Кіріспе

Джо Элизабет Стаффорд (12 қараша 1917 – 16 шілде 2008) – американдық дәстүрлі поп әншісі, мансабы 1930 жылдардың соңынан 1980 жылдардың басына дейін бес онжылдыққа созылған. Дауысының тазалығымен танымал, бастапқыда ол опера әншісі болу үшін классикалық білім алған, бірақ кейіннен танымал музыканы таңдады. 1955 жылға қарай ол әлем бойынша кез келген басқа әйел әртістен көбірек жазба сатқан. Оның 1952 жылғы "You Belong to Me" әні АҚШ және Ұлыбританияда хит болды, бұл Ұлыбритания сингл тізіміне көтерілген екінші ән және мұны жасаған алғашқы әйел әртіс. Сан-Хоакин аңғарындағы Фресно қаласына жақын, мұнайға бай Коалинга қаласында туған Стаффорд 12 жасында алғаш рет музыкалық өнер көрсетті. Орта мектепте оқып жүргенде ол екі үлкен қарындасымен бірге "Стаффорд систерз" атты вокалдық трио құрды, олар радио мен кинода белгілі бір жетістікке жетті. 1938 жылы, қарындастары Twentieth Century Fox компаниясының "Александрдың рагтайм тобы" өндірісінің құрамында болған кезде, Стаффорд "Pied Pipers" тобының болашақ мүшелерімен танысып, топтың жетекші әншісі болды. Топ жетекшісі Томми Дорси 1939 жылы оларды өз оркестрімен бірге өнер көрсету үшін жалдады. 1940 жылдан 1942 жылға дейін топ Дорсидің жаңа әншісі Фрэнк Синатрамен жиі өнер көрсетті. "Pied Pipers" тобымен ән айтудан басқа, Стаффорд Дорсимен жеке өнер көрсетті. 1944 жылы топтан кеткеннен кейін ол Capitol Records және Columbia Records үшін стандарттар саналатын бірқатар поп әндерін жазды. Оның көптеген жазбалары Пол Уэстонның оркестрімен сүйемелденді. Ол сондай-ақ Гордон Макрей және Фрэнки Лэйнмен дуэт орындады. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде әскерилерге концерттер берген Біріккен қызмет ұйымдарымен жұмыс істегені үшін ол "G. I. Jo" деген лақап атын алды. 1945 жылдан бастап Стаффорд Ұлттық радиокомпаниясының (NBC) "Честерфилд кешкі ас клубы" радио бағдарламасының тұрақты жүргізушісі болды, содан кейін 1954 жылы АҚШ-та және 1961 жылы Ұлыбританияда "Джо Стаффорд шоуы" деп аталатын екі телешоуда пайда болды. Стаффорд екі рет үйленді, алғаш 1937 жылы музыкант Джон Хаддлстонға (1943 жылы ажырасты), содан кейін 1952 жылы Пол Уэстонға, одан екі баласы болды. Олар Уэстонмен бірге комедиялық қойылым жасады, онда олар Джонатан және Дарлин Эдвардс есімді нашар лаунж әртісінің рөлін сомдады, белгілі әндерді пародизациялады. Бұл қойылым кештерде және жұртшылық арасында танымал болды, ал 1957 жылы жұп Эдвардс ретінде альбом шығарды. 1961 жылы "Jonathan and Darlene Edwards in Paris" альбомы Стаффордқа "Үздік комедиялық альбом" номинациясы бойынша жалғыз Grammy сыйлығын жеңіп алды және ол коммерциялық тұрғыдан сәтті болған алғашқы пародиялық альбом болды. Стаффорд 1960 жылдардың ортасында өнерден зейнеткерлікке шықты, бірақ музыка бизнесінде қала берді. 1970 жылдардың соңында ол Дарлин Эдвардс ретінде Bee Gees тобының "Stayin' Alive" хитінің каверін жазғанда танымалдылығы қайта жанданды. 1990 жылдары ол Вестонның құрған Corinthian Records арқылы өзінің кейбір материалдарын қайта шығара бастады. Ол 2008 жылы Лос-Анджелестегі Сенчури-Ситиде қайтыс болды және Калвер-Ситидегі Холи-Кросс зиратында Уэстонмен бірге жерленді. Оның радио, теледидар және музыкадағы еңбегі Голливудтың Даңқ аллеясында үш жұлдызбен танылды.

