Кіріспе
Тұзды суды суару үшін пайдалану Биосоленость – ауыл шаруашылығы дақылдарын суару үшін тұзды суды пайдалануды зерттеу және тәжірибе. Көптеген құрғақ және жартылай құрғақ аймақтарда су көздері бар, бірақ қолда бар су көбінесе тұзды (0,5–5 г/л тұз) немесе тым тұзды (30–50 г/л тұз) болады. Су жер астындағы су жинағыштарда немесе жағалау шөлдеріндегі теңіз суы түрінде кездесуі мүмкін. Дәстүрлі егіншілік тәжірибелерінде тұзды су топырақты тұздандырып, көптеген дақылдарды өсіруге жарамсыз етеді. Шындығында, көптеген құрғақ және жартылай құрғақ аймақтар ауыл шаруашылығына жарамсыз деп есептелді және осы аймақтарды ауыл шаруашылығына дамыту 20 ғасырдың екінші жартысына дейін жүйелі түрде қолға алынбады. Биосоленость зерттеулеріне өсімдіктердің тұзға төзімділігінің биохимиялық және физиологиялық механизмдерін зерттеу, тұзға төзімділік (халотолеранттылық) үшін селекция және сұрыптау, дақылдың өмірлік циклінде тұзға сезімталдығы азаятын кезеңдерді анықтау, тұзды суарту суын пайдаланып қажетті қасиеттерді (мысалы, жемістегі қант мөлшері) арттыру немесе пісу процесін басқару, тұздылық пен топырақ қасиеттерінің өзара әрекеттесуін зерттеу және табиғи тұзға төзімді өсімдік түрлерін (халофиттер) пайдалы ауыл шаруашылығы дақылдарына айналдыру кіреді. Сондай-ақ, жоғары тұздылық жағдайында гөтеге жарағысып өсетін галофильді бактерияларды қараңыз. Дұрыс қолданғанда (буға түсуден артық суару, топырақтың жақсы дренаж үшін құрылымын сақтау) тұзды суарту топырақтың тұздануын күшейтпейді. Кейде бұл шаруаларға жаңбырдан кейін тамыр аймағынан төменге қарай тұздарды қайтару үшін қосымша су құю қажеттігін білдіреді.
Biosalinity is the study and practice of using saline (salty) water for irrigating agricultural crops. Many arid and semi arid areas actually do have sources of water, but the available water is usually brackish (0.5–5g/L salt) or saline (30–50g/L salt). The water may be present in underground aquifers or as seawater along coastal deserts. With traditional farming practices, saline water results in soil salinization, rendering it unfit for raising most crop plants. Indeed, many arid and semi arid areas were simply considered unsuitable for agriculture, and agricultural development of these areas was not systematically attempted until the second half of the 20th century. Research in biosalinity includes studies of the biochemical and physiological mechanisms of salt tolerance in plants, breeding and selection for salt tolerance (halotolerance), discovery of periods in a crop plant's life cycle when it may be less sensitive to salt, use of saline irrigation water to increase desirable traits (such as sugar concentration in a fruit) or to control the ripening process, study of the interaction between salinity and soil properties, and development of naturally salt tolerant plant species (halophytes) into useful agricultural crops. See also halophile bacteria, which thrive under conditions of high salinity. When properly applied (watering well in excess of evapotranspiration, maintaining soil structure for excellent drainage), brackish water irrigation does not result in increased salinization of the soil. Sometimes this means that farmers have to add extra water after a rainstorm, to carry salts back down to below the root zone.
Халықтың пікірлері
Гленн, Э. П.; Браун, Дж. Дж.; О'Лири, Дж. В. (1998). "Теңіз суымен егін суару", "Сайентифик американец" журналы, 279 том, 8 нөмір, 1998 ж., тамыз, 56–61 беттер.