Кіріспе
Америка Құрама Штаттарының поэзиясы – Америка Құрама Штаттарының поэзиясы. Ол алғаш рет 17 ғасырда американдық отарлаушылардың ағылшын поэзиясына өз үнін қосуға тырысуы ретінде пайда болды, бұл он үш колонияның конституциялық бірігуінен бұрын болды (дегенмен, Американың жергілікті халықтарында поэзияға ұқсас, берік ауызша дәстүр бұрыннан бар еді). Алғашқы отаршылардың көптеген еңбектері сол кездегі ағылшын поэзиясының формасы, тілі және тақырыбына ұқсас болды. Алайда, 19 ғасырда американдық ерекше стиль қалыптаса бастады. Сол ғасырдың соңына қарай Уолт Уитман сияқты ақындар шетелде үлкен қызығушылыққа ие болып, ағылшын тіліндегі авангардқа қосылды. 1910 мен 1945 жылдар аралығында жарияланған американдық поэзияның көп бөлігі 1950 жылдардағы Маккарти дәуірінде кітапханашылар тарапынан жойылған, аз таралған саяси басылымдардың беттерінде қалып қойды. Эзра Паунд және Т.С. Элиот (1948 жылы әдебиет бойынша Нобель сыйлығын алған) сияқты модернист ақындар 20 ғасырдың бірінші жартысындағы ағылшын тіліндегі ең шығармашыл және ықпалды ақындар ретінде жиі аталады. Африкалық американдық және әйел ақындары да сол кезеңде кеңінен жарияланып, оқылды, бірақ көбінесе кемсітушілікке ұшырады. 1960 жылдары Beat Movement және Black Mountain ақындары поэзияның жаңа үлгілерін жасады, ал олардың замандастары британдық поэзияның қайта жандануына әсер етті. Мыңжылдықтың соңына қарай американдық поэзияны қарастыру кеңейді, ғалымдар әйелдер, африкалық американдықтар, испандар, чиканолар, америкалықтар және басқа этностық топтардың поэзиясына көбірек назар бөлді. Луиза Глюк – әдебиет бойынша Нобель сыйлығын алған жалғыз қазіргі заманғы американдық жазушы, ал халықтық рок әншісі және ақын Боб Дилан да осы сыйлыққа ие болды.
American poetry refers to the poetry of the United States. It arose first as efforts by American colonists to add their voices to English poetry in the 17th century, well before the constitutional unification of the Thirteen Colonies (although a strong oral tradition often likened to poetry already existed among Native American societies). Most of the early colonists' work was similar to contemporary English models of poetic form, diction, and theme. However, in the 19th century, an American idiom began to emerge. By the later part of that century, poets like Walt Whitman were winning an enthusiastic audience abroad and had joined the English language avant garde. Much of the American poetry published between 1910 and 1945 remains lost in the pages of small circulation political periodicals, particularly the ones on the far left, destroyed by librarians during the 1950s McCarthy era. Modernist poets like Ezra Pound and T. S. Eliot (who was awarded the Nobel Prize in Literature in 1948) are often cited as creative and influential English language poets of the first half of the 20th century. African American and women poets were published and read widely in the same period but were often somewhat prejudicially marginalized. By the 1960s, the Beat Movement and Black Mountain poets had developed new models for poetry and their contemporaries influenced the British Poetry Revival. Towards the end of the millennium, consideration of American poetry had diversified, as scholars placed an increased emphasis on poetry by women, African Americans, Hispanics, Chicanos, Native Americans, and other ethnic groups. Louise Glück is the only contemporary American writer writing primarily poetry who has been awarded the Nobel Prize in Literature, while Bob Dylan, a folk rock songwriter and poet, has been awarded the same prize.