Алғашқы жылдар

Джо Элизабет Стаффорд 1917 жылы Калифорния штатының Коалинга қаласында Гровер Кливленд Стаффорд пен Анна Стаффордтың (қыз есімі Йорк) отбасында дүниеге келді. Анна – Бірінші дүниежүзілік соғыстың батыры сержант Элвин Йорктың екінші туысы болған. Басқа авторлар, соның ішінде музыкалық биограф Джин Лис оны Джо деп атайды. Оның ата-анасы да ән айтуды және музыкамен бөлісуді ұнататын. Анна балаларының фортепиано сабақтарын алуын қалады, бірақ Джо ғана әпкелерінің ішінде оған қызығушылық танытты, осылайша ол нота оқуды үйренді. Ал одан да қызықты оқиға болды. Лонг-Бич политехникалық орта мектебінде оқып жүргенде, мектеп мюзиклінің бас рөлінде ойнаған кезде 1933 жылғы Лонг-Бич жер сілкінісі мектеп ғимаратының бір бөлігін қиратты. Анасының ынтасымен Стаффорд бастапқыда опера әншісі болуды жоспарлаған және бала кезінде дауыс сабақтарын алды, Калифорнияның KNX радиостанциясының хабаршысы Фостер Раккерден жеке сабақтар алды. Екі үлкен Стаффорд Лонг-Бичтің Батыс жағалауындағы театрда үлкен тапсырыс алған кезде, туыс емес үшінші мүшемен бірге трио құрды. Паулин ауруға шалдыққандықтан өнер көрсетуге қабілетсіз болды, сондықтан оның орнына Джо шақырылды, осылайша олар келісімді сақтап қалды. Ол әншілер клубының мұғалімінен бір аптаға мектептен босатуды сұрады, себебі анасы оны үйде күтіп отыруын қалады, және оған рұқсат берілді. Көрсетілім сәтті өтті, және Джо топтың тұрақты мүшесіне айналды. Кейіннен The Staffords KNX радиостанциясының "Кентуккидегі әнші Крокетт отбасы" және "Калифорния мелодиялары" бағдарламаларында ойнады, бұл Mutual Broadcasting System желісіндегі радиошоу болды. Жұбайлар 1943 жылы ажырасты. The Stafford Sisters 1936 жылы Луи Примамен бірге "Let's Get Together and Swing" әнін жазды. 1937 жылы Джо Фред Астермен "Жетім қыз" фильмінің саундтрегін жасау барысында сахна артында жұмыс істеді, фильмге аранжировка жасады, ал әпкелерімен бірге "Nice Work If You Can Get It" әніне қосалқы вокалдарды жазды. Стаффорд оның аранжировкасын түзетуге тура келгенін айтты, себебі Астерге кейбір синкоптарды орындау қиын болды. Оның сөзімен айтқанда: "Синкопталған аяқ киім киген адам синкопталған ноталарды орындай алмады".

"Күлкілі аспаптар"

1938 жылға қарай Стаффордтар Twentieth Century Fox компаниясының «Александрдің рагтайм тобы» фильмінің өндірісіне қатысты. Студия фильмде жұмыс істеу үшін көптеген вокалдық топтарды шақырды, олардың ішінде Төрт Эскуир, «Ритм Корольдері» және Кинг бауырлары болды, олар түсірілімдер арасында ән айта бастады және әлеуметтесіп жүрді. The Stafford Sisters, The Four Esquires және Rhythm Kings бірлесіп Pied Pipers деп аталатын жаңа вокалдық топ құрды. Pied Pipers ретінде олар жергілікті радиода және кино саундтректерінде жұмыс істеді. Элис пен Ивон Кинг жігіттері Лос-Анджелеске келген кезде, оларға той ұйымдастырды, сол тойға топты өнер көрсетуге шақырды. Уэстон 1938 жылы Дорсиді топты сынақтан өткізуге көндірді, содан кейін сегіз адам бірге Нью-Йорк қаласына сапарлады. Фрэнк Синатра Дорси тобына қосылғанда, Pied Pipers оның жазбаларына қосымша ән орындады. Олардың «I'll Never Smile Again» әнінің нұсқасы 1940 жылы Billboard чартында 12 апта бойы көшбасшы болды және Синатраның әнші ретінде танылуына көмектесті. Оның тобымен бірге әнші ретінде алғашқы рет Нью-Йорктегі Астор қонақүйінде 1942 жылдың мамыр айында өнер көрсетті. Коллиер журналының тілшісі Билл Дэвидсон 1951 жылы Стаффордтың салмағы 180 фунттан асып кеткендіктен, Дорси оған оркестрінде жетекші вокалдық рөл беруге құлшынбағанын, өйткені ол оның бұл рөлге лайықты емес деп ойлағанын хабарлады. Оркестрден кеткеннен кейін Pied Pipers Шығыс АҚШ-та вадевильді қойылымдар сериясын өткізді; Калифорнияға оралған соң, олар 1943 жылы Universal Pictures компаниясының «Gals Incorporated» фильміне түсуге келісім жасады. Содан кейін олар NBC радиосындағы Bob Crosby and Company шоуына қатысты. Боб Кросбимен жұмыс істеуден басқа, олар Синатра мен Джонни Мерсер жүргізетін радиошоуларда да пайда болды және 1942 жылы құрылған Мерсердің жаңа лейблі – Capitol Records компаниясымен келісім жасаған алғашқы топтардың бірі болды. 1940 жылы Дорсидің тобынан шығып, Дина Шормен жұмыс істеген Уэстон Capitol Records компаниясында музыкалық директор болып тағайындалды.

