1877 жылғы Жапония самурайларының көтерілісі: Сайго Такамори бастаған бүлік, 21 мың адам қаза болды. Саяси жемқорлыққа наразылық, Кореямен соғыс туралы пікірталас.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1877 жылы жапон самурайларының көтерілісі
1877 Japanese samurai revolt
21 000 адам қаза тауып, жараланды
21,000 killed and wounded
Саиго Такамори, бастапқыда реформаларды қолдаған Мейдзи үкіметіндегі Сацума басшыларының бірі, ерекше түрде саяси жемқорлықтың күшеюіне алаңдады – халыққа тараған суреттерде көтерілісшілер әскері "синсей котоку" (新政厚徳) деген жазуы бар тулармен бейнеленген. Саиго 1873 жылғы Сейканрон пікірсайысында Кореямен соғыс жақтаған белсенді жақтас болды. Бір кезде ол Кореяға жеке барып, корей ұлтшылдарының оны өлтіруі мүмкін екенін пайдаланып, соғысқа себеп болатын жағдай жасауды ұсынды. Саиго соғыстың Жапония үшін сәтті аяқталады деп күтті, сондай-ақ оның бастапқы кезеңдері өзі қорғаған самурайларға мағыналы және қадірлі өлім табуға мүмкіндік береді деп ойлады. Жоспар қабылданбағаннан кейін Саиго наразылық таныту үшін барлық үкіметтік лауазымынан кетіп, Кагосимаға, сондай-ақ көптеген басқа Сацума бұрынғы самурайлары сияқты әскери және полиция күштеріне қайтып келді.
Saigō Takamori, one of the senior Satsuma leaders in the Meiji government who had initially supported the reforms, was especially concerned about growing political corruption – popular prints depicted the rebel army with banners bearing the words shinsei kōtoku (新政厚徳). Saigō was a strong proponent of war with Korea in the Seikanron debate of 1873. At one point, he offered to visit Korea in person and to provide a casus belli by the likely outcome of his being assassinated by Korean nationalists. Saigō expected both that a war would ultimately be successful for Japan and also that the initial stages of it would offer a means by which the samurai whose cause he championed could find meaningful and beneficial death. When the plan was rejected, Saigō resigned from all of his government positions in protest and returned to his hometown of Kagoshima, as did many other Satsuma ex samurai in the military and police forces.
Императорлық әскери
1873 жылғы әскери шақыру заңына сәйкес, Жапония алты әскери округке бөлінді. Шақырылғандар лотерея арқылы іріктелді, олардың қызмет мерзімі жеті жылды құрады (үш жыл активті, төрт жыл резервте), ал активті қызметке іріктелмегендер ұлттық қарулы күштерінде 20 жыл қызмет етті. Соғыс уақытында атты әскер эскадрильясы 150 адамнан тұрды. Дегенмен, қазіргі заманғы соғысқа жарамды жылқыны қамтамасыз етудегі қиындықтарға байланысты, тек үш эскадрилья ғана қолжетімді болды, олардың жалпы саны 450 атты әскерді (Императорлық гвардия эскадрильясын қоса алғанда) құрады. Жаяу әскер полкі үш батальоннан тұрды, әр батальонда 1088 адам және 16 батальон штабы болды. Мұндай 14 полк болды, олардың жалпы саны 45 920 жаяу әскерді құрады. Инженерлік рота 150 адамнан тұрды. Инженерлердің 10 ротасы болды, олардың жалпы саны 1500 инженерді құрады. Пойыз роталарында 80 адамнан болды. Барлығы 6 рота жұмыс істеді, олардың жалпы саны 480 адамды құрады. Сонымен қатар, жағалау артиллериясының 100 адамнан тұратын тоғыз батальоны болды, олардың жалпы саны 900 адамды құрады. Мобильдік артиллерия 12 таулық артиллерия батареясынан (1920 адам) және 6 далалық артиллерия батареясынан (780 адам) тұрды, әр батареяда 12 зеңбірек болды. Мобильдік артиллерияда 108 зеңбірекпен 2700 адам болды.