Колониялардағы поэзия
Англияның Америкамен байланысы 1490 жылдардан кейін күшейді, және ағылшын саяхатшылары кейде 1650 жылға дейін, яғни Энн Брэдстриттің «Оныншы музасы» жарық көргенге дейін, Жаңа әлем туралы сипаттамаларына өлеңдер қосатын. Бұл шығарма Америкада (көбінесе Ипсвич, Массачусетс немесе Солтүстік Андовер, Массачусетс қалаларында) жазылып, оның құдайы, пастор Джон Вудбридж Лондонда басып шығарған. Осындай авторлардың 14-ін американдық ақындар деп атауға болады (олар Америкада болып, әртүрлі деңгейде, осы жер туралы өлеңдер немесе шумақтар жазған). Алғашқы мысалдардың бірі – 1616 жылғы капитан Джон Смиттың «батыл және күшті» мінез-қалпына арналған «куәлік өлеңі» (Barbour, ред. «Еңбектер») және пастор Уильям Моррелдің 1625 жылғы «Nova Anglia» немесе «Жаңа Англия» шығармасы, ол американдық ауа-райынан бастап, оның жергілікті әйелдерге деген көзқарасына дейін барлық нәрсені қамтитын ұйқасты каталог. Содан кейін, 1627 жылдың мамырында Мэримаунттан шыққан Томас Мортон – Девоннан шыққан, Батыс аймағының табиғатты жақсы білетін адамы, заңгер, жазушы және отарлаушы авантюрист – өзінің тері саудасы орналасқан жерінде табысқа жетуді тойлау және ынталандыру үшін май бағанасын тіктеп, «Өлең» мен «Ән» жазбаларын (бірі – еуропалықтар мен жергілікті халықтардың қалай біріккені және Американың сәтті болуы үшін осылай жалғасуы керек деген идеяны қамтитын әдеби манифест; екіншісі – терең американдық мағынаға толы жеңіл «ішімдік ән») қадап қойды. Бұл шығармалар Мортонның американдық поэзиясының басқа үлгілерімен бірге «Жаңа ағылшын Қананы» (1637) кітабында жарияланды. «Бірінші», «Америкалық» және «Поэзия» критерийлеріне сәйкес, Мортон (Энн Брэдстрит емес) ағылшын тіліндегі Американың алғашқы ақыны болып саналады. Он үш колонияның алғашқы жазылған ақындарының бірі – Энн Брэдстрит (1612–1672), ол ағылшын тілінде жазған алғашқы әйел ақындардың бірі ретінде танылады. Оның өмірінде жарық көрген өлеңдері діни және саяси тақырыптарға арналған. Ол сонымен қатар үй, отбасылық өмір және күйеуіне деген махаббаты туралы нәзік естеліктер жазды, олардың көп бөлігі 20 ғасырға дейін жарияланбады. Эдвард Тейлор (1645–1729) пуритандық қасиеттерді жоғары деңгейдегі метафизикалық стильде көрсететін өлеңдер жазды, оларды ерте колониялық кезеңнің ерекшелігі деп қарастыруға болады. Пуритандық этикаға назар аудару 17 және 18 ғасырлардағы колонияларда жазылған поэзияның басым бөлігі болды. Жаңа Англияда жарық көрген алғашқы «әлемдік» поэзия Сэмюэл Данфорттың 1647–1649 жылдарға арналған «альманахтарында» жарияланды, олар Кембриджде басылып шықты; оларға «тапсырма өлеңдері», сондай-ақ сіркешкілер, көгершіндер, жер сілкіністері және дауылдар туралы өлеңдер кірді. Әрине, Данфорт дін қызметкері болғандықтан, рухани хабардан алысқа кеткен емес. Колониялық кезеңнің ерекше американдық лирикалық дауысы – 1773 жылы «Әртүрлі тақырыптар, діни және моральдық тақырыптар бойынша өлеңдер» кітабы жарық көрген құл Филис Уитли. Ол өз заманындағы ең танымал ақындардың бірі болды, кем дегенде колонияларда, оның өлеңдері сол кездегі Жаңа Англия мәдениетіне тән болды, діни және классикалық идеялар туралы ой жүгіртті. 18 ғасырда Американы поэзия үшін лайықты тақырып ретінде қарастыруға көбірек мән берілді. Бұл тенденция Филип Френоның (1752–1832) шығармаларында ең айқын көрінеді, ол өз жазбаларында американдықтарға деген ерекше симпатияны көрсеткені үшін, бұл оның американдық мәдениетке деген күмәнін көрсетеді деп түсіндірілді. Алайда, негізінен провинциялық жазу есебінен, бұл колониялық дәуірдің соңғы кезеңіндегі поэзия, әдетте, формасы мен синтаксисі жағынан ескірген, Блейк пен Бернс дәуірінде Поуп пен Грейдің құралдарын және әдістерін қолданды. Ребекка Хаммонд Лардтың (1772–1855) еңбегі ескі болғанымен, бүгінгі өмірде де маңызды. Ол табиғат туралы, оның қоршаған ортасы туралы ғана емес, адамдардың табиғаты туралы да жазады. Жалпы алғанда, американдық колониялардағы поэзияның дамуы колониялардың дамуын көрсетеді. Ертедегі поэзияда бірінші кезекте елді мекенді құрған пуритандық идеалдардың тұтастығын сақтау қажеттілігі басым болды. Колонистердің сенімдері арта түскен сайын, олар жазған поэзия тәуелсіздікке ұмтылыстарын көбірек бейнеледі. Бұл тақырыптық өзгеріс жазу стиліне әсер етпеді, ол консервативті болып қалды. Бұл американдық ақындардың ағылшын тіліндегі поэзиялық даму орталығы Лондонда болғандықтан, физикалық қашықтықтың салдары болуы мүмкін.