Капитолийлік жазбалар және Біріккен қызмет ұйымы

Стаффорд әлі Дорсиде жұмыс істеп жүрген кезде, Джонни Мерсер оған: "Бір күні менде өз жазба компаниям болады, және сіз мен үшін жазба жасайсыз" деді. Оның орындауы жақсы қабылданды; 1945 жылдың шілдесінде шыққан «Бенд Лидерс» журналында оны «сенсациялық» деп сипаттады, бірақ Стаффорд тікелей аудитория алдында ән айтуды ұнатпады, және бұл оның ойнаған жалғыз түнгі клубы болды. 1946 жылдың 5 сәуірінде барлық актерлер, соның ішінде Стаффорд пен Перри Комо, әуеден алғашқы коммерциялық радио хабарлауға қатысты. Бастапқыда студияларда қолданылатын тұраққа қойылған микрофондарды қолдану жоспарланған еді, бірақ олар қиындық тудырғанынан кейін актерлер қолмен ұсталатын микрофондарға ауысты, бірақ ұшақтың кабинасындағы қысымның салдарынан оларды ұстау қиын болды. Сол күні үш рет ұшу жасалды: түстен кейін репетиция, содан кейін кешкі екі рет – біріншісі кешкі сағат 6:00-де, екіншісі кешкі сағат 22:00-де Батыс жағалауы үшін. Стаффорд 1946 жылдың қарашасында Нью-Йорктан Калифорнияға көшіп барды, ол Голливудтан «Chesterfield Supper Club» бағдарламасын жүргізуді жалғастырды. 1948 жылы ол бағдарламадағы қатысуын сейсенбі күндерімен шектеді, ал Пегги Ли бейсенбі күндері хабарларды жүргізді. Стаффорд бағдарлама 30 минутқа дейін ұзартылғанда одан шықты, оның соңғы қатысуы 1949 жылдың 2 қыркүйегінде болды. Ол 1954 жылы бағдарламаға оралды, келесі жылы NBC радиосында жұмысын аяқтады. «Chesterfield Supper Club» бағдарламасында болған кезінде Стаффорд бала кезінен ұнаған халық музыкасының кейбір түрлерін қайта қарады. Оның бағдарламадағы дирижері Уэстон шоу үшін халық музыкасын пайдалануды ұсынды. Халық әндеріне деген қызығушылығының қайта жандануы фольклорға деген қызығушылықты арттырды; Стаффорд колледж студенттері ұсынған американдық фольклордың ең жақсы жинағына сыйлық беру үшін байқау ұйымдастырды. Жыл сайынғы Джо Стаффордтың американдық фольклор сыйлығын Америка фольклор қоғамы ұйымдастырды, алғашқы сыйлық 1949 жылы 250 доллар көлемінде берілді. Стаффорд жазба жасауды жалғастырды. Ол Гордон Макреймен бірнеше әнде дуэт орындады. 1948 жылы олардың «Сүйіктіңе бір жақсылық айт» әні миллионнан астам данаға сатылды. Келесі жылы олар «My Happiness» әнімен сәттілігін қайталады, ал Стаффорд пен Макрей «Whispering Hope» әнін бірге жазды. Ол кезде ол CBS радиосында Боб Кросбимен бірге «Club Fifteen» бағдарламасын жүргізді. Осы оқиғадан кейін Capitol Стаффордтан 1950 жылдың 15 желтоқсанына дейін тағы сегіз ән жаздыруын сұрады, және ол екі бәсекелес жазба компаниясында бір мезгілде жұмыс істеудің ерекше жағдайында болды, бұл музыканттарды актив ретінде қарастыратын индустрияда сирек кездесетін жағдай еді. 1954 жылы Стаффорд Колумбия үшін 25 миллион жазба сатқан Бинг Кросбиден кейінгі екінші әртіс болды. Оған бұл мерекелік оқиғаға орай алмазбен әшекейленген дискі табыс етілді. Ол Шығыс Еуропаға апта сайынғы бағдарлама ұсынды, ал «Collier’s» журналы 1951 жылдың 21 сәуірінде бағдарлама туралы мақала жариялады, онда оның бүкіл әлемдегі танымалдылығы, тіпті темір перде артындағы елдерде де талқыланды. «Джо Стаффорд: оның әндері Джо Сталинді ренжітті» деп аталатын мақаласы Стаффорд пен VOA-ны сынға алған АҚШ-тың Коммунистік «Daily Worker» газетінің наразылығын тудырды. refn Газет «Voice of America» радиостансасын «Еуропаның тұрақты әзілі» деп еске алды және Стаффордтың «250 000 доллар көлеміндегі орташа табысын, біздің баршамыз сияқты, шапанды киіп, шоколадты печенье рецепттерін жасайтын қалалық қыздардың табысындай» деп сынады. refn Стаффордтың ажырасқан әйел екендігіне байланысты, Уэстон мен ол католик шіркеуінде некеге тұруға рұқсат алуға тиіс болды. Жұп Еуропаға бірге мерей тойы мен іскерлік сапарға кетті: Стаффордтың Лондон Palladium-да өнер көрсетуге шақыруы болды. Стаффорд пен Уэстон екі балаға ие болды: Тим 1952 жылы, Эми 1956 жылы дүниеге келді. Екі бала да ата-анасының қадамын басып, музыка индустриясына қатысты. Тим Уэстон «Corinthian Records» музыкалық лейблының жетекшісі болған аранжировщик және продюсер болды, ал Эми Уэстон «Daddy’s Money» триосымен өнер көрсететін және жарнамаларда ән салатын студиялық әнші болды. «You Belong to Me» әні Стаффордтың ең үлкен хиті болды, ол АҚШ және Ұлыбританиядағы чарттардың жоғарғы сатысында тұрды. Ұлыбританияда бұл әйел әншінің чарттың жоғарғы сатысына көтерілген алғашқы әні болды. Ән алғаш рет АҚШ чарттарында 1952 жылдың 1 тамызында пайда болды және 24 апта бойы чартта болды. Ұлыбританияда ол 1952 жылдың 14 қарашасында 2-орында дебют жасады, 1953 жылдың 16 қаңтарында 1-орынға жетті және 19 апта бойы чартта болды. 1953 жылдың шілдесіндегі сұхбатта Пол Уэстон оның әйелінің үлкен хитінің шын мәнінде «Pretty Boy» синглының «B» жағы екенін айтты, ал Уэстон мен Columbia Records бұл ән жақсы сатылады деп сенген. 1953 жылы Стаффорд CBS TV компаниясымен 4 жылға 1 миллион долларлық келісімге келді. Ол 1954 жылдан 1955 жылға дейін CBS телеарнасында «The Jo Stafford Show» бағдарламасын жүргізді, Уэстон дирижер және музыкалық аранжировщик болды. Ол 1958 жылы NBC телеарнасының «Club Oasis» бағдарламасында, ал 1959 жылы ABC телеарнасының «The Pat Boone Chevy Showroom» бағдарламасында өнер көрсетті. 1960-жылдардың басында Стаффорд «The Jo Stafford Show» атты телешоулар сериясын жүргізді, олар музыкаға арналған еді. Шоулар Англияда өндірілді және британдық және американдық қонақтарға, соның ішінде Клэр Блум, Стэнли Холлоуэй, Элла Фицджеральд, Мел Торме және Розмари Клуниге арналды. Стаффорд пен Уэстон 1961 жылы Capitol компаниясына қайта оралды. Reprise компаниясынан шыққан альбомдар 1961 жылдан 1964 жылға дейін жарық көрді және көбінесе оның өзінің бұрынғы әндерінің қайта жазбалары болды. Синатра 1963 жылы Reprise компаниясын Warner Bros. компаниясына сатты, және олар лейблды жасөсперімдерге қайта бағыттап, Синатрамен келісім шарттарына қол қойған түпкілікті әртістердің көп бөлігін босатышты. 1965 жылдың соңында Стаффорд пен Уэстон екеуі де Dot Records компаниясымен келісімге келді.

Комедиялық қойылымдар

1940 жылдары Стаффорд Red Ingle және the Natural Seven тобымен "Cinderella G. Stump" деген атпен қысқа мерзімге комедиялық әндер орындады. 1947 жылы ол "Temptation" әнінің "Тим Тайшун" деп айтылатын пародиясын жазды. Стаффордтың Stump кейіпкерін Уэстон оны осы рөлге ұсынғаннан кейін, Ингл әйел вокалисі жазу сессиясына қол жетімді емес екенін айтқан соң жасады. Инглмен жазу студиясында кездескеннен кейін, ол спонтанды өнер көрсетті. Әннің дауысының жылдамдығы қасақана арттырылды, бұл оған hillbilly дыбысын берді, ал тыңдаушылар бастапқыда оның дауысы жазбада екенін білмеді. Бұл жеңіл, спонтанды өнер болғандықтан және ол стандартты жалақыны қабылдағандықтан, Стаффорд жазбадан түсетін авторлық гонорардан бас тартты. Стаффорд пен Ингл 1960 жылы Startime телешоуында осы әнді орындады. Стаффорд 1948 жылы Инглмен бірге тағы бір ән жазды. "The Prisoner of Love's Song" әні "Prisoner of Love" әнінің пародиясын құрады және 1949 жылдың 8 қаңтарында Billboard журналында жарияланған Capitol жарнамасында пайда болды. 1950 жылдары Стаффорд пен Уэстон кештерде қонақтарды кедей lounge тобының кейіпкерлерін сомдап, көңіл көтерді. Стаффорд жоғары пердеде ән шырқады, ал Уэстон фортепианода әдеттен тыс ырғақтармен әндер орындады. Уэстон шамамен 1955 жылдан бастап, білімі жетілмеген пианисттің бейнесін сомдай бастады, "істер аздап тынышқанда немесе адамдар Голливудтағы кеште өзін тым маңызды санағанда" осы кейіпке кірді. Келесі жылы ол Флорида штатының Ки-Уэст қаласында өткен Columbia Records сату конференциясында, әсіресе жаман ойнаған мейманхана пианинісін естігеннен кейін осы бейнені импровизациялады. Көрермендер оның "Stardust" әнін орындауын қатты бағалады, әсіресе Columbia компаниясының басшылары Джордж Авакян мен Ирвинг Таунсенд, олар Уэстонды осындай әндерден альбом жасауға шақырды. Авакян Уэстонның кейіпкерін 18 ғасырдың кальвинистік уағызшысымен аттас Джонатан Эдвардс деп атады және одан осы псевдониммен жазуды сұрады. Уэстон бүкіл альбомға жеткілікті материал таба алмауынан қорқып, әйеліне жобаға қосылуын өтінді. 1958 жылы Стаффорд пен Уэстон Джек Беннидің "Shower of Stars" телешоуында Эдвардстар ретінде, ал 1960 жылы Гарри Мур шоуында пайда болды. "The Piano Artistry of Jonathan Edwards" альбомынан кейін, 1960 жылы жарық көрген және сол жылғы ең жақсы комедиялық альбом үшін Грэмми сыйлығын жеңіп алған "Jonathan and Darlene Edwards in Paris" альбомы жарық көрді. Академия сол жылы осы санатта екі сыйлық берді; Боб Невхарт өзінің "The Button Down Mind Strikes Back!" альбомы үшін "Сөзден шыққан комедия" номинациясында да марапат алды. Грэмми Стаффордтың ең маңызды марапаты болды. Жұбайлар бірнеше жыл бойы комедиялық альбомдар шығаруды жалғастырды, ал 1977 жылы Bee Gees-тің "Stayin' Alive" әнін сингл ретінде шығарды, ал оның "B" жағы Эдвардстың Хелен Реддидің "I Am Woman" әніне жасаған интерпретациясы болды. Бұл оқиғаға орай, 1982 жылғы желтоқсандағы Los Angeles Magazine журналында Стаффорд пен Уэстонның Эдвардстар кейіпінде берген сұхбаты жарияланды. Уэстондар көп жылдар бойы белсенділік танытқан дамуы бұзылған адамдарға көмектесетін Share Inc. қайырымдылық қорына көбірек уақыт арнады. 1983 жыл шамасында Concord Records компаниясы Стаффордты зейнеткерліктен қайтуға көндіруге тырысты, бірақ альбом жоспарланған болса да, ол дайын өнімге қанағаттанбайтынын сезінді, сондықтан жоба тоқтатылды. 1988 жылдың 1 мамырындағы Chicago Tribune газетінде Ларри Карттың мақаласында Уэстон былай деді: "Біз шамамен бес жыл бұрын Конкорд Джаз үшін Рози (Розмари Клуни) олар үшін жазба бастағаннан кейін альбом шығаруға жақын болдық". Сот ісі шешілгеннен кейін, Стаффорд пен оның ұлы Тим 1970 жылдары Уэстонның діни музыка үшін құрған Corinthian Records лейблін қайта іске қосты және олар оның ескі материалдарын шығара бастады. 2007 жылдың қазан айында Стаффорд жүрек жеткіліксіздігінен зардап шеге бастады және 2008 жылдың 16 шілдесінде 90 жасында қайтыс болды. Ол күйеуімен бірге Калифорния штатының Калвер-Сити қаласындағы Holy Cross Cemetery зиратында жерленді.

Стиль, марапаттар және танылу

Стаффордтың дауысының тазалығы үшін сыншылар мен тыңдаушылар оған риза болды және ол өзінің дәуірінің ең жан-жақты вокалистерінің бірі саналды. Питер Левинсон оның колоратура сопрано болғанын, опералық білімі оған табиғи фальцетте ән салуға мүмкіндік бергенін айтты. Оның стилі биг-бенд, балладалар, джаз, фольклор және комедия сияқты көптеген жанрларды қамтыды. Әнші Джуди Коллинз Стаффордтың фольклорлық жазбаларын өзінің музыкалық мансабына ықпал еткен деп есептейді. Джонатан мен Дарлин Эдвардс кейіптерінде Уэстон мен Стаффорд шоу-бизнес әріптестерінің құрметіне ие болды. Пианист Джордж Ширинг оның жанкүйері болды және егер ол осы жұптың зал ішінде екенін білсе, Эдвардс стилінде "Нью-Йорктегі күз" пьесасын орындайтын. "The Honeymooners" комедиялық сериалында Эд Нортон рөлін сомдаған Арт Карни Эдвардтарға Нортон атынан жанкүйерлік хат жазған. 1960 жылы Стаффорд Уэстонмен тығыз жұмыс істеудің жақсы және жаман тұстары бар екенін айтты. Оның оны жақсы білуі музыкасын аранжировкалауды оңайлатты, бірақ кейде қиындықтар туғызды. Уэстон Стаффордтың қабілетін білді және ол оны орындауға қабілетті екенін білгендіктен, күрделі музыка жазатын немесе аранжировкалайтын. Ол сондай-ақ Бродвей мюзиклінде өнер көрсетуге өзінің дауысы жеткілікті күшті емес деп ойлағандықтан, өзінің қабілетіне сенбегенін айтты. 2003 жылы ол ән жазу алдында репетиция уақытының көбінесе шектеулі болғанын және Уэстонның оны студияға дайындалып жатқанда, ванна бөлмесінің есігінен музыкалық аранжировкаларды сығарып жібергенін еске алды. 1952 жылы Radio Luxembourg тыңдаушылары Стаффордты сүйікті әнші деп таныды. New York Fashion Academy оны 1955 жылдың ең әдемі киінген әйелдерінің бірі деп атады. Songbirds журналы 1955 жылға қарай Стаффордтың әлемдік рекордтық сатылымы басқа әйел әртістерге қарағанда көп болғанын және жалпы есепте бесінші орында тұрғанын хабарлады. Ол Парижде Джонатан мен Дарлин Эдвардс үшін Грэмми сыйлығын жеңіп алды, ал The Pied Pipers-тің "I'll Never Smile Again" әні 1982 жылы Грэмми даңқ залына енгізілді, сондай-ақ 1998 жылы Стаффордтың "You Belong to Me" әнінің нұсқасы да енгізілді. 2007 жылдың сәуір айында ол Американың Биг-Бенд академиясының Алтын оркестрлік сахнасына енгізілді. Стаффорд пен Уэстон Ұлттық жазу өнері және ғылымы академиясының негіс қалаушы мүшелері болды.