Кіріспе

Жасылдар партиясы (Partido Verde, PV) – Бразилиядағы саяси партия. Ол әскери диктатура кезеңі аяқталғаннан кейін, партия құруға қойылған шектеулер алынып тасталған соң құрылды. Әлемдегі басқа жасыл партиялар сияқты, бұл партия да әлеуметтік теңдік пен тұрақты дамуды қамтамасыз ету мақсатындағы саясатты қалыптастыруға бағытталған. Партияның негіс қалаушыларының бірі – журналист және бұрынғы диктатураға қарсы күрескер Фернандо Габира (1995-2011 жылдар аралығында федералды депутат болған), Альфредо Сиркис және Карлос Минц. Бразилиялық Жасылдар партиясының Рио-де-Жанейро бөлімшесін құруға Бразилияның оңтүстік штаты Санта-Катаринадан келген делегация жетекшілік етті, оның құрамында Ольга Мария Карвальхо Лус, Луиз Энрике Гевард Одебрехт, Маркос Байер және Консуэло Лус Линс болды.

Платформа

ПВ-ның күн тәртібіндегі басты мәселелер федерализм, экология, адам құқықтары, тікелей демократияның бір түрі, парламентаризм, әлеуметтік қамтамасыздандыру, азаматтық бостандықтар, бейбітшілік және белгілі бір шарттарда марихуананы заңдастыру болып табылады. Осыған байланысты, олардың төрт негізгі құндылығы экологиялық тұрақтылық, халықтық демократия, әлеуметтік әділдік және зорлықсыздық деп белгіленеді. Алайда, партия саяси спектрде "сол" мен "оң" арасындағы аяқтағы мәселеден тыс тұратынын, мүшелерінің пікірінше, бұл ұғымдар көне және шындыққа сай емес екенін мәлімдейді. Көптеген сыншылар партия "жалдама аңыздар" контекстінде шағын партия болмау шегін бұзды деп санайды (саяси партиялар сайлау үшін ғана пайдаланады). Бұл имиджді партияның теоретиктерінің бірі Тибор Рабочкай "Бразилиялық жасыл партияны қайта қарастыру" кітабында жоққа шығарады, үлкен де, кіші партияларда аңыздардың арасында айналып-қайталау жиі кездесетінін айтады. Дегенмен, автор 5% бөгетін жеңуге жасалған тыраштарда ("тоқтату заңы" ("саяси шеттеу заңы" – Рабочкайдың сөздерімен) Жасыл партия экологиялық мәселелерге көңіл бөлмейтін саясаткерлерге есігін ашқанын, нәтижесінде жасылдардың қатарында белгілі бір ұстанымсыз депутаттар пайда болғанын мойындайды.

Тарих

Жасыл партия 1986 жылғы қаңтарда құрылды. Оны қоршаған ортаны қорғаушылар және әлеуметтік қозғалыстардан шыққан басқа да белсенділер құрды, олардың ең белгілі басшылары Карлос Минц (кейін ПТ-ға оралған), Фернандо Габеира, Альфредо Сиркис, Домингос Фернандес, Хосе Луис де Франс Пенна және Сарни Филхо болды. 2010 жылғы 3 қазанда өткен соңғы заң шығарушы сайлауда партия 513 орынның 15-ін Депутаттар палатасында жеңіп алды, ал Сенаттағы 81 орынның бірін де жеңіп алмады. 2002 жылы Лула Бразилия президенті болып сайланғаннан кейін Жасыл партияға Мәдениет министрлігі берілді, оған поп-әнші Гилберто Гил тағайындалды. 2010 жылғы президенттік сайлауда Жасыл партияның үміткері Марина Сильва 19,3% дауыс жинады, бұл Дилма Русефтің 50% дауыс жинамауына себеп болды, соның салдарынан екінші тур сайлауы қажет болды. 2014 жылғы президенттік сайлауда Жасыл партияның үміткері Эдуардо Хорхе 0,61% дауыс алып, 6 депутат пен 1 сенатор сайланды. Партия Дилма Русефтің қызметтен алынуына (импичмент) қолдау көрсетті. Кейін партия президент Мишель Темерді қолдады. 2016 жылғы мамырда Жасыл партия Темерге қолдау көрсетуден бас тартып, бейтарап позиция алды. 2018 жылғы Бразилияның жалпы сайлауында партия Марина Сильваның кандидатурасын қолдап, «Бразилияны өзгерту үшін біріккеніміз» коалициясын құрды. 2022 жылы партия Жұмысшы партиясы және Бразилия Коммунистік партиясымен бірігіп, 2022 жылғы Бразилияның жалпы сайлауына дайындық мақсатында «Үміт Бразилиясы» федерациясын құрды. Сондай-ақ 2022 жылы алдағы президенттік сайлауда партия «Бразилия үшін бірге жол тартайық» коалициясын құру үшін Лула да Силваның кандидатурасын қолдады.

Сан-Паулудағы жасылдар партиясы

Партия штатта 21 өзен алабына бөлінген, оның ішінде 4 алап – астана болып табылады. Су алаптары – Сан-Паулу штатындағы ПВ аймақтық үкіметтері. Олар партияның қалалық атқарушы органдарын біріктіруде. Партияның штат төрағасы уақытша Белизарио Маркос, ал астаналық қалалық төрағасы Галеао Карлос Камачо.