Колониядан кейінгі поэзия
Тәуелсіз АҚШ-тың алғашқы маңызды ақыны Уильям Каллен Брайант (1794–1878) болды, оның ең үлкен еңбегі – далалар мен орманның шамасы туралы жырлар жазу болды. Дегенмен, халықаралық деңгейде танымал болған алғашқы ақын Генри Уодсворт Лонгфеллоу (1807–1882) болды, ол халықаралық тұрғысынан Альфред Теннисонға жақын келді. Уильям Каллен Брайант, Джон Гринлиф Уиттиер, Джеймс Рассел Лоуэлл және Оливер Венделл Холмс ағамен бірге «От басындағы ақындар» (мектеп немесе үй ақындары деп те аталады) тобын құрады. «От басындағы ақындар» – Жаңа Англиядан шыққан 19 ғасырлық американдық ақындардың тобы. «От басындағы ақындар» деген ат осы ақындардың танымалдылығынан туындады: олардың поэзиялық қағидаларды (стандарттық формалар, тұрақты ырғақ және ұйқасты строфалар) сақтауы, олардың туындыларын мектепте және үйде жаттап, оқуға ыңғайлы етті, сондай-ақ оттың басында отбасылар үшін ойын-сауық көзіне айналды. Ақындардың негізгі тақырыптары – АҚШ-тың тұрмыстық өмірі, мифологиясы және саясаты болды, олардың бірнешесі тікелей осы салада қатысты. 19 ғасырдың басында және ортасында Ралф Уолдо Эмерсон (1803–1882), Эдгар Аллан По (1809–1849), Генри Дэвид Торо (1817–1862), Сидни Ланьер (1842–1881) және Джеймс Уиткомб Райли (1849–1916) сияқты танымал ақындар пайда болды. Бұл авторлардың барлығының туындылары британдық әріптестерінен ерекшелену үшін ерекше американдық дауысты іздеумен біріктірілген. Осы мақсатта олар поэзия үшін материал ретінде туған жерлерінің ландшафтын және дәстүрлерін зерттеді. Бұл тенденцияның ең маңызды мысалы Лонгфеллоның «Хиаватаның әні» болуы мүмкін. Бұл жырда 1836–1841 жылдары Мичиган штатының үндістер ісі жөніндегі басқарушысы болған Генри Роу Скулкрафт жинаған үндістердің әңгімелері пайдаланылған. Лонгфелло, мүмкін, британдық үлгілерден аулақ болу үшін фин эпосы «Калеваланың» ырғағын қолданды. Нәтижесінде шыққан жыр, танымал болғанымен, болашақ АҚШ ақындары үшін үлгі болмады. Уақыт өте келе, ақын-философтар Эмерсон мен Тороның трансцендентализмі американдық поэзияға үлкен әсер етті. Трансцендентализм – Уильям Вордсворт пен Сэмюэл Тейлор Колриджден бастау алған ағылшын романтизмінің ерекше американдық түрі. Трансцендентализмнің негізін қалаушылардың бірі саналатын Эмерсон, жас кезінде осы екі ағылшын ақынымен және Томас Карлайлмен кездесу үшін Англияға сапар шекті. Романтизм реформадан кейінгі Англияда Виктория дәуіріне ауысса, Америкада 1830 жылдардан бастап Азамат соғысына дейін қарқынды дамыды. Эдгар Аллан По осы кезеңде ерекше ақын болды, ол өзінің өлеңдері мен эстетикалық көзқарасын философиялық, психологиялық, моральдық және космологиялық теорияларымен байланыстырып, қараңғы және қорқынышты тақырыптарды зерттеді. 20 ғасырда америкалық ақын Уильям Карлос Уильямс По туралы: «Америкалық әдебиет оның ішінде ғана, берік негізге орналасқан» деді.
