Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Марлық Изабелла (өмір сүрген шамамен 1277 – 12 желтоқсан 1296) – Роберт Брюс VII, Кэррик графының бірінші әйелі. Изабелла күйеуі Шотландия королі (Роберт I) болып тағайындалар алдында қайтыс болды. Ол күйеуімен бірге Стюарт әулетінің негізін қалаушы, Шотландия королі Роберт II-нің ата-анасы болды. Изабелла Мар графы Домхналл I-нің (1297 – 1302 жылдары қайтыс болған) және Файф графы Маэль Колюйм II-нің жесірі Хеленнің (1295 жылдан кейін қайтыс болған) қызы еді. Изабелланың әкесі, Шотландия тағына үміткер болған Роберт Брюс V, Эннандейл лордының (1295 жылы қайтыс болған) жақтасы болған сияқты. Домналл отбасы мен Брюс отбасының жақын қарым-қатынасын екі неке куәландырады: біріншісі – Изабелла мен Роберттің некесі, ал екіншісі – Домналлдың ұлы және оның орнын басушысы Гартнайттың (шамамен 1302 жылы қайтыс болған) және Роберт Брюс VII-нің қарындасының некесі. Роберт Брюс VII мен Изабелланың некесі шамамен 1290 жылдары болған болуы мүмкін. Осы одақтан 1296 жылы туған Марджори (1316 жылы қайтыс болған) атты қыз дүниеге келді. Роберт пен Изабелланың қызы Марджори Шотландияның стюарды Уолтер Стюартқа үйленді, олардың ұлы кейін Шотландия королі Роберт II болып билік құрды (1390 жылы қайтыс болған). Изабелланың бала туғанда қайтыс болғаннан кейін алты жыл өткен соң Роберт Брюс VII екінші әйелі Элизабет де Бургқа (1327 жылы қайтыс болған) үйленді.
Isabella of Mar (fl. c. 1277 – 12 December 1296) was the first wife of Robert Bruce VII, Earl of Carrick. Isabella died before her husband was crowned (as Robert I) King of Scotland. She and her husband were the grandparents of Robert II, King of Scotland, founder of the Royal House of Stuart. Isabella was the daughter of Domhnall I, Earl of Mar (died 1297 1302) and Helen (died after 1295), widow of Máel Coluim II, Earl of Fife. Isabella's father was evidently an adherent of Robert Bruce V, Lord of Annandale (died 1295), a man who staked a claim to the Scottish throne. The close relationship between Domhnall's family and the Bruces is evidenced by two marriages; the first between Isabella and Robert, and the second between Domhnall's son and comital successor, Gartnait (died c.1302), and a sister of Robert Bruce VII. The marriage of Robert Bruce VII and Isabella probably took place in the 1290s. The union produced a single child, a daughter named Marjorie (died 1316), who was born in about 1296. Robert and Isabella's daughter, Marjorie, married Walter Stewart, Steward of Scotland, and their son eventually reigned as Robert II, King of Scotland (died 1390). Six years after Isabella's death in childbirth, Robert Bruce VII married his second wife, Elizabeth de Burgh (died 1327).
"Ұлы іс"
Графтың қызы болғандықтан, Изабелланың өмірі оның мемлекетінің саясатымен тығыз байланысты болды. 1286 жылы, оның дүниеге келгеніне бірнеше жыл өткен соң, Александр III патша Кингхорн жағалауынан өлі күйде табылды. Оның мұрагері, Норвегияның Маргарет, сол кезде таққа отыруға тым жас еді, бірақ төрт жылдан кейін, 1290 жылы ол Оркнейге жеткізілді, онда 7 жасында қайтыс болды. Бұдан кейін Шотландияның ең танымал мұрагерлік дауы болды, ол ақырында Брюстің билікке келуіне және Шотландияның тәуелсіздік соғыстарына әкелді. Маргарет қайтыс болғаннан кейін, шотланд ақсүйектері тақ үшін таласқан Балиол және Брюс әулеттерін қолдаған топтарға бірікті. Изабелланың тағдыры, оның мемлекеті және болашақ Стюарт әулетінің тағдыры осы екі әулетке байланысты болды.