As per the 1873 conscription law, Japan was divided into six military districts with conscripts drawn by lots, with seven years service (three active and four reserve) for the conscripted and service for 20 years in the national militia for those not chosen for active service. A cavalry squadron contained 150 in wartime. However, due to difficulties in securing horses suited for modern war, only three squadrons were available, for a total of 450 cavalrymen (including the Imperial guard squadron). An infantry regiment had three battalions of 1,088 men and 16 battalion staff each. 14 such regiments existed for a total of 45,920 infantry. An engineer company contained 150 men. The engineers had 10 companies, giving a total of 1,500 engineers. The train companies contained 80 men. There were a total of six companies giving a total of 480 men. There were also nine coastal artillery battalions of 100 men, a total of 900 men. The mobile artillery consisted of 12 mountain gun batteries with 1,920 men and six field gun batteries with 780 men, with each battery containing 12 guns. A total of 2,700 men with 108 guns were in the mobile artillery.
Көтерілісші күштер
Сайгоның әскері толыққанды жаңғыртылмады, 1877 жылы 6 жаяу әскер батальонынан, әрқайсысында 2000 адам, ал әр батальонда 10 ротадан, ротада 200 адамнан тұратын, жедел құрылған ұйым жасалды. Көтерілісшілердің әскерінде аз ғана атты әскер болды және көтерілісшілер жинаған 28 таулық, 2 далалық және 30 минометтік зеңбірекке бар болғаны 200 зеңбішекші ғана болды. Бұл Жапонияны алтын стандартынан шығарып, үкіметті қағаз валюта басып шығаруға мәжбүр етті. Сацума көтерілісінің экономикалық салдары 1877 жылғы 4 ақпандағы заңның қабылдануына әкелді, ол жер салығын 3%-дан 2,5%-ға дейін төмендетті. Көтеріліс Жапонияның жылдық шығындарын 13,7 миллион фунттан 10,25 миллион фунтқа дейін азайтты, ал ұлттық қарызын 28 миллион фунттан 70 миллион фунтқа дейін арттырды. Бұрынғы самурайларды бағындырудың құны Мэйдзи үкіметін жаппай банкротқа дейін жеткізді; үкімет саяси байланысы бар саудагерлер мен бұрынғы шенеуніктерге зауыттар мен кендер сияқты мемлекеттік кәсіпорындарды арзан бағаға сатуға мәжбүр болды, нәтижесінде ірі өнеркәсіптік компаниялар немесе зайбацулар құрылды. Бұл мемлекеттік кәсіпорындар зиянға жұмыс істеді, ал қаржы министрі Мацуката Масаёши теміржол, телеграф және әскери өнеркәсіптерді қоспағанда, оларды саяси байланысы бар капиталистерге зиянға сатуға шешім қабылдады. Ол сондай-ақ жапон студенттеріне стипендия беруді тоқтатты және шетелдік сарапшыларды жұмыстан шығарды. Осы арада Сайгоның басып кіру ұсынысын қолдаған милитаристтік фракцияның қалдықтары генийоша және кокурюкай сияқты жапондық оңшыл топтарға айналды. Көтеріліс самурайлар класын да тиімді түрде жойды, өйткені жаңа Жапон императорлық армиясы, қарапайым халықтан жасалған сарбаздарға негізделген, шайқаста өзін көрсетті. Ең бастысы, самурайлардың жеңілісі заманауи артиллерия мен мылтықтардың күшін көрсетті, ал бұларға қарсы банзай шабуылының тиімді әсері болмады. 1889 жылғы 22 ақпанда Император Мэйдзи Сайгоны өлімнен кейін кешірді. Токиодағы Уэно паркіндегі және Кагосима қамалының қираған жерлерінің жанындағы ескерткіштер оның есімін мәңгі есте сақтау үшін орнатылды. Саиго Такамори халық тарапынан трагедиялық батыр ретінде танылды, ал оның іс-әрекеттері бусидо мен Ямато дамашидің құрметті үлгісі деп есептелді.