Уитман және Дикинсон
Америка Құрама Штаттарында шын мәнінде туған ағылшын тіліндегі поэзияның қалыптасуы екі ақын – Уолт Уитман (1819–1892) мен Эмили Дикинсон (1830–1886) еңбегінің нәтижесінде болды. Сырт қарағанда, бұл екі ақынның арасында ешқандай ортақ нәрсе жоқ сияқты. Уитманның Киелі кітаптың Король Джеймс нұсқасының метрикасынан алынған ұзын жолдары мен демократиялық кеңдігі, Дикинсонның протестанттық ән кітабынан алынған жинақы тіркестерімен, қысқа жолдарымен және тармақтарымен күрт контраст құрайды. Оларды байланыстыратын нәрсе – олардың Эмерсонмен ортақ байланысы (Уитманның «Жасыл жапырақтардың» екінші басылымында одан үзінді басып шығарған) және олардың көзқарастарының батыл жаңалығы. Осы екі ақын американдық поэзияның екі маңызды стилінің туғанын білдіреді деуге болады – Уитманның еркін метрикасы мен тікелей эмоционалдық өрнегі, және Дикинсонның тұжырымдық жұмбақтығы мен ирониясы. Екеуі де 20-ғасырдың американдық поэзиясына терең ықпал етті. Бұл стильдердің дамуы, сондай-ақ оларға қарсы консервативті реакциялар Эдвин Арлингтон Робинсон (1869–1935), Стивен Крейн (1871–1900), Роберт Фрост (1874–1963), Карл Сэндбург (1878–1967) және Эдна Сент-Винсент Миллей (1892–1950) сияқты ақындардың шығармалары арқылы көрінеді. Фрост, әсіресе, қатаң поэтикалық өлшемді, әсіресе бос өлең мен қысқа лирикалық формаларды, Паунд айтқандай, «нағыз американдық» стильмен үйлестірген маңызды тұлға. Ол өзінің сүйікті «Алтын қазынасынан» ағылшын тіліндегі көптеген дәстүрлерді жаңғыртып, маңызды шығармалар тудырды, ол негізгі модернистердің жетістіктерімен бәсекелесіп, тіпті олардан асып түседі, соның арқасында ол дәстүрлі ағылшын тіліндегі өлеңдердің толық спектрінде Харди мен Йейтспен теңестіріледі. Бірақ Уитман мен Дикинсоннан ағылшын формализміне Фрост жұмысынан гөрі аз қарыз болған, ерекше жаңа, органикалық поэзиялық дәстүрдің жобасы көрінді, және ол 1910-1920 жылдары толыққанды дамиды. Колин Фальк атап өткендей, «Уитманның еркін өлең мұрасына ол [Миллей] Робинсон Джефферстің терең ойлылық пен жинақтылығын әкеледі».
Модернизм және одан кейінгі кезеңдер
Бұл жаңа идиом, 19 ғасырдағы француз поэзиясын зерттеумен біріктіріліп, 20 ғасырдағы ағылшын тіліндегі поэтикалық модернизмге американдықтардың үлесін қосты. Эзра Паунд (1885–1972) және Т. С. Элиот (1888–1965) сол кездегі жетекші тұлғалар болды, олар дәстүрлі поэтикалық форма мен ырғақтан, сондай-ақ викториялық стильден бас тартты. Екеуі де американдық поэзияны тығыздыққа, қиындыққа және түсініксіздікке қарай бағыттап, фрагментация, эллипс, аллюзия, жапсарлас қою, ирониялық және ауыспалы кейіпкерлер, мифтік параллелизм сияқты әдістерге ерекше назар аударды. Паунд, әсіресе, американдық поэзияны Қытай мен Жапонияның дәстүрлі поэзиясы сияқты алуан түрлі ықпалдарға ашты. Бұл революциялық кезеңде Гертруда Стайн (1874–1946), Уоллес Стивенс (1879–1955), Уильям Карлос Уильямс (1883–1963), Хильда Дулиттл (H. D.) (1886–1961), Марианна Мур (1887–1972), Э. Э. Каммингс (1894–1962) және Харт Крейн (1899–1932) сияқты көптеген басқа ақындар да маңызды үлес қосты. Философиялық лириканы қайта жаңғыртуға көмектескен ойшыл Стивенс, ал Уильямс көптеген кейінгі ақындарға үлгі болды, себебі ол өзінің замандастарынан гөрі ағылшын тіліндегі әңгімелеу тілін еркін ырғақпен үйлестіре білді. Каммингс типографиялық тәжірибелерімен және шындықтың балалық көзқарасын оятуымен ерекшеленеді. Бұл ақындар жоғары модернизммен толыққанды үйлесетін болса, 20 ғасырдың бірінші үштен бірінде АҚШ-та жұмыс істеген басқа