді.
The Brontë family portrayed the first Duke of Wellington and his two sons in their imaginary games about the colonisation of Africa. They wrote many stories about Arthur, with Charlotte assuming the character of Charles as the "author" of these stories. As Charlotte and Branwell moved into their teenage years and used Lord Byron's writings as inspiration, they focused on Arthur as a romantic, heroic figure. He was known to them as the Duke of Zamorna, and later as Emperor Adrian of Angria. Elements of his character formed the basis for Edward Rochester in Jane Eyre. Thomas Raikes ("the Younger"), a British merchant banker, dandy and diarist, was a close childhood friend, travelling and gambling companion of Arthur Wellesley, 2nd Duke of Wellington. His journals Two volumes of Private Correspondence with the 2nd Duke of Wellington and other Distinguished Contemporaries were published in 1861.