As the daughter of an Earl, Isabella's life was deeply entwined with the politics of her kingdom. In 1286, a few years after her birth, King Alexander III was found dead on the shores near Kinghorn. His heir, Margaret of Norway, was too young to take the throne at this time, but four years later in 1290, she was brought to Orkney, where she died at 7 years old. What followed was Scotland's most notorious succession dispute, one that eventually led to Bruce's ascension and the Scottish Wars of Independence. After Margaret's death, the Scottish nobles formed factions in support of the two primary families vying for the throne, the House of Balliol and the House of Bruce. The fate of Isabella, her kingdom, and the future Stewart dynasty all hinged on these two houses.
Мар кланы мен Брюс әулеті
Сол уақытта Изабелланың әкесі, Мар графы Домхналл I өзінің кланын ашкөз көршілерден қорғайтын күшті одақтас іздеді. Мұрагерлік дағдарыс алғаш туындаған кезде Домхналл Джон Комин Баденохпен кландық даудың ортасында болды. Домхналлдың айтуынша, Коминдер оның жерін тонаған, сондықтан ол осы қуатты көршісіне қарсы қару алу үшін мүмкіндік іздеді. Коминдер Джон Баллиолдың таққа талабын қатаң қолдағандықтан, Домхналл Брюс кланында табиғи одақтас тапты. Хроник Джон Фордун жазғандай, "барлық Коминдер мен олардың барлық қолдаушылары Баллиолдың жағында болды; бірақ Мар және Атолл графтары, барлық күштерімен, туыстық байланыс арқылы Роберт Брюстің жағына берік одақтасты." Домхналл Маргрет қайтыс болғаннан кейін он екі күн ішінде жаңа одақтасына қолдау көрсетуге дайын әскер жинады. Осы мұрагерлік дау, немесе "Ұлы дау", бастапқыда Изабелланың Мар кланы мен Брюс әулетін одақтас ретінде біріктірді. Изабелланың әкесі Изабелланы күшті Брюс отбасымен байланысын нығайту үшін пайдалануға тырысты. Маргрет қайтыс болғанға дейін Мар кланының көптеген жауы болмаса да, мұрагерлік дау мен Брюс жағына қосылу оларға жаңа қарсыластар әкелді. Сондықтан Домхналл үшін Марларды өсіп келе жатқан жауларынан қорғай алатын жаңа одақтастармен берік байланыс орнату өте маңызды болды, ал дипломатиялық некелер заманында бұл Изабелланың одақтас кланға үйленуін білдірді. Изабелланың күйеуіне басты үміткер жас Роберт Брюс, Карик графы және болашақ Шотландия королі болды, сонымен қатар ол сол кезде таққа талапкер болған Аннандейлдің 5-ші лорды Роберт де Брюстің немересі еді. Он үшінші ғасырдың соңында Аннандейлдің 5-ші лорды өмірінің соңына жақындады, сондықтан Домхналл жас Карик графына болашақ патша ретінде қарады. Изабелла мен Брюстің некелесуі арқылы Домхналл одақтастарымен байланысын нығайтып қана қоймай, сонымен қатар бір күні патшалықты билейтін күшті отбасыға үйленді. Изабелла, орта ғасырлардағы көптеген еуропалық ақсүйек әйелдер сияқты, амбициялы әкесінің дипломатиялық құралы ретінде пайдаланылды. Брюс әулетінің Изабеллаға деген қызығушылығы да саяси себептермен туды, бірақ олардың қызығушылығы мұрагерлік даудан бұрын болған. Мар графтығының солтүстігінде Гариох иелігі орналасқан. Гариох төрт түрлі мұрагер арасында бөлінген, олардың бірі Брюс әулеті болды. Басқа екі мұрагер Джон Баллиол мен Джон Гастингс еді, олар кейін Брюспен таққа таласады. 1290 жылдың сәуір айында Брюс Гариохқа заңды құқығы бар кішігірім дворян Никлас Биггармен келісім жасады. Бұл келісім Брюске Баллиол мен Гастингс иеленген иеліктің үштен екі бөлігін берді; бірақ, ақыр соңында, бұл келісім иелікке қол жеткізу үшін жеткіліксіз болды, сондықтан Брюс көздерін оңтүстікке, Мар кланына бұрды. Тарихшы Майкл Браун жазғандай: "Граф Дональдтың [Домхналлдың] графтығы Гариохпен шектесіп, ол Баллиолдың вассалы ретінде иеліктерді ұстағандықтан, Дональдтың бұл процеске тікелей қызығушылығы болды. Осы жер мәселелері Мар мен Брюс арасындағы саяси келісімді күшейте түсті, ол тағы да неке арқылы ресмиленді. Мұрагерлік даудан бұрын да Брюс әулеті Гариох иелігіне деген құқығын нығайту үшін Мар кланымен некелесуге тырысты. Олардың мүдделері Маргреттың өлімімен және Баллиолдың бәсекелес талабымен одан әрі "үйлеседі". Осылайша Изабелла мен Брюстің некесі саяси себептермен қозғалды – екі клан ортақ жаулары болды және неке арқылы саяси байланыстарын нығайтуға тырысты.