ақындар олай емес еді. Соңғылардың ішіндегі ең маңыздылары «Жаңа сын» деп аталған бағытпен байланысты болды. Олардың қатарында Джон Кроу Рэнсом (1888–1974), Аллен Тейт (1899–1979) және Роберт Пенн Уоррен (1905–1989) болды. Арчибальд МакЛиш (1892–1982) сияқты басқа ақындар да модернистік әдістермен тәжірибе жасады, бірақ дәстүрлі жазу стиліне бейім болды. Ал Робинсон Джефферс (1887–1962) модернистік еркіндікті қабылдады, бірақ модернистік топтар мен бағдарламалардан қашықтап жүрді. Сонымен қатар, 20 ғасырдың басындағы басқа ақындар жоғары модернизммен байланысты болды немесе одан шеттетілді, мұның себебі олардың туындыларындағы нәсілдік тақырыптар болуы мүмкін. Олардың қатарында Каунти Каллен (1903–1946), Элис Данбар Нельсон (1875–1935), Гвендолин Беннетт (1902–1981), Лэнгстон Хьюз (1902–1967), Клод Маккей (1889–1948), Жан Тумер (1894–1967) және Харлем Ренессансының басқа да афроамерикандық ақындары бар. 1930 жылдары модернизмнің мұштабын «Объективистер» деп танылған ақындар тобы көтерді. Олардың қатарында Луи Зукофский (1904–1978), Чарльз Резников (1894–1976), Джордж Оппен (1908–1984), Карл Ракози (1903–2004) және кейінірек Лорин Нидекер (1903–1970) болды. «Objectivist Anthology» жинағында жарияланған Кеннет Рексрот, Мадлен Глисонмен (1909–1973) бірге Сан-Франциско Ренессансының алға басушысы болды. Объективистердің көпшілігі жаңа иммигранттардың қалалық қауымдастықтарынан шыққан, ал олардың жаңа тәжірибесі мен тілі өсіп келе жатқан американдық идиомды байытты.
Қазіргі американдық поэзия
Соңғы 40 жыл ішінде АҚШ поэзиясында жаңа топтар, мектептер мен бағыттар кең танымал болды. 1970-ші жылдары сюрреализмге қызығушылық қайта жанданды, осы саладағы ең белгілі ақындар Андрей Кодреску (1946 ж.т.), Рассел Эдсон (1935–2014) және Максин Чернофф (1952 ж.т.) болды. Перформанс поэзиясы Бит және хиппи оқиғаларынан, Дэвид Антиннің (1932–2016) сөзге негіделген өлеңдерінен және Ротенбергтің ритуалдық шараларынан пайда болып, көпмәдениеттілікті және түрлі мәдениеттерден келген ақындардың алуан түрлілігін қабылдайтын маңызды поэтикалық ұстанымға айналды. Бұл Гвендолин Брукс (1917–2000), Майя Энджелу (1928–2014), Исмаил Рид (1938 ж.т.), Никки Джованни (1943 ж.т.) және Детрик Хьюз (1966 ж.т.) сияқты афроамерикалықтардың поэзиясына қызығушылықтың артуын көрсетеді. Тағы бір ақындар тобы, Тіл мектебі (немесе L=A=N=G=U=A=G=E, осы аттас журналдан кейін), 1930-шы жылдардың модернистік және объективистік дәстүрлерін жалғастырып, дамытты. Бұл топпен байланысты ақындар: Лин Хежиниан, Рон Силлиман, Боб Перелман және Лесли Скалапино. Олардың өлеңдері – фрагментарлық, мақсатты түрде грамматикалық емес, кейде әртүрлі көздерден алынған мәтіндер мен стильдердің қосындысы – абстрактілі, лирикалық және күлкілі бола береді. Тіл мектебінде әйелдердің үлесі жоғары, бұл басқа да жалпы үрдісті көрсетеді – бұрынғы және қазіргі әйел ақындардың поэзиясын қайта ашу және насихаттау. Көптеген белгілі афроамерикалық ақындар әйелдер, сондай-ақ Адриен Рич (1929–2012), Жан Валентин (1934–2020) және Эми Герстлер (1956 ж.т.) сияқты танымал әйел жазушылар бар. Дәстүрлі классикалық формадағы поэзия 1960-шы жылдарға қарай көбінесе сәннен шығып қалғанмен, Джеймс Меррилл (1926–1995), «Сандовердегі өзгермелі жарық» эпостық поэмасының авторы, Ричард Уилбур және Сан-Францискода туған британдық ақын Том Ганн сияқты формальды шеберлікке ие ақындар оны сақтап қалды. 