The forces of Saigo were only partly modernised, with an ad hoc organisation made in 1877 with 6 infantry battalions of 2,000 men, each with 10 companies of 200 per battalion. There was little to no cavalry in the rebel army and only 200 gunners for the 28 mountain, 2 field and 30 mortar pieces assembled by the rebels. forcing Japan off the gold standard and causing the government to print paper currency. Economic effects of the Satsuma Rebellion resulted in the passing of the Act of February 4, 1877, which reduced the land tax from 3% to 2.5%. The Rebellion reduced Japan's yearly expenditure from £13,700,000 to £10,250,000, and it raised Japan's national debt from £28,000,000 to £70,000,000. The costs of pacifying the former samurai led to the Meiji government becoming virtually bankrupt; the government was forced to sell off state owned enterprises such as factories and mines to politically connected merchants and former officials at low prices, leading to the instant formation of large industrial firms or zaibatsu. These state owned industries had been operating at a loss, and Finance Minister Matsukata Masayoshi decided to sell all of these to politically connected capitalists at a loss, except the railroad, telegraph and military industries. He also cancelled scholarships for Japanese students abroad and fired foreign experts. Meanwhile, the remnants of the militaristic faction that supported Saigo's invasion proposal evolved into Japanese right wing groups such as the genyosha and kokuryūkai. The rebellion also effectively ended the samurai class, as the new Imperial Japanese Army built on heimin conscripts had proven itself in battle. More critically, the defeat of the samurai displayed the power of modern artillery and rifles, against which a banzai charge had no appreciable effect. On 22 February 1889, Emperor Meiji pardoned Saigō posthumously. Statues in Ueno Park, Tokyo and near the ruins of Kagoshima Castle stand in his memory. Saigō Takamori was labelled as a tragic hero by the people, and his actions were considered an honorable example of bushido and Yamato damashii.
Атауы
Ағылшын тілінде соғыстың ең көп тараған атауы – "Сатсума көтерілісі". Марк Равина, "Соңғы самурай: Саиго Такаморидің өмірі мен шайқастары" кітабының авторы, "Сатсума көтерілісі" атауының бұл соғысқа толық сәйкес келмейтінін, соғыстың мәнісін және жапонша атауын дұрыс жеткізбейтінін айтты. Равина соғыстың ауқымы Сацумадан әлдеқайда кең болғанын, оқиғаның көтерілістен гөрі азаматтық соғысқа жақын екенін атап көрсетті. Равина соғысты ағылшын тілінде "Оңтүстік-батыс соғысы" деп атауды ұсынады.
In English, the most common name for the war is the "Satsuma Rebellion". Mark Ravina, the author of The Last Samurai: The Life and Battles of Saigo Takamori, argued that "Satsuma Rebellion" is not the best name for the war because the English name does not well represent the war and its Japanese name. Ravina said that the war's scope was much farther than Satsuma, and he characterizes the event as being closer to a civil war than a rebellion. Ravina prefers the English name "War of the Southwest."
Танымал мәдениетте
Батыс түсіндірулеріне 2003 жылғы Эдвард Цвик режиссерлік еткен америкалық «Соңғы самурай» фильмі жатады, ол Босин соғысы, Сацума көтерілісі және Мейдзи дәуірінің басындағы бұрынғы самурайлардың басқа да ұқсас көтерілістері сияқты тарихи оқиғаларды бір сюжетке біріктіреді.
Western interpretations include the 2003 American film The Last Samurai directed by Edward Zwick, which combines into a single narrative historical situations belonging both to the Boshin War, the Satsuma Rebellion, and other similar uprisings of ex samurai during the early Meiji period.
Жалпы және келтірілген сілтемелер
Бак, Джеймс Х. "1877 жылғы Сацума көтерілісі: Кагосимадан Кумамото қамалының қоршауына дейін". Monumenta Nipponica 28(4) (1973), 427–446 беттер.
Buck, James H. "The Satsuma Rebellion of 1877: From Kagoshima Through the Siege of Kumamoto Castle". Monumenta Nipponica 28#4 (1973), pp. 427–446. .