At around the same time, Isabella's father, Domhnall I, Earl of Mar, was seeking a strong ally that could protect his clan from covetous neighbors. When the succession crisis first arose, Domhnall was already amid a clan dispute with John Comyn of Badenoch. Domhnall claimed that the Comyns had pillaged his lands, and he was thus eager for an excuse to take up arms against this powerful neighbor. As the Comyns were staunch supporters of John Balliol's claim to the throne, Domhnall found a natural ally in Clan Bruce. As the chronicler, John of Fordun, wrote "all the Comyns and their whole abettors stood by Balliol; but the earls of Mar and Atholl, with the whole strength of their power, cleaved, in the firm league of kinship, to the side of Robert of Bruce." Domhnall summoned an army within a mere fortnight of Margret's death, eager and ready to support his newfound ally. This succession dispute, or "Great Cause," was what initially brought Isabella's Clan Mar and the House of Bruce together as allies. Isabella's father sought to use Isabella to strengthen ties with the powerful Bruce family. And though Clan Mar had no shortage of enemies prior to Margret's death, the succession dispute and their siding with Bruce had brought them new opponents. There was thus a great pressure on the part of Domhnall to sow a strong bond with new allies who could protect the Mars from their growing list of enemies, and in this age of diplomatic marriage, that meant that Isabella was to wed into an allied clan. The premier choice for Isabella's spouse was the young Robert the Bruce, the Earl of Carrick and future King of Scots—and also the grandson of Robert de Brus, 5th Lord of Annandale, who was vying for the throne at that time. In the late thirteenth century, the 5th Lord of Annandale was nearing the end of his life, and thus, Domhnall saw the young Earl of Carrick as a potential future king. By pursuing a marriage between Isabella and Bruce, Domnall was not only strengthening his bond with allies, which was his primary goal but was also marrying into a powerful family that might one day rule the kingdom. Isabella, like many European noblewomen in the medieval age, was used as a diplomatic pawn by her ambitious father. The House of Bruce's interest in Isabella was politically motivated as well, though their interest existed before the succession dispute. To the North of the Earldom of Mar laid the lordship of Garioch. Garioch was a land divided between four different co heirs, including the House of Bruce. Two of the other co heirs were John Balliol and John Hastings, who would later fight Bruce for the throne. In April 1290, Bruce made an agreement with Nichlas Biggar, a minor nobleman who held a legal claim to Garioch. This arrangement granted Bruce the two thirds of the lordship which Balliol and Hastings held; yet, in the end, the arrangement was insubstantial for attaining the lordship, so Bruce turned his eyes south to Clan Mar. As historian Michael Brown wrote:As Earl Donald's [Domnall's] earldom bordered the Garioch and since he held lands in the lordship as Balliol's vassal, Donald had a direct interest in the process. These overlapping landed concerns may have fuelled the growing political alignment between Mar and Bruce which was, once again, formalised through marriage. Even before the succession dispute, the House of Bruce sought a marriage with Clan Mar to strengthen their claim on the lordship of Garioch. Their interests would only "overlap" further with Margret's death and Balliol's rival claim. The marriage between Isabella and Bruce was thus politically motivated—the two clans shared enemies and sought to strengthen their political ties through the marriage.