1980-ші және 1990-шы жылдары дәстүрлі формаға қызығушылық қайта оянды, оны кейде Жаңа формализм немесе неоформализм деп атады. Оларға Молли Пикок, Брэд Лейтаузер, Дана Джиоя, Донна Дж. Стоун, Тимоти Стил, Алисия Острикер және Мэрилин Хакер кіреді. Кейбір Жаңа формализмнің белсенді өкілдері рифма мен белгілі бір өлшемге оралудың жаңа авангард екенін жариялады. Олардың сыншылары кейде осы дәстүрлілікті Рейган дәуірінің консервативті саясатымен байланыстырады, соңғы кезде Джояның Ұлттық өнер қорының төрағасы болып тағайындалғанын атап өтеді. Хайку ағылшын тіліндегі поэзиялық жанр ретінде дамуына арналған американдық ақындар қауымдастығын тартты. Жапондық хайкудың өте қысқаша мазмұны алғаш рет Эзра Паунд пен имиджистерлердің шығармаларына әсер етті, ал соғыстан кейінгі ақындар Керуак пен Ричард Райт ағылшын тілінде түпнұсқа хайкудың көптеген шығармаларын жазды. Гинзберг, Снайдер, Уилбур, Мервин және басқа да көптеген ақындар хайкумен айналысты, көбінесе оны сөздік форма ретінде пайдаланды. 1963 жылдан бастап, American Haiku журналын құрумен, Кор ван ден Хьювел, Ник Виргилио, Реймонд Розелип, Джон Уиллс, Анита Виргиль, Гэри Хотэм, Марлен Маунтин, Уоли Свист, Пегги Уиллис Лайлс, Джордж Швед, Майкл Дилан Уэлч, Джим Кациан және басқалар сияқты ақындар хайку поэзиясының маңызды шығармаларын жасады, трансцендентализм мен имиджизммен байланыстылығын көрсетіп, адамның табиғатқа қатыстылығын жоятын және адамның оқшаулануының бесiз дәуірінде табиғатқа экологиялық назар аударды. Соңғы екі онжылдықта поэзия слэм түрінде айтылған сөз дәстүрінің қайта жаңғыруы байқалды. Чикаголық құрылысшы Марк Смит 1984 жылы қалалық поэзияны көрермендер бағалайтын өлең айтысына айналдырды. Поэзия слэмдері тақырыптық, қозғайтын және оңай түсінілетін жазу стилін ерекше атап көрсетеді. Поэзия слэм жазушылар мен айтылған сөз орындаушыларының ұрпағына есікті ашты, соның ішінде Аликс Олсон, Аполо Поэзия, Тейлор Мали және Саул Уильямс, және АҚШ-та жүздеген ашық микрофондарға шабыт берді. Поэзия Интернетте көптеген жаңа онлайн журналдар, журналдар, блогтар және басқа веб-сайттар арқылы маңызды орын алды. Веб-қалыптасқан поэзия қауымдастықтарының сұйық табиғатының мысалы – «thisisbyus», қазір жойылған, бірақ жазушылар қауымдастығы Facebook-те жалғасып, кеңейіп келеді және жаңадан бастаған және кәсіби ақындарға жазу стильдерін зерттеуге мүмкіндік береді. Қазіргі уақытта белгілі американдық поэтикалық қозғалыстар мен пішіндерге қарсы шыққан ірі тәуелсіз дауыстар болды, мысалы ақын және әдеби сыншы Роберт Петерс, Викториялық ағылшын ақыны Роберт Браунингтің поэзиялық монологтарының ықпалымен, оның «Баварияның Ақылсыз Королі Людвиг II» сияқты монологтық тұлғаларын танымал бір адамдық қойылымдарға айналдырды. Тағы бір мысал – Эмили Дикинсон мен Уильям Блейктің ықпалымен жазған Луиза Глюк, оның конфессиялық ақын екені туралы пікірталас жүргізілуде. Сильвия Платтың да оның ықпалында болуы мүмкін. Конгресс кітапханасы 9/11 шабуылына шабыттанған американдық поэзияға арналған нұсқаулықты, антологиялар мен осы тақырыбаға арналған кітаптарды жасайды. Роберт Пински американдық поэзияда ерекше орынға ие, өйткені ол АҚШ-тың үш мерзімге поэзия лауреаты болды. Ешбір ақын осылай құрметтелген емес. Оның «Сүйікті өлең жобасы» бірегей, ол барлық азаматтарды өмір бойындағы сүйікті поэзиялық шығармаларын және оны неге жақсы көретінін бөлісуге шақырады. Ол Бостон университетінің профессоры және Slate журналының поэзия редакторы. «Оқуға арналған өлеңдер» – оның поэтикалық көзқарасының көрінісі, сөз бен қарапайым адамды біріктіреді. Қоғамның табиғи экожүйелерге тигізетін әсеріне саналылықтың артуымен, осы тақырыптар поэзияға енгірілмей қоймауы заңды. Табиғат туралы өлеңдердің негізі Генри Дэвид Торо мен Уолт Уитменнің шығармаларында табылады. Заманауи экологиялық поэзия қозғалысын Джек Коллом бастады, ол Колорадо штатындағы Боулдер қаласындағы Наропа университетінде 17 жыл бойы экологиялық поэзияға арналған арнайы курс оқыды. Қоршаған ортаның тұрақтылығына қатысты заманауи поэзия, мысалы, Дж.