Үкіметтегі өкілдік

Партия, Германиядағы Альянс 90/Жасылдар сияқты, кейбір еуропалық партиялардан айырмашылығы, елдегі маңызды саяси күш емес. Ұзақ уақыт бойы Конгресстегі жалғыз өкілі Рио-де-Жанейродан сайланған Ұлттық Федералды депутат Фернандо Габира болды (1995–1998, 1999–2002; Жұмысшылар партиясындағы қысқа мерзімді қызметтен кейін Габира 2005 жылы PV-ге қайта оралды). 2003 жылдан бастап жиырма сегіз ай бойы партия Лула үкіметін қолдаудың негізін құрады, бірақ 2005 жылдың мамыр айының екінші жартысында үкіметтің экологиялық саясатына наразылық білдіргеннен кейін тарап кетті. Лула үкіметіндегі бұрынғы Мәдениет министрі Гилберто Гил партия мүшесі болып қала береді, ал Ұлттық PV президенті – Потигуар Хосе Луис де Франс Пенна, ол бұрынғы кеңесші Рио Альфредо Сиркистің орнын басты, ол Рио-де-Жанейро қаласының бұрынғы Қоршаған орта және қала құрылысы хатшысы болған (сондай-ақ 1998 жылы PV атынан Республика Президентіне кандидат болған), Сезар Майяның әртүрлі басшылықтарында қызмет еткен. Тағы бір көзге түсетін кандидат – Мараньяодан депутат Зекинха Сарни, Фернандо Энрике Кардосо үкіметіндегі бұрынғы Қоршаған орта министрі. Партия Еуропадағы ұқсас партиялардан партиялық лауазымдардағы төменгі айналыммен және биліктің салыстырмалы түрде аз адамдардың қолында шоғырлануымен ерекшеленеді. Осы орайда, ол басқа бразилиялық саяси бірлестіктермен тең. Дауыстарды санағаннан кейін, 2006 жылдың 3 қазанында Жасылдар партиясы 3,368,560 жарамды дауыспен жарамды дауыстардың 3,6%-ын алды. 2007 жылы Бразилиада – DF Ұлттық конвент өтті, ол заңдық шақырулармен және Партидиари қорынан дұрыс емес пайдалану туралы шағымдармен ерекшеленді. Әділет сот дауыс беруді тоқтатуға мәжбүр болды, бұл бір пункт бойынша кепілдік берілді. Ұлттық PV-де Пенна басшылығын сынаған Пауло Мораес және Ассизи Франциск (бұрынғы президент PV / RJ) сияқты бірнеше сыншылар қуғынмен немесе партиядан шығарылумен қорқытылды. Шағымдар қаралып, 2008 жылы ТСЭ партияның қаржысын тоқтата тұру туралы шешім қабылдады. Габира сондай-ақ бағдарламаның тақырыбын қайта қарау қажеттігі туралы айтты, ол кейіннен БАҚ-та кеңінен сынға ұшырады.

Президент сайлауы

Сайлау үміткеріЖұптасқан үміткерАльянсБірінші турЕкінші турНәтижеДауыс%Дауыс%1989Фернандо Габира (ПВ)Маурисио Лобо Абреу (ПВ)Жоқ125,8420.18 (#18) Жеңіліске ұшырады 1994Луиз Инасио Лула да Силва (ПТ)Алоизио Меркаданте (ПТ)ПТ; ПСБ; ПКДОБ; ППС; ПВ; ПСТУ17,122,12727.04% (#2) Жеңіліске ұшырады 1998Альфредо Сиркис (ПВ)Карла Пиранда Рабелло (ПВ)Жоқ212,8660.30 (#6) Жеңіліске ұшырады 2002ЖоқЖоқЖоқ 2006ЖоқЖоқЖоқ 2010Марина Силва (ПВ)Гиллерме Леал (ПВ)Жоқ19,636,35919.3% (#3) Жеңіліске ұшырады 2014Эдуардо Жорже (ПВ)Селия Сакраменто (ПВ)Жоқ630,0990.61% (#6) Жеңіліске ұшырады 2018Марина Силва (REDE)Эдуардо Жорже (ПВ)REDE; ПВ1,069,5781.00% (#8) Жеңіліске ұшырады 2022Луиз Инасио Лула да Силва (ПТ)Жеральдо Алкмин (PSB)ПТ; ПКДОБ; ПВ; ПСОЛ; REDE; ПСБ; Solidariedade; Avante; Agir; PROS57,259,504 48.43% (#1) 60,345,99950.90%Жеңіске жетті Дереккөз: Сайлау ресурстары: Бразилиядағы Федералдық Сайлаулар – Нәтижелерді іздеу

Парламент сайлауы

Сайлау палатасыФедералды СенатҮкіметтегі рөліДауыс %Орын саны +/-Дауыс %Орын саны +/-1994154,6660.34%Жаңаcolspan=4 1998292,6910.44% 1163,4250.26%Жаңа20021,179,3741.35% 5962,7190.63% 020063,368,5613.61% 81,425,7651.69% 020103,710,3663.84% 25,047,7972.96% 0Тәуелсіз20142,004,4642.06% 7723,5760.81% 1Тәуелсіз20181,592,1731.62% 41,226,3920.72% 1202215,354,12513.93% 2475,5970.47% 0Дереккөздер: Сайлау ресурстары, Бразилияның сайлау деректері (1982–2006)