Роберт Брюс пен Марджори Брюс
Изабелла Роберт Брюсқа тұрмысқа шыққаннан кейін көп ұзамай қайтыс болды, бірақ қызы Марджори Брюсті дүниеге келтірген соң. Изабелланың өлімі туралы мәліметтер, оның өмірі сияқты, негізгі дереккөздердің жетіспеуінен жасырын; алайда, ол 1296 жылы Марджори туған кезде немесе содан кейін қайтыс болған болуы мүмкін. Орта ғасырларда босанғанда өлім-жітім жиі кездесетін. Орта ғасырларды зерттеуші Дженнифер Эдвардс атап өткендей, орта ғасырларда босанған әйелдер үшін "қауіп-қатер зор болды. Жүктілік пен босану қиын және қауіпті кезеңдер ретінде танылды". Алайда, Изабелланың 19 жасында ерте қайтыс болуы тіпті орта ғасырлар үшін де ерекше жағдай еді. Босанғанда қайтыс болған әйелдердің көпшілігі Изабелладан әлдеқайда үлкен болған; салыстыру үшін, қазіргі ғалымдар 11 ғасырда Норвич әйелдерінің орташа жасы 33 жаста болған деп есептейді. Бұл босанудың жиілігіне байланысты болды, Эдвардстың түсіндіруінше, "бұл статистика әйелдердің екінші, үшінші немесе одан кейінгі жүктілік кезінде және осылайша босану кезінде өлім қаупі жоғары болатын уақытпен байланысты". Демек, босану кезінде өлім-жітім сирек емес болғанымен, Изабелланың алғашқы жүктілігінде қайтыс болуы сол кездегі жағдайға қарағанда ертерек болды. Марджоридің туған жылы (1296) оның әкесі үшін күрделі кезең болды, өйткені 1296 жылдың 26 наурызында Коминге адал жеті шотланд графы Брюстің сол кездегі резиденциясы болған Карлайлға күтпеген шабуыл жасады. Шабуыл сәтсіз аяқталды, бірақ бұл шотландтарға қарсы ағылшын королі Эдуардтың наразылығының ынталандырғышы болды. 1296 жылы Джон Баллиол Эдуард таңдаған ақсүйектер тобының сайлауымен Брюстің тағына отыруына жете алды. Бірақ Баллиол Эдуардқа ұзақ уақыт адал бола алмады және жақын арада оның ең күшті жауы - француздармен одақтасты. Эдуард бұл "Ескі одақтың" құрылуын сатқындық деп санады, ал Карлайлға жасалған шабуылды Англияға жасалған шабуыл деп есептеді, сондықтан ол шотландтарға деген шыдамдылығын жоғалтты. Ол 1296 жылдың наурыз айында әскерін солтүстікке аттандырды, бұл Шотландияның тәуелсіздік соғыстарын бастады және Бервик пен Данбарда маңызды жеңістерге қол жеткізді, соңында Шотландияның сол кездегі королі Джон Баллиолды құлатты. 1297 жылдың шілдесінде Брюс көтеріліске қосылып, ағылшындармен соғысып, Эдуардты келіссөздерге көндірді. Көптеген жеңілістерден кейін Эдуард адалдық сертіне алмасу үшін келісімге келді, ал Брюстің сенімсіздігіне байланысты Эдуард Брюске сәби Марджориді әкесінің адалдығына кепілдік ретінде беруге бұйрық берді. Кейін не болғаны туралы мәліметтер, өкінішке орай, аз. Брюс Марджориді ешқашан ұстап бермегенін білеміз, бірақ Эдуардтың осы ашық мойынсұнбаушылыққа неге жауап бермегені әлі де құпия болып қала береді. Мүмкін, Эдуардқа одан да маңызды мәселелерді шешу қажет болды. Сол кездегі Шотландияның қорғаушысы Уильям Уоллес келісімге қол қоймады және әлі де ашық көтеріліспен айналысты. Уоллес Фолкирк шайқасында Эдуардтан ауыр жеңіліс тапты, содан кейін көтеріліс басылды. Эдуард жеңіске жеткеніне қуанып, Англияға қайтып оралды және Марджориді талап етуді тоқтатты. Брюс 1306 жылдың 10 ақпанына дейін Эдуардқа адал болды, ол өзінің қарсыласы Джон Коминді Дамфристегі Грейфриарс монастырының ғибадатханасының алдында өлтірді. Брюс қарсыласын жеңгеннен кейін Эдуардқа деген адалдығын бұзып, Дамфрис қамалында орналасқан ағылшын гарнизонына шабуыл жасады. Сол жылдың соңында, 1306 жылдың 25 наурызында Брюс Шотландия королі болып жарияланды. Эдуард сол көктемде солтүстікке аттанды, бұрынғы одақтасын құлатты. Брюс патша ретінде алғашқы шайқастарында жеңіліске ұшырады, бірақ Эдуардтың қолынан қайта-қайта құтылып, қашып жүрді. 