С. Шипманның «Сені шақырып тұрмын» шығармаларында кездеседі. Бітірушілердің шығармашылық жазу бағдарламаларының дамуы ақындарға мұғалім ретінде өмір сүруге мүмкіндік берді. Поэзияның осы үлкейтілген кәсібилігі, көптеген ірі кітап және журнал баспаларының поэзия жариялауға құлықсыздығымен байланысты, болашақта поэзия академияда және шағын тәуелсіз журналдарда жаңа үйін таба алады. Белгілі мысал – Нобель сыйлығының лауреаты Луиза Глюк, ол Йель университетінде оқытады.
Poetry has become a significant presence on the Web, with a number of new online journals, 'zines, blogs and other websites. An example of the fluid nature of web based poetry communities is, "thisisbyus, now defunct, yet this community of writers continues and expands on Facebook and has allowed both novice and professional poets to explore writing styles. During the contemporary time frame, there were major independent voices who defied links to well known American poetic movements and forms such as poet and literary critic Robert Peters, greatly influenced by the Victorian English poet Robert Browning’s poetic monologues, became reputable for executing his monologic personae like his Mad King Ludwig II of Bavaria into popular one man performances. Another example is Louise Glück who cites Emily Dickinson and William Blake as her influences. Critics and scholars have discussed whether or not she is a confessional poet. Sylvia Plath may be another of her influences. The Library of Congress produces a guide to American poetry inspired by the 9/11 attacks, including anthologies and books dedicated to the subject. Robert Pinsky has a special place in American poetry as he was the poet laureate of the United States for three terms. No other poet has been so honored. His "Favorite Poem Project" is unique, inviting all citizens to share their all time favorite poetic composition and why they love it. He is a professor at Boston University and the poetry editor at Slate. "Poems to Read" is a demonstration of his poetic vision, joining the word and the common man. With increased consciousness of society's impact on natural ecosystems, it is inexorable that such themes would become integrated into poetry. The foundations of poems about nature are found in the work of Henry David Thoreau and Walt Whitman. The modern ecopoetics movement was pioneered by Jack Collom, who taught a dedicated course on ecopoetics at Naropa University in Boulder, Colorado for 17 years. Contemporary poetry on environmental sustainability is found among the works of J. S. Shipman, for example, in, "Calling on You." The growth in the popularity of graduate creative writing programs has given poets the opportunity to make a living as teachers. This increased professionalization of poetry, combined with the reluctance of most major book and magazine presses to publish poetry, has meant that, for the foreseeable future at least, poetry may have found its new home in the academy and in small independent journals. A prominent example is Nobel Laureate Louise Glück who teaches at Yale University.