1306 жылдың маусымында Эдуардтың әскерлері Брюске Мефвен шайқасында ауыр жеңіліс таптырды. Брюс отбасын Эдуардтың қолынан сақтап қалу үшін ағасы Нилге және Атолл графына хабар жіберіп, Марджори мен оның әйелін қауіпсіз болғанша Килдрюми қамалына алып кетуге өтінді. Олар 1306 жылдың қыркүйегіне дейін бірнеше ай бойы онда тұрды, ол кезде Уэльс ханзадасы Эдуард II жеке өзі қамалға шабуыл жасады. Шотландтар саны жағынан жеңіліске ұшырады, бірақ қашуға еш жері болмады, Килдрюмидегі шотланд ақсүйектері тұтқындалып, өлім жазасына кесілді, соның ішінде Нил Брюс. Алайда, Атолл графының ой-өрісі жылдам болды, ол Роберттің әйелі, оның қарындасы және Марджориді алып, жасырынып кетті. Оларды қашып кеткеннен кейін бірнеше күн өткен соң, Баллиолдың жақтасы Росс графы Уильям II сатқындық жасап, Атолл мен Брюстерді ағылшыздарға тапсырды. Атолл графы өлім жазасына кесілді, бірақ королева Елизавета мен он екі жастағы Марджори тұңғыш рет тұтқынға алынып, шамамен он жыл бойы кепілдікте ұсталды. Марджоридің тұтқындық кезеңі туралы мәліметтер де аз, бірақ оның үшін Лондон мұнарасының сыртында клетка салынғаны белгілі. Бұл клетка Изабелла Макдафф үшін салынған клетка сияқты болды, ол Брюстің тәж кию рәсімін өткізген Бухан графының әйелі еді. Макдаффтың клеткасы Бервик қамалының сыртында халыққа көрсетілді, бұл көтерілісшілерге ескерту ретінде және, мүмкін, Брюсті жасырынудан шығару мақсатымен салынған. "Flores Historiarum" жылнамасына сәйкес, Эдуард бұйрық берді: "Ол қанды қылышпен өлмесін, бірақ оның заңсыз тәж кию рәсімі үшін тас пен темірден жасалған, тәж пішіндес түрмеге қамалып, Бервикке ашық ауада ілініп тұрсын, осылайша өмірінде де, өлімінен кейін де саяхатшылар үшін үлгі болып, мәңгілік ұятқа ұшырасын". Марджоридің тәтесі Мэри Брюс Роксбург қамалының сыртында ұқсас клеткада ұсталды және Макдафф сияқты, күнге ұшырап, халықтың қорлауына ұшырады. Алайда, Марджори соңында осы жазадан құтылды. Мүмкін, Эдуард Мэри мен Макдаффтың қорлануы жеткілікті деп ойлады, бірақ Эдуард Марджориді клеткадан неге босатқанына нақты дәлел жоқ; оның орнына Эдуард оны Уаттон қаласындағы Гилбертин монастыріна жіберді, онда ол келесі жеті жыл бойы дерлік оқшау өмір сүрді. Брюс отбасы мен тәжі үшін тағы жеті жыл қатал күрес жүргізді, нәтижесінде әйгілі Баннокберн шайқасы болды, онда шотланд әскері ағылшын әскерінен үш есе көп жеңіс оді. Шайқас кезінде ағылшын Хамфри де Бохун, 4-ші Херефорд графы тұтқынға алынды. Брюс осы күшті графты Марджоридің босатылуы үшін пайдаланды, ал 1314 жылдың қазан айында екі тарап кездесіп, ағылшын графына шотланд ханшайымын алмастырды. Әрине, Брюс бұл алмасуға қатыспады; оның орнына, ол Баннокберннің батыры, Шотландияның 6-шы жоғары күзетшісі, жас Уолтер Стюартты ағылшын-шотланд шекарасына Марджори мен оның отбасын алуға жіберді. Уолтер мен Марджори шамамен бір жаста болды, бір-біріне ұнады, ал келесі жылы (1315) олар үйленді; осылайша Брюс және Стюарт әулеттері бірікті.
Isabella died shortly after her marriage with Robert the Bruce, but not before delivering her daughter, Marjorie Bruce. The details of Isabella's death, like her life, are obscured by our lack of primary sources; however, it is likely she died during —or shortly after—Marjorie's birth in 1296. Death during childbirth was far from uncommon in the medieval age. As medievalist, Jennifer Edwards, has noted, childbirth in the medieval age was "dangerous for all women [ ] Pregnancy and childbirth were recognized as perilous, as well as uncomfortable, times." However, Isabella's early death—at around the age of 19—was atypical, even for the medieval age. Most women who died during childbirth were much older than Isabella; as a point of comparison, modern scholars have estimated that the average age of Norwich women in the 11th century was only 33. This was due to the frequency of childbirth—as Edwards explained, "this statistic does correlate with the time when women were most likely on a second, third, or subsequent pregnancy and thus most at risk of death in childbirth." So, while death during child birth was not unusual, Isabella's death during her first pregnancy was premature, even for the time. The year of Marjorie's birth (1296) was a chaotic time for her father, as on 26 March 1296 seven Scottish earls loyal to Comyn launched a surprise attack on Carlisle, Bruce's principal residence at the time. The attack failed, but it proved to be a catalyst to English King Edward's growing frustration with the Scots. In 1296, John Balliol successfully beat Bruce to the throne after being elected by a group of noblemen selected by Edward. But Balliol did not remain loyal to Edward for long, and soon made an alliance with his most powerful enemy—the French. Edward saw the creation of this "Auld Alliance" as a betrayal, and with the recent attack on Carlisle—which Edward considered an attack on England itself—he lost all patience with the Scots. He marched his armies north in March 1296, beginning the Scottish Wars of Independence, and winning substantial victories at Berwick and Dunbar, eventually deposing the then King of Scots, John Balliol. By July 1297, Bruce had joined in the revolt, fighting the English and coaxing Edward towards negotiations. After numerous defeats, Edward signed a treaty in exchange for an oath of allegiance, and due to Bruce's habit of turning coat, Edward ordered that Bruce provide the infant Marjorie as a hostage—as collateral for her father's loyalty. The details of what occurred next are unfortunately sparse. We know that Bruce never delivered Marjorie, but why Edward did not retaliate against this blatant disobedience remains a mystery. Perhaps Edward simply more important issue to tend to. The Guardian of Scotland at that time, William Wallace, did not sign the treaty and was still in open revolt. Wallace received a devastating loss from Edward at Falkirk, and with that, the revolt was extinguished. Edward then marched back to England, seemingly content with his victories and made no further demands for Marjorie. Bruce remained nominally loyal to Edward until 10 February 1306, when he murdered his rival, John Comyn, at the high altar of the Chapel of Greyfriars Monastery in Dumfries. With his rival defeated, Bruce broke his allegiance to Edward and attacked the English garrisoned at Dumfries Castle. Later that year, on 25 March 1306, Bruce was officially crowned King of Scots. Edward marched North that spring to depose his former ally. Though Bruce lost most of his initial battles as King, he remained elusive and escaped Edward's grasp time and time again. In June 1306, Edward's forces dealt Bruce a devastating defeat at the Battle of Methven. To keep his family out of Edward's hands, Bruce sent word to his brother, Neil, and to the Earl of Atholl requesting that they take Marjorie and his wife to Kildrummy Castle until it was safe. They lived there briefly for a few months until September 1306, when Edward II, Prince of Wales, personally led an assault on the castle. The outnumbered Scots received yet another devastating defeat, but this time there was nowhere to run and the Scottish lords at Kildrummy were captured and executed, including Neil Bruce. The quick thinking Earl of Atholl, however, managed to escape and took Robert's wife, his sister, and Marjorie into hiding. They were betrayed days after their flight by Uilleam II, Earl of Ross, a fervent supporter of Balliol who handed Atholl and the Bruces over to the English. The Earl of Atholl was executed, but Queen Elizabeth and the twelve year old Marjorie and were taken alive and held hostage for nearly a decade. The details of Marjorie's captivity are once again sparse, though we know that a cage was built for her outside the Tower of London. This cage was likely designed for the same purpose as the one made for Isabella MacDuff, the Countess of Buchan who oversaw Bruce's coronation. MacDuff's cage was set in the public's view outside Berwick Castle as a warning to rebels and, possibly, as a ploy to coax Bruce out of hiding. According to the chronicle, Flores Historiarum, Edward ordered:Because she has not struck with the sword, she shall not die by the sword; but, on account of the unlawful coronation which she performed, let her be closely confined in an abode of stone and iron, made in the shape of a crown, and let her be hung up out of doors in the open air at Berwick, that both in her life and after her death she may be a spectacle and eternal reproach to travellers. Marjorie's aunt, Mary Bruce, was held in a similar cage outside Roxburgh Castle, and endured exposure and public humiliation as MacDuff did. Marjorie however, in the end, was spared this ordeal. Perhaps Edward felt Mary's and MacDuff's humiliation sufficed enough, though, there is no evidence to definitively say why Edward decided to spare Marjorie from her cage; instead, Edward sent her to the Gilbertine convent in Watton, where she lived in virtual isolation for the next seven years. Bruce fought another seven hard years for his family and crown, culminating in the famous Battle of Bannockburn which saw a Scottish victory over an English army more than triple their size. During the fight, the English Humphrey de Bohun, 4th Earl of Hereford, was captured. Bruce leveraged this powerful Earl for Marjorie's release, and in October 1314, the two sides met and exchanged the English Earl for the Scottish Princess. Of course, Bruce himself was not there for the exchange; instead, he sent the young Walter Stewart—the 6th High Steward of Scotland and hero of Bannockburn—in his stead to the Anglo Scottish border to retrieve Marjorie and her family. Walter and Marjorie—who were about the same age—evidently took a liking to each other, as the following year (1315), the two married; and with that, the lines of Bruce and Stewart merged.
Роберт II және Стюарт әулеті
Марджори Уолтер Стюартқа үйленгеннен кейін көп ұзамай бала көтерді, бірақ баласының өсіп-жеткенін көруге талмайды. Осыдан кейін болған оқиғалар туралы әртүрлі айтылымдар бар, соның арасындағы дәстүрлісі – Марджори жүктілігінің соңғы күндерінде Ренфруширге жол тартқанда, аты кенеттен оны жолға лақтырып, ерте босануға себеп болды. Осылайша, анасы сияқты, жиырма жасында дүниеден озды. Дегенмен, оның ұлы Роберт II тірі және дені сау болды. Роберт Брюс Елизавета де Бургпен қайта үйленіп, одан Давид II атты ұл сүйді. Давид – Брюс әулетінен соңғы патша болды. Давид өмір бойы бірнеше әйелге үйленді, сондай-ақ көптеген сүйікті әйелдері болды, бірақ 1371 жылы баласыз қайтыс болды. Давид Роберттің жалғыз ер баласы болғандықтан, Изабелланың ұрпақтары таққа талапкер атанды. Изабелланың немересі, Марджори Брюстің ұлы Роберт II, баласыз қалған ағасының орнына таққа отырып, Брюс әулетінің жолын жалғастырды және тәжді алғаш рет Стюарт әулетіне әкелді.
Marjorie conceived a child shortly after her marriage with Walter Stewart, but she would not live to see her child grow. There are different accounts of what followed, with the traditional one being that Marjorie was taking a ride to Renfrewshire in the latter stages of her pregnancy when her horse spontaneously bucked her off and onto the road, sending Marjorie into premature labor and, like her mother, to her untimely demise at the young age of twenty. However, her child, Robert II, was alive and healthy. While Robert the Bruce did remarry to Elizabeth de Burgh and fathered a young son with her, David II, David was last of the House of Bruce to hold the crown. Though David married several women during his reign and had even more mistresses, he died without children in the year 1371. Since David was the only male heir of Robert's, Isabella's descendants became the next in line for the throne. The grandson of Isabella and son of Marjorie Bruce, Robert II, succeeded to the throne in place of his childless uncle, continuing the Bruce lineage as the first Stewart